บทที่ 22 - Issue

Chapter 22 - Issue

ทุกๆคนมึนงง พวกเขาแทบไม่มีเวลามาสนใจผู้ตามหลังสองคนเพราะพวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการฆ่าพวกมอนสเตอร์ ทั้งกู่เฟยและนายจ้างของพวกเขาต่างแค่ต้องเดินตามพวกเขาเท่านั้น ดังนั้นมันไม่น่าจะมีเรื่องอะไรแม้ว่ากู่เฟยจะเล่นอาชีพจอมเวทย์ที่อ่อนแอก็ตาม

"เขาไปไหน?" Young Master Han หันมามองนายจ้าง

"เขาต่อสู้กับมอนสเตอร์ที่เราเผอิญไปดึงมาเพื่อให้ผมหนี" เขาตอบ

มันไม่น่าแปลกใจที่เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นได้ แต่มันนานเกินไป ยังไงกู่เฟยก็ไม่ทางตามกลุ่มของพวกเขาที่ต้องต่อสู้กลุ่มมอนสเตอร์มาตลอดทางไม่ทัน

"บางทีพวกมอนอาจเกิดพอดีตอนที่เขาจัดการเจ้ามอนสเตอร์นั่นเสร็จหรือเปล่า? Brother Assistออกความเห็น

เส้นทางที่ต้องใช้ผู้เล่นมืออาชีพถึงห้าคนจัดการไม่ใช่บางสิ่งที่จอมเวทย์เพียงคนเดียวจะรับมือไหว

"ฉันจะส่งข้อความหาเขาดู" เมื่อเห็นว่าใบหน้างดงามของYoung Master Hanเริ่มดำเป็นขี้เถ้า นักดาบปีศาจก็ส่งข้อความถึงกู๋เฟยทันที หากสิ่งที่Brother Assistว่าเป็นเรื่องจริง ทั้งห้าก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องกลับไปรับเขา สิ่งที่ผ่านมาทำให้พวกเขาเหนื่อยล้าหมดแล้ว การกลับไปตอนนี้มีแต่จะทำให้ทั้งกลุ่มรำคาญและไม่พอใจ นอกจากนี้การจัดกลุ่มครั้งหน้าจะเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด

ทุกคนจ้องมองนักดาบปีศาจอย่างไม่พอใจ แล้วพวกเขาก็พลันเห็นว่าดวงตาของนักดาบปีศาจเบิกกว้างขณะที่เขาส่งข้อความออกไปหลายชุดก่อนจะเดินไปโยกคันโยกลงเพื่อเปิดประตูหินในที่สุด

ประตูหินค่อยๆเปิดขึ้นพร้อมเสียงครืดคราด

แล้วที่ตรงนั้นก็มีกู่เฟยยืนอยู่ด้านหลังของประตู

กู่เฟยถือดาบยาวที่ดูไม่เหมาะกับจอมเวทย์ในมือซ้ายและถือถุงกระสอบถุงหนึ่งด้วยมือขวา รอยยิ้มจางๆประดับประดาบนใบหน้าของเขาขณะที่เขามองคนคนอื่นและกล่าวอย่างยินดี "พวกนายมาช้านะ!"

พวกเขาพูดไม่ออกขณะที่พวกเขามองกู่เฟยอย่างโง่งม กู่เฟยเดินออกมาจากประตูหินและโยนถุงกระสืบที่เขาถืออยู่ไปให้นายจ้างพลางกล่าว "นี่ของนาย"

นายจ้างรับมันมาอย่างงงๆและผงะเมื่อเขามองเข้าไปในกระสอบ

Young Master Hanและคนที่เหลือต่างประหลาดใจและพูดไม่ออกก่อนที่นักดาบปีศาจจะกล่าวทำลายความเงียบงัน "เกิดอะไรขึ้น?"

