บทที่ 21 - Sooto, the Mountain Bandit Leader

Chapter 21 - Sooto, the Mountain Bandit Leader

เหมือนเพื่อเป็นการยืนยัน ซูโตยกสองนิ้วจ่อปากและผิวปากทันทีเมื่อมันออกมาข้างนอก

กู่เฟยสำรวจสภาพรอบตัวทันทีที่เสียงแหลมสูงกระจายไปทั่วอากาศ แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของมอนสเตอร์สักตัวหนึ่ง ซูโตคล้ายไม่สนใจเรื่องนี้ขณะที่มันพุ่งเข้าใส่กู่เฟยพร้อมมีดขนาดใหญ่ทันที่หลังจากมันผิวปากเสร็จ

ซูโตเป็นมอนสเตอร์รูปแบบมนุษย์ที่มีความสูงปกติ อกเปลือยกำยำ และมีใบหน้าที่โหดเหี้ยม มันถูกออกแบบมาเข้าให้กับภาพลักษณ์ของ 'บอสที่ยากจะเอาชนะ' ได้อย่างดีเยี่ยม

ด้วยรูปลักษณ์อันแปลกประหลาดของมัน ซูโตพุ่งเข้ามาตรงหน้าของกู่เฟยในชั่วพริบตาและโบกมือตบออกไป

กู่เฟยหลบการโจมตีอย่างปราดเปรียวแต่ก็ไม่ได้โจมตีกลับ เขาไม่กล้าปะทะกับซูโตซึ่งๆหน้า จากการสังเกตของเขา ซูโตเป็นมอนสเตอร์ประเภทที่มีความเร็วและพลังมหาศาล กู่เฟยมีแต่ต้องพึ่งเทคนิคการต่อสู้เพื่อเอาชนะมัน

'แล้วเทคนิคไหนที่เขาต้องการ?'

แน่นอนว่ามันต้องเป็นกังฟู! กังฟูสามารถทำให้คนๆหนึ่งมีพลังพอที่จะล้มศัตรูที่เหนือกว่าด้วยเทคนิคที่สูงล้ำได้

เก้าคมดาบแห่งถัง!

เทคนิคนี้เป็นเทคนิคเชิงรุกที่ต้องอาศัยดาบถังเท่านั้น เหตุผลที่กู่เฟยในตอนนี้ใช้ดาบยาวก็เพราะมันมีความใกล้เคียงกับดาบถังมากที่สุด ทำให้เขาสามารถใช้เทคนิคการต่อสู้นี้ได้

กู่เฟยใช้สองมือจับดาบแน่นและจ้องมองซูโตที่อยู่ห่างออกไปสองเมตร

มาแล้ว! ดวงตาของกู่เฟยหรี่ลงเมื่อเขาเห็นซูโตโน้มตัวและโค่งไหล่ของเขาไปด้านหลัง

กู่เฟยเคลื่อนตัวไปด้านข้างขณะที่แสงสีแดงสว่างพุ่งผ่านเขาอย่างหวุดหวิด นั่นอาจเรียกว่าเป็นการเคลื่อนไหวเพลิงแดงหรืออะไรสักอย่าง กู่เฟยจำได้ว่าYoung Master Hanเคยพูดถึงมันอยู่ หนึ่งในข้อดีของการขังซูโตไว้ในกระท่อมคือมันจะใช้สกิลเคลื่อนไหวพิเศษนี้ไม่ได้

"ดาเมจของท่านี้สูงเกินไป เราไม่มีใครสามารถต้านมันด้วยอุปกรณ์ในตอนนี้ได้ ถึงแม้ว่าเราจะอัพค่าสเตตัสไปทางค่าความอดทนทั้งหมดก็ตาม" Young Master Han กล่าวไว้เช่นนั้น

"ทำไมเราไม่หลบล่ะถ้าป้องกันไม่ได้?" กู่เฟยถามคำถามนี้ในตอนนั้น

"นายก็ลองดูสิ!" Young Master Han แค่นเสียงตอบ

ตอนนี้กู่เฟยหลบได้แล้ว เพียงแต่น่าเสียดายที่Young Master Hanไม่ได้เป็นสักขีพยานด้วยตัวเอง ผู้เป็นพ่อของกู่เฟยกล่าวว่าเทคนิคการต่อสู้นี้สรุปได้เป็นแปดคำ "จับตามองมือ จับมือมองตา"

สำหรับคนปกติการคาดเดาการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงหน้าด้วยสายตาของอีกฝ่ายนั้นยากพออยู่แล้ว แต่การจับตาดูสายตาของฝ่ายตรงข้ามเพื่อโจมตีสวนกลับนั้นยากยิ่งกว่า

กู่เฟยมีความสามารถพออยู่แล้วในการคาดเดาการเคลื่อนไหวของฝ่ายตรงข้าม ส่วนสำหรับการโจมตีสวนกลับ ต่าสถานะในเกมนี้ทำให้มันเป็นไปได้ กู่เฟยโชคดีที่เทค่าสถานะทั้งหมดลงกับความว่องไว ทำให้เขาสามารถรับมือกับซูโตได้

แน่นอน ทั้งหมดนี้เป็นไปได้เพราะระบบจำลองอันน่าเหลือเชื่อของเกมพาราเรลเวิร์ล การเคลื่อนไหวทุกอย่างของมอนสเตอร์ล้วนใกล้เคียงกับการเคลื่อนไหวของมนุษย์ แม้การเคลื่อนไหวเพลิงแดงจะเป็นสิ่งที่ถูกสร้างขึ้นโดยระบบ ซูโตก็ยังต้องขยับแขนขาให้ถูกต้องตามความเป็นจริงก่อนเคลื่อนไหว และนั่นคือสัญญาณว่ามันจะโจมตี

ด้วยเหตุนั้นกู่เฟยในตอนนี้จึงสามารถหลบการโจมตีของหัวหน้าโจรภูเขาได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากซูโตมีนิสัยเหมือนมอนสเตอปกติที่มุ่งอยู่กับการโจมตีเพียงอย่างเดียวโดยไม่หลบ มันจึงเห็นได้ชัดว่าใครจะชนะการต่อสู้นี้

ข้อกังวลเพียงอย่างเดียวของกู่เฟยคือเขาจะสามารถสร้างความเสียหายที่มากพอที่จะฆ่าซูโตได้ไหม

ความสนใจของเขาทั้งหมดรวมอยู่บนดาบในมือ เขาเชื่อมั่นว่าดาบนี้สามารถพาเขาชนะได้โดยไม่ต้องพึ่งเวทมนตร์

อย่างไรก็ตาม ดาบที่เขามีเป็นเพียงอาวุธดาษดื่น แม้ว่ามันดีพอที่จะใช้จัดการกับมอนสเตอร์ธรรมดา แต่ก็เฟยกังวลว่ามันอาจไม่พอที่จะใช้จัดการกับหัวหน้าโจรภูเขาที่มีเลือดและพลังป้องกันสูง

ทว่าเมื่อกู่เฟยใช้การเฉือนในแนวนอน ซึ่งเป็นหนึ่งในการเคลื่อนไหวของท่าเฟินหลิว ใส่ช่วงท้องด้าานล่างของซูโต เขาก็มีความมั่นใจเพิ่มขึ้นมาก เพราะเขารู้สึกได้ถึงแรงกระทบจากปลายดาบ

ก่อนหน้านี้นักดาบปีศาจตัดสินความเสียหายที่กู่เฟยสร้างโดยเปรียบเทียบเลือดของมอนสเตอร์กับจำนวนการโจมตีที่กู่เฟยจำเป็นต้องใช้ก่อนสังหารมัน อันที่จริงหลังจากจมอยู่กับเกมนี้มาหลายวัน กู่เฟยนั้นสามารถกำหนดค่าความเสียหายได้ได้ตามต้องจริงๆ เขาสามารถตัดสินได้ว่าเขาสร้างความเสียหายไปมากเท่าไหร่จากสัมผัสที่เขารู้สึกจากปลายดาบเมื่อมันได้โจมตีบางสิ่ง

การเฉือนเมื่อครู่นี้สร้างความเสียหายสูงอย่างไม่ต้องสงสัย เขาไม่รู้สึกได้ถึงความเสียหายที่สูงขนาดนี้มาก่อนแม้แต่ตอนที่เขาต่อสู้กับพวกมอนสเตอร์ทั่วๆไป กู่เฟยรู้สึกประหลาด เป็นไปได้อย่างไรที่ลาสบอสจะมีพลังป้องกันต่ำกว่ามอนสเตอร์ธรรมดา?

