บทที่ 42: ผมขอหยุดการรักษา
บทที่ 42: ผมขอหยุดการรักษา
เจียงเหวินซวี่ค่อนข้างยับยั้งชั่งใจและทำไปเพียงครั้งเดียว เขาลูบผมอันอ่อนนุ่มของเหอจือซูแล้วกระซิบว่า "ให้ฉันอุ้มไปอาบน้ำนะ"
เหอจือซูส่ายหน้าและติดกระดุมชุดนอนในความมืด
"ไม่กลัวปวดท้องพรุ่งนี้เหรอ?"
เหอจือซูเหนื่อยจนตาจะปิด เขาขดตัวนอนหันหลังให้เจียงเหวินซวี่แล้วตอบว่า "ฉันชินแล้ว" ตอนแรก ๆ เขาก็ทนไม่ได้หรอก แต่ถ้าไม่มีใครคอยโอ๋ ต่อให้โดนทุบตีหรือดุด่า เขาก็ต้องทนให้ได้อยู่ดี
เจียงเหวินซวี่สวมกอดเขาจากด้านหลัง "งั้นก็นอนเถอะ ให้ฉันกอดนายนะ"
หายากที่เหอจือซูจะหลับเร็วกว่าเจียงเหวินซวี่ ร่างผอมบางนอนสงบนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเจียงเหวินซวี่ เส้นผมของจือซูปัดผ่านหน้าอกทำให้เจียงเหวินซวี่รู้สึกอบอุ่นและคันยุบยิบในหัวใจ... เจียงเหวินซวี่ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากวุ่นวายอยู่เงียบ ๆ หลายชั่วโมงเขาก็กลับเข้ามาในห้อง จือซูยังไม่ตื่น เขาจึงนั่งลงที่ข้างเตียงและพิจารณาใบหน้าคนรักอย่างละเอียด
เหอจือซูผอมลงไปมาก คางแหลมขึ้น และริมฝีปากก็ซีดเซียว ตอนที่อยู่บ้านคนเดียว จือซูคงไม่ใส่ใจจะกินข้าวปลาแน่ ๆ แถมยังต้องแบกรับความเจ็บปวดและความน้อยใจทั้งหมดไว้ในใจลึก ๆ... คงยากที่จะทำน้ำหนักขึ้นมาได้
เมื่อเหอจือซูลืมตาขึ้น ก็พบว่าเจียงเหวินซวี่กำลังจ้องมองเขาอยู่ วันนี้เจียงเหวินซวี่คงยุ่งมากเพราะเขาแต่งตัวเต็มยศด้วยสูทสั่งตัดเข้ารูป ซึ่งขับเน้นไหล่กว้าง ช่วงขายาว และใบหน้าหล่อเหลาให้โดดเด่น... ช่างเป็น "สัตว์ร้ายในคราบผู้ดี" เสียจริง
เมื่อเห็นใบหน้างัวเงียที่ยังตื่นไม่เต็มตาของจือซู เจียงเหวินซวี่ก็รู้สึกเอ็นดูจับใจ "ตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำเถอะ ฉันทำมื้อเช้าไว้ให้แล้ว"
เหอจือซูพยักหน้าพร้อมหาวหวอดขณะลุกขึ้นนั่ง ในที่สุดเขาก็ได้นอนเต็มอิ่ม ร่างกายจึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง
เจียงเหวินซวี่ยิ้มและใช้มือใหญ่ตบลงบนผมยุ่ง ๆ ของจือซูเบา ๆ เมื่อชักมือกลับ เขาเหลือบมองนาฬิกาและตระหนักถึงเวลา "จือซู เดี๋ยวฉันต้องไปเซ็นสัญญา คงอยู่เป็นเพื่อนนายไม่ได้นะวันนี้"
"เซ็นสัญญาเสร็จ ฉันจะให้อั่งเปาซองโตเป็นของขวัญวันปีใหม่พรุ่งนี้นะ" เจียงเหวินซวี่หันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง แต่ดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงถามขึ้นมาดื้อ ๆ "เย็นนี้อยากกินอะไร? เดี๋ยวฉันจะรีบกลับมาทำให้กิน เราจะได้กินข้าวเย็นด้วยกัน"
