บทที่ 16 ให้เฉินหลานอีและไป๋หยาเต้นระบำ

บทที่ 16 ให้เฉินหลานอีและไป๋หยาเต้นระบำ

วันรุ่งขึ้น!

ณ ห้องทำงานประธานบริหาร ชิงเฉิงอินเตอร์เนชั่นแนล

"อะไรนะ!?"

เมื่อได้รับรายงานว่าฝ่ายตรงข้ามกลับมาดำเนินการผลิตได้แล้ว กู้ชิงหนิงก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

กู้ชิงหนิงไม่ยอมเชื่อ "ฉันตัดเส้นทางลำเลียงวัตถุดิบสำคัญที่สุดของพวกมันไปแล้ว พวกมันจะผลิตต่อได้ยังไง? ฉันรู้แล้ว! พวกมันต้องผลิตของปลอมแน่ๆ!"

"ถ้าไม่มีไป๋หลิง คุณภาพครีมหน้าเด้งของยัยนั่นต้องตกฮวบแน่ ฮึ คราวนี้มาดูกันซิว่าหล่อนจะเอาอะไรมาแข่งกับฉัน!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น กู้ชิงหนิงก็อดกระหยิ่มยิ้มย่องในใจไม่ได้

ดีนะที่ห้องแล็บของเธอวิเคราะห์ส่วนผสมครีมหน้าเด้งของฝ่ายตรงข้าม แล้วพบว่ามีสารสกัดจากไป๋หลิงผสมอยู่เป็นจำนวนมาก

ทำให้เธอรู้ว่าวัตถุดิบหัวใจสำคัญของอีกฝ่ายคืออะไร

มันคือไป๋หลิงนั่นเอง!

ตอนนี้เธอแค่รอเวลา

พอสินค้าล็อตใหม่ของฝ่ายตรงข้ามวางขายเมื่อไหร่ เธอจะซื้อมาตรวจสอบดู แล้วความจริงก็จะปรากฏ...

ในขณะเดียวกัน หลี่ว่านจีนั่งอยู่บนดาดฟ้า รับแสงอาทิตย์ยามเช้า

"ฟู่ว ในที่สุดก็ปรับพื้นฐานพลังและเลื่อนระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดของขั้นสร้างรากฐานช่วงต้นได้สำเร็จ!"

ตั้งแต่กลับมาเมื่อบ่ายวานนี้ เขาก็เก็บตัวบำเพ็ญเพียรมาตลอด

"อืม ลงไปกินมื้อเช้า แล้วค่อยออกกำลังกายยามเช้าสักหน่อยดีกว่า"

หลี่ว่านจีบิดขี้เกียจ แล้วลุกเดินลงไปข้างล่าง

เมื่อมาถึงห้องโถง เขาก็ได้กลิ่นหอมลอยเตะจมูก

"หอมจัง"

จากนั้นก็ได้ยินเสียงเฉินหลานอีดังออกมาจากในครัว

"โอ้ ยัยนี่ทำกับข้าวเป็นด้วยแฮะ งั้นต่อไปฉันก็ไม่ต้องทำกินเองแล้วสิ"

ใจของหลี่ว่านจีพองโตด้วยความดีใจ

"ทำอะไรกันอยู่เหรอ?"

หลี่ว่านจีเดินยิ้มเข้าไปในครัว

ในครัวมีสองสาวงาม รุ่นใหญ่หนึ่ง รุ่นเล็กหนึ่ง แถมด้วยโลลิน้อยอีกหนึ่ง

สองสาวงามปล่อยผมยาวสลวย สวมชุดอยู่บ้านหลวมๆ สบายตา

เฉินหลานอีเล่นอยู่กับนั่วนั่ว ส่วนไป๋หยากำลังคนหม้อโจ๊ก

กลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วครัว

"เกี่ยวอะไรกับคุณด้วย? ไม่มีส่วนของคุณหรอกเนอะนั่วนั่ว เราไม่ให้คนใจร้ายกินหรอก"

เฉินหลานอีค้อนใส่ชายหนุ่ม แล้วจับมือน้อยๆ ของนั่วนั่วเขย่าเบาๆ

"ไม่เป็นไร ผมไม่กินข้าวเช้าก็ได้"

หลี่ว่านจีก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว

"คุณจะทำอะไร?" เฉินหลานอีถามเสียงสั่นเมื่อเห็นเขาขยับเข้ามาใกล้

"คุณคิดว่าไงล่ะ?" หลี่ว่านจีเชยคางมนของเธอขึ้นมา

ไป๋หยาทำเป็นไม่สนใจทั้งคู่ มุ่งมั่นกับการคนโจ๊กต่อไป

เธอโรยต้นหอมซอยและเกลือ คนให้เข้ากัน โจ๊กกระดูกหมูก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

"กับข้าวเสร็จแล้วค่ะ" ไป๋หยาพูดเสียงเบา

หลี่ว่านจีทำเหมือนไม่ได้ยิน

ช่วยไม่ได้ เธอจึงตักกินก่อนคนเดียว

"ไปกินข้าวก่อนเถอะ อ้อ แล้วเดี๋ยวพวกคุณสองคนมาเต้นให้ผมดูด้วยนะ"

หลี่ว่านจีปล่อยมือจากสาวงาม

เฉินหลานอีค้อนขวับ พักเหนื่อยสักครู่ แล้วค่อยเดินไปกินมื้อเช้า

"พวกเราเต้นไม่เป็น" เฉินหลานอีพูดอย่างโมโห

ไอ้คนสารเลวนี่ชักจะลามปามขึ้นทุกวัน

ไป๋หยาเสริมขึ้นว่า "เดี๋ยวฉันต้องไปทำงานค่ะ"

"ผมลืมไปเลย คุณเปิดร้านขายของเล่นผู้ใหญ่นี่นา แต่ร้านคุณเปิดตอนกลางคืนไม่ใช่เหรอ?"

