ตอนที่ 24 ร่ายรำกระบี่จักรพรรดิ เผยไอสังหาร!
ตอนที่ 24 ร่ายรำกระบี่จักรพรรดิ เผยไอสังหาร!
ตอนที่ 24 ร่ายรำกระบี่จักรพรรดิ เผยไอสังหาร!
หลังจากที่โหวจวินจี๋และพรรคพวกจากไป
ฉินหวยอวี้และคนอื่น ๆ โกรธจนกัดฟัน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้
แต่ละคนของอีกฝ่าย มีฐานะและตำแหน่งสูงกว่าพวกเขาทั้งสิ้น
พวกเขาไม่สามารถขึ้นไปโต้เถียงได้ ทำได้เพียงใช้การกระทำที่เป็นจริงมาพิสูจน์ตัวเอง!
หกพี่น้องที่นำโดยฉินหวยอวี้ พากันมาอยู่หน้าหลี่เค่อ
“องค์ชาย เขาว่าพวกเราได้หน้าไป ข้าฉินหวยอวี้ขอสาบาน ณ ที่นี้ หากไม่ฆ่าคนป่าเถื่อนให้องค์ชายครบห้าร้อยคน จะไม่กลับราชสำนักเด็ดขาด!”
“หัวหน้า ไอ้แก่คนนั้นดูถูกท่าน ข้าอวี้ฉือเป่าหลินจะตบหน้ามันให้แรง ๆ! ครั้งนี้หากไม่ยึดเมืองได้สักเมือง ข้าก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นพี่น้องของหัวหน้า!”
“องค์ชายสู่ ท่านมีบุญคุณที่ชี้แนะข้า ข้าหลัวทงขอสาบานด้วยเกียรติของตระกูลหลัว จะต้องสังหารแม่ทัพให้องค์ชายสามนายให้ได้!”
……
จากฉินหวยอวี้ ไปจนถึงอวี้ฉือเป่าหลิน แล้วก็หลัวเฉิง, เฉิงชู่โม่…
ทุกคน ล้วนสาบานต่อหน้าหลี่เค่อ
บนใบหน้าของทุกคน เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ไม่ยอมแพ้ และความกระตือรือร้นที่เปี่ยมด้วยเลือดร้อน
……
จวนสู่หวัง
หลี่เค่อถือราชโองการในมือซ้าย กุมจดหมายในมือขวา
บนคิ้วที่คมกริบดุจกระบี่ ปรากฏแววเย็นชา
ราชโองการได้ลงมาแล้ว ไท่จงและฮองเฮาจ่างซุนได้ให้ความหวังกับเขาไว้อย่างสูง ไม่ว่าจะเป็นด้วยเหตุผลหรือความรู้สึก ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธอีกต่อไป
อีกอย่าง พวกเกาหลีกลุ่มนั้น ก็ควรจะถูกสั่งสอนเสียบ้าง
หลี่เค่อลุกขึ้น เดินไปที่ฉากกั้นด้านหลัง
หยิบกระบี่จักรพรรดิโอรสสวรรค์เล่มนั้นออกมา
เปิดฝักกระบี่ แสงเย็นวาบ ความคมกล้าปรากฏ
หลี่เค่อประกบนิ้วทั้งสอง ลูบไล้ไปตามคมกระบี่
น้ำค้างแข็งสีขาวเย็นเยียบชั้นหนึ่งเหลืออยู่บนคมกระบี่ หนาวเหน็บถึงกระดูก
“พูด!”
หลี่เค่อเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน
เงาร่างที่เย็นชาผอมแห้งสองสายเดินออกมาจากหลังฉากกั้น
คุกเข่าลงหน้าท้องพระโรง
คือเจินกังและต้วนสุ่ยจากทาสกระบี่ทั้งหก
ทั้งสองคนเป็นนักฆ่าระดับเทียน เป็นดวงตาของหลี่เค่อที่ทิ้งไว้ในเมืองฉางอัน
เจินกังในชุดดำกล่าวอย่างเคารพ:
“นายท่าน หยวนเทียนกังช่วงนี้ได้ส่งคนไปตรวจสอบจวนของเกามู่หยางอย่างละเอียด!”
