บทที่ 18: การเกิดใหม่

แกรี่เริ่มร้องไห้ออกมาเมื่อความสุขเอ่อล้นท่วมท้นหัวใจ ท้ายที่สุดแล้ว การได้เป็นอัศวินคือความฝันสูงสุดของเขา เมื่อเห็นภาพนี้ ข้าก็ระลึกได้ว่าถึงแกรี่จะชอบทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัย แต่เขาก็เป็นเพียงเด็กชายวัยห้าขวบเท่านั้น

ขณะที่แกรี่เดินลงจากเวที สายตาของเราก็ประสานกัน เขารีบปาดน้ำตาทิ้งและยกนิ้วโป้งให้ข้า ข้าไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทางแบบนี้มาก่อน และพูดตามตรง ข้าก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกันว่าจะตอบรับอย่างไรดี

ผู้เข้าทดสอบอีกสองสามคนขึ้นไปทดสอบก่อนข้า แต่ผลลัพธ์ก็ลงเอยเหมือนกับคนก่อนหน้า จนถึงตอนนี้ มีเพียงแกรี่คนเดียวเท่านั้นที่ผ่านการคัดเลือก

ถึงตาของข้าที่จะก้าวขึ้นเวที ขณะที่เดินเข้าไปประจำตำแหน่งตรงข้ามกับหุ่นฝึกซ้อม ชาวบ้านก็เริ่มซุบซิบกัน

"นั่นมัน ไอ้เด็กต้องสาปนี่"

"ได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อมันไหม?"

"มันคิดจริงๆ เหรอว่าจะได้เป็นอัศวิน?"

คำพูดเหล่านั้นไร้ความหมายสำหรับข้า เพราะตอนนี้ ในหัวของข้ามีเพียงเป้าหมายเดียวเท่านั้น ข้าชักดาบออกมาและกำไว้ในมือแน่น เตรียมพร้อม

วิลเฟรดและบาร์นาโดนั่งข้างกัน พลางหารือเกี่ยวกับผู้เข้าทดสอบในหมู่บ้านนี้

"ดูเหมือนจะมีแค่คนเดียวจากหมู่บ้านนี้สินะ" บาร์นาโดกล่าว

ทันทีที่บาร์นาโดพูดจบ ดูเหมือนจะมีบางอย่างดึงดูดความสนใจของวิลเฟรด มันคือเด็กชายที่กำลังเดินขึ้นเวที

"เด็กคนนั้นผมสีแดง!" วิลเฟรดพูดพลางผุดลุกจากที่นั่ง

"อา ใช่แล้ว นี่ก็เป็นคนที่ห้าแล้วสินะ" บาร์นาโดกล่าวพร้อมวางมือบนไหล่วิลเฟรดเพื่อให้เขาใจเย็นลง

ตอนนี้ถึงตาของเดลเบิร์ตที่จะเป็นผู้ประเมินผู้สมัคร เขาไม่ได้ให้ราคากับหมู่บ้านหรือชาวบ้านธรรมดาพวกนี้นัก และไม่เคยคาดหวังอะไรจากพวกเขา

เมื่อเรย์ปรากฏตัวบนเวทีด้วยผมสีแดงเพลิง เขาสังเกตเห็นทางหางตาว่าวิลเฟรดดูตื่นเต้นเพียงใด สิ่งนี้ยิ่งทำให้เดลเบิร์ตหงุดหงิด เขาไม่เชื่อในสิ่งที่เรียกว่าคำทำนาย เขาเชื่อว่าอัศวินทุกคนควรมาจากตระกูลขุนนาง ฮีโร่จะมาจากหมู่บ้านบ้านนอกคอกนาแบบนี้ได้อย่างไร

เรย์ยืนตระหง่านอย่างมั่นคงพร้อมดาบในมือ เดลเบิร์ตมองเห็นความมั่นใจที่ฉายชัดในตัวเด็กคนนี้ ในจังหวะที่ต้องเปิดใช้งานหุ่น เดลเบิร์ตจึงตัดสินใจเล่นตุกติกเล็กน้อย เขาเดินไปด้านหลังหุ่นและกระซิบ

"ระดับ 3"

ต่างจากผู้เข้าทดสอบคนอื่น หุ่นฝึกซ้อมเริ่มเคลื่อนที่เข้าหาเรย์ ขาไม้ของมันพุ่งทะยานด้วยความเร็วสูงสุด

วิลเฟรดลุกพรวดจากเก้าอี้

"เดลเบิร์ต เจ้าทำอะไรลงไป!"

