ตอนที่ 299-300

ตอนที่ 299 : นครจิ่วเหยาที่เงียบเหงา

“ขอบคุณเถ้าแก่!” เฉินโม่กล่าวขอบคุณจากใจ

ลั่วฉวนพยักหน้ารับเป็นการตอบสนอง

เฉินโม่ขณะนี้ระมัดระวังนำขนหางเก็บใส่แหวนมิติ ถัดจากนั้นจึงปาดเช็ดคราบน้ำมันจากอาหารที่เลอะปากให้เฉินอี้อี้...

ค่ำคืนนี้คล้ายยาวนาน

โบราณสถานเปิดออกไม่เพียงแต่ดึงดูดความสนใจของผู้ฝึกตนจำนวนมาก

ทว่าทางด้านสัตว์อสูรที่ตื่นรู้ปัญญาต่างก็คิดมาแสวงโชคเช่นเดียวกัน

สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนขณะนี้กำลังเพ่นพ่านไปมาภายในเขตภูเขาห้าธาตุ...

ระหว่างทางพวกมันได้กลิ่นหอมลอยฟุ้งในอากาศ ดวงตานั้นต้องเผยสีแดงก่ำ

พวกมันรับรู้ได้ ว่ากลิ่นหอมหวนนี้จะช่วยพวกมันให้ก้าวหน้าอย่างมหาศาล!

ด้วยเหตุนี้สัตว์อสูรนับไม่ถ้วนจึงหันเหทิศทางมุ่งหน้าไปยังต้นตอของกลิ่น...

ค่ำคืนเงียบสงบ อย่างน้อยเฉินโม่และเฉินอี้อี้ก็คิดเช่นนั้น

เสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรยังคงดังครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าหลังจากที่มันเข้ามาใกล้ระยะหนึ่ง ออร่าเหล่านั้นจะเลือนหายไปอย่างเหนือความคาดคิด

แปลก!

หากได้ทราบ อย่างไรก็ต้องมองว่าปรากฏการณ์นี้แปลกเกินไป

เมื่อใดที่ข้ามผ่านเข้ามาในระยะ สัตว์อสูรเหล่านั้นจะสลายหายเป็นเถ้าธุลีในพริบตา

เหล่านี้เกิดขึ้นอย่างไม่มีข้อยกเว้น!

เมื่อสัตว์อสูรทรงอำนาจขอบเขตทดสอบเต๋าตกตายอย่างแปลกประหลาด ขณะนี้สัตว์อสูรตัวอื่นค่อยสงบอาการลงกันได้

พวกมันได้ตระหนักตอนนี้ ว่าพื้นที่ตรงหน้าเป็นอะไรที่ไม่อาจเหยียบย่างเข้าไป!

……

เดิมเฉินโม่และเฉินอี้อี้ยังมีความกังวล ว่าสัตว์อสูรเป็นฝูงอาจบุกเข้ามาในยามค่ำคืน

โบราณสถานเปิดออกแล้ว เกรงว่าทิศทางนี้จะมีสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนมุ่งหน้ามา

ทว่าพวกเขาไม่ทราบว่ามันเกิดเรื่องราวใดขึ้น

เสียงร้องคำรามของสัตว์อสูรเหล่านั้นเป็นของจริง กระนั้นเสียงจะเลือนหายไปเมื่อเข้ามาใกล้ถึงระยะหนึ่ง

ผ่านไปครู่ก็จะมีเสียงคำรามดังมาอีกระลอก

ทั้งสองหันมองทางลั่วฉวนที่หลับตาสงบใจท่ามกลางสถานการณ์เช่นตอนนี้ แต่พอคิดให้ดีทั้งสองก็คลายความสงสัยได้

กระนั้นก็ยังมีความคิดตกค้างอยู่ภายในใจ

ทั้งหมดนี้คล้ายจะเป็นฝีมือของเถ้าแก่!

ทั้งสองไม่ทราบว่าเถ้าแก่แข็งแกร่งเพียงใด และจะยอดเยี่ยมกว่าอาจารย์ของพวกตนหรือไม่...

ช่วงเช้าตรู่

ภายในป่าเกิดม่านหมอกบดบังทัศนวิสัย แสงตะวันยามเช้าสาดส่องผ่านม่านหมอกเข้ามาเล็กน้อยประหนึ่งแดนวิเศษ

ร่างที่พบเห็นอยู่ไม่ไกลโดยมีหมอกจางบดบังไว้คือลั่วฉวน

ตัวเขาอยู่แยกห่างจากเฉินโม่และเฉินอี้อี้

แม้เป้าหมายทั้งสองฝ่ายจะเป็นโบราณสถานเช่นเดียวกัน ทว่าลั่วฉวนไม่คิดเดินทางร่วมไปด้วย

อย่างไรแล้วเป้าหมายของลั่วฉวนก็คือการขายสินค้าให้มากเข้าไว้!