หลังจากต่อสู้กันไปอีกสองสามกระบวนท่าและได้เฉือนขาซ้ายของซูโตไปที่หนึ่ง กู่เฟยก็เข้าใจในที่สุด

เขาสามารถสร้างความเสียหายกับซูโตได้มากเพราะมันไม่มีอุปกรณ์ป้องกันส่วนบน

มันเหมือนร่างกายส่วนบนของซูโตมีพลังป้องกันเป็นศูนย์ด้วยเหตุผลบางอย่าง การเฉือนของกู่เฟยที่ได้ฟันใส่ขาซ้ายของซูโตไม่แม้แต่จะสร้างความเสียหายใดๆเลยแม้แต่นิดเดียวเพราะมันมีเกราะอะไรสักอย่างคุ้มกันอยู่

ตอนนี้เขาเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดแล้ว กู่เฟยรู้สึกสบายใจและโจมตีใส่ลำตัวของซูโตทุกครั้งที่มีโอกาส ส่วนสำหรับร่างกายส่วนล่าง กู่เฟยย่อมไม่สนใจแม้แต่น้อยแม้ในยามที่มันมีช่องว่างเพราะเขารู้ว่ามันไร้ค่า

ถึงกระนั้นการต่อสู้กับซูโตอย่างน้อยก็น่าจะใช้เวลาถึงสิบห้านาที!

แม้ว่าร่างกายส่วนบนของซูโตจะมีพลังป้องกันเป็นศูนย์ แต่ปริมาณเลือดที่มันมีนั้นไม่ใช่ของเล่น กู่เฟยเริ่มไม่แน่ใจในกลยุทธ์ค่อยๆผลาญเลือดของซูโตในกระท่อมอีกต่อไป เขาไปเรียนคาถาบอลไฟซ้ำซ้อนที่Young Master Hanกล่าวขวัญมาแล้ว และมันไม่ใช่สกิลวงกว้างของจริง สิ่งที่มันทำก็แค่สร้างความเสียหายเล็กน้อยกับพื้นที่โดยรอบเป้าหมายเทานั้น ดังนั้นหากพวกเขาทำตามแผนที่กำหนด... เวรเหอะ! พรุ่งนี้ก็ไม่เสร็จ

ด้วยลำตัวที่เต็มไปด้วยบาดแผล หัวของซูโตถูกตัดโอยอัตโนมัติและกลายเป็นถุงกระสอบทันทีเมื่อมันล้มลง กู่เฟยยิ้มเยาะ ยังไงมันก็เป็นมอนสเตอร์รูปแบบมนุษย์ ถ้าเราต้องตัดหัวมันเองแล้วล่ะก็..... นั่นคงวุ่นวายทีเดียว

คำว่า [หัวของหัวหน้าโจรภูเขา] เด้งขึ้นมาเมื่อกู่เฟยหยิบถุงกระสอบขึ้นมาแล้วมองไปที่มัน

ณ ตอนนี้กู่เฟยนับว่าถูกขังอย่างแท้จริง เขามาที่นี่โดยการลอดผ่านประตูหินจากทางลับ และประตูนั่นก็เปิดจากข้างในไม่ได้ด้วยแรงกายอันน้อยนิดของเขา นักดาบปีศาจและคนอื่นๆอาจผ่านเข้ามาทางทางเข้าหลักได้ตลอดเวลา เมื่อเขาเห็นว่าไม่มีสวิตช์ที่น่าจะใช้เปิดประตูได้ เขาจึงตัดสินใจรอให้คนอื่นๆมาเปิดประตูให้

ไม่มีสิ่งใดอยู๋รอบๆ ดังนั้นกู่เฟยจึงเดินเข้าไปในกระท่อมหลังเล็กของซูโต ทว่าทันใดนั้นเขาก็ได้ยินยินเสียงอ่อนแรงเสียงหนึ่งกล่าวขึ้น "ท่านเป็นใคร?"

กู่เฟยผงะถอยหลังและไม่มีโอกาสได้ตอบด้วยซ้ำก่อนที่เสียงนั้นจะพูดพึมพำอะไรบางอย่าง กู่เฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกNPCของเกมมักทำเช่นนี้ การถามว่า 'คุณเป็นใคร?' มีจุดประสงค์เพียงเพื่อดึงความสนใจของผู้รับฟังเท่านั้น พวกเขาจะเริ่มพรรณาต่อไปอีกพักใหญ่เพื่อบอกว่าอะไรคือความต้องการของพวกเขา และสิ่งที่ต่อมาน่ะหรือ?

