ตอนที่ 35 การถกเถียงของเหล่าหัวหน้า(อ่านฟรี)

ตอนที่ 35 การถกเถียงของเหล่าหัวหน้า

“ไดร่า คุณรู้วิธีใช่ไหม” หนูสีขาวที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ของผู้จัดการซีน่อนกล่าว

ไดร่าพยักหน้าก่อนจะพูดออกมา “มันก็แค่ทฤษฎีในหมู่ผู้ใช้เวทมนตร์ แต่ดูเหมือนจะมีคนทำได้แล้ว ที่จริงสำนักงานใหญ่ก็น่าจะรู้วิธีนี้เช่นกัน แค่หาจุดที่รอยแยกมิติเคยเกิดขึ้น จากนั้นก็เอาดวงตามิติไปวางในตำแหน่งที่มิติอ่อนแอ กระตุ้นให้ดวงตามิติทำงานเป็นการบังคับฉีกมิติ ในกรณีที่พวกลัทธิมืดใช้คือจุดที่รอยแยกมิติเคยเกิดขึ้นมาแล้วครั้งหนึ่ง นั้นจะทำให้เปิดได้ง่ายขึ้น แต่เป้าหมายที่แท้จริงว่าทำแบบนี้ทำไมคงจะต้องไปถามพวกนั้นแล้วว่าทำไปเพื่ออะไร”

“ไดร่า คุณกำลังจะบอกว่าที่รอยแยกเกิดขึ้นซ้ำสองคือฝีมือของลัทธิมืด” คอนราดถามกลับไป จริงอยู่ที่เขาและผู้จัดการซีน่อนเคยสันนิษฐานว่ามีคนพยายามเปิดรอยแยกมิติขึ้น แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะเป็นคนของลัทธิมืด

“อืม” ไดร่าพยักหน้ายืนยันข้อสันนิษฐานของเธออย่างมั่นใจ

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” ในตอนนั้นหนูสีขาวบนเก้าอี้ก็กล่าวออกมา “เป้าหมายของพวกมันคงไม่ใช่แค่การเปิดประตูมิติไปเรื่อย ๆ เพื่อให้เราตามเก็บ และถ้าเป็นไปตามที่ไดร่าบอก ดวงตามิติถูกขนเข้ามาที่เมืองเรซีได้ยังไง ของสิ่งนี้ถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายขั้นสูงสุด ไม่ให้ใครครอบครอง”

ทุกคนคิดตามที่ผู้จัดการสาขาพูด ส่วนไดร่านั้นยังคงนิ่งเงียบ

“ไดร่าดวงตามิตินี่คือเอามาจากจุดที่เกิดมิติใช่ไหม”

“ใช่”

“ส่งมันมาดูหน่อย”

ไดร่าหยิบกล่องที่ใช่ดวงตามิติให้กับหนูสีขาว ดวงตามิติค่อย ๆ ลอยมาหาหนูสีขาวตัวนั้นอย่างช้า ๆ มือของหนูสีขาวสัมผัสดวงตามิติขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย พร้อมกับท่าทีเหมือนกับกำลังครุ่นคิด

“มันเป็นของที่ถูกใช้ซ้ำ ปกติแล้วรอยแยกระดับ 0 ขนาดของดวงตามิติจะไม่เล็กขนาดนี้และยิ่งผ่านไปมันจะใหญ่ขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ในช่วงบังคับใช้มันบังคับเปิดรอยแยกมิติคงจะมีการดึงพลังงานออกมาจากดวงตาจำนวนมาก ขนาดจึงเล็กลง ถ้าอย่างนั้นแสดงว่านี่คือสิ่งที่ถูกนำมาใช้สร้างรอยแยกแบบที่ไดร่าว่าไว้จริง ๆ” หนูสีขาวเริ่มวิเคราะห์

พอได้ฟังทั้งคอนราดและเบรนเดอร์ก็นิ่งเงียบ ส่วนคอนเนอร์นั้นเขาไม่พูดอะไร เพราะเรื่องนี้มีแต่ระดับหัวหน้าทีมคุยกันเท่านั้น

“แม้ไม่รู้เป้าหมายของลัทธิมืดคืออะไร แต่ต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ เราต้องขัดขวางแผนพวกมัน เริ่มจากตามหาพวกดวงตามิติที่ลักลอบนำเข้ามาที่เมืองเรซีก่อน เพราะถ้าบุกเข้าไปไล่ฆ่าพวกมันตรง ๆ อย่างมากก็ทำลายได้เพียงพวกปลายแถวที่ไม่มีค่าอะไร คนที่เราต้องจัดการจริง ๆ คือคนที่พวกนั้นเรียกว่า เจ้านาย” หนูสีขาวสั่งการก่อนจะกล่าวต่อ