"ฉันพบทางลับตอนเดินวกกลับไป พวกนายทุกคนเดินไปไกลแล้ว เพราะงั้นฉันเลยใช้ทางลับซึ่งมันนำฉันมาที่นี่ สุดท้ายฉันเลยฆ่าซูโตแล้วเอาหัวมันมา "กู่เฟยกล่าว

"นายฆ่ามันได้ยังไง?" ใบหน้าของYoung Master Hanแข็งข้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

กู่เฟยยกดาบของเขาขึ้นโบกไปมาและชี้มันไปทางYoung Master Han

"เรื่องแบบนั้นจะเป็นไปได้ยังไง!" Young Master Hanกล่าวขณะที่เขายกมือขึ้นปัดดาบออกและมุ่งหน้าตรงเข้าไปในถ้ำพร้อมกับคนอื่นๆที่ตามไปติดๆ

ร่างกายของซูโตยังคงนอนไร้หัวอยู่กับพื้น Young Master Han เคยเผชิญหน้ากับซูโตมาครั้งหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงถาม "ทำไมซูโตถึงเปลือยช่วงบน?"

ทุกๆคนมองเขาอย่างประหลาด ว่ากันตามตรง ทุกคนเริ่มสงสัยรสนิยมทางเพศของYoung Master Hanขึ้นมาหน่อยๆแล้ว

Young Master Hanไม่ได้สนใจอะไรพวกเขาขณะที่เขาเพียงพูดพึมพำต่อว่า "มันไม่ได้เป็นแบบนี้ตอนฉันมาที่นี่ครั้งล่าสุด"

กู่เฟยยักไหล่เพื่อเป็นสัญญาณว่าเขาก็ไม่รู้เหมือนกันและกล่าวขึ้น "ตอนที่ฉันมามันก็ไม่ได้ใส่อะไรอยู่แล้ว"

"โอ้... เป็นงั้นเอง!" ทุกๆคนพอเข้าใจขึ้นมาบางส่วน

วิธีการที่พวกเขาเห็นคือดาเมจของจอมเวทย์จะสูงจนน่าทึ่งหากฝ่ายตรงข้ามไม่ใส่เกราะอะไรเลย จอมเวทย์เก่งในเรื่องการโจมตีระยะไกลและนอกเหนือจากท่าเคลื่อนไหวพิเศษซูโตก็มีแค่ความสามารถในการต่อสู้ระยะประชิดเท่านั้น กู่เฟยน่าจะใช้วิธีอะไรสักอย่างที่ทำให้ซูโตเข้าใกล้เขาไม่ได้แล้วค่อยๆผลาญเลือดของมันลง

แม้ว่าพวกเขาจะเห็นแผลเชือดเฉือนทั่วร่างของซูโต แต่พวกเขาคาดว่ากู่เฟยน่าจะทำแผลทั้งหมดนี้หลังจากที่ซูโตตายไปแล้ว และเขาน่าจะแบกดาบยาวนั่นมาเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นลอกเลียนวิธีการต่อสู้ในฐานะจอมเวทย์ของเขาได้

พวกเขาล้วนมีความคิดเช่นนั้นยกเว้นนักดาบปีศาจที่จ้องมองศพของซูโตด้วยความมึนงง

"ทางลับที่นายว่ามันอยู่ไหน?" Young Master Hanถามออกมา เนื่องจากพวกเขาคิดว่ากู่เฟยอยากจะปกปิดสไตล์การต่อสู้ของตน พวกเขาจึงเลิกพูดถึงเรื่องนี้ไปตามมารยาท

"ตรงนี้" กู่เฟยพาพวกเขาไปที่มุมๆหนึ่ง

โชคดีที่ประตูหินสามารถเปิดออกได้ด้วยการร่วมมือของทุกคน กู่เฟยพูดขึ้นอย่างสำราญใจ "เราน่าจะออกทางนี้นะ เราจะได้ไม่ต้องสู้กับพวกมอนสเตอร์ตามทางอีก!"

เหล่าผู้เล่นมืออาชีพทั้งหมดถอนหายใจด้วยความโล่งอกขณะที่พวกเขาทำตามคำแนะนำของกู่เฟย

มอนสเตอร์ลูกสมุนที่มีกุญแจสู่เส้นทางลับก่อนหน้านี้ไม่เกิดใหม่อีกแล้วในตอนที่พวกเขามาถึงทางออกและดันแผ่นเหล็กขึ้น พวกเขาอยู่ไม่ไกลนักจากปากถ้ำดังนั้นพวกเขาจึงออกจากถ้ำได้ในเวลาไม่นาน