แน่นอนว่าเมื่อกล่าวล่ำลา ทั้งสองยังไม่ลืมซื้อหาสินค้าจากร้านต้นตำรับไปเพิ่มเติม

ลั่วฉวนบอกกล่าวทั้งสองแล้วว่าร้านต้นตำรับเปิดทำการที่นครจิ่วเหยาแห่งจักรวรรดิเทียนชิง

เฉินโม่และเฉินอี้อี้เกิดข้อคาดเดาอยู่ภายใน ว่าจะต้องหาโอกาสแจ้งต่ออาจารย์ของพวกตนเรื่องโบราณสถานที่เปิดออก รวมถึงการได้พบเจอเถ้าแก่ร้านต้นตำรับเช่นลั่วฉวน...

นครจิ่วเหยา

เพราะโบราณสถานเปิดออก หลายกองกำลังในเมืองต่างออกเดินทางกันคณะแล้วคณะเล่าอย่างเร่งร้อน

ผ่านไปเพียงครู่ นครจิ่วเหยาจึงกลายเป็นเงียบเหงาขึ้นมา

“วันนี้นครจิ่วเหยาเงียบดีจริง!” ปู้หลี่เกื๋อกล่าวพลางรับชมถนนหนทาง

ปู้ฉืออีพยักหน้ารับเล็กน้อย “ผู้ฝึกตนทั้งหลายต่างมาเพราะโบราณสถาน ตอนนี้มันปรากฏออกแล้ว ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คิดอยู่โยงที่นครจิ่วเหยาอีก”

ปู้หลี่เกื๋อเผยยิ้ม “เป็นเช่นนั้น! แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องใดกับพวกเรา อย่างไรพวกเราก็มีเกมที่ร้านเถ้าแก่ให้ได้เล่น!”

ปู้หลี่เกื๋อรู้สึกว่าการเล่นเกมนี้เสมือนฝันไป...

ไม่ช้าทั้งสองจึงมาถึงตรอกที่ตั้งร้านต้นตำรับ

นับว่าเป็นภาพหาได้ยากที่จะมีหลายคนมายืนรอหน้าร้าน

เป็นหน่วยทหารรับจ้างของเว่ยฉิงจู่และโจวหู่

ทั้งยังมีชายศีรษะล้านเช่นจางอวี่ร่วมทางมาด้วย

ตอนที่ 300 : เถ้าแก่ไม่อยู่

“สังหรณ์ใจไม่ดีชอบกล” ปู้หลี่เกื๋อพึมพำระหว่างรับชมเรื่องราว

นี่เป็นภาพฉากยากพบเห็น

ไฉนคนกลุ่มนี้ไม่เข้าไปในร้าน?

นี่ได้เวลาเปิดร้านแล้วไม่ใช่หรือ?

ด้วยความสงสัย ปู้หลี่เกื๋อและปู้ฉืออีจึงเดินเข้าไปรับชม

“มีคนมาเพิ่มอีกแล้ว” เมื่อพบเห็นคนทั้งสอง หนึ่งในกลุ่มคนได้กล่าวกระซิบ

“ทำอะไรกันที่ตรงนี้ไม่เข้าไปในร้าน?” ปู้ฉืออีกล่าวถามด้วยความสงสัย

“รับชมดู” เว่ยฉิงจู่ชี้ที่ประตูร้านต้นตำรับ

ที่ปลายทางของนิ้ว ปู้หลี่เกื๋อและปู้ฉืออีจึงได้เห็นว่ามันมีป้ายขนาดเล็กแปะเอาไว้

อักษรขนาดเล็กเขียนไว้ให้ได้อ่าน

“ระหว่างนี้ร้านปิดสักหลายวัน”

ความหมายกระจ่างชัด มองเพียงครั้งเดียวก็ทราบความ

ปู้หลี่เกื๋อถึงกับชะงักไป

เขาไม่คาดคิดว่าร้านต้นตำรับจะปิดเช่นนี้!

ปู้ฉืออีเผยสีหน้าตื่นตะลึงไม่แพ้ปู้หลี่เกื๋อ

ตลอดเวลาที่แวะเวียนมาร้าน เถ้าแก่ก็อยู่โดยตลอดไม่เคยไปไหน

แต่แล้ววันนี้ร้านไม่เปิด ทุกคนค่อยได้ตระหนักว่าหากร้านปิดก็ไม่มีทางหาตัวเถ้าแก่พบได้!

