บทที่ 20 - The Secret Pathway in Oolong Cave

Chapter 20 - The Secret Pathway in Oolong Cave

นักดาบปีศาจและคนอื่นๆไม่มีเวลามาคอยพะวงหลังเนื่องจากสมาธิทั้งหมดต้องจดจ่ออยู่กับมอนสเตอร์ด้านหน้า แตกต่างจากYoung Master Han พวกเขาไม่สนใจเรื่องอื่นนอกจากการทำภารกิจให้สำเร็จ และพวกเขาไม่คิดจะสังเกตคนอื่นว่าทำได้ดีเพียงใด โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่มีหน้าที่ให้อยู่เฉยๆ

Young Master Hanอยากจะหาโอกาสต่อว่ากู่เฟยที่ไม่สนใจ แต่ในฐานะคนที่เคยทำภารกิจนี้มาก่อน เขาตระหนักว่าตอนนี้เขาทำเช่นนั้นไม่ได้เนื่องจากพวกเขากำลังเข้าสู่ส่วนลึกของถ้ำอู่หลงแล้ว ถ้ำยิ่งลึกเลเวลของพวกมอนสเตอร์ยิ่งสูง เมื่อเห็นว่าสภาพแวดล้อมแคบลงเรื่อยๆ พวกเขาก็ยิ่งต้องให้แน่ใจว่าจะไม่ทำพลาด เพราะนั่นหมายถึงการเรียกพวกมอนสเตอร์เข้ามาเพิ่ม

พวกเขาต้องรักษาสภาพนี้ไว้จนกว่าจะไปถึงประตูหิน เมื่อพวกเขาไปถึงที่นั่น พวกเขาจะต้องเผชิญหน้ากับมินิบอสซึ่งเป็นผู้ป้องกันคันโยกของประตู และเมื่อจัดการมินิบอสลงได้ ทางเดินสู่ห้องของหัวหน้าโจรภูเขาซูโตจะถูกเปิดขึ้นโดยการดึงคันโยกลง

Young Master Hanได้วางแผนทุกอย่างไว้อย่างรอบคอบและทำทุกอย่างตามตารางเวลา แต่เขาพลาดที่จะสังเกตเห็นว่ามีสิ่งผิดพลาดเกิดขึ้นที่ด้านหลังของพวกเขา

ทางเดินของถ้ำสูงชันและเต็มไปด้วยหิน ทำให้การเดินทางเต็มไปด้วยความยากลำบาก

นายจ้างของพวกเขาประมาทเลินเล่อ เขาก้าวพลาด และโซเซไปหลายจังหวะ

"ระวัง!" กู่เฟยเพียงเอ่ยเตือนเมื่อเขาเห็นว่านายจ้างของเขาเแค่เสียสมดุล ทว่าไม่ได้ล้มลง

นายจ้างถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะตั้งตัวได้และขอบคุณกู่เฟย แต่ในตอนนั้นกู่เฟยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากลด้านหลังเขา

"ไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" กู่เฟยพุ่งไปด้านหน้าพร้อมตะโกนออกมา

นายจ้างของพวกเขายังไม่ไม่ได้สติด้วยซ้ำเมื่อกู่เฟยพุ่งผ่านเขาไปและหยุดลงที่ด้านหลังของเขา

เปรี้ยง! เสียงคมดาบปะทะกันดังกึกก้อง กู่เฟยดึงดาบออกมาจากฝักและสามารถป้องกันสิ่งแปลกปลอมจากภายในเงามืดได้ทันเวลา

"ไม่ต้องช่วย! หนีไปเร็ว!" กู่เฟยหันกลับไปและกล่าวขึ้น

"เชี่ย!" กู่เฟยสบถออกมาหลังจากเห็นว่านายจ้างของเขาได้วิ่งหนีไปไกลแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่มีความตั้งใจจะช่วยเลยแม้แต่น้อย เขาเป็นคนจ้างกู่เฟยและคนอื่นมาช่วยเขา ดังนั้นแน่นอนว่าพวกกู่เฟยมีหน้าที่ต้องปกป้องและรับผิดชอบชีวิตน้อยๆของเขาไว้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่กู่เฟยจะเผชิญอันตรายเพื่อให้เขาปลอดภัย แต่จะให้เขาไปช่วยกู่เฟยเหรอ? มารดามันเถอะ! ฉันจะจ้างคนมาทำไมล่ะถ้าฉันจัดการพวกมันได้? นั่นคือสื่งที่นายจ้างคิด