เดลเบิร์ตคิดในใจว่าหากคำทำนายเป็นจริง และเด็กคนนี้คือผู้กอบกู้ การจัดการหุ่นระดับนี้ก็ควรเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับผู้ยิ่งใหญ่ไม่ใช่หรือ

หุ่นยังคงพุ่งเข้าใส่เรย์ จนกระทั่งการโจมตีห่างจากใบหน้าเขาเพียงไม่กี่นิ้ว ทันใดนั้น... หัวไม้ของหุ่นก็กลิ้งหลุนๆ อยู่บนพื้น

หุ่นฝึกซ้อมหยุดชะงัก

เรย์ตวัดดาบออกไปรวดเร็วเสียจนไม่มีใครมองทัน มีเพียงอัศวินทั้งสามจากโรแลนด์เท่านั้นที่มองเห็นความเร็วอันน่าทึ่งของเรย์

ย้อนกลับไปเมื่อข่าวอาการป่วยของพ่อมาถึงหูเรย์ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสอบที่กำลังจะมาถึง เรย์ตัดสินใจออกล่าสัตว์อสูรระดับพื้นฐานเพิ่ม เขาได้รับผลึกอสูรมาจำนวนหนึ่ง และตอนนี้ค่าสถานะแต้มของเขาพุ่งไปถึง 36 แต้ม เมื่อเทียบกับ 7 แต้มที่มีก่อนหน้านี้ เรย์รู้สึกราวกับว่าเขาได้ควบคุมร่างกายใหม่ที่ทรงพลังกว่าเดิมอย่างสิ้นเชิง

เมื่อผ่านการทดสอบ เหล่าอัศวินบอกให้ข้าและแกรี่ไปบอกลาครอบครัวและเก็บสัมภาระ ข้ารู้อยู่แล้วว่าจะเกิดสิ่งนี้ขึ้น เพราะพ่อเคยบอกไว้ว่าถ้าสอบผ่าน จะต้องออกเดินทางทันที

ข้ากลับไปที่บ้านเพื่อเก็บของสองสามอย่าง บอกตามตรง ข้าไม่ได้มีสมบัติอะไรมากนักเพราะข้าไม่สนใจสิ่งของของมนุษย์ ของพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรกับข้า ก่อนจะจากไป ข้าเข้าไปในห้องที่พ่อนอนพักอยู่

ข้าเห็นเขานอนอยู่ที่นั่น พร่ำเพ้อคำเดิมซ้ำๆ เกี่ยวกับเงา

"พ่อฮะ ผมสอบผ่านการเป็นอัศวินแล้วนะ พ่ออาจจะไม่ได้ยินผม... แต่ผมจะหาวิธีรักษาพ่อให้ได้"

ทันทีที่ข้าพูดจบ พ่อก็หยุดพูดไปไม่กี่วินาที ข้าไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนจะมีรอยยิ้มจางๆ กระตุกขึ้นที่มุมปากของเขา พ่อยังคงต่อสู้กับโรคร้ายอยู่ข้างในนั้น

ข้าเดินออกไปที่ประตูหน้าเพื่อบอกลาแม่เป็นครั้งสุดท้าย น้ำตาของแม่ยังไหลไม่หยุดตั้งแต่ได้ยินข่าวดี นางเป็นคนขี้กังวลเสมอมา

"เรย์ แม่ยากให้ลูกนำสิ่งนี้ติดตัวไปด้วย" นางยื่นจี้วงกลมสีฟ้าให้และสวมมันเข้าที่คอของข้า

"มันเป็นมรดกตกทอดของตระกูล หวังว่ามันจะนำโชคดีมาให้ลูก เหมือนที่แม่เคยได้รับ" นางกล่าว

เมื่อบอกลาพ่อแม่เสร็จสิ้น ข้าก็มุ่งหน้าไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ท้ายเมือง ข้าดีใจที่ในที่สุดจะได้ไปจากที่นี่เสียที ข้ามีความทรงจำดีๆ ในเมืองนี้ไม่มากนัก ความทรงจำดีๆ อันน้อยนิดที่มีกับครอบครัวและเอมี่ บัดนี้ได้กลายเป็นเรื่องเลวร้ายไปเสียหมดแล้ว

เมื่อไปถึงท้ายเมือง อัศวินทั้งสามนั่งรออยู่บนหลังม้า ภายในรถม้า ข้าเห็นแกรี่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว ข้ารีบวิ่งไปขึ้นรถม้าและเลือกที่นั่งที่ห่างจากแกรี่

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้าน ข้าหันกลับไปมองทิวทัศน์นั้นเป็นครั้งสุดท้าย

ผ่านไป 3 ชั่วโมงนับตั้งแต่ออกจากหมู่บ้าน ข้ากับแกรี่ยังไม่ได้พูดกันสักคำ ความเงียบนี้มันช่างน่าอึดอัด ในฐานะที่มีวุฒิภาวะเป็นผู้ใหญ่ ข้าจึงตัดสินใจทำลายความเงียบก่อน

"แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเอมี่ล่ะ ข้าไม่เห็นนางเลย?" ข้าถาม

"นางไปที่โรแลนด์ อะคาเดมี่ นางไม่ได้บอกนายหรอกหรือ?"

"โรงเรียนนักเวทน่ะรึ!" ข้าลุกขึ้นยืนและตะโกนลั่น

ตลอดเวลาที่คุยกัน นางไม่เคยปริปากบอกเลยว่านางมีความสามารถทางเวทมนตร์

ทว่าในระหว่างบทสนทนา จู่ๆ รถม้าก็หยุดกะทันหัน