บทที่ 41: อย่าทิ้งฉันไปนะ

เหอจือซูทรุดตัวลงกับพื้น หน้าอกของเขาชุ่มโชกไปด้วยเลือด หลังจากดิ้นรนต่อสู้กับความเจ็บปวดที่เหมือนจะขาดใจตาย ความเงียบงันอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เข้าปกคลุมทั่วห้อง

เขาจ้องมองแหวนเกลี้ยงเกลาไร้ลวดลายบนนิ้วนางข้างซ้าย... เขาใส่มันมานานกว่าสิบปี ลูบคลำมันมานับสิบล้านครั้ง จนมันกลายเป็นเหมือนเชือกเส้นหนาที่ผูกมัดหัวใจเขาไว้อย่างแน่นหนา

แต่เขาไม่เคยรู้เลยว่า แหวนล้ำค่าของเขาวงนี้ เป็นเพียงของราคาถูกและหยาบกระด้างในสายตาคนอื่น ความจริงที่โหดร้ายตอกย้ำให้รู้ว่า ความมั่นคงในรักของเขามันเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

เหอจือซูค่อย ๆ ถอดแหวนออกช้า ๆ เนื่องจากใส่มานานเกินไป การถอดมันออกจึงยากลำบากและเจ็บปวด... แต่ในท้ายที่สุด สิ่งที่แหวนทิ้งไว้ก็มีเพียงร่องรอยสีขาวจาง ๆ รอบนิ้วเท่านั้น

เขาหลับตาลงแล้วขว้างแหวนออกไปสุดแรง... ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงกระทบพื้นเบา ๆ ก่อนที่แหวนวงนั้นจะกระดอนหายเข้าไปใต้โซฟา

เหอจือซูนอนนิ่งอยู่บนพื้นอยู่นานกว่าจะลุกขึ้นไหว จากนั้นเขาก็ไปล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปื้อนเลือด และทำอาหารให้แมว เขารู้สึกว่าตัวเองคงด้านชาจนเหมือนหุ่นเชิดไปแล้วจริง ๆ ที่ต้องคอยใช้เข็มและด้ายเย็บซ่อมหัวใจที่แตกสลายของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ระหว่างปีที่มีความสุขและปีที่มีความทุกข์ เขาใช้ชีวิตผ่านวันเวลามาแบบนี้นี่เอง

เมื่อเจียงเหวินซวี่กลับมาถึงบ้าน เหอจือซูกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกลับมาแล้ว เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างพึงพอใจบางเบา ค่อย ๆ พลิกหน้ากระดาษช้า ๆ

"เสี่ยวซู" เจียงเหวินซวี่ถูกดึงดูดด้วยรอยยิ้มนั้น เขาเรียกชื่อเหอจือซูด้วยความรู้สึกลึกซึ้งที่ดูเหมือนจะถูกสะสมและซ่อนเร้นมานานกว่าสิบปี

"ฉันกลับมาแล้ว" ...ในที่สุดเขาก็กลับมา เหมือนเด็กที่วิ่งเล่นข้างนอกจนเหนื่อยและกลัวว่าจะโดนตี

เหอจือซูวางหนังสือรวมบทกวีของเจิ้งเจินลง แล้วเงยหน้ามองผู้ชายที่ยังยืนอยู่ตรงทางเข้า เจียงเหวินซวี่ถือช่อ ดอกยิปโซ ช่อใหญ่ไว้ในมือ สายตาเปี่ยมรักจับจ้องมาที่จือซู

เหอจือซูยิ้ม "ให้ฉันเหรอ?" เขาลุกขึ้นไปรับดอกไม้และถูกเจียงเหวินซวี่หอมแก้ม "แน่นอนสิ ดอกมะลิในสวนของลุงต้วนยังไม่บาน ไว้บานเมื่อไหร่ฉันจะไปเก็บมาให้นะ"

เหอจือซูไม่ตอบเขารับดอกไม้มา แต่หาแจกันใส่ไม่ได้... แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าแจกันถูกเขาปาทิ้งแตกไปหมดแล้ว

เจียงเหวินซวี่มองท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของจือซูที่ถือดอกไม้ยืนงงอยู่แล้วรู้สึกว่ามันช่างน่ารักและตลกดี แต่แล้วเขาก็เริ่มรู้สึกใจหายและปวดใจเล็กน้อยที่เห็นจือซูทำตัวไม่ถูก

"วางไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปทำดอกไม้แห้งให้ เก็บได้นานกว่าด้วย" เจียงเหวินซวี่ยิ้มให้เขาแล้วพูดว่า "ยังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม? ฉันซื้อวัตถุดิบมาเพียบเลย"

เพิ่งจะหกโมงเย็น ปกติเวลาอยู่คนเดียวเหอจือซูไม่กินข้าวเร็วขนาดนี้ หรือส่วนใหญ่เขาไม่กินอะไรเลยด้วยซ้ำ ลำพังแค่ยาที่กินเข้าไปก็ทำให้อิ่มจนจุกแล้ว

เหอจือซูยืนพิงประตูห้องครัว มองดูเจียงเหวินซวี่ทำอาหารอย่างทุลักทุเลเหมือนเด็กหนุ่ม เขาคอยบอกเป็นระยะว่า "ใส่นิเดียวนะ... ไม่เอาน้ำส้มสายชู... อย่าใส่ผักชีในปลาเจ้าโง่!"

ผลลัพธ์ที่ได้คือ... เค็มเกินไป เปรี้ยวเกินไป และใส่ผักชีมาด้วย

"ก็นายมาทำให้ใจฉันแกว่งนี่นา เป็นความผิดนายนะ" เจียงเหวินซวี่ยิ้มแล้วบีบแก้มจือซู แต่แล้วเขาก็ต้องตกใจที่สัมผัสได้ว่าใบหน้าของจือซูนั้นซูบตอบเหลือเกิน

เหอจือซูหันหลังกลับไปรอที่ห้องนั่งเล่น ภาวนาขอให้คืนนี้มีอะไรที่พอกินได้บ้างเถอะ

กับข้าวสามอย่างและซุปหนึ่งถ้วยถูกยกมาเสิร์ฟ จานแรกที่ทำภายใต้ "คำแนะนำ" ของจือซูนั้นไม่มีใครกล้าแตะต้อง ระหว่างมื้ออาหาร เจียงเหวินซวี่ก็สังเกตเห็นว่า แหวนบนนิ้วของเหอจือซูหายไป

"แหวนของนายไปไหน?"

"แหวนของฉันไปไหนเหรอ? นั่นสิ มันไปอยู่ที่ไหนกันนะ?" เหอจือซูเลียนแบบน้ำเสียงของเจียงเหวินซวี่แล้วยิ้มออกมา

สีหน้าของเจียงเหวินซวี่เปลี่ยนไป แต่เขาก็ระงับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว เขามองรอยจาง ๆ บนนิ้วของจือซูแล้วพูดเสียงต่ำ "เสี่ยวซู พูดจริง ๆ นะ ใส่แหวนวงเดิมไปก่อนเถอะ แล้ววันปีใหม่ฉันจะพาไปเลือกวงใหม่ โอเคไหม?"

เหอจือซูวางตะเกียบลงแล้วพูดช้า ๆ "แต่มันหายไปแล้ว"

เจียงเหวินซวี่รู้สึกเหมือนโดนเข็มทิ่มแทงหัวใจ เขาเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างที่จือซูทำในคืนนี้ทำให้เขากังวลใจไปหมด แต่เขาไม่กล้าถามอะไรมาก เขาปอดแหกกลัวว่าถ้าพูดอะไรผิดไปคำเดียว จือซูจะระเบิดอารมณ์ออกมาอีก เขาไม่เคยรู้สึกชัดเจนเท่านี้มาก่อนว่าในใจของจือซูอัดแน่นไปด้วยความคับแค้นใจที่ไม่ได้พูดออกมา

เหอจือซูไม่ยอมกินอะไรเลย และเจียงเหวินซวี่เองก็กินไม่ลงเช่นกัน

เจียงเหวินซวี่นั่งเหม่อลอย มองดูเหอจือซูเก็บจานชาม ให้อาหารแมว และไปนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ บนโซฟา... ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่า เขาได้พลาดโอกาสดี ๆ ไปนานเหลือเกินแล้ว

พวกเขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความอึดอัดอยู่นาน จนกระทั่งเหอจือซูเดินเข้าไปในห้องน้ำของห้องนอนแขก เจียงเหวินซวี่เริ่มเข้าใจแล้วว่าจือซูคงอารมณ์ไม่ดีเพราะเขา และเขาไม่กล้าพอที่จะสั่งให้จือซูกลับไปนอนที่ห้องนอนใหญ่ เขาจึงจำใจต้องหยิบหมอนเดินตามเข้าไปในห้องนอนแขกด้วย

เมื่อเหอจือซูออกมาจากห้องน้ำ ก็พบว่าผู้ชายคนนั้นนอนอยู่บนเตียงแล้ว เขาขมวดคิ้ว ไม่ชอบใจเลยที่ผู้ชายคนนี้หน้าด้านขนาดนี้

ในสายตาของเจียงเหวินซวี่ เหอจือซูดูงดงามมากเมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมหยดน้ำเกาะพราวบนเส้นผมและแก้มที่แดงระเรื่อเพราะไอร้อน ใบหน้าของเขาเล็กและขาวซีด แม้จะขมวดคิ้วอยู่ แต่มันก็ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด

เจียงเหวินซวี่รีบลุกไปอาบน้ำ ตัดโอกาสไม่ให้จือซูไล่เขาออกจากห้อง

เหอจือซูล้มตัวลงนอนและปิดไฟ

เขานอนไม่หลับ เมื่อเจียงเหวินซวี่กลับมานอนลงข้าง ๆ เขาก็ยังตื่นอยู่ เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนั้นเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง จูบซับที่ลำคอซ้ำแล้วซ้ำเล่า และครางเรียกด้วยเสียงแหบพร่า "จือซู... เสี่ยวซู..."

เหอจือซูไม่รู้ว่าเสิ่นจุ้ยพูดความจริงหรือเปล่า แต่พอคิดว่าเมื่อคืนเจียงเหวินซวี่เพิ่งกอดผู้ชายคนอื่นมา แล้วตอนนี้มาปีนขึ้นเตียงเขา... เขาก็รู้สึกขยะแขยง

เขาดิ้นรนขัดขืน "ฉันง่วงแล้ว"

มือของเจียงเหวินซวี่ล้วงเข้ามาในชุดนอนของจือซู ลูบไล้จากเอวลงไปด้านล่าง "ขอครั้งเดียวนะ"

เหอจือซูหอบหายใจเบา ๆ แล้วกระซิบ "ครั้งเดียวก็ไม่ได้"

เจียงเหวินซวี่ยิ้มและขบเม้มที่ลำคอจือซู "ฉันสัญญาว่าจะทำเบา ๆ" เสียงของเขาเริ่มอู้อี้

ความจริงก็คือ เมื่อเจียงเหวินซวี่ตั้งใจจะอ่อนโยน ไม่มีใครต้านทานเขาได้ เขาจูบหน้าอกของจือซูอย่างอดทนและระมัดระวัง และใช้ปากปรนเปรอให้จือซู เขาพูดเสียงกระเส่าพยายามยั่วยวน "ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทำให้นายเจ็บอีกแล้ว"

เหอจือซูหันหน้าหนีไปอีกทางและหลับตาลง... คิดในใจว่า เขาไม่มีวันต้องการผู้ชายคนนี้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อเจียงเหวินซวี่สอดใส่เข้ามา เหอจือซูสะอื้นฮักจนตัวสั่น เจียงเหวินซวี่หยุดทันทีและจะเอื้อมมือไปเปิดไฟ แต่จือซูรั้งมือไว้

เจียงเหวินซวี่จูบซับแก้มของจือซู พบว่าแม้แต่จอนผมก็เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา "เจ็บมากเหรอ?"

เหอจือซูส่ายหน้า "ไม่... ไม่เป็นไร..."

เจียงเหวินซวี่สอดประสานนิ้วมือเข้ากับจือซู เขาพยายามขยับอย่างช้า ๆ และในที่สุดก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับจือซู แต่ในใจเขากลับรู้สึกว่างเปล่าและสังหรณ์ใจร้ายอย่างประหลาด

เจียงเหวินซวี่พรมจูบใบหน้าของจือซูไปทั่วในขณะที่ขยับกาย

"อย่าทิ้งฉันไปนะ" เขาพูด

เหอจือซูไม่ตอบคำถามนั้น