"เอาล่ะ ดีมาก! วิ่งต่อไปเรื่อยๆล่ะ!" กู่เฟยพูดกับเขาขณะที่เขายังคงแกว่งดาบต่อสู้อยู่

นายจ้างวิ่งไปเรื่อยพลางนึกสงสัย เขาเป็นจอมเวทย์นี่ ใช่ไหม? แล้วทำไมเขาใช้ดาบสู้กับพวกมอนสเตอร์ล่ะ? โอ้ ใช่! เขากำลังพยายามทำให้ค่าความเกลียดชังของพวกมอนสเตอร์ไปตกอยู่กับเขาสินะ! มืออาชีพจริงๆ!

นายจ้างรีบวิ่งไปหากลุ่มหลัก โดยทิ้งให้กู่เฟยรับมือกับศัตรูเพียงลำพัง

การต่อสู้ในความมืดเป็นเรื่องยาก กู่เฟยจึงค่อยๆถอยพลางออกดาบสู้ไปด้วย และเมื่อเขามาถึงทางแยกที่มีแสงลอดออกมาจางๆ กู่เฟยก็มองเห็นคู่ต่อสู้ของเขาได้ชัดเจนขึ้น มันเป็นโจรภูเขา แต่มันสวมชุดสีฟ้า

ชุดสีฟ้าหมายถึงอะไร? มันคือสิ่งที่ใช้แยกความแตกต่างของระดับมอนสเตอร์ ในเกมเสมือนจริง มันไม่มีชื่อมอนสเตอร์ขึ้นอยู่เหนือหัวเหมือนเกมปกติ ดังนั้นมันย่อมต้องมีวิธีการใหม่ในการใช้ แยกความแตกต่างของระดับมอนสเตอร์ มันดูไม่เหมาะที่จะแปะคำว่า 'ลาสบอส' 'มินิบอส' หรือ 'ลูกสมุน' ไว้กลางหัวของพวกมอนสเตอร์ และในท้ายที่สุด ทางผู้พัฒนาก็ได้ตัดสินใจแยกความแตกต่างของพวกมันโดยใช้รูปลักษณ์ภายนอก (เกมปกติแบ่งโดยสีชื่อของมอน)

โจรภูเขาตรงหน้าของกู่เฟยเป็นเพียงลูกสมุน ซึ่งนับว่าอ่อนแอเมื่อเทียบกับมินิบอสหรือลาสบอส

กู่เฟยเลือดลมพุ่งพล่านเล็กน้อยเนื่องจากนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ต่อสู้กับพวกระดับลูกสมุน

ทว่าโชคร้าย ระดับลูกสมุนไม่มีความสามารถสูงพออย่างที่กู่เฟยคาดหวังไว้

ว่ากันตามตรง ระดับลูกสมุนไม่นับเป็นบอสด้วยซ้ำ มันแค่มีความสามารถในการโจมตี การป้องกัน และเลือดสูงกว่าพวกมอนสเตอร์ปกติเท่านั้น บอสของจริงจะปรากฏตัวต่อหน้าผู้เล่นพร้อมอุปกรณ์ที่ดูองอาจอย่างแท้จริง แค่รูปลักษณ์ของพวกมันเพียงอย่างเดียวก็ทำให้ผู้เล่นหลายคนครั่นคร้ามแล้ว อีกทั้งมอนสเตอร์ระดับบอสยังมีสกิลที่ทรงพลัง อุปกรณ์สวมใส่ชั้นเยี่ยม เลเวลที่สูงลิบ และมีระบบตอบสนองอันน่าสะพรึงอีกด้วย เมื่อเทียบกับพวกมันแล้ว ระดับลูกสมุนก็ไม่ต่างอะไรจากลิงโง่ตัวนึง

ด้วยการควบคุมระดับสูงของกู่เฟยที่ทำให้เขาสามารถทำความเสียหายได้สูงสุดทุกการโจมตี มันขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้นก่อนมันจะล้มลง แต่น่าเสียดายที่กู่เฟยขาดความแข็งแกร่งอย่างสิ้นเชิงและอุปกรณ์สวมใส่ของเขาทั้งหมดล้วนเป็นของระดับต่ำ ถึงเขาจะยังสามารถจัดการกับมอนสเตอร์ทั่วๆไปได้อย่างรวดเร็วก็จริง แต่กับระดับลูกสมุนนั้นมันต่างกัน การต่อสู้นี้จึงยืดเยื้อไปหลายนาทีก่อนมันจะล้มลงไปในที่สุด

กู่เฟยได้ยินอย่างชัดเจนว่ามันพึมพำอะไรบางอย่างก่อนล้มลง "กุญแจสู่เส้นทางลับ... ข้าจะไม่มอบให้ใคร!"