“เถ้าแก่ไปไหนกัน! ทำไมไม่เปิดประตูร้าน!”

ปู้หลี่เกื๋อเกาศีรษะรุนแรงพร้อมเผยสีหน้าฉุนเฉียว

วันนี้เขามีแผนออกสำรวจโหมดทั่วไป

กระนั้นร้านปิด แผนที่วางไว้ก็พังพินาศ

“เถ้าแก่ไปยังโบราณสถานหรือเปล่า?” ปู้ฉืออีครุ่นคิดก่อนจะกล่าว

ทุกคนต่างชะงัก

เหมือนว่าจะสมเหตุสมผล

สำหรับพวกเขาเหล่านี้ โบราณสถานที่เปิดออกไม่ใช่อะไรที่ข้องเกี่ยวด้วย

หากไปก็มีแต่จะถูกสังหารโดยเปล่า

ทว่าเถ้าแก่นั้นไม่ใช่!

กลุ่มคนทราบดีถึงกำลังของลั่วฉวนว่าสุดแท้จะหยั่งได้ถึงเพียงใด!

และโบราณสถานย่อมเป็นสถานที่ซึ่งมีของดีมากมายซุกซ่อน

เป็นธรรมดาหากเถ้าแก่จะคิดอยากไปรับชม!

คิดถึงตรงนี้ ทุกคนค่อยทราบว่าเรื่องราวเป็นมาอย่างไร

เว่ยฉิงจู่พยักหน้ารับ “สมควรเป็นดังที่ว่า ครั้งโบราณสถานเปิดออกเมื่อวาน ผู้ฝึกตนทั้งหลายก็ออกไปนอกเมือง”

โจวหู่กล่าวเสริม “เป็นเช่นนั้น เหล่านั้นออกไปจากเมืองจนทำเมืองเงียบเหงาไม่ใช่น้อย”

ปู้หลี่เกื๋อเผยความโศก “อย่างนั้นทำยังไงดี คิดถึงโคล่า แท่งเครื่องเทศ แล้วก็เกมชะมัด...”

พูดคุยกันครู่หนึ่งกลุ่มคนค่อยกระจายตัว

ตรอกกลับคืนความสงบอีกครั้งหนึ่ง...

ลั่วฉวนนั้นนำหน้าผู้อื่นมาไม่ใช่น้อย

ระหว่างทางเขายังได้เห็นผู้ฝึกตนทั้งหลายเร่งร้อนบินไปด้วยสีหน้ากระหาย

ลั่วฉวนไม่คิดข้องเกี่ยวกับคนเหล่านั้นด้วย

เขาคาดเดาว่าคนเหล่านี้สมควรเป็นผู้ฝึกตนที่โดนโบราณสถานดึงดูดมา

นอกจากนี้แล้วยังมีหน่วยขนาดใหญ่ที่มีผู้ฝึกตนมากมาย

เหล่านี้อ่อนด้อยที่สุดก็ขอบเขตจิตวิญญาณ!

ลั่วฉวนยังได้พบเจอผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าหลายต่อหลายคน!

แน่นอนว่าเหล่าผ็ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋า เหล่านั้นหาได้มีกำลังเกินไปกว่าระดับที่สี่หรือว่าห้า

อย่างไรแล้วทวีปเทียนหลันแห่งนี้ ผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดก็ไม่ใช่มีมากมายเกลื่อนกลาด

สำหรับร้านต้นตำรับที่มีผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดแวะเวียนมามาก เหล่านั้นก็เพราะความพิเศษของตัวร้านดึงดูดมา!

นอกจากนี้แล้วเมื่อโบราณสถานแห่งทวีปเทียนหลันเปิดออก สภาพแวดล้อมจะเกิดความเปลี่ยนแปลง ระดับความอันตรายขณะนี้หาได้มีผู้ใดกล้ากล่าวอย่างมั่นใจ

หากกำลังอ่อนด้อย เช่นนั้นเข้าไปก็ไม่ต่างกับแส่หาความตาย...

นอกจากบรรดาผู้ฝึกตน ลั่วฉวนยังได้พบสัตว์อสูรอีกจำนวนไม่น้อย

ทว่ารูปลักษณ์ของพวกมันกลับทำให้ลั่วฉวนต้องเบิกตารับชม...

“โบราณสถานเผยตัวออก ขณะนี้ไม่ไกลห่างจากการเปิดออกอย่างเต็มที่”

ลั่วฉวนรับชมมายาแห่งโลกบนฟากฟ้าพลางหรี่สายตา

สถานที่ซึ่งมีผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนไปรวมตัวกัน เหตุการณ์นองเลือดกำลังใกล้ปะทุขึ้นแล้ว!