ตอนที่ 297-298

ตอนที่ 297 : ระบบทำได้ดีมาก

ทันใดนี้เองที่แสงสว่างเจือจางได้ปรากฏบริเวณแหวนมิติของเฉินโม่

พริบตาถัดจากนั้นผลึกวิญญาณภายในจึงเลือนหาย

“หายไปแล้ว?” เฉินโม่ชะงักไปครู่

“ให้ข้ารับชม!” เฉินอี้อี้เผยความตื่นเต้นถอดแหวนมิติออกจากมือพี่ชาย

ขณะเดียวกันก็ใส่พลังจิตเข้าไปตรวจสอบ

“สินค้าที่ซื้อปรากฏในแหวนมิติแล้ว!” เฉินอี้อี้อุทานร้องบอก

“จริงหรือนี่?” เฉินโม่กล่าวถามด้วยความประหลาดใจ

ด้วยเป็นเจ้าของแหวนมิติ เขาถึงกับไม่ทันได้ตระหนักด้วยซ้ำว่าเกิดเรื่องใดขึ้น

“รับชมด้วยตัวท่านเอง” เฉินอี้อี้โยนแหวนมิติกลับคืนให้เฉินโม่พร้อมทำรายการซื้อส่วนของตัวนางเอง

แน่นอนว่าครั้งได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นภายในใจต้องทำนางชะงักไปครู่

เฉินโม่รับชมสินค้าที่ปรากฏในแหวนมิติ ถัดจากนั้นจึงรับชมผลึกวิญญาณที่หายไปไม่ใช่น้อย เวลานี้ภายในต้องบังเกิดความแตกตื่น

ขณะเดียวกันนี้เขาพลันได้กลิ่นหอมลอยฟุ้งในอากาศ

“กลิ่นอะไรกัน?” เฉินอี้อี้สูดดมพลางกล่าวถาม

“ทางนั้น” เฉินโม่ชี้ไปยังลั่วฉวนที่อยู่ใกล้เคียงด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

“ไม่นะ...” เฉินอี้อี้เผยดวงตาเบิกกว้าง

ทั้งสองพบเห็นอะไร?

เถ้าแก่กำลังทำอาหาร?!

พิจารณาทราบแล้วทั้งสองค่อยเดินเข้ามาทางลั่วฉวน

“ซื้อเรียบร้อยแล้ว?” ลั่วฉซนกล่าวถามพลางมองคนทั้งสองที่เดินมา

“เรียบร้อย” เฉินโม่รับคำ

“สินค้าภายในร้านมีสรรพคุณเหมือนที่กล่าวไว้ เผื่อพวกเจ้าไม่เชื่อ” ลั่วฉวนกล่าวบอก

“แค่กแค่ก พวกเราหรือจะไม่เชื่อเถ้าแก่?” เฉินโม่เผยยิ้มเก้กัง

ตัวเขาไม่คิดมีข้อสงสัยหลังจากได้พบประสบกับตนเองมาแล้ว

ทั้งหมดที่ทำเขาเชื่อใจได้ก็เพียงเพราะโคล่าหนึ่งขวด!

อาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้จากผลสะท้อนกลับ ดื่มโคล่าไปหนึ่งขวด ผ่านไปไม่กี่ชั่วลมหายใจมันก็ฟื้นคืนหายกลับดีแล้ว!

หากไม่ได้ประสบด้วยตนเอง เฉินโม่จะไม่มีทางเชื่อถึงความวิเศษของโคล่าที่ราคาเพียงสิบผลึกวิญญาณ!

ลั่วฉวนหยุดพูดกล่าว ขณะนี้หันไปสนใจเรื่องปรุงวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีที่อยู่ตรงหน้า

ขั้นตอนแรกคือใช้ใบบัวห่อตัววิหคที่ย่างหนังจนเป็นสีทองอร่ามแล้ว

ขณะนี้ความร้อนกำลังได้ที่

ไขมันจำนวนมากเริ่มเผยผ่านหนังของวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีภายใต้เปลวเพลิงร้อนแรงแผดเผา

กลิ่นหอมลอยฟุ้งในอากาศยิ่งมายิ่งเด่นชัด

ดวงตาเฉินอี้อี้ต้องมองอย่างไม่อาจละสายตา

กลิ่นหอมอะไรเพียงนี้!

นางรู้สึกหิวท้องกิ่ว ขณะนี้ถือว่าได้รับผลกระทบอย่างหนักหนา

เฉินโม่ที่อยู่เคียงข้างก็ไม่ได้ดีไปกว่าเฉินอี้อี้มากนัก

คนทั้งสองถูกฝูงสัตว์อสูรไล่ตามมาก่อนหน้า กล่าวได้ว่าแทบไม่มีเวลาให้พัก

หากไม่ใช่เพราะลั่วฉวนปรากฏตัว เช่นนั้นก็เกรงว่าจะต้องใช้ไพ่ลับออกไปอย่างเสียมิได้แล้ว...