"กุญแจอะไรนะ?" กู่เฟยถามออกไปโดยสัญชาตญาณ

ทว่ามันก็ตายลงโดยไม่พูดอะไรต่อ และแม้ว่ามันจะยังมีชีวิตอยู่ มันก็คงไม่ตอบคำถามของผู้เล่นเว้นแต่จะถูกตั้งโปรแกรมไว้

กู่เฟยเก็บของที่ดรอปจากมันมาทั้งหมด นอกเหนือจากเงินจำนวนมากเมื่อเทียบกับพวกมอนสเตอร์ปกติ มันยังมีกุญแจโลหะดรอปมาดอกหนึ่งอีกด้วย เมื่อกู่เฟยมองใกล้ๆข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมา [กุญแจสู่เส้นทางลับของถ้ำอู่หลง]

แล้วเส้นทางลับอยู่ไหน? กู่เฟยมองไปรอบตัว และมุ่งหน้าไปทางความมืดที่ลูกสมุนวิ่งออกมา

แม้ว่ามันจะมืดมาก กู่เฟยก็ไม่รู้สึกว่ามันลำบากอะไรเพราะเขามีคบเพลิงอยู่สองสามอัน

ก่อนหน้านี้เขาฆ่ากลุ่มคนพเนจรไปมาก และนอกจากมีดแล่เนื้อ พวกมันยังดรอปคบเพลิงมาหลายอัน แต่น่าเสียดายที่กู่เฟยเป็นจอมเวทย์และมันมีขีดจำกัดว่าเขาสามารถแบกของได้แค่ไหน ด้วยเหตุนั้นเขาจึงไม่ได้เก็บมีดแล่เนื้อมาทั้งหมด และเก็บคบไฟมาส่วนหนึ่งเผื่อในกรณีที่จำเป็นในอนาคต อย่างเช่นตอนนี้

กู่เฟยรู้สึกขอบคุณตัวเองที่ตอนนั้นเขาคาดว่าอาจมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เขาหยิบคบเพลิงออกมาจากกระเป๋าเก็บของและจุดมันขึ้น

เมื่อคบเพลิงสว่างขึ้นในความมืด กู่เฟยพลันสังเกตเห็นประตูพร้อมกลอนล็อกขนาดใหญ่บนพื้นทันที กู่เฟยใส่กุญแจที่ได้มาใหม่เข้าไปในกลอนและหมุนกุญแจ เสียงกร๊อกแกร๊กของกลอนกุญแจดังขึ้นรอบหนึ่งพร้อมกับล็อกที่ถูกปลดออก เขายกแผ่นเหล็กบนพื้นขึ้น เผยให้เห็นหลุมที่ขยาดพอให้คนเข้าไปที่ละคนเท่านั้น กู่เฟยเอาคบเพลิงของเขาโยนลงไปใส่หลุม และสิ่งที่เขาเห็นคืออุโมงค์ที่มีความสูงพอๆกับคนธรรมดาคนหนึ่ง

กู่เฟยส่งข้อความถึงนักดาบปีศาจทันที แต่สิ่งที่เขาได้รับคือการแจ้งเตือนของระบบว่า [การรับข้อความถูกปิดอยู่]

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่นักดาบปีศาจและคนอื่นๆจะปิดการรับข้อความเพราะพวกเขาไม่อยากถูกขัดจังหวะในขณะที่่ต่อสู้อย่างดุเดือด พวกเขาทั้งหมดยืนอยู่ใกล้ๆกัน ดังนั้นหากมีอะไรเกิดขึ้นแค่ตะโกนบอกกันก็พอ

