ตอนที่ 43

บทที่ ๔๓ :  

คิ้วของเกรอลท์ขมวดมุ่น... เขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าการฝึกฝนการผลิตยาชนิดอื่นจะสามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการผลิตยาอีกชนิดหนึ่งได้

เขาอดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้... อีกฝ่ายคิดจะหลอกเอาตำรับยาของเขาหรือไม่

คลาวน์ใช้ชีวิตมาสองชาติภพ... ความคิดความอ่านว่องไว... เมื่อเห็นความลำบากใจของนักล่าอสูร... เขาก็ยิ้มกล่าว "ข้าสามารถซื้อตำรับยาเหนือธรรมชาติในมือของท่านได้"

หากเป็นการซื้อตำรับยา... ระหว่างคนทั้งสองก็คือธุรกิจ... การปรุงโอสถพฤกษา... ย่อมต้องคิดค่าใช้จ่ายบ้างเป็นธรรมดา

นักล่าอสูรย่อมเข้าใจเหตุผลนี้... เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยขึ้น "จะมาพูดเรื่องซื้อขายอะไรกัน... ตำรับยาในมือข้าทั้งหมดให้เจ้า... พวกเรานับว่าเป็นสหายกันแล้วมิใช่รึ?"

"แน่นอน" คลาวน์พยักหน้ายิ้ม

"ในมือของข้า..."

"กินข้าวก่อนเถอะ... กินข้าวเสร็จแล้วค่อยว่ากัน... ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว... ตั้งแต่กินข้าวเที่ยงมาก็ผ่านไปเจ็ดถึงแปดชั่วโมงแล้ว" คำพูดของนักล่าอสูรถูกเจ้าหนูอลันขัดขึ้น

พร้อมกับเสียงพูด... คือเสียงท้องที่ร้องโครกคราก... สีหน้าของนักล่าอสูรก็ค่อนข้างจะกระอักกระอ่วน

"ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว... ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าจะกินเยอะขนาดนี้ในตอนกลางคืน" คลาวน์หยอกล้อ... เริ่มยกอาหารขึ้นโต๊ะ

แม้ว่านี่จะเป็นมื้อที่สามของคลาวน์นับตั้งแต่ตอนบ่าย... แต่เขาก็กินไม่น้อยไปกว่าอลันเลย... ถึงกับจะมากกว่าเสียด้วยซ้ำ

หลังจากเติมท้องอย่างรวดเร็ว... เกรอลท์ก็ขอกระดาษกับปากกา... เริ่มต้นเขียนตำรับยาที่ตนเองรู้

นักล่าอสูรเขียนเต็มหน้ากระดาษสองสามแผ่นอย่างรวดเร็ว "ตำรับยาที่ข้ารู้มีไม่มากนัก... นักล่าอสูรส่วนใหญ่จะบริโภคสมุนไพรสดๆ มากกว่า"

"ขอบคุณมาก... ในด้านศาสตร์สมุนไพรข้าค่อนข้างจะมีพรสวรรค์... เชื่อว่าอีกไม่นาน... ก็จะสามารถปรุงยาที่ต้องการออกมาได้" คลาวน์เก็บกระดาษ... กล่าวอย่างจริงจัง

"ข้าจะรอข่าวดีจากเจ้าแล้วกัน"

คลาวน์ไม่ได้พูดอะไรต่อ... นำกระดาษยันต์ที่ต้องการจะวาดยันต์ชำระจิตไปวางตากแสงจันทร์ที่สวนหลังบ้าน

หลังจากพักผ่อนเล็กน้อย... เขากับเกรอลท์ก็ไปยืนอยู่ที่ลานว่างในสวนหลังบ้าน

"เจ้าได้กลายเป็นผู้เหนือธรรมชาติแล้ว... สัมผัสได้ถึงเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตหรือไม่?"

เขาส่ายหน้า "ไม่เลยขอรับ... หลังจากเลื่อนขั้นก็ถูกท่านบาทหลวงส่งกลับมา... หนทางในอนาคตควรจะเดินไปอย่างไรก็ไม่ได้กล่าวถึงเลย... เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตคืออะไร... ข้าไม่มีความคิดเลย... ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าจะสัมผัสมันได้อย่างไร?"

"เมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตของอัศวิน... จะยึดเกาะอยู่บนหัวใจ... ในสภาวะเริ่มต้นจะมีขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง... พร้อมกับการฝึกฝนยกระดับอย่างต่อเนื่อง... เจ้าสิ่งเล็กๆ นี่จะงอกงามเหมือนเมล็ดพันธุ์... สุดท้ายก็จะห่อหุ้มหัวใจไว้โดยสมบูรณ์... ว่ากันว่าเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตสามารถเปลี่ยนแปลงโลหิตของอัศวินได้อย่างต่อเนื่อง... ส่วนจะสัมผัสมันได้อย่างไรโดยเฉพาะ... ข้าก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน... ความรู้ประเภทนี้ศาสนจักรย่อมต้องสอนเจ้าอย่างแน่นอน"

"เช่นนั้นก็รอพรุ่งนี้ค่อยทำความเข้าใจแล้วกัน... วันนี้... ข้าน่าจะทำให้ท่านต้องออกแรงมากขึ้นในการต่อสู้ได้แล้ว" คลาวน์พูดจบ... ก็ก้าวเท้าไปข้างหน้า... โจมตีเข้าใส่นักล่าอสูร

"พ่อหนุ่ม... เจ้ายังอ่อนหัดนัก" เกรอลท์สยายผม... และกล่าวอย่างกระปรี้กระเปร่า "พลังของนักล่าอสูรที่ผ่านการกลายพันธุ์มาแล้วถึงสองครั้ง... ไม่ใช่สิ่งที่ไก่อ่อนที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่โลกเหนือธรรมชาติอย่างเจ้าจะจินตนาการได้"

สองชั่วโมงต่อมา... นักล่าอสูรจากไปอย่างพึงพอใจ... ตอนจากไปยังไม่ลืมที่จะแขวะ "อยากจะเอาชนะข้า... หนทางที่เจ้าต้องเดินยังอีกยาวไกลนัก!"

คลาวน์แยกเขี้ยว... ตะโกนอย่างไม่ยอมแพ้ "ใช้เวลาไม่นานหรอกน่า"

เขาลูบแขนที่เขียวช้ำของตน... เจ็บจนสูดลมหายใจเย็นเยียบ

【เพลงดาบพื้นฐาน: 4906/5000; ขั้นที่สาม】 【เพลงดาบกางเขน: 1998/2000; ขั้นที่สอง】

พรุ่งนี้เพลงดาบของข้าก็จะเลื่อนขั้นคู่กันแล้ว... แล้วเจ้าจะได้เห็นดีกัน

เขากำหมัด... นำยาพอกกระดูกพยัคฆ์ออกมาทาบริเวณที่บาดเจ็บ

ความรู้สึกเย็นสบายแผ่ออกมา... บาดแผลที่เจ็บปวดแสบไหม้พลันดีขึ้นมาก

พักผ่อนครู่หนึ่ง... เขาก็เดินไปยังสวนแล้วเก็บกระดาษยันต์เข้ามา

น้ำค้างจันทราที่เก็บไว้ในลูกแก้วผลึกแห่งทะเลจิตสำนึกใกล้จะล้นปรี่แล้ว... เขาเตรียมจะฝึกสร้างยันต์ชำระจิตในอีกสองสามวันนี้

คลาวน์ตัดกระดาษยันต์เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าฝ่ามือ... แล้วจึงตัดกระดาษร่างตามขนาดนี้อีกหลายแผ่น

จะปล่อยให้น้ำค้างจันทราเสียเปล่าไม่ได้... ฝึกบนกระดาษร่างด้วยน้ำหมึกไปก่อนเหมาะที่สุด

เขาจุดโคมไฟน้ำมันทั้งหมดในห้อง... ปูกระดาษร่างออก... คลาวน์ยืนนิ่ง... มือขวาหยิบพู่กันที่ทำเองขึ้นมา... มือซ้ายแสร้งทำเป็นจัดแขนเสื้อ... เริ่มต้นลอกเลียนแบบลักษณะของยันต์ชำระจิต

การสร้างยันต์เต๋าต้องให้ความสำคัญกับการวาดให้เสร็จในพู่กันเดียว... ตรงกลางห้ามขาดตอน... มิเช่นนั้นก็คือของเสีย... ไม่สามารถปลุกพลังได้

เขาตวัดพู่กันสาดหมึก... ก็วาดอักขระยันต์ออกมาได้แผ่นหนึ่งในทันที

โคตรจะน่าเกลียดเลย... นี่ข้าเป็นคนวาดรึ?

คลาวน์เอามือกุมหน้า... โยนกระดาษร่างทิ้งแล้วเขียนใหม่

หลังจากวาดอย่างตามใจชอบเช่นนี้ไปสิบกว่าแผ่น... เมื่อคุ้นเคยกับคุณลักษณะของพู่กันแล้ว... เขาก็เริ่มจริงจังขึ้น

เขาครุ่นคิดถึงการเริ่มต้น การสืบเนื่อง การพลิกผัน และการสิ้นสุดในการลงพู่กัน... วิธีการเดินพู่กัน...