เหอจือซูเม้มปาก ฝืนยิ้มออกมาอย่างยากลำบาก "พี่เจียง... มานี่หน่อยสิ"
เจียงเหวินซวี่สังเกตเห็นความเศร้า ความเคร่งขรึม หรืออารมณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของจือซู ราวกับนักรบที่กำลังตัดสินใจครั้งสุดท้ายก่อนตาย... ชั่วขณะหนึ่งเขาอธิบายความรู้สึกของจือซูไม่ถูก แต่ก็เดินเข้าไปหา
ทันใดนั้น เหอจือซูก็กอดเจียงเหวินซวี่แน่นอยู่ครึ่งนาที แล้วขบกัดปลายคางของเจียงเหวินซวี่เบา ๆ "คืนนี้รีบกลับมานะ"
ใจของเจียงเหวินซวี่ไขว้เขว "ไม่ต้องห่วงนะจือซู! ฉันยกเลิกนัดเลยแล้วกัน จะได้อยู่กับนาย ดีไหม? เดี๋ยวฉันบอกเลขาฯ ให้เลื่อนนัดไปเลย"
เหอจือซูแสร้งทำเป็นรำคาญ ผลักเขาออก "เดี๋ยวเถอะ! ไปทำงานสิ ทำไมเดี๋ยวนี้เซนซิทีฟจัง? ใคร ๆ ก็รู้ว่านายบ้างานจะตายไป"
เจียงเหวินซวี่ยังคงกังวล แต่ลูกค้าคนนี้เอาใจยากมาก ถ้าขอเลื่อนนัดอาจจะไม่ได้เซ็นสัญญาอีกเลย เจียงเหวินซวี่คิดในใจว่าจือซูอยู่บ้านเฉย ๆ คงไม่เกิดเรื่องอะไรหรอกมั้ง
ในที่สุด เจียงเหวินซวี่ก็จากไป
เหอจือซูยังไม่กลับสู่โลกความเป็นจริง จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูนิรภัยปิดดัง ปัง เขาถึงได้สติและรีบกลิ้งตัวลงจากเตียง แต่ประตูลิฟต์ปิดลงไปแล้วตอนที่เขาเปิดประตูห้องออกมา
เหอจือซูวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว และมองเห็นผู้ชายคนนั้นผ่านหน้าต่างบานใหญ่... ยังคงเป็นภาพแผ่นหลังเหมือนเดิม สิ่งที่เจียงเหวินซวี่ทิ้งไว้ให้เหอจือซูเสมอ คือแผ่นหลังที่เดินจากไป
เหอจือซูแนบร่างกายเข้ากับกระจกหน้าต่างและพูดกับตัวเอง
"เจียงเหวินซวี่... หันกลับมาสิ ให้ฉันได้เห็นหน้าคุณอีกสักครั้งเถอะนะ"
เจียงเหวินซวี่ไม่เคยหันกลับมา... เป็นครั้งสุดท้ายที่เหอจือซูเต็มไปด้วยน้ำตา
ครั้งล่าสุดที่เขาร้องไห้ คือตอนที่เขากำลังอาเจียนอย่างทรมาน
เหอจือซูไปอาบน้ำชำระล้างร่างกายจนสะอาดเอี่ยม แล้วแต่งตัวอย่างดี
เสื้อโค้ทตัวโปรดของเขาคือตัวที่เจียงเหวินซวี่ซื้อให้เมื่อเจ็ดปีก่อน สีน้ำตาลอูฐและอุ่นมาก ฤดูหนาวปีนั้น ผู้ชายคนนั้นไปถามเลขาฯ ว่าจะง้อคนรักยังไงดี แล้ววางแผนจะพาจือซูไปดูหนัง แต่พอออกจากบ้านหิมะก็ตก จือซูบอกว่าสิ่งที่โรแมนติกที่สุดในวันหิมะตกคือการดื่มเบียร์กลางลานโล่งที่ลมสงบพร้อมชมหิมะ