บางทีฉันน่าจะรอจนภารกิจสำเร็จก่อน.... กู่เฟยปิดแผ่นเหล็ก แต่เขาก็ลังเลเมื่อเขาเดินกลับไปยังทางเดินหลัก

พวกมอนสเตอร์ที่พวกนักดาบปีศาจและคนอื่นๆฆ่าก่อนหน้านี้เกิดใหม่หมดแล้ว

สำหรับกู่เฟย มอนสเตอร์พวกนี้จัดการได้ไม่ยาก แต่มีสิ่งหนึ่งที่นักดาบปีศาจกับคนอื่นๆมีแต่เขาไม่มี และมันจำเป็น กู่เฟยไม่รู้ข้อมูลตำแหน่งของมอนสเตอร์หรือระยะการสร้างความเกลียดชังของพวกมัน หากกู่เฟยบุกเดี่ยวไปตอนนี้ เขาอาจต้องล้มมอนสเตอร์ก่อนหน้านี้ทั้งหมด หรืออีกนัยนึงคือ มันลำบากเกินไป

"คงต้องหวังพึ่งโชค" กู่เฟยยถอนหายใจและเดินกลับไปยกแผ่นเหล็กขึ้นอีกครั้ง

ใครจะรู้? ฉันอาจไปถึงที่หมายก่อนพวกเขาก็ได้! กู่คิดได้ดังนั้นก็กระโดดลงไปในอุโมงค์

อุโมงค์ลับมีขนาดเล็ก แต่มันเดินง่ายกว่ามากเมื่อเทียบกับทางเดินของถ้ำที่เต็มไปด้วยหิน กู่เฟยยกคบเพลิงขึ้นสูงขณะที่เขาระวังทุกๆกับดักตลอดเวลา

น่าแปลกใจที่มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจนเมื่อไปถึงปลายอุโมงค์กู่เฟยก็พบประตูขนาดใหญ่ ประตูหินค่อยๆเคลื่อนอย่างอิดออดขณะที่เขาผลักมันด้วยแรงทั้งหมดที่มี แม้ว่ากู่เฟยจะรู้สึกเหมือนประตูอยากจะขยี้เขาให้ตายขณะที่มันผลักกลับมา แต่ด้วยความพยายามอย่างหนัก ในที่สุดเขาก็เอาตัวลอดผ่านช่องเล็กๆเข้ามาได้ ประตูหินปิดตัวลงทันทีเมื่อกู่เฟยผ่านเข้ามาด้านในประตูได้สำเร็จ เขาลองผลักประตูจากด้านใน แต่ประตูหินไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย หรือมันอาจต้องดึง? น่าเสียดายที่กู่เฟยไม่คิดว่ามันเป็นไปได้เพราะแค่ผลักเขาก็แทบตายแล้ว เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับการเพิ่มค่าความแข็งแกร่งในอนาคต เพรามันจะลำบากเอาถ้าเขามีแรงไม่พอในยามจำเป็น

กู่เฟยมองไปรอบๆและเห็นพื้นที่กว้างว่างเปล่าขนาดใหญ่เมื่อเขาเดินออกไปจากประตูหิน

มันน่าแปลกใจที่มีพื้นที่กว้างและราบขนาดนี้ในถ้ำ กู่เฟยใช้เวลาไม่นานนักก็เห็นกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในพื้นที่เปิดโล่ง

"ซูโตอยู่ในกระท่อมหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในส่วนลึกของถ้ำอูหลง.... แม้จะมีพื้นที่กว้างด้านนอกกระท่อมแต่...." กู่เฟยนึกถึงคำพูดของYoung Master Hanในตอนที่เขาสรุปเกี่ยวกับภารกิจ

ฉันมาถึงก่อนจริงด้วย.... เส้นทางลับเป็นทางลัดสำหรับภารกิจนี้จริงๆ! กู่เฟยรู้สึกยินดีเป็นอย่างมาก ในเมื่อไม่มีใครอยู่รอบๆ บางทีฉันน่าจะ.... กู่เฟยจับดาบของเขาแล้วค่อยๆเข้าไปใกล้กระท่อมช้าๆ