“ความร้อนกำลังดี”

ลั่วฉวนนำวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีออกมาพร้อมนำใบบัวที่ระบบหามาให้ออกมาเตรียมห่อ

ใบบัวนี้งดงาม มันราวกับแพรไหมที่เผยแสงสุกสว่าง

เฉินโม่และเฉินอี้อี้ยังคงมองทางด้านวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสี ทว่ายามเมื่อลั่วฉวนนำเอาใบบัวออกมา ดวงตาคนทั้งสองพลันต้องจับจ้อง

“บัวเบิกสวรรค์?!”

เฉินโม่สูดลมหายใจเข้าลึกรัวเร็วพร้อมใจเต้นแรง

บัวเบิกสวรรค์คือพืชที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง

สรรพคุณนั้นเหมือนดังนาม มันจะช่วยให้สื่อสารกับโลกและเพิ่มอัตราความสำเร็จในการลอบเร้นหาความลับแห่งสวรรค์ได้

เท่าที่เฉินโม่ทราบ ผู้อาวุโสของตำหนักจักรกลสวรรค์ก็มีการปลูกบัวเบิกสวรรค์เอาไว้

มันได้รับการดูแลดีเสียยิ่งกว่าเหล่าศิษย์สายตรง

กระนั้นเวลานี้พืชพรรณอันล้ำค่าถูกนำมาทำเป็นอาหาร?!

เฉินโม่รู้สึกเจ็บในอกอย่างประหลาด...

บัวเบิกสวรรค์?

ลั่วฉวนเผยความแปลกใจ

แม้ไม่ทราบว่าคืออะไร แต่จากนามแล้วไม่สมควรใช่ธรรมดา

ระบบทำได้ดีมาก

ในใจเพียงคิดเช่นนี้ ทว่าการทำอาหารนั้นลั่วฉวนไม่ได้ช้าลงแม้แต่น้อย

.

อย่างไรแล้วที่ครัวของร้านต้นตำรับก็มีวัตถุดิบมากมายที่ระบบจัดหามา เหล่านั้นไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบัวเบิกสวรรค์นี้อยู่แล้ว

และลั่วฉวนก็ใช้เหล่านั้นทำอาหารทุกวี่วัน...

ตอนที่ 298 : ร่างกายที่สัตย์ซื่อ

ขณะเดียวกันนี้ ลั่วฉวนจึงนำเอาเหยือกน้ำผึ้งออกมาตระเตรียมทาที่ตัววิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสี

ภายในตัวน้ำผึ้ง มันมีจุดประกายแสงสีม่วงส่องสว่างเผยให้เห็น

“น้ำผึ้งเมฆาสีม่วง?!” เฉินโม่อุทานออกอีกครั้ง

เขาไม่ทราบว่าควรกล่าวอะไรออกดีแล้ว

น้ำผึ้งเมฆาสีม่วง มันเป็นสิ่งที่ได้รับจากผึ้งวิญญาณที่มีค่าไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบัวเบิกสวรรค์แม้แต่น้อย

สรรพคุณของมันคือเสริมโอกาสการข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้า!

ขณะนี้ถูกนำมาใช้เป็นอาหาร ถือเป็นการทำร้ายจิตใจผู้พบเห็นอย่างร้ายแรง!

ทางด้านเฉินอี้อี้ขณะนี้เบิกปากอ้ากว้างจับจ้องราวกับตกอยู่ในภวังค์...

พบเห็นลั่วฉวนนำของล้ำค่าทั้งหลายออกมา เฉินโม่ขณะนี้เกิดความคิดโลดแล่นรวดเร็ว

แปลกเกินไปแล้ว!

ผู้อาวุโสท่านนี้แรกกล่าวว่าเป็นเถ้าแก่ แต่แล้วขณะนี้นำเอาของล้ำค่าออกมาหลากหลาย ทั้งยังทำอาหารอย่างชำนาญ...

แม้ลั่วฉวนกล่าวว่าเป็นพ่อครัวมือหนึ่งเฉินโม่ก็เชื่อ!

เวลาไหลผ่านรวดเร็ว กลิ่นหอมฟุ้งในอากาศยิ่งมายิ่งเข้มข้น

“เกือบจะได้แล้ว” ลั่วฉวนกล่าวกระซิบ

ด้วยส่งฝ่ามือออก ความร้อนเลือนหาย วิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีที่ปกคลุมด้วยใบบัวเบิกสวรรค์ปรากฏในมือ

ทั้งเฉินโม่และเฉินอี้อี้ต่างต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่

กลิ่นหอมหวนเกินไปแล้ว!