“นอกจากสมบัติล้ำค่าที่พบก่อนหน้านี้ ยังพบแผนที่ที่เก่ามากแผ่นหนึ่งด้วย”
“แผนที่นั้นดูเหมือนจะสำคัญมาก หยวนเทียนกังลงมือด้วยตนเอง คุ้มกันมันกลับไปยังวังหลวง”
“ขออภัยที่ข้าน้อยไร้ความสามารถ ไม่สามารถสืบหาที่มาของแผนที่นั้นได้”
หลี่เค่อถือกกระบี่จักรพรรดิโอรสสวรรค์ เดินช้า ๆ มาที่โต๊ะ
บนโต๊ะ ปูด้วยกระดาษซวนจื่อยาวแผ่นหนึ่ง
หลี่เค่อใช้กระบี่แทนพู่กัน ฟันลงไปหนึ่งกระบี่
รอยพับแนวนอนสีฟ้าเย็นเยียบ ก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษซวนจื่อ
หลี่เค่อหรี่ตาลง: “ผู้บัญชาการปู้เหลียงไม่เคยทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ ดูเหมือนว่าแผนที่นั้น จะต้องมีความลับที่สำคัญบางอย่างซ่อนอยู่”
“สืบต่อ!”
เจินกังและต้วนสุ่ยประสานหมัดพร้อมกัน: “ขอรับ!”
พูดจบก็หายไปหลังฉากกั้นอีกครั้ง
หลี่เค่อยกกระบี่ขึ้นมาอีกครั้ง ใช้กระบวนท่าถามกระบี่แทงไปที่กระดาษ
คมกระบี่หยุดชะงัก ห่างจากกระดาษเพียงแค่ปลายเข็ม ไม่ขยับแม้แต่น้อย
บนกระดาษซวนจื่อ
รอยขีดที่เต็มไปด้วยไอสังหาร ก็ปรากฏขึ้นมาอย่างเด่นชัด
หลี่เค่อจ้องมองกระดาษซวนจื่อ ทันใดนั้นก็กล่าว: “จิงหนี่ว์!”
บนเสาหยก เงาร่างที่เย้ายวนเย็นชาของจิงหนี่ว์ก็เลื่อนลงมา
ตกลงมาข้างกายหลี่เค่อพอดี ก้มศีรษะลงอย่างเคารพ
“เรื่องของห้าตระกูลเจ็ดหวังเป็นอย่างไรบ้าง?”
จิงหนี่ว์คุกเข่าข้างเดียว กล่าวอย่างเคารพ: “ทูลนายท่าน เมื่อเช้านี้ ภายในห้าตระกูลเจ็ดหวังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่”
“ตระกูลชุยแห่งโป๋หลิงมีความแค้นในใจ ส่งคนแอบเข้าไปในกองทัพเส้าซ่วยเพื่อลอบสังหารอวี่เหวินเฉิงตู แต่กลับถูกอวี่เหวินเฉิงตูทั้งสามคนร่วมมือกับตระกูลหวังแห่งไท่หยวน ซุ่มโจมตีก่อน”
“แกนนำของตระกูลชุยแห่งโป๋หลิงเสียชีวิตและบาดเจ็บจนหมดสิ้น ประมุขตระกูลบาดเจ็บสาหัสหนีไป ตระกูลหวังและกองทัพเส้าซ่วยเข้ายึดครองกิจการของตระกูลชุยแห่งโป๋หลิง ก่อตั้งตำหนักวีรบุรุษเทียนฝู่”
“เพียงครึ่งวัน ตำหนักวีรบุรุษเทียนฝู่ก็ดึงดูดนักสู้พเนจรจำนวนมาก กลายเป็นอิทธิพลในยุทธภพที่มีชื่อเสียงเทียบเท่ากับราชามารและราชินีมาร!”