“แต่จะให้หน่วยงานนักล่าความตายไปตามหาสิ่งของลับลอบเข้าเมืองก็ยุ่งยากเกินไป คอนเนอร์ คุณไปบอกให้ฮอลลี่ช่วยติดต่อสำนักงานตำรวจประจำเมืองเรซีช่วยติดตามการลักลอบนำเข้าดวงตามิติในเมืองเรซี ส่วนเบรนเดอร์คุณนำทีมตามสนับสนุน จับเป็นถ้าทำได้จับตายได้ในทันที”

ทุกคนพยักหน้าตกลงในทันที

“ไม่มีปัญหา แต่เรื่องนี้ต้องการรายงานไปที่สำนักงานใหญ่” เบรนเดอร์กล่าว

“เรื่องรายงานผมจะรายงานไปที่สำนักงานใหญ่เอง คุณทำหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายก็พอ” หนูสีขาวชายตามองไปที่เบรนเดอร์เล็กน้อย

ในตอนนั้นเองเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นนอกทางเดิน ด้วยประสาทสัมผัสของพวกเขาจึงไม่ยากที่จะรับรู้

เมื่อประตูเปิดออกมาก็เป็นฮอลลี่ที่วิ่งมาด้วยท่าทีตื่นตระหนกตกใจและกล่าวด้วยน้ำเสียงขาด ๆ หาย ๆ ว่า “ผู้จัดการค่ะ มี...มี...เรื่องเกิดขึ้นแล้ว แฮก ๆ”

“เรื่องอะไร?”

“เราขาดการติดต่อกับทีมของหัวหน้าเอ็ดการ์ดไปอย่างกะทันหัน และนี่คือการติดต่อครั้งสุดท้าย” ฮอลลี่เปิดเสียงบันทึกสุดท้ายให้กับทุกคนฟัง

“ความคืบหน้าภารกิจของวันนี้ หลังจากจัดการกับรอยแยกไปได้ แต่อยู่ ๆ เกิดรอยแยกในจุดเดิมอีกครั้งหลังจากเวลาห่างกันไปถึง 1 ชั่วโมง ขอให้ทางหน่วยงานที่เรซีตรวจสอบข้อมูลว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นที่อื่นอีกไหม ทางทีมเอ็ดการ์ดจะเข้าไปจัดการปิดรอยแยกและจะส่งข้อมูลอื่น ๆ ไปอีกหลังจากจัดการรอยแยกมิตินี้แล้ว”

“เรามาถึงรอยแยกแล้ว สัญญาณอาจจะขาด ๆ หาย ๆ หน่อย มีคนอื่นอยู่ด้วย บ้าเอ๊ย พวกมัน ชายชุดดำ........ซ่า ๆ ๆ”

ข้อความเป็นเพียงประโชคสั่น ๆ ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป

ทุกคนได้ฟังก็พากันขมวดคิ้วตาม ๆ กัน เพราะประโยคสุดท้ายที่กล่าวถึงชายชุดดำ บรรยากาศในห้องตึงเครียดมากกว่าที่เคยเป็นมา

“ผมจะไปจัดการเอง” คอนราดกล่าว

“ทีมคุณไม่เหมาะสม ผู้จัดการซีน่อนเรื่องนี้เกี่ยวกับลัทธิมืดผมจะขอไปจัดการเอง” เบรนเดอร์กล่าวขัดคอนราดในทันที

“อธิบายมาด้วยที่ว่าไม่เหมาะสมหมายถึงอะไร” คอนราดขยี้บุหรี่ในมือลงไปที่เขี่ยบุหรี่

“ผมดูข้อมูลทีมของคุณแล้ว มันไม่เหมาะสมเพราะทีมของคุณพึ่งเลื่อนขึ้นมาเป็นระดับเหล็กสามดาว ทั้งยังมีสมาชิกทีมคนใหม่ที่ยังเข้าร่วมทีมไม่ถึงเดือน นั้นหมายความว่าทีมของคุณไม่ได้แข็งแกร่งกว่าเดิมมากนัก และอีกอย่างเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวกับพวกลัทธิมืดที่สามารถจัดการกับทีมระดับเหล็ก 2 ดาวได้”

“เบรนดอร์คุณกล่าวถูก แต่ทีมของคุณก็ไปไม่ได้เช่นกัน เพราะดูเหมือนทั้งหมดนี่จะเป็นแผนของพวกมัน” หนูสีขาวกล่าวอย่างครุ่นคิด