ลั่วฉวนฉีกใบบัวที่ห่อไว้ออก วิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีที่อยู่ภายในค่อยเผยสีสันที่แท้จริงออกมาให้เห็น

ผิวหนังเป็นสีเหลืองถูกย่างอย่างสวยงามเป็นประกาย ไขมันยังมีให้เห็นอย่างพอเหมาะชวนลิ้มลอง ทั้งนี้มันยังประกอบด้วยออร่าแห่งฟ้าดินอย่างหนาแน่น!

เหล่านี้เป็นสรรพคุณของบัวเบิกสวรรค์และน้ำผึ้งเมฆาสีม่วง!

โครก~

เสียงประหลาดพลันดังขึ้น

สีหน้าคนทั้งสองกลายเป็นแดงก่ำอย่างอับอาย

คิดไปครู่ลั่วฉวนค่อยแบ่งวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีครึ่งหนึ่งส่งให้คนทั้งสอง

“เถ้าแก่ให้พวกเราหรือ?” เฉินโม่กล่าวถามอย่างไม่นึกเชื่อ

เฉินอี้อี้รับไว้ด้วยความตื่นเต้นยินดีและไม่ลืมเลือนที่จะกล่าวคำหวาน “ขอบคุณเถ้าแก่!”

เฉินโม่ถึงกับพูดกล่าวไม่ออกไปชั่วขณะ

น้องหญิงจะทำแบบนี้ไม่ได้!

ผู้อื่นมอบของล้ำค่าเช่นนี้ให้แต่รับไว้ง่ายดายงั้นหรือ?

แม้ในใจคิดเช่นนั้น ทว่าร่างกายกลับซื่อตรง

“พี่ชายทดลองลิ้มรส!” เฉินอี้อี้ฉีกเนื้อวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสีพร้อมส่งให้เฉินโม่

เฉินโม่รับไว้ก่อนจะนำเข้าปาก

ด้วยเคี้ยวเพียงเล็กน้อยกลิ่นหอมก็ฟุ้งกระจายเต็มปาก

พร้อมกันนี้เขายังรับรู้ได้ถึงออร่าอันชวนสดชื่นที่เป็นเอกลักษณ์ของบัวเบิกสวรรค์

หนังวิหคเกล็ดแก้วกรอบและหวานได้ที่ กลิ่นน้ำผึ้งเมฆาสีม่วงยังหอมหวาน

ผ่านไปครู่ เฉินโม่รู้สึกราวกับตนเองได้ไปโบยบินท่ามกลางหมู่เมฆ...

ลั่วฉวนกัดเข้าไปพร้อมถอนหายใจอยู่ภายใจ

หากเทียบกับที่เหยาซือหยานทำ ถือว่าเลวร้ายกว่ามาก!

ช่างมัน กินเพื่ออยู่รอด

ไม่ทราบเลยว่าเหยาซือหยานจะกลับมาเมื่อใด...

บรรยากาศรอบด้านเวลานี้เต็มไปด้วยกลิ่นหอมฟุ้งลอยตามสายลม

ไม่ไกลห่าง เสียงร้องคำรามดังให้ได้ยิน

เฉินโม่เผยสีหน้าแปรเปลี่ยน “เถ้าแก่! กลิ่นนี้ดึงดูดสัตว์อสูรใกล้เคียงมา!”

ทั้งสองถึงกับลืมเลือนไปกับรสชาติที่เลิศล้ำ ขณะนี้ได้ยินเสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรจึงค่อยได้สติกันขึ้นมา

ลั่วฉวนเผยสีหน้าเรียบเฉย “ไม่เป็นไร มาก็ฆ่า แค่นั้นเอง”

แม้น้ำเสียงนี้เรียบเฉย ทว่ามันแฝงไว้ซึ่งความมั่นใจเกินจะหยั่งได้ถึง

เฉินโม่ถึงกับชะงัก

เขาเพิ่งจดจำได้ ว่าเถ้าแก่ที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้คือยอดฝีมือที่ตัดกรรมขาดจากโลกผู้หนึ่ง...

“ว่าไปแล้ว นี่มอบให้เจ้า” ลั่วฉวนโยนสิ่งหนึ่งให้แก่เฉินโม่

เฉินโม่รับไว้อย่างไม่ทันรู้ตัว

พบเห็นว่าเป็นอะไร สีหน้านั้นต้องเผยความประหลาดใจ

เป็นขนหางของวิหคเกล็ดแก้วเจ็ดสี!