หลี่เค่อหรี่ตาลง ในดวงตาเต็มไปด้วยความลึกซึ้งที่มองไม่เห็น
“หลี่หยวนป้ารอดตายจากภัยพิบัติ ได้ลูกชายเสือ อวี่เหวินเฉิงตูผ่านการเปลี่ยนแปลง กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในยุทธภพ”
“ในความมืดมน ย่อมมีลิขิตสวรรค์…”
“อย่าไปยับยั้งการพัฒนาของตำหนักวีรบุรุษเทียนฝู่ ข้าอยากจะดูว่าเส้นทางแห่งโชคชะตา ในที่สุดจะมาบรรจบกันหรือไม่!”
ดวงตางดงามของจิงหนี่ว์หดเล็กลง กล่าวอย่างเคารพ: “เจ้าค่ะ!”
พูดจบ ก็หายไปบนยอดหลังคาทองคำอีกครั้ง
หลี่เค่อมาที่หลังโต๊ะ คมกระบี่เย็นเยียบแขวนอยู่เหนือกกระดาษ
กระบี่ตวัดออก!
แสงเย็นเยียบย้อมกระดาษครึ่งแผ่นเป็นสีเขียว!
จากนั้น คมกระบี่ก็วกวนพันรอบ ร่ายรำอย่างอิสระ
บนกระดาษซวนจื่อนั้น ก็เกิดหิมะตกหนัก
เกล็ดหิมะลอยละล่อง งดงามจนหาที่เปรียบมิได้
ในพริบตา ก็ปกคลุมจนหนาเป็นชั้น ๆ
หลี่เค่อหยิบปลายกระดาษซวนจื่อขึ้นมา สะบัดเบา ๆ เกล็ดหิมะก็ร่วงหล่นลงมา
อักษร “ฆ่า” ที่เย็นชาก็ปรากฏออกมา
ความเฉยเมยในดวงตาของหลี่เค่อหายไป
แทนที่ด้วยไอสังหารที่เหมือนกับอักษรฆ่านั้น
“ไป๋หวง!”
หลี่เค่อกล่าวเสียงทุ้ม ในวินาทีต่อมาหลังจากที่สิ้นเสียง
ไป๋หวงที่สวมหน้ากากวัวม้า ที่เอวแขวนกระบี่เหมียวยาว ร่างกายห่อหุ้มด้วยเสื้อคลุมยาวสีขาว ก็ปรากฏตัวขึ้นในตำหนัก
คุกเข่าลงทันที!
“นายท่าน!”
ไป๋หวงกล่าวอย่างเคารพ
หลี่เค่อลูบไล้กระบี่จักรพรรดิโอรสสวรรค์ สัมผัสถึงอุณหภูมิที่เย็นเยียบจากกระบี่จักรพรรดิ
ดวงตาทั้งสองข้าง
ก็มีบารมีของจักรพรรดิที่เย็นชาไร้ความปรานี!
“ระดมนักฆ่าระดับเทียนสามร้อยคน, นักฆ่าระดับซาห้าพันคน, นักฆ่าระดับตี้สี่หมื่นคน, ชือเม่ยหว่างเหลียงหนึ่งแสนคน! เดินทางไปยังโยวโจวทันที!”
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าต้องการข้อมูลทั้งหมดของโยวโจว!”
ไป๋หวงรับคำสั่ง คำนับอย่างเคารพ: “น้อมรับคำสั่งของนายท่าน!”
พูดจบ ก็ถือกกระบี่ยาวจากไปอย่างรวดเร็ว
ออกคำสั่งหลายฉบับ!
ในพริบตา นักฆ่าของหลัวหว่างทั้งหมดก็เริ่มเคลื่อนไหว!
ในคืนเดียว แผนการที่เกี่ยวข้องกับโยวโจว ก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ
จวนสู่หวัง
หลี่เค่อถือกกระดาษซวนจื่อแผ่นนั้น เดินทีละก้าวมาที่ฉากกั้น
แขวนไว้บนกำแพง
ไอสังหารที่เย็นชาแผ่ออกมาเบา ๆ
สะท้อนให้เห็นถึงแสงคมกล้าบนกระบี่จักรพรรดิโอรสสวรรค์!
ในเมื่อคนในราชสำนักเย้ยหยัน เช่นนั้นเขา ก็จะทำให้คนเหล่านั้นผิดหวังอย่างแรง!
[จบแล้ว]