หลี่ว่านจีถาม

"ฉันต้องไปเติมของค่ะ สินค้าล็อตใหม่จากแดนอาทิตย์อุทัยเพิ่งมาถึงวันนี้"

ไป๋หยารู้สึกขัดเขินเล็กน้อย

"ค่อยไปทีหลัง เดี๋ยวมาเต้นให้ผมดูก่อน เอาแบบในคลิปนี้นะ"

หลี่ว่านจีเปิดคลิปที่เลื่อนดูเมื่อวานให้สองสาวดู

เป็นคลิปจากโต่วอิน (Tiktok จีน)

"เดี๋ยวพวกคุณสองคนใส่ชุดแบบนี้ แล้วเต้นท่านี้ต่อหน้าผม เข้าใจไหม?"

หลี่ว่านจีออกคำสั่งกับสองสาวอย่างเผด็จการ

"คุณมันหน้าไม่อาย!"

เมื่อเห็นท่าทางน่าอายในคลิป เฉินหลานอีก็คัดค้านหัวชนฝา

ไอ้คนสารเลวนี่มันชั่วช้าจริงๆ คิดจะหยามเกียรติเธอแบบนี้!

"คุณจะปฏิเสธก็ได้นะ ผมได้ยินมาว่าเฉินฝานมีลูกน้องชื่อ 'พี่สาวหมาป่า' จากตระกูลชางอยู่คนหนึ่งนี่นา ยังไงวันนี้ผมก็ว่างอยู่แล้ว เดี๋ยวไปฆ่ายัยนั่นเล่นดีกว่า"

หลี่ว่านจีแสยะยิ้ม

สีหน้าเฉินหลานอีแข็งค้าง เธอหันไปมองไป๋หยา

ไป๋หยาก็มีท่าทีไม่ต่างกัน

สองสาวสบตากัน

เฉินหลานอีรู้สึกรวดร้าวในใจ

เธอทำได้เพียงยอมตามใจหมอนี่ ไม่ว่าจะยังไง ต้องประคองอารมณ์เขาไว้ก่อน

พี่ชาย รีบกลับมาเร็วๆ เถอะนะ

"ฉันยอมคุณก็ได้ แต่คุณอย่าเอาเรื่องฆ่าคนมาขู่บ่อยๆ ได้ไหม?"

ขอบตาเฉินหลานอีแดงระเรื่อ น้ำตาคลอเบ้า

"ไม่ต้องห่วง ตราบใดที่คุณทำให้ผมมีความสุข ผมไม่ฆ่าใครง่ายๆ หรอกน่า"

น้ำเสียงของหลี่ว่านจีอ่อนลง

"ใครจะไปรู้ว่าที่คุณพูดจริงหรือเปล่า?"

เฉินหลานอีพึมพำ ฮึดฮัดในลำคอเบาๆ

ไป๋หยาได้แต่ก้มหน้ากินมื้อเช้า ไม่พูดไม่จา

หลังกินเสร็จ หลี่ว่านจีก็เร่งเร้า

"ไปเปลี่ยนชุดซะสิ"

"รู้แล้วน่า" เฉินหลานอีพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วลากพี่สะใภ้ขึ้นไปชั้นบน

หลี่ว่านจีชงชา 'ฮวงจิง' (สมุนไพรจีนบำรุงกำลัง) มาหนึ่งแก้ว หยิบขนมเค้กฝอยทองออกมาสามชิ้นวางบนโต๊ะกาแฟ

เดี๋ยวจะนั่งกินไปดูไปให้เพลินใจ

ไม่นานนัก สองสาวก็เดินลงมา โดยสวมเพียงชุดว่ายน้ำเท่านั้น

เมื่อเห็นท่าทางขัดเขินของพวกเธอ หลี่ว่านจีก็พูดขึ้นว่า

"อายอะไรกัน? รีบเริ่มได้แล้ว" พูดจบ เขาก็หยิบขนมเค้กฝอยทองขึ้นมากัด

เฉินหลานอีอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี หลังจากหันไปมองหน้าพี่สะใภ้ ทั้งสองก็เริ่มขยับร่างกายเต้น

"โอ๊ยตาย น่าอายชะมัด!" ใบหน้าสวยหวานของเฉินหลานอีแดงก่ำไปหมด

ผิดกับไป๋หยาที่ดูปกติดี เธออายุมากกว่าและเคยเป็นพริตตี้งานมอเตอร์โชว์สมัยสาวๆ จึงค่อนข้างเปิดกว้างกว่า

"อืม ไม่เลว ไม่เลว" หลี่ว่านจีเคลิบเคลิ้มไปกับการแสดง

เขาเข้าใจความรู้สึกของฮ่องเต้สมัยโบราณแล้ว

นี่สิชีวิตที่เขาต้องการ!

สุดยอด!

"ทำตัวตามสบายเถอะ อายอะไรกันนักหนา? นี่มันก็แค่ชุดว่ายน้ำธรรมดา คนใส่เดินชายหาดกันให้เกร่อ ไม่เห็นมีใครอายเลย"

หลี่ว่านจีเห็นสาวน้อยยังดูเกร็งๆ จึงพยายามพูดปลอบใจ

"แต่เขาไม่ได้มาเต้นท่าแบบนี้นี่" เฉินหลานอีบ่นพึมพำกับตัวเอง

บ่นก็ส่วนบ่น แต่เธอก็ไม่กล้าขัดขืน