ฝึกต่อไปอีกสี่ถึงห้าสิบแผ่น... ยันต์ที่วาดออกมาก็ยังคงมีความแตกต่างจากยันต์ชำระจิตของจริงอยู่ไม่น้อย

ยันต์เต๋าแผ่นเล็กๆ แผ่นหนึ่งหากจะทำให้เสร็จอย่างจริงจังก็ต้องใช้แรงใจไม่น้อย... คลาวน์รู้สึกว่าตอนนี้ตนเองเหนื่อยยิ่งกว่าการต่อสู้ครึ่งชั่วโมงเสียอีก

ยามต้องใช้ความรู้... จึงรู้สึกว่ามีน้อยเกินไป... คลาวน์โยนด้ามพู่กันทิ้งอย่างท้อแท้... เขานั่งลงบนเก้าอี้แล้วเกาหัว

ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่าวาดยันต์ยังต้องฝึกคัดลายมือด้วย...

เขาลุกขึ้นเดินไปมาในห้องครู่หนึ่ง... ดื่มน้ำสองสามอึก... ขับไล่ความรู้สึกท้อแท้ออกไป... แล้วกลับมายังข้างโต๊ะเขียนหนังสืออีกครั้ง

ฟาร์มสิ... ขอแค่มีจุดเริ่มต้น... ข้าก็จะฟาร์มจนทั้งจักรวาลต้องยอมแพ้

ตะโกนคำขวัญในใจเงียบๆ... ฉีดเลือดไก่สดๆ ให้ตัวเองหนึ่งเข็ม... คลาวน์ก็เริ่มต้นการฝึกฝนรอบใหม่

สองชั่วโมงต่อมา... กระดาษร่างเกลื่อนกลาดไปทั่วพื้น... เขามองอักขระยันต์ใต้พู่กันของตนด้วยสองตาที่ไร้แวว... และอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา

กระดาษร่างประมาณสามร้อยแผ่นถูกใช้ไปจนหมด... ยันต์ที่วาดออกมาได้เหมือนจริงมีเพียงแปดส่วนเท่านั้น

คนเรามีพรสวรรค์... แล้วข้ามันไม่มีพรสวรรค์ด้านการวาดภาพคัดอักษรเลยสักนิดรึไง!

ด้วยความไม่เชื่อในโชคชะตา... เขาเรียกกำแพงสีทองออกมา... มองจากบนลงล่าง... แล้วก็จากล่างขึ้นบน... ก็ไม่พบว่ามีทักษะใหม่อะไรเกิดขึ้น

ให้ตายสิ... ต่อไป... ข้าไม่เชื่อหรอกว่า... แค่วาดยันต์ขั้นปฐมบทยังทำไม่ได้

ในใจของคลาวน์พลันเกิดความเดือดดาล... เขาล้างหน้าหนึ่งที... และนั่งขัดสมาธิบนเตียงจินตภาพมนตราประกายทอง

หลังจากผ่านไปสามรอบใหญ่... เขาก็ลุกขึ้นมายืนนิ่งข้างโต๊ะ

ผลของมนตราประกายทองขั้นที่หนึ่งในด้านการรวบรวมความคิดที่กระจัดกระจายและฟื้นฟูจิตใจนั้นดีอย่างน่าประหลาด... เขากลับมาเปี่ยมไปด้วยจิตใจที่ฮึกเหิม... มั่นใจเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

ฟาร์มต่อไป

ตัดกระดาษร่างให้ได้ขนาดมาตรฐานอย่างรวดเร็ว... คลาวน์หยิบพู่กันขึ้นมา... ทุ่มเททั้งกายและใจให้กับการวาดยันต์

เริ่ม... อืม... ไม่มีปัญหา... ตรงจุดพลิกผันนี้ค่อนข้างจะแข็งทื่อ... จุดนี้วาดชันไปก็จะไม่กลมกลืน...

เวลาในยามที่จดจ่อมักจะผ่านไปเร็วเสมอ... คลาวน์วาดเร็วขึ้น... และก็ยิ่งได้มาตรฐานมากขึ้น

เมื่อเขาวาดอักขระยันต์เสร็จอีกหนึ่งแผ่นแล้วยกพู่กันขึ้น... กระแสธารอันอบอุ่นสายหนึ่งก็แผ่ซ่านจากในใจไปยังแขนขาทั่วร่าง... ความรู้สึกยินดีจางๆ ปกคลุมไปทั่วกาย

คลาวน์เข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น... เขาหลับตาลง... หายใจเบาๆ... เพลิดเพลินกับความปิติยินดีชั่วขณะ

กำแพงสีทองปรากฏขึ้น... ข้างในมีอักขระสีเขียวตัวเล็กๆ เพิ่มขึ้นมาหนึ่งแถว

【ศาสตร์การวาดอักขระยันต์: 1/2000; ขั้นที่หนึ่ง】 (ต้องขอบอกว่า... พรสวรรค์ในการวาดอักขระยันต์ของท่านช่าง 'น่าทึ่ง' เสียจริง... แต่ในที่สุดก็เข้าสู่ขั้นปฐมบทได้)

บ้าเอ๊ย... ถูกของดีจากต่างโลกเยาะเย้ยเข้าให