"ท่านช่วยข้าได้ไหม?" เสียงอ่อนแรงถาม

อ่า มันเป็นเควส กู๋เฟยพึมพำกับตัวเอง เขาไม่ได้สนใจกับการพูดจาไรสาระของพวกNPC NPCตัวนี้เป็นคนที่มาจากที่ไหนสักแห่งเพื่อค้นหาบางสิ่ง เขาถูกลักพาตัวมาโดยโจรภูเขา และพวกมันทรมานเขาเพราะเขาปฏิเสธที่จะยอมจำนนต่อพวกมัน ตอนนี้เขากำลังจะตาย เขาต้องการฮีโร่ ซึ่งกู่เฟยเป็นคนผู้นั้น และเขาต้องการให้กู่เฟยช่วยทำบางสิ่งที่เขาทำไว้ไม่สำเร็จ

กู๋เฟยยอมรับภารกิจไปโดยไม่ลังเลพลางคิดในใจ 'ก็แค่ภารกิจ ฉันจะยกเลิกเมื่อไหร่ก็ได้ เมื่อครู่ไม่ได้ฟังรายละเอียดภารกิจก็ช่างมัน ยังไงข้อมูลก็ต้องมีอยู่บนเว็บทางการ ไปดูตอนไหนก็ได้'

เมื่อกู่เฟยยอมรับภารกิจ คนที่กำลังจะตายผู้นั้นก็กล่าวออกมา "ขอบคุณมาก... ข้าขอขอบคุณท่าน รับตราสัญลักณ์ของข้าไป... ขอให้ท่านโชคดี"

คนที่กำลังจะตายผู้นั้นยกมือของเขาไปทางกู่เฟย และสิ้นใจทันทีเมื่อกู่เฟยรับของที่อยู่ในมือของเขามา

กู่เฟยก้มลงมองตราสัญลักษณ์ที่เขาเพิ่งในรับ ไม่มีข้อมูลอื่นใดนอกเหนือจากชื่อ 'ตราสัญลักษณ์ของเอ็ดดี้' อยู่บนนั้น

หน้าต่างเกมซึ่งแสดงชื่อของสัญลักษณ์เปล่งแสงสีทองสว่าง ซึ่งในเกมพาราเรลเวิร์ลมีเพียงอุปกรณ์ระดับสูงเท่านั้นที่จะแสดงหน้าต่างเช่นนี้

[ตราสัญลักษณ์ของเอ็ดดี้ : เพิ่ม6แต้มให้ทุกค่าสถานะ]

ฉันแค่รับเควสแถมยังไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง แต่ฉันได้ไอเท็มที่ทรงพลังขนาดนี้แล้ว? ภารกิจอะไรกัน? กู่เฟยประหลาดใจ ว่ากันตามตรง อุปกรณ์สวมใส่ที่เพิ่ม6ทุกค่าสเตตัสยังด้อยกว่าเมื่อเทียบกับของอย่างความทรงจำแห่งน้ำแข็งที่เพิ่มค่าสถานะอย่างเดียวไป25 ก็จริงที่สเตตัสที่เพิ่มขึ้นโดยรวมของตราสัญลักษณ์ของเอ็ดดี้นี้มากกว่า5เมื่อเทียบกับความทรงจำแห่งน้ำแข็ง แต่ไม่มีใครแบ่งค่าสถานะให้เท่ากันทุกสาย จากมุมมองของผู้เล่นที่ต้องการเพิ่มค่าสถานะที่จำเป็นต่ออาชีพของพวกเขา ตราสัญลักษณ์ของเอ็ดดี้นับได้ว่าไม่ได้ดีจนถึงขนาดที่น่าตกตะลึง

ทว่าจะอย่างไรมันก็เป็นอุปกรณ์สวมใส่เกรดทอง การมีอยู่ของมันบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าภารกิจนี้ไม่ธรรมดาแน่แล้ว แม้แต่กู่เฟยผู้ที่ไม่เคยสนใจในภารกิจใดๆ ตอนนี้ยังต้องเปิดหน้าต่างภารกิจเพื่อดูรายละเอียดให้แน่ใจ และเขาเห็นภารกิจใหม่บนรายการชื่อ [ภารกิจของเอ็ดดี้]

[เอ็ดดี้ผู้ออกเดินทางเพื่อทำภารกิจได้โชคร้ายถูกเหล่าโจรภูเขาจับไป ท่านจะเป็นตัวแทนเพื่อสะสางภารกิจของเขาให้สำเร็จได้หรือไม่?]