“พวกลัทธิมืดลงมือตอนที่ทีมของโอเว่นออกไปจัดการรอยแยกตรงเส้นทางรถไฟตอนใต้ ตอนนี้ในเมืองเรซีจึงเหลือสามทีมและอีกหนึ่งทีมที่เหมืองแร่ ถ้าเป็นตามที่คิดพวกมันต้องการให้ทีมที่สำนักงานใหญ่ส่งมากออกไปที่นั่น เป็นเหมือนการล่อเสือออกจากถ้ำ หลังจากนั้นพวกมันคงเข้ามาเก็บกวาดลูกเสือ”

“ผู้จัดการคงไม่ได้อ่อนแอถึงขนาดโดนพวกมันจัดการหรอก” เบรนเดอร์ถามหยั่งเชิงพร้อมกับจักกัด

“เพราะพวกมันต้องการให้เราคิดแบบนั้น ตอนนี้สิ่งสำคัญคือต้องหาดวงตามิติ จากเบาะแสของผู้ที่ลักลอบขนดวงตามิติเข้ามาเรซี ถ้าเราเจอจะต้องให้ทีมของคุณจัดการกับเจ้านายของลัทธิมืด อย่าลืมหน้าที่สำคัญนี้” หนูสีขาวกล่าว

“ที่จริงแล้วไม่แน่ว่าเราจะได้ปะทะกับทางนั้น” ไดร่ากล่าวอีกครั้ง

“หน้าที่ของคอนราดคือไปตามหาว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ใช่การปะทะจริงไหม”

ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย

“ให้ทีมคอนราดไป เราจะไม่เถียงเรื่องนี้กันอีกนี่คือคำสั่ง” หนูสีขาวพูดออกมาอย่างเด็ดขาด นั้นทำให้ทุกคนหุบปากในทันที

เบรนเดอร์แสดงท่าทางไม่พอใจอย่างชัดเจน แต่ก็ทำได้แค่เท่านี้

เมื่อไม่มีอะไรที่ต้องพูดคุยกันอีก ทุกคนในห้องก็แยกย้ายออกไปในทันที

คอนเนอร์ไปพร้อมกับฮอลลี่เพื่อประสานงานกับทางสำนักงานตัวรวจเรซี ส่วนเบรนเดอร์ออกไปอย่างไม่พอใจ

คอนราดและไดร่าออกมาพร้อมกัน ทั้งสองมองไปที่เบรนเดอร์ที่กำลังเดินลับสายตาไป

“ชายคนนี้เป็นตัวปัญหา” คอนราดกล่าวอย่างเงียบ ๆ

“ทั้งถูกและไม่ถูก เพราะเขาแข็งแกร่งกว่าพวกเราจึงไม่ยากยอมรับพวกเรา อีกอย่างการถูกส่งจากสำนักงานใหญ่มาที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติที่จะไม่พอใจ เมืองเรซีไม่นับเป็นเมืองของอาณาจักรลัวอาด้วยซ้ำไป บางทีเบรนเดอร์คงจะพยายามทำผลงานเพื่อกลับไปที่นั่นโดยเร็ว” ไดร่ากล่าวอย่างสงบ ราวกับเธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรื่องนี้แม้แต่น้อย

“นั่นก็จริงเมืองเรซีก็แค่เมืองภายใต้สัมปทานของบริษัทเคลินเนีย กรุ๊ป เท่านั้น แต่หวังว่าเขาจะไม่ลืมว่าที่นี่ยังมีผู้จัดการที่กำราบเขาได้อยู่” คอนราดกล่าว

“เอานี่ไป มันจะช่วยทีมคุณในการสำรวจมากขึ้น” ไดร่าส่งกระดาษแผ่นหนึ่งให้กับคอนราด

“กระดาษคาถา…ขอบใจ” คอนราดขอบคุณเธอ

“ไม่จำเป็นคุณติดหนี้ฉันหนึ่งครั้ง” ไดร่ากล่าวจบก็เดินออกไป

คอนราดอึ้ง ๆ กับคำพูดเธอและดูจะลังเล การติดหนี้ไดร่านั้นไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย ขนาดครั้งก่อนคอนราดยังต้องเอาเรย์ไปให้ทำสัญญากับไดร่าถึงหนี้จะหายกัน ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าถ้าติดหนี้อีกจะหาคนแบบเรย์ให้ไดร่าได้อีกไหม

แต่ดูแล้วไดร่าคงไม่ต้องการคนแบบเรย์อีก

คอนราดมองไปที่กระดาษคาถาก่อนจะถือมันเดินลงไปบันไดไปชั้นล่างแทนขึ้นลิฟต์เขาต้องการสุดอากาศสักหน่อย

...