"ภารกิจเสร็จสมบูรณ์แล้ว!" Young Master Hanประกาศออกมา

นายจ้างพยักหน้าของเขาและหยิบถุงเงินออกมาจากกระเป๋าโดยไม่อิดออด

Young Master Hanรับมันมาและเปิดดูก่อนจะพยักหน้า "ปริมาณถูกต้อง ส่วนสำหรับสิ่งที่คุณสัญญาไว้ก่อนหน้านี้ ผมหวังว่าคุณจะทำตามข้อตกลง"

นายจ้างพยักหน้าของเขาพร้อมแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น "ผมจะทำตามนั้นแน่นอน ความแข็งแกร่งของกลุ่มทหารรับจ้างของคุณน่าทึ่งมาก! จนถึงตอนนี้ผมเพิ่งได้เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด!"

"คุณหมายถึง?" Young Master Hanถาม

นายจ้างหัวเราะ "คุณไม่ต้องปกปิดผมหรอก แผนคือแสร้งโจมตีด้านหน้าในขณะที่ของจริงอยู่ด้านหลังใช่ไหม? คุณใช้ส่วนที่เหลือของกลุ่มเพื่อควบคุมการถาโถมของพวกโจรภูเขาในขณะที่คุณปล่อยให้สหายMileใช้ทางลับเพื่อไปจัดการบอสด้วยตัวคนเดียว ก่อนหน้านี้คุณบอกว่าซูโตจะเรียกลูกน้องของมันมาจำนวนมากถ้ามันออกมาจากกระท่อม แต่เพราะพวกคุณจัดการพวกมอนสเตอร์ตรงทางเข้าหลักหมดแล้ว การเรียกของมันจึงไม่มีผล ซึ่งทำให้สหายMileมีสถานที่ที่สมบูรณ์แบบในการฆ่าบอสด้วยตัวคนเดียว! ฮ่าๆ! หากคุณจะทำตัวเหมือนไม่รู้เรื่องทางลับ... ไม่ต้องหรอก! ผมจะไม่เปิดเผยกลยุทธ์ของคุณแน่นอน แต่ถึงผมจะทำอย่างนั้น แล้วมันจะมีสักกี่คนกันที่สามารถโซโล่บอสได้อย่างสหายMileที่อยู่ตรงนี้?" ขณะที่เขาพูดทั้งหมดนี้ ใบหน้าของนายจ้างก็แสดงให้เห็นถึงความชื่นชมต่อกู่เฟยอย่างเปี่ยมล้น

"พูดถึงอะไรอยู่นี่?" กู่เฟยมึนงง

"หึๆ! ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไรจริงๆ ถ้าในอนาคตผมมีปัญหาอีก ผมจะมาหาพวกคุณอย่างแน่นอน ผมไปก่อนล่ะ!" นายจ้างยกนิ้วโป้งขึ้นหากู่เฟยขณะที่เขาหมุนตัวเดินกลับลงเขาไป

"เขาพูดถึงเรื่องอะไรของเขา?" กู่เฟยถามเหล่าผู้เชี่ยวชาญที่อยู่ตรงหน้า

พวกเขาทั้งหมดได้แต่ทำหน้าเจื่อน Young Master Hanกระแอมไอ "อะแฮ่ม! แล้วนายได้อะไรอย่างอื่นจากการฆ่าซูโตได้ไหม?"

"ไม่มีนะ!" กู่เฟยกล่าว "ฉันเจอแค่ถุงเงินสองถุงจากกระท่อมของมัน" กู่เฟยหยิบพวกมันออกมาและส่งมันให้กับYoung Master Han

Young Master Hanตกตะลึงไปเล็กน้อยก่อนที่เขาจะรับมันมาในที่สุดและโบกแขนให้กับคนอื่นๆ "กลับไปแบ่งรางวัลกันเถอะ"

พวกเขาทุกหมดพยักหน้าอย่างไร้ซุ่มเสียง นี่นับว่าไม่ใช่ปฏิกิริยาปกติเมื่อมีการพูดถึงเรื่องแบ่งของรางวัล

บาร์ของRayดูคล้ายจะกลายเป็นจุดนัดพบของพวกเขาไปโดยปริยาย พวกเขาเดินทางกลับเมืองและไปที่นั่นพร้อมกัน