ความโรแมนติกไม่ได้เหลืออยู่ในความทรงจำของจือซูแล้ว เขาจำได้แค่ว่ามันหนาวมาก โชคดีที่ร้านขายเสื้อผ้ายังไม่ปิด
หิมะวันนั้นสวยงามมาก เจียงเหวินซวี่ห่อตัวจือซูไว้ในอ้อมแขนด้วยเสื้อโค้ทของเขา และดวงตาของเจียงเหวินซวี่ก็เป็นประกายสดใสยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ขณะดื่มเบียร์ เจียงเหวินซวี่บอกว่านี่เป็นเสื้อโค้ทที่แย่ที่สุดที่เขาเคยซื้อให้จือซู (เพราะมันกันหนาวไม่ค่อยอยู่)
เหอจือซูพันผ้าพันคอแน่น ในกระเป๋าเสื้อโค้ทมีบัตรประชาชน บัตรธนาคาร และเงินสดติดตัว 500 หยวน
เขาทำอาหารมื้อใหญ่ให้เหล่าแมวเหมียว และพูดด้วยความอาลัยอาวรณ์ "ขอโทษนะ... ฉันพาพวกแกไปด้วยไม่ได้..." เขากลัวว่าเจียงเหวินซวี่จะทนสัตว์ตัวเล็ก ๆ พวกนี้ไม่ได้หลังจากเขาไม่อยู่ แต่เขาทำอะไรไม่ได้จริง ๆ
เขาไม่เคยรู้สึกว่าการจากไปจะง่ายดายขนาดนี้ เขาไม่เอาอะไรติดตัวไปเลย หนังสือเล่มนั้น แมว แหวน หรือแม้กระทั่งยา...
เขาไม่เปิดโทรศัพท์มือถือจนกระทั่งนั่งแท็กซี่มาถึงสถานีรถไฟ ทันทีที่เปิดเครื่อง การแจ้งเตือนมากมายก็เด้งขึ้นมา ส่วนใหญ่เป็นข้อความจาก อ้ายจื่ออวี้
"ผมขอโทษ แต่ผมมีความรู้สึกดี ๆ กับคุณจริง ๆ นะ"
"ผมรู้ว่าคุณมีแฟนแล้ว แต่ผมดูแลคุณได้ดีกว่าเขาแน่"
"อย่าโกรธเลยนะ ตอบข้อความผมหน่อยได้ไหม?"
...
...
"จือซู คุณจะเมินผมก็ได้ แต่คุณต้องมาโรงพยาบาลเพื่อรักษาตัวนะ!"
"ถึงเวลาทำคีโมแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก? อย่าเอาชีวิตมาล้อเล่นเพราะโกรธผมสิ!"
"...ถ้า... ถ้าคุณยังไม่มา ผมจะไปหาที่บ้านนะ!"
"จือซู ผมขอร้องล่ะ... แค่คุณมา ผมสัญญาว่าจะไม่ไปให้คุณเห็นหน้าอีกเลย"
หลังจากอ่านข้อความ จือซูไม่รู้ว่าจะรู้สึกยังไงดี ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็กดโทรหาคุณหมอ
ปลายสายกดรับแทบจะทันที ราวกับรอคอยสายนี้อยู่
"จือซูเหรอ?!"
"ขอโทษที่รบกวนคุณมานานนะครับ หมออ้าย... เรื่องอาการป่วยของผม ผมขอหยุดการรักษาครับ"
อ้ายจื่ออวี้เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะตะโกนลั่น "ผมไม่ยอม!"
เหอจือซูพูดอย่างจนใจ "ทำไมล่ะครับ? จะรักษาหรือไม่รักษา ผมก็อยู่ได้อีกไม่นานหรอก"
"ผมจะไปหาคุณที่บ้าน" อ้ายจื่ออวี้ปรับเสียงให้อ่อนลง แต่แฝงความเด็ดขาด
เหอจือซูยิ้มและพูดว่า "ผมกำลังจะไปแล้วครับหมอ... ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"
เหอจือซูวางสายและปิดเครื่องทันที เขามองตั๋วรถไฟรอบบ่ายโมงตรง แล้วหลับตาลง...
จบกันที