ส่วนสำหรับกลยุทธ์ที่Young Master Hanคิด กู่เฟยไม่มีอะไรจะพูดนอกจากความชื่นชม กู่เฟยได้เห็นการประสานงานอันยอดเยี่ยมของพวกเขาด้วยตาของตัวเองแล้ว หากทุกอย่างเป็นไปตามที่Young Master Hanวางแผนไว้ ความเสี่ยงที่อาจเกิดขึ้นนับว่ามีน้อยมาก

อย่างไรก็ตาม การชื่นชมบางสิ่งไม่ได้แปลว่าชื่นชอบ! สิ่งที่กู่เฟยปรารถนาจริงๆคือการสู้แบบซึ่งๆหน้า

ล่อมอนสเตอร์ วางกับดัก ดึงความเกลียดชังมอน กู่เฟยคุ้นเคยกับคำศัพท์เหล่านี้เนื่องจากได้ยินมาบ่อย สิ่งนี้เป็นแง่มุมที่แสดงให้เห็นว่าผู้เชี่ยวชาญเกมออนไลน์มีความสามารถมากถึงเพียงไหน แต่กู่เฟยนั้นแตกต่าง ก็จริงว่าเขาอยากเป็นผู้เชี่ยวชาญที่โดดเด่นในเกม แต่เขาต้องการบรรลุเป้าหมายนั้นโดยอาศัยกังฟูไม่ใช่ทักษะการเล่นเกม นี่คือจุดประสงค์ในการเล่นเกมพาราเรลเวิร์ลของเขา

กู่เฟยได้แต่จัดการมอนสเตอร์ระดับธรรมดามาตลอด เขาเฝ้ารอศัตรูที่จะมาท้าทายขีดจำกัดของเขาอยู่เสมอ และดูเหมือนโอกาสนั้นจะมาถึงแล้ว

ภารกิจที่ให้ผู้เล่นต่อสู้กับบอสนับว่าหาได้ยาก แต่ละวันระบบจะปล่อยภารกิจออกมาแบบสุ่ม มันมีภารกิจค้นหาไอเท็มหรือส่งของประจำวันมากมายให้ผู้เล่นได้เลือกสรร แต่ภารกิจท้าทายระดับสูงไม่ได้เป็นเช่นนั้น แม้ว่าเหล่าผู้เล่นจะเฝ้ารอข้ามวันข้ามคืน พวกเขาก็ยังจำเป็นต้องใช้โชคเพื่อให้ได้รับภารกิจเหล่านั้นมา นี่คือเหตุผลว่าทำไมผู้เล่นหรือนายจ้างคนหนึ่งยินดีจ่ายเงินก้อนโตเพื่อจ้างคนอื่นมาช่วยทำภารกิจให้สำเร็จ

'มาคิดๆดูการเข้าร่วมกลุ่มทหารรับจ้างนี้ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียว ภารกิจยิ่งยากเท่าไหร่ โอกาสที่ฉันจะเจอความท้าทายก็ยิ่งมากเท่านั้น' กู่เฟยยิ้มพลางคิด

กู่เฟยเดินมาถึงด้านนอกของกระท่อมหลังเล็ก ทว่าเขายังคงตกอยู่ในห้วงความคิด

มอนสเตอร์ภายในกระท่อมเป็นตัวเดียวกับที่เขาต้องกำจัดเพื่อสำเร็จภารกิจ แน่นอน กู่เฟยไม่แม้แต่จะสนใจการเคาะประตูและทักทาย เขาเตะประตูจนกระเด็นและตะโกน "ซูโต!"

นี่ก็เป็นหนึ่งในวิธีสร้างความเกลียดชังต่อมอนสเตอร์เช่นกัน คนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงลุกพรึ่บขึ้นทันทีและพุ่งเข้ามาหากู่เฟยหลังจากชักมีดขนาดใหญ่ออกมาจากใต้เตียง

กู่เฟยกวัดแกว่งดาบของเขาและพุ่งเข้าไปด้านหน้า.. ตูม!

"พลังบ้าอะไรนี่!" กู่เฟยพยายามสกัดการโจมตี แต่เขาไม่สามารถต้านแรงได้และถูกปัดกระเด็น

ซูโตกู่ร้องและพุ่งออกมาจากกระท่อมของเขา

กู่เฟยหน้าซีด เขานึกถึงคำพูดของYoung Master Han ขึ้นมาทันที "ซูโตจะเป่านกหวีดเรียกลูกน้องของมันทั้งหมดมาถ้ามันออกมาจากกระท่อม"