Rayคุ้นชินกับการปรากฏตัวของพวกเขาแล้วและเขาชี้ไปทางห้องว่างห้องหนึ่ง

พวกเขาเข้าไปและนั่งลง Young Master Hanเอื้อมมือลงไปในกระเป๋าเก็บของของเขาและหยิบถุงเงินสามถุงที่เต็มไปด้วยเหรียญทองขึ้นมาวางบนโต๊ะ เหรียญทางจำนวนมากพวกนี้อาจนับได้ว่าเป็นขุมทรัพย์กองใหญ่เมื่อคิดถึงว่าผู้เล่นส่วนใหญ่ยังมีเงินแค่คนละไม่กี่ซิลเวอร์เท่านั้น

"พวกนายว่าเราทุกคนควรแบ่งยังไง" Young Master Hanกล่าว

ไม่มีใครพูดอะไรสักอย่าง หากมันขึ้นอยู่กับกู่เฟย เขาคงบอกให้แบ่งกันให้เท่าๆกันแค่นั้น อย่างไรก็ตามเขาไม่รู้ว่าสำหรับพวกผู้เล่นมืออาชีพมันมีกฏอะไรอยู่รึเปล่า ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปิดปากเงียบ ส่วนสำหรับคนที่เหลือ พวกเขาลังเลว่าพวกเขาควรจะได้รับพวกมันหรือเปล่าเพราะการกระทำของกู่เฟยที่แอบเข้าไปในเส้นทางลับและจัดการซูโตด้วยตัวคนเดียวทำให้สิ่งที่พวกเขาทำเหมือนไร้ค่าไปเลย

"พูดอะไรหน่อยสิ! ทำไมพวกนายถึงเงียบกันหมดเลย?" Young Master Hanก็ไม่รู้ว่าจะยังไงเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงผลักความลำบากใจไปให้กับคนทั้งหมด

"งั้นมาแบ่งเท่าๆกันเถอะ!" Brother Assistพูดขึ้น Young Master Hanรู้สึกประหลาดใจ ถึงพวกเขาบางส่วนจะดูเหมือนว่าไม่ได้มีส่วนช่วยอะไรมากมาย แต่พวกเขาก็ใช้เวลาและความพยายามไปไม่น้อย ไม่มีใครเต็มใจที่จะมอบพวกมันทั้งหมดให้กับกู่เฟย แต่มันค่อนข้างไร้ยางอายที่จะขอให้แบ่งมันอย่างเท่าเทียมกัน เขาไม่คิดว่าจะมีใครที่นี่หน้าหนาถึงขนาดนั้น จะอย่างไรพวกเขาก็เป็นผู้เล่นมากชื่อเสียง และยิ่งมีชื่อเสียงมาก ความทะนงตนก็ยิ่งมากตาม

เมื่อได้ยินคำแนะนำของBrother Assist กู่เฟยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อสุดท้ายมันก็เป็นการแบ่งให้เท่าๆกัน! เขาตอบรับทันที "ฉันเห็นด้วย!"

ทุกๆคนสามารถรับรู้ได้ว่าการกระทำและคำพูดของกู่เฟยไม่ได้มีการเยาะเย้ยแต่อย่างใด แถมยังมีความสุขอีกด้วย พวกเขาทุกคนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ในท้ายที่สุดมันก็เป็นYoung Master Hanที่รับหน้าที่แบ่งเงินออกเป็นหกส่วน เขาหยิบเหรียญทองสองสามเหรียญจากแต่ละกองไปรวมกันไว้ที่กองหนึ่ง ก่อนจะดันมันไปทางกู่เฟย "นายควรได้รับมากที่สุดเพราะนายฆ่าบอสด้วยตัวคนเดียว"

"เป็นงั้นเหรอ? งั้นฉันขอรับไว้ละกัน!" กู่เฟยตอบอย่างไม่ถ่อมตนและยื่นมือไปเก็บเหรียญทองทั้งหมดมาไว้ในกระเป๋าเก็บของของเขา เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เขาก็จุดชุดคลุมและลุกขึ้นยืน "เอาล่ะ งั้นฉันขอตัว!"