ในเวลาเดียวกันภายในห้องพักทีมคอนราด เรย์กำลังใช้โทรศัพท์ของที่นี่โทรไปหาเร็กซ์ เพื่อสนิทที่เรย์คิดว่าน่าจะฝากข้อความไว้ได้ ส่วนอีกสามคนนั้นเรย์ขอไม่พูดถึงจะดีกว่า

นิ้วของเรย์จิ้มไปที่โทรศัพท์ก่อนจะหมุนเลขตามที่จำได้ หลังจากรอสายอยู่สักพักก็มีคนวิ่งมารับ

“สวัสดีครับ บ้านตระกูลพอร์ต ไม่ทราบว่าใครโทรมาครับ” เร็กซ์พูดอย่างสุภาพเพราะกลัวว่าจะเป็นไอ้โหดโทรมา

“เร็กซ์นี่ฉันเองเรย์”

“เรย์ ว่ายังไงฉันก็กว่าไอ้โหดโทรมาฟ้องที่บ้านเรื่องที่ฉันพากันไปจีบสาวซะอีก นายต้องรีบหายเลยนะ ช่วงนี้ใกล้จบแล้ว เด็กชั้นปี 6 พากันตามเผยความในใจคนที่ชอบกันคึกคักเลย นายต้องไม่เชื่อแน่ วันนี้มีสาวสวยห้อง 1 มาสารภาพรักพอลด้วย มันหน้าแดงทั้งหน้าเลยแหละ นายต้องมาเห็น ฮ่า ๆ แต่ฉันคิดว่าหมอนั่นโชคดีชะมัดมีสาวสวยมาชอบด้วย” เร็กซ์เล่าเรื่องที่โรงเรียนให้เรย์ฟังอย่างสนุกสนาน

ในทุก ๆ ปีพอเด็กชั้นปีสุดท้ายกำลังจะจบจากโรงเรียนถือว่าเป็นเวลาสำคัญ ทั้งด้านการหางาน การเป็นทหาร และสุดท้ายคือการสารภาพรัก เพราะส่วนใหญ่แล้วช่วง 17-18 มักจะเป็นช่วงเวลาของเหล่าดอกไม้ที่จะผลิบานให้ผึ้งน้อยใหญ่ได้เข้าหา

อีกทั้งผู้ปกครองของเด็ก ๆ ก็จะไม่กีดกันมากนัก ขอแค่พวกเขารู้จักดูแลตัวเองก็พอ เพราะเหล่าผู้ปกครองก็ผ่านช่วงเวลาเช่นนี้มาเช่นกัน

ทำให้เวลานี้เด็กหนุ่มทุกคนเฝ้ารอ

“เฮ้ ฉันมีเวลาไม่มาก นายหยุดพูดเรื่องที่โรงเรียนก่อน”

“ได้ ๆ ว่าแต่มีเรื่องอะไรถึงโทรมา”

“ฟังนะเพื่อน นายรู้ใช่ไหมว่าบ้านฉันเมื่อก่อนพอมีฐานะและริชาร์ดก็เคยเป็นทหารมาก่อน”

“แน่นอน”

“พี่ฉันได้ข่าวจากวงในมาว่าอาจจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้น นายอาจจะได้ยินจากข่าวความไม่สงบภายในเมืองแล้ว ดังนั้นฉันแนะนำให้นายซื้ออาหารตุนเอาไว้ในบ้าน แล้วก็ช่วงนี้พยายามอยู่บ้านไว้”

“ฉันได้ยินอยู่ แต่เห็นตำรวจบอกไม่ร้ายแรงไม่ใช่เหรอ”

“เอาเถอะน่าไปบอก ควินตัน นิกโก้และพอลด้วย”

“ได้ ๆ น่านายนี่ทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขี้โวยวายไปได้”

“เร็กซ์ฉันพูดจริง” น้ำเสียงของเรย์เปลี่ยนเป็นจริงจัง

เร็กซ์ได้ยินก็หยุดทำเป็นเล่นในทันที

“นายจริงจังใช่ไหม”

“ใช่ เรื่องที่นายได้ยินมาจากพวกตำรวจนะ ในแทบจะทุกคดีมีคนตาย ฉันไม่อยากให้สหายเป็นหนึ่งในศพนั้น ดังนั้น หาอาหารมาตุนไว้ แล้วพยายามอย่าออกไปไหน ระวังสถานที่เก่า ๆ ไว้ด้วย ฉันบอกนายได้แค่นี้ อย่าลืมไปเตือนคนอื่น ๆ ด้วย”

“ได้”

“งั้นไว้เจอกัน”

หลังจากเรย์วางสายก็พึมพำออกมา “หวังว่าพวกนายจะทำตามที่ฉันบอก”