นี่เป็นข้อมูลเดียวที่กล่าวถึงในหน้าคำอธิบายภารกิจ ภารกิจในเกมพาราเรลเวิร์ลล้วนแล้วแต่เป็นเช่นนี้ รายละเอียดของภารกิจจะถูกบอกผ่านโดยตรงจากเหล่าNPCเท่านั้น รายละเอียดของเควสจะมีเพียงชื่อของเควสต์หรือรายละเอียดประกอบเล็กน้อยเท่านั้น นั่นเป็นสาเหตุที่พวกผู้เล่นมักพกหนังสือตลอดเมื่อจะทำการรับภารกิจ พวกเขาจะจดรายละเอียดทันทีเมื่อพวกNPCเริ่มพูดพล่าม!

กู่เฟยหนีบตราสัญลักษณ์ไว้บนอกของเขา แต่ก็ซุกมันกลับเข้าไปในชุดคลุมจอมเวทย์ทันทีเมื่อเขาก้มลงมองหน้าอกของตัวเองและเห็นว่ามันแย่แค่ไหน ตราสัญลักษณ์นั้นถือเป็นไอเท็มประดับตัว และมันจะแสดงผลตราบเท่าที่ไม่ได้ถูกยัดเข้าไปในกระเป๋าเก็บของของผู้เล่น กู่เฟยสัมผัสได้ว่าตัวเขาแข็งแกร่งขึ้นมาก สเตตัสทุกอย่างเพิ่มขึ้น6..... มันเหมือนเขาเลเวลอัพ6ครั้งเพราะเขาได้รับมาถึง30แต้ม!

'เยี่ยมจริงๆ ใครจะรู้ว่าซูโตจะซ่อนอะไรไว้อีกไหม ฉันน่าจะไปดูรอบๆอีกที' กู่เฟยคิดพลางเริ่มตรวจดูพื้นที่รอบๆอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกันในสถานที่แห่งหนึ่ง นักดาบปีศาจกับคนอื่นก็มาถึงด่านป้องกันสุดท้ายของศัตรูแล้ว

มินิบอสกำลังเฝ้าพิทักษ์ประตูพร้อมกลุ่มโจรภูเขาจำนวนมาก มันค่อนข้างลำบากเพราะเมื่อพวกเขาจัดการพวกมันไปกลุ่มหนึ่งจากจำนวนทั้งหมดนี้ War Without Woundsผู้ซึ่งเป็นคนรับหน้าที่ดึงความเกลียดชังจากพวกมอนสเตอร์ก็แทบตายแล้ว โชคยังดีที่นักดาบปีศาจป้องกันเขาจากการโดนโจมตีอย่างหวุดหวิดได้บางครั้ง ไม่งั้นเขาคงตายไปแล้ว มานาของYoung Master Hanก็แทบไม่เหลือ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงช่วยอะไรไม่ได้ และมีเพียงสหายเก่าอย่างนักดาบปีศาจเท่านั้นที่สังเกตเห็นถึงความอึดอัดใจของเขาในเวลานี้

ทุกคนต่างดิ้นรนต่อสู้จวบจนสงครามสิ้นสุดลง Young Master HanกับRoyal God Call สู้ด้วยการโจมตีระยะไกลดังนั้นพวกเขาจึงดูใจเย็นอยู่ แต่คนอื่นๆอีกสามนั้นแทบตายแล้ว

"เอาล่ะ" Young Master Han ปลอบใจทุกคน "ส่วนที่ยากที่สุดจบลงแล้ว การต่อสู้ครั้งต่อไปใช้แค่เวลาเท่านั้น กว่ามอนสเตอร์จะเกิดใหม่ก็อีกห้านาที ดังนั้นทุกคนพักผ่อนและเติมเลือดไว้ได้เลย ส่วนMIle หลังจากนี้เราต้องพึ่งนายแล้ว....."

"Mileอยู่ไหน?" Young Master Han หันไปรอบๆก็เห็นเพียงนายจ้องที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาด้วยท่าทีงงๆเท่านั้น

"Thousand Miles Drunk ไปไหน?" Young Master Hanมองไปรอบๆ