"ขอตัว? ไปไหน?" พวกเขาทุกคนตกใจ

"แน่นอนว่าต้องออฟไลน์น่ะสิ! ฉันยังมีงานพรุ่งนี้นะ!" กู่เฟยกล่าว

"โอ้ งั้นไปเถอะ!" พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีก

"ไว้เจอกัน!" กู่เฟยโบกมือลาพวกเขาและหันหลังเดินจากไปทันที เขาออกจากระบบจริงๆเพียงแต่มันไม่ใช่เพื่อไปทำงานในวันพรุ่งนี้ กู่เฟยไม่เหมือนผู้เล่นทั่วไปที่ใช้เวลาตลอดทั้งวันในการเล่นเกม ทุกเช้า บ่าย และกลางคืน เขาจะฝึกกังฝูไม่เคยขาด และมันเกือบจะถึงเวลาฝึกของเขาแล้ว

กู่เฟยออกไปขณะที่ผู้เล่นมืออาชีพทั้งห้าจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่า ไม่มีใครเอื้อมมือไปหยิบเหรียญทองที่แบ่งไว้เท่าๆกันบนโต๊ะเลยแม้แต่คนเดียว

เป็นอีกครั้งที่Young Master Hanเคลื่อนไหวเป็นคนแรก เขายิ้มไปทางBrother Assistขณะที่เล่นเหรียญทองในมือ "Brother Assist นายกล้าจริงๆ!"

"นายพูดถึง?"

"ฉันพบว่ามันค่อนข้างน่าอึดอัดใจที่จะขอให้แบ่งรางวัลอย่างเท่าเทียม ซึ่งนายไม่ใช่แบบนั้น" คำพูดของYoung Master Hanแฝงคำเย้ยหยันอยู่ในนั้น

Brother Assist ยิ้มตอบ "นายล้อฉันเล่นเหรอ? ฉันคิดจริงๆว่ามันไม่เกินไปที่เราจะขอแบ่งให้เท่าๆกัน!"

"โอ้?"

"ก็อย่างที่คนๆนั้นพูด ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องจริงที่เป็นเพราะเราสกัดมอนสเตอร์ที่หน้าทางเข้าให้ กู่เฟยเลยมีโอกาสต่อสู้กับหัวหน้าโจรภูเขาตัวต่อตัว"

Young Master Hanคิดเกี่ยวกับมันพักหนึ่งและพยักหน้า "ที่นายพูดก็ถูก การต่อสู้นั่นวุ่นวายจริงๆ ฉันยังคิดว่าระบบเพิ่มอัตราการเกิดของมอนสเตอร์เสียอีก มองย้อนดูมันก็น่าจะเพราะซูโตเรียกพวกนั้นมาจริงๆ โชคดีแค่ไหนแล้วที่ฉันฮีลได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่งั้นเราทุกคนคงได้ตายกันหมด! ฮ่าๆๆ!

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป พวกเขาคิดนับถือนักดาบปีศาจที่เป็นคู่หูกับคนแบบนี้มาได้นานนม

"ใช่ เพราะงั้นฉันเลยไม่คิดว่าการแบ่งให้เท่ากันนั้นมันมากเกินไป มันอาจเกินมานิดนึงเท่านั้นแต่... นายก็ให้เขาเพิ่มนี่ใช่ไหม?" Brother Assist กล่าวเสริม

"ก็จริง สมเหตุสมผลดี! งั้นเรารับรางวัลของเรากันเถอะ!" Young Master Hanกล่าวออกมา พวกเขาทุกคนเก็บส่วนของพวกเขาเข้ากระเป๋าเก็บของ แต่บรรยากาศก็ยังเหมือนเดิม

เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับผู้เล่นระดับสูงอย่างพวกเขา สิ่งที่ทำให้พวกเขาต้องไตร่ตรองคือมีผู้เล่นคนหนึ่งสามารถทำในสิ่งที่พวกเขาคิดว่าพวกเขาไม่มีวันทำได้ได้สำเร็จ

พวกเขาล้วนแล้วแต่คิดอย่างเดียวกันและได้แต่ฝืนยิ้มอย่างขมขื่น โซโล่บอสเหรอ? อย่าว่าแต่ไม่มีเกราะช่วงบนเลย ต่อให้ไม่มีเกราะทั้งตัวพวกเขาก็จัดการมันด้วยตัวคนเดียวไม่ได้!