บทที่ 25 ดวงอาทิตย์เทียม

"ซูเปอร์แมน?"

กัปตันอเมริกาขมวดคิ้ว "ถ้าคุณไม่ได้หมายถึงตัวในหนังสือการ์ตูนนะ คุณมาจากองค์กรไหน?"

"ฉันทำงานให้ตัวเอง" เซียวฮั่นตอบ "วันนี้ฉันแค่ผ่านมา และเห็นว่าพวกคุณต้องการความช่วยเหลือ"

"ผ่านมาเหรอ?" แบล็กวิโดว์เลิกคิ้ว "ผ่านมาแบบที่ช่วยจัดการการบุกของพวกต่างดาวได้แบบสบายๆ เนี่ยนะ?"

โทนี่เดินวนรอบเซียวฮั่น สแกนเนอร์ที่ชุดเกราะดังบี๊บๆ: "จาร์วิสวิเคราะห์ข้อมูลร่างกายของนายไม่ได้เลย แต่ชุดเกราะของนายน่ะ ฉันมั่นใจว่าเป็นงานวิจัยของฉัน!"

"และความสามารถที่นายเพิ่งโชว์ ทั้งลำแสงความร้อน? ลมหายใจเยือกแข็ง? นี่ไม่ใช่พลังพิเศษธรรมดาๆ อย่าบอกนะว่านายเป็นซูเปอร์แมนตัวจริง"

ธอร์ก้าวไปข้างหน้า กำมโยลเนียร์ไว้แน่น: "มนุษย์ สิ่งที่เจ้าถือคือวัตถุของแอสการ์ด คืนมันมา"

เซียวฮั่นมองคทา แล้วมองธอร์: "ของสิ่งนี้อันตรายมาก ไม่เหมาะที่พวกคุณจะเก็บไว้"

"นั่นไม่ใช่เรื่องที่คุณจะตัดสินใจ" กัปตันอเมริกากล่าวอย่างจริงจัง "อาวุธเหล่านี้ควรถูกเก็บไว้โดย S.H.I.E.L.D."

เซียวฮั่นยิ้ม: "S.H.I.E.L.D. น่ะเหรอ? องค์กรที่ถูกไฮดร้าแทรกซึมไปแล้วครึ่งหนึ่งน่ะ?"

ประโยคนี้ดังขึ้นกลางวงราวกับระเบิด

"ว่าไงนะ?" สีหน้าของกัปตันอเมริกาเปลี่ยนไปอย่างมาก

"ไฮดร้า?" แบล็กวิโดว์กับฮอว์คอายสบตากัน

โทนี่ผิวปาก: "ว้าว ข่าวใหญ่เลยนะนั่น"

ธอร์ดูสับสน: "เรื่องบนมิดการ์ดนี่มันซับซ้อนจริงๆ..."

เซียวฮั่นไม่พูดต่อในหัวข้อนี้

เขาเดินไปที่อุปกรณ์เทสเซอแรค ถอดลูกบาศก์สีฟ้าเรืองแสงออกอย่างง่ายดาย จากนั้นใช้เวทมนตร์ดึงอัญมณีจิตใจออกมาจากคทา

"นี่คือของที่ฉันยึดมาได้ พวกคุณเก็บคทาไปวิจัยได้เลย"

"เดี๋ยว!"

กัปตันอเมริการีบพุ่งไปหยุดเขา แต่เซียวฮั่นก็ลอยตัวขึ้นไปในอากาศแล้ว

"นิวยอร์กต้องการการฟื้นฟู พวกคุณมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ" เซียวฮั่นมองพวกเขา

"เราจะได้เจอกันอีก"

พูดจบ เขาก็พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หายลับไปในหมู่เมฆในพริบตา

หลังจากบินสูงพอ เซียวฮั่นตรวจสอบเทสเซอแรคในมือและข้อความจากระบบ

【ติ๊ง! ภารกิจสำเร็จ 100%】

【ได้รับรางวัล: 5000 คะแนนเติบโต】

【กำลังสุ่มรางวัล...】

【ได้รับ: เทคโนโลยีมืดต่างดาว - ข้อมูลดวงอาทิตย์เทียม】

เซียวฮั่นพยักหน้าอย่างพอใจ การข้ามมิติครั้งนี้ได้ผลดี ไม่เพียงแต่ได้คะแนนเติบโตมหาศาล แต่ยังได้ข้อมูลดวงอาทิตย์เทียมอีกด้วย

นี่หมายความว่าตราบใดที่เขาสร้างสิ่งนี้ได้ เขาก็จะไม่ขาดพลังงานเวทมนตร์อีกต่อไป

แม้จะไปในที่ที่ไม่มีดวงอาทิตย์ เขาก็สามารถพึ่งพาตัวเองได้

ที่สำคัญที่สุด เขาสามารถดูดซับพลังงานเพื่อพัฒนาตัวเองได้อย่างต่อเนื่อง

ส่วนเทสเซอแรคกับอัญมณีจิตใจ

"ระบบ ฉันเอามันไปด้วยได้ไหม?"

【ติ๊ง! ตรวจพบสเปซสโตนและไมนด์สโตน ซึ่งเป็นอัญมณีอินฟินิตี้】

【สามารถนำไปได้ แต่มันจะก่อให้เกิดปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก】

"ฉันจะเอามันไปด้วยก่อน กลับไปแล้วค่อยวิจัย" เซียวฮั่นเก็บเทสเซอแรคเข้าสู่มิติของระบบ

【กลับทันทีหรือไม่?】

เซียวฮั่นเหลือบมองนิวยอร์กซิตี้

เหล่าอเวนเจอร์สยังคงรวมตัวกันอยู่บนลานจอดของสตาร์คทาวเวอร์ เห็นได้ชัดว่ากำลังถกเถียงเรื่องการปรากฏตัวของเขาอย่างเผ็ดร้อน

กัปตันอเมริกาเงยหน้ามองท้องฟ้า ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาของเซียวฮั่น

"ช่างเป็นโลกที่น่าสนใจ" เซียวฮั่นหัวเราะเบาๆ

"ตอนนี้ยังเร็วไปที่จะกลับ โทนี่อาจจะยังทำเกราะไม่เสร็จ ฉันไปหาของดีๆ เพิ่มอีกหน่อยดีกว่า"

สายตาของเซียวฮั่นมองทะลุเมฆ ล็อกเป้าไปยังมุมที่ซ่อนเร้นของทวีปแอฟริกา วาคานด้า

ประเทศนี้ ที่ซ่อนอยู่หลังม่านเทคโนโลยีล้ำสมัย ครอบครองทรัพยากรที่ล้ำค่าที่สุดของโลก ไวเบรเนียม

ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็ลอยตัวอยู่นอกโล่ล่องหนของวาคานด้า

ภายใต้ดวงตาพิเศษ โครงสร้างทั้งหมดของวาคานด้าปรากฏชัดเจน: เมืองทองคำที่เจริญรุ่งเรือง รถไฟแม็กเลฟลอยฟ้า เหมืองไวเบรเนียม และรูปปั้นเทพเสือดำที่ตั้งตระหง่านกลางเมือง

"การผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีและประเพณี"

เซียวฮั่นชมเชย จากนั้นมองลึกลงไปในวาคานด้า ดวงตาพิเศษของเขาสังเกตเหมืองไวเบรเนียมที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน

มุมปากเขายกขึ้น เขายกมือขึ้นและเริ่มวาดวงกลม ประตูมิติสีทองค่อยๆ ปรากฏขึ้น และอีกฟากของประตูมิติคือที่ตั้งของเหมืองไวเบรเนียม

ร่างของเซียวฮั่นปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบในอุโมงค์เหมืองที่มืดมิด รอบๆ คือแร่ไวเบรเนียมที่เปล่งแสงสีฟ้าจางๆ

เวทมนตร์ล่องหนของเขาสกัดกั้นระบบตรวจจับของวาคานด้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ และดวงตาพิเศษของเขาก็มองทะลุชั้นหิน ล็อกเป้าไปยังเหมืองไวเบรเนียมที่บริสุทธิ์ที่สุด

"จริงด้วย ปริมาณไวเบรเนียมสำรองของวาคานด้ามีมากกว่าที่โลกภายนอกจินตนาการไว้เยอะ"

เขาพึมพำกับตัวเอง ปลายนิ้วสัมผัสผนังเหมืองเบาๆ สัมผัสถึงความผันผวนของพลังงานอันเป็นเอกลักษณ์ของไวเบรเนียม

"ระบบ มิติของระบบเก็บของได้เท่าไหร่?" เซียวฮั่นถาม

【มิติระบบมีทั้งหมด 999 ช่อง ไอเท็มประเภทเดียวกันสามารถเก็บได้ในช่องเดียว แต่ไม่จำกัดปริมาณ】

"ไม่จำกัดปริมาณ? นายเข้าใจฉันจริงๆ ระบบ!" ดวงตาของเซียวฮั่นสว่างวาบ

โดยไม่ลังเล ดวงตาของเขาเรืองแสงสีทองเล็กน้อย และลำแสงความร้อนของเขาก็พุ่งเป้าไปที่ส่วนหนึ่งของเหมือง ปล่อยคลื่นความถี่เฉพาะ

ในไม่ช้า ไวเบรเนียมส่วนนั้นก็เริ่มอ่อนตัวลงชั่วคราว เซียวฮั่นเริ่มตัดเหมืองอย่างแม่นยำทันที สกัดก้อนแร่ไวเบรเนียมขนาดใหญ่ออกมา ซึ่งลอยไปเข้าประตูมิติ

【ติ๊ง! ตรวจพบไวเบรเนียมความบริสุทธิ์สูง กำลังดูดซับ...】

【ปริมาณไวเบรเนียมสำรองปัจจุบัน: 2 ตัน... 5 ตัน... 10 ตัน... 50 ตัน....】

เซียวฮั่นไม่ได้โลภ เขาเอาไปแค่ในปริมาณที่เพียงพอต่อการใช้งานแล้วก็หยุด

"แค่นี้น่าจะพอแล้ว" เขามองแร่ไวเบรเนียมในมิติระบบและพยักหน้าอย่างพอใจ

แต่ทว่า ทันทีที่เขากำลังจะจากไป ก็มีแรงสั่นสะเทือนต่ำๆ ดังมาจากส่วนลึกของอุโมงค์เหมือง

ตุบ!

พื้นดินสั่นสะเทือนเล็กน้อย ราวกับว่าตัวตนโบราณบางอย่างถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

เซียวฮั่นขมวดคิ้ว ดวงตาพิเศษของเขามองทะลุลึกลงไปใต้ดิน แล้วก็หรี่ตาลง

ที่แกนกลางของเหมืองไวเบรเนียมขนาดใหญ่ มีอสูรโลหะสีดำทมิฬตัวหนึ่งกำลังหลับใหลอยู่!

มันคล้ายกับเสือดาว แต่ทั้งตัวทำจากไวเบรเนียมเหลว ดวงตาของมันเรืองแสงสีแดงฉาน และมันกำลังตื่นขึ้นอย่างช้าๆ

"ผู้พิทักษ์ของวาคานด้า? หรือสิ่งมีชีวิตที่อยู่คู่กับเหมืองไวเบรเนียม?"

เซียวฮั่นไม่ได้ตื่นตระหนก แต่กลับสังเกตมันด้วยความสนใจ

อสูรยักษ์คำรามเสียงต่ำ และเหมืองไวเบรเนียมก็บิดตัวราวกับมีชีวิต กลายเป็นหนามแหลมนับไม่ถ้วนพุ่งโจมตีเซียวฮั่น!

"น่าสนใจ" เซียวฮั่นหัวเราะเบาๆ ไม่หลบหรือหลีกเลี่ยง ปล่อยให้หนามไวเบรเนียมพุ่งเข้าใส่

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

การโจมตีทั้งหมดหยุดลงทันทีที่สัมผัสผิวของเขา ไม่ทิ้งแม้แต่รอยขีดข่วน

อสูรยักษ์ดูเหมือนจะตะลึงไปชั่วขณะ แล้วก็โกรธจัด ไวเบรเนียมทั่วทั้งอุโมงค์เหมืองเริ่มเดือดพล่าน กลายเป็นคลื่นโลหะมหึมา พยายามจะกลืนกินเซียวฮั่น

"เล่นพอแล้ว" แสงสีทองในดวงตาของเซียวฮั่นเข้มข้นขึ้น และลำแสงความร้อนของเขา ที่มีความถี่เฉพาะ พุ่งออกมาทันที เจาะทะลุหัวของอสูรยักษ์โดยตรง!

แต่ทว่า ไวเบรเนียมเหลวก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว อสูรยักษ์ไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ แถมยังโกรธมากขึ้นอีก

"การโจมตีทางกายภาพไม่ได้ผลเหรอ?" เซียวฮั่นเลิกคิ้ว แล้วแค่นเสียง "งั้นลองนี่หน่อยเป็นไง"

เขาประสานมือเข้าด้วยกัน พลังงานในตัวเขาพลุ่งพล่าน แล้วเขาก็แยกมือออกจากกันทันที

วูม!

วงเวทสีทองลุกโชนปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเขา โซ่อักขระนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากความว่างเปล่า พันธนาการร่างอสูรยักษ์ในทันที!

【เวทสุริยะ · คุกมิติ】

อสูรไวเบรเนียมดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง แต่โซ่เวทมนตร์ไม่ขยับเขยื้อน กลับรัดแน่นยิ่งขึ้น

ในที่สุด มันก็คำรามอย่างไม่เต็มใจ ร่างกายทั้งหมดของมันสลายตัว กลับกลายเป็นเหมืองไวเบรเนียมธรรมดา

เซียวฮั่นเก็บเวทมนตร์กลับมา ครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง: "ดูเหมือนว่าเหมืองไวเบรเนียมของวาคานด้าจะมีจิตสำนึกของตัวเอง? ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกเขาถึงพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงเช่นนี้ได้"

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา

ไวเบรเนียมอยู่ในมือแล้ว ได้เวลาไป

เขายกมือขึ้นเปิดประตูมิติ ก้าวเข้าไป และร่างของเขาก็หายไปโดยสมบูรณ์

ไม่กี่วินาทีต่อมา สัญญาณเตือนภัยของวาคานด้าก็ดังขึ้นล่าช้า

"ตรวจพบความผันผวนของพลังงานผิดปกติในเหมืองไวเบรเนียม!"

โอโคเยรีบวิ่งเข้าไปในอุโมงค์เหมืองพร้อมกับราชองครักษ์ แต่กลับเห็นเพียงเหมืองไวเบรเนียมที่เงียบสงบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เป็นไปไม่ได้!" เธอตรวจสอบข้อมูลการตรวจจับอย่างไม่อยากเชื่อ "เมื่อกี้มีผู้บุกรุกอย่างชัดเจน!"

ที'ชัลลารีบมาถึงที่เกิดเหตุ เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วแตะพื้นเบาๆ และหลับตาเพื่อสัมผัส

ครู่ต่อมา เขาก็ลืมตาขึ้น สีหน้าเคร่งขรึม: "มีคนอยู่ที่นี่ แต่เขาไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้เลย"

"ใครกัน?" โอโคเยกำหอกแน่น

ที'ชัลลาค่อยๆ ส่ายหน้า: "ตัวตนที่เราไม่สามารถติดตามได้"

เหนือวาคานด้า

เซียวฮั่นลอยตัวอยู่เหนือเมฆ ดวงตาพิเศษของเขาสังเกตสถานการณ์ในเหมือง

มีเพียงไวเบรเนียมของวาคานด้าเท่านั้นที่เขาสนใจ เขาไม่สนใจสมุนไพรรูปหัวใจเลยแม้แต่น้อย

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เซียวฮั่นก็อดไม่ได้ที่จะบ่น ในฐานะประเทศที่พัฒนาที่สุดในโลก เทคโนโลยีของพวกเขาก้าวล้ำกว่าโทนี่ สตาร์ค มาก

แต่พวกเขากลับยังไม่พัฒนาเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์เลย? ดร.เออร์สกิน พัฒนาเซรุ่มซูเปอร์โซลเยอร์เมื่อ 60 กว่าปีที่แล้ว

และในฐานะประเทศที่มีเทคโนโลยีขั้นสูง การเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายยังคงต้องพึ่งพาแบล็กแพนเทอร์

เซียวฮั่นส่ายหัว ไม่สนใจสถานการณ์เบื้องล่างอีกต่อไป