บทที่ 2 ข้ามมิติมาเป็นนางรองตัวประกอบ (2)

บทที่ 2

นางเอกเป็นวิญญาณกระบี่จำแลงกายเป็นมนุษย์ ปกติก็เป็นร่างมนุษย์ จะต้องการฝักกระบี่ไปเพื่ออะไร เห็นได้ชัดว่าเป็นเนื้อเรื่องที่ผู้เขียนจงใจสร้างขึ้นมาเพื่อสานสัมพันธ์ให้พระเอกและนางเอก

กล่าวได้ว่าตัวละครที่มีชื่อเดียวกันกับฉางเล่อผู้นี้ตายอย่างไร้ค่าโดยสิ้นเชิง เป็นการมาเพื่อมอบความสามารถพิเศษให้พระเอกโดยแท้

เดี๋ยวก่อน ตายอยู่ริมน้ำ?

สีหน้าของฉางเล่อแข็งทื่อเล็กน้อย มองซ้ายมองขวา จากนั้นก็ลูบหน้าผากของตนเองอีกครั้ง นางกระโดดลุกขึ้นทันที เริ่มเดินออกไปข้างนอก ไม่ต้องการมาตายที่นี่ แล้วมอบนิ้วทองคำ*ให้พระเอกฟรีๆ

(*นิ้วทองคำ = ของเทพๆ,ระบบโกง,)

ฉางเล่อยืนขึ้น และเดินห่างจากสระน้ำนั้นไปอีกหลายก้าว นางมองท้องฟ้า และมองไปรอบๆ

ถึงแม้จะอยากไปจากที่นี่ และรู้ว่าตนเองอยู่ในเขตหวงห้าม แต่ในหนังสือก็ไม่มีทางวาดแผนที่ออกมาได้ ดังนั้น

"ข้าอยู่ที่ใด ข้าควรจะไปทางใดกัน..."

ฉางเล่อกุมศีรษะ นั่งยองๆ อยู่บนพื้น

ครู่ต่อมา ดวงตาของนางก็เป็นประกาย นางข้ามมิติมาอย่างไม่มีเหตุผล ก็ควรจะมีนิ้วทองคำติดตัวมาบ้างมิใช่หรือ?

ฉางเล่อตะโกนในใจว่า "ระบบ! ระบบ!"

รอบข้างเงียบสนิท ไม่มีเสียงใดๆ เลย

ฉางเล่อ: "..."

ไม่มีระบบหรือ? ฉางเล่อพยายามอย่างหนักเพื้อชักนำความคิดลงสู่ตันเถียน แต่ตันเถียนว่างเปล่า มีเพียงปราณวิญญาณที่ซีดขาวแสดงให้เห็นถึงวรยุทธ์ระดับฝึกปราณของนาง ไม่มีทั้งบ่อน้ำทิพย์ ไม่มีทั้งมิติ แม้แต่เงาก็ยังไม่มี

ฉางเล่อ: "...คงไม่โชคร้ายถึงเพียงนี้หรอกกระมัง?"

นางเงยหน้ามองฟ้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หรือความสามารถพิเศษของนางจะเป็นแบบที่ไม่เหมือนใคร? นางชี้ไปบนฟ้า ชี้ไปที่พื้นดิน ตะโกนเสียงดังว่า "บนฟ้าใต้ดิน มีเพียงข้าเท่านั้นที่เป็นหนึ่ง!!"

ขอบฟ้าสั่นไหว เสียงฟ้าร้องอู้อี้ดังขึ้นจากที่ไกล ราวกับว่าแม้แต่สวรรค์ก็ยังทนดูไม่ได้

ฉางเล่อรีบหดมือกลับไป โลกนี้มีเจตจำนงที่มองไม่เห็นของฟ้าดิน การทำให้ฟ้าดินพิโรธ จะทำให้เกิดภัยพิบัติจากสวรรค์ลงมาจริงๆ

"...เจ้ากำลังทำสิ่งใด?"

ทันใดนั้น ก็มีเสียงดังขึ้น

ฉางเล่อรีบหันกลับไป ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่สตรีผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลังนาง นางดูเหมือนอายุเพียงยี่สิบต้นๆ รูปลักษณ์อ่อนช้อยแต่ก็จืดจาง เมื่อรวมกับอุปนิสัยที่เยือกเย็นรอบกาย ก็ราวกับว่านางมิได้อยู่ในโลกมนุษย์นี้

นางสวมชุดเต๋าแขนยาวสีเขียว ผมถูกรวบขึ้น แต่ก็มีปอยผมหลุดร่วงลงมาสองสามเส้น ทว่าก็มิได้ดูยุ่งเหยิง กลับเพิ่มความสง่างามและเป็นธรรมชาติขึ้นมาเล็กน้อย

มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่เฉียบคมเกินไป และเย้ายวนเกินไป ราวกับว่าใบหน้าเช่นนี้มิคู่ควรกับดวงตาที่น่าทึ่งคู่นั้น

ใต้แสงจันทร์ ในป่าเขาด้านหลังมีหมอกควันสีเขียวจางๆ นางยืนอยู่เบื้องหน้า ราวกับเป็นเจ้าของป่าแห่งนี้

ดูสบายและสงบ

"ข้า..." ฉางเล่อรีบยืนตัวตรง ความรู้สึกตื่นตระหนกแล่นเข้าสู่ใจ การข้ามมิติของนางครั้งนี้ มิเพียงแต่จะไม่มีความสามารถพิเศษติดตัวมา เหตุใดกระทั่งความทรงจำก็ยังไม่มี

จริงสิ ร่างเดิมเป็นคนโง่!

ฉางเล่อเชิดคางขึ้น "ท่านเป็นอะไรกับข้า? ท่านมายุ่งกับข้าทำไม"

สตรีผู้นั้นเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "ตามข้ามา"

ฉางเล่อขมวดคิ้ว "ไปที่ใด?"

"กลับไป" เสียงของสตรีผู้นั้นกล่าวอย่างแผ่วเบา "หรือเจ้าต้องการจะอยู่ที่นี่ต่อไป?"

ฉางเล่อตกตะลึง นางกะพริบตาถี่ๆ "ท่านรู้จักข้าหรือ?"

สตรีผู้นั้นหันศีรษะมามองนาง ดวงตาของนางงดงามมาก มิใช่ดวงตาเรียว แต่กลมโตเหมือนลูกท้อ ภายในนั้นซ่อนประกายดาวไว้ ราวกับมีเรื่องราวมากมายนับไม่ถ้วนจมอยู่ในนั้น

"...ไม่รู้จัก" สตรีผู้นั้นตอบ "ที่นี่คือป่าต้องห้าม ข้าเป็น... ผู้ดูแลป่า"

"โอ้ เป็นเช่นนี้นี่เอง" ฉางเล่อตอบกลับ นางเอียงศีรษะคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในหนังสือมีเขียนถึงผู้ดูแลป่าหรือไม่? นางจำไม่ค่อยได้แล้ว แต่ทว่ามุมมองการเขียนนั้นเป็นมุมมองของพระเอก เขาเข้ามาเอาหินหน้าผากและสมุนไพรที่ร่างเดิมเก็บให้แล้วก็จากไป บางทีอาจจะยังไม่พบก็เป็นได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ฉางเล่อก็รีบยกมือขึ้นลูบหน้าผากของตนเองอีกครั้ง เป็นผิวหนังธรรมดา หินหน้าผากไม่ได้ปรากฏออกมา นางแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก พลันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นสตรีผู้นั้นกำลังมองตนเองอย่างครุ่นคิด

"ท่าน ท่านมองข้าทำไม?" ฉางเล่อถาม มีความรู้สึกผิดในใจอย่างไร้เหตุผล

สตรีผู้นั้นหันศีรษะกลับไป นางก้มลงเก็บบางสิ่งจากพื้น ก่อนจะหันกลับมายัดใส่มือของฉางเล่อ "นี่คือสิ่งที่เจ้าทำหล่นไว้ ถือไว้ให้ดีแล้วตามข้ามา"

"อืม? จริงด้วย..." ฉางเล่อก้มศีรษะลง เห็นสมุนไพรป่าอยู่ในฝ่ามือ บนยอดของหญ้ามีผลไม้คล้ายผลเบอร์รี่สีแดงสองสามผลห้อยลงมา

นี่ดูเหมือนว่า... เป็นสมุนไพรที่ร่างเดิมเก็บให้พระเอกใช่หรือไม่? ดูเหมือนจะมีสรรพคุณช่วยเพิ่มพูนร่างกาย?

ดีมาก ตอนนี้มันเป็นของนางแล้ว

ฉางเล่อกำผลสมุนไพรนั้นไว้แน่น เดินตามหลังสตรีผู้นั้นไป นางมองสตรีผู้นั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น สตรีผู้นั้นก็ไม่ได้เดินเร็วมากนัก ดูเหมือนจะคำนึงถึงฝีเท้าของฉางเล่อ

"ท่านก็เป็นศิษย์ของสำนักกระบี่เขากูซานด้วยหรือ?" ฉางเล่อถาม

สตรีผู้นั้นตอบอืม

"เช่นนั้นท่านมาเฝ้าป่าได้อย่างไร? ท่านจะรายงานเรื่องของข้าต่อตำหนักลงทัณฑ์หรือไม่?" ฉางเล่อถามอีกครั้ง

สตรีผู้นั้นหันศีรษะมา มองฉางเล่อแวบหนึ่ง "เจ้าอยากให้ข้ารายงานเรื่องของเจ้าหรือ?"

ฉางเล่อตอบอย่างซื่อสัตย์ "ข้าไม่ต้องการ"

"เช่นนั้นก็อย่าถาม" สตรีผู้นั้นกล่าว

ฉางเล่อตอบอืม สตรีที่อยู่ตรงหน้าถึงแม้จะดูเย็นชา แต่เมื่อถูกถามก็จะตอบกลับ ทั้งยังไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไป ที่จู่ๆ ก็ตบคนกระเด็นออกไปได้ ทั้งยังไม่มีความคิดที่จะส่งนางให้ตำหนักลงทัณฑ์ และยังคืนสมุนไพรให้นางอีกด้วย

เป็นคนดีคนหนึ่ง

เป็นคนดีที่สามารถลองขอสิ่งต่างๆ ได้อีก

แววตาของฉางเล่อฉายแววเจ้าเล่ห์ "ข้าชื่อฉางเล่อ ท่านชื่ออะไรหรือ?"

สตรีผู้นั้น "เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้"

"บอกข้าหน่อยเถิด" ฉางเล่อกล่าวพลางดึงแขนเสื้อของสตรีผู้นั้น เขย่าเบาๆ

สตรีผู้นั้นหันศีรษะมา มองมือของฉางเล่อ ก่อนจะหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงสบเข้ากับดวงตาของฉางเล่อ "เหตุใดเจ้าจึงอยากรู้?"

ฉางเล่อยิ้ม ดวงตากลมโตที่งดงามโค้งขึ้น ดูน่ารักและร่าเริง "ท่านคือผู้มีพระคุณของข้า ข้าก็ย่อมต้องรู้ แล้วตอบแทนบุญคุณท่านสิ"

สตรีผู้นั้นครุ่นคิด "เจ้าเป็นศิษย์สายนอก จะมีการประลองใหญ่ของศิษย์สายนอกในอีกสามเดือนข้างหน้า หากเจ้าสามารถเข้าสู่สายในได้ ข้าจะบอกชื่อของข้าให้เจ้ารู้"

ฉางเล่อแข็งค้าง การประลองใหญ่ของศิษย์สายนอกคือในอีกสามเดือนข้างหน้าหรือ? นั่นมิใช่ศึกที่สร้างชื่อเสียงให้กับพระเอกหรอกหรือ?

พระเอกกินสมุนไพรของนาง เอาหินหน้าผากของนางไป กลั่นปราณวิญญาณทั้งหมดของนางที่อยู่ในหินหน้าผากจนประสบความสำเร็จในการก้าวเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐาน จากนั้นใช้ฝักกระบี่ที่แปลงมาจากหินหน้าผากของนางทำให้ศิษย์สายนอกทั้งหมดพ่ายแพ้อย่างราบคาบ ดึงดูดสายตาและความเกลียดชังของผู้คน อีกทั้งยังดึงดูดความสนใจของนางเอกในภายหลัง

เพื่อปูทางสำหรับการพบกันระหว่างเขากับนางเอกในภายหลัง

"เป็นอย่างไร? มีอะไรไม่ถูกต้องหรือ?" สตรีผู้นั้นหันศีรษะมามองฉางเล่อ

ฉางเล่อส่ายศีรษะ ในฐานะคนที่อ่านนิยายมามากมาย ย่อมรู้ดีว่าในนิยายข้ามมิติเช่นนี้ ส่วนใหญ่มักจะมีพลังของเนื้อเรื่องอยู่ หากวันนี้ นางไม่ตาย บางทีก็อาจจะตายด้วยเรื่องอื่น โดยที่นิ้วทองคำของตนเองถูกมอบให้พระเอกโดยเปล่าประโยชน์

วิธีที่ดีที่สุดก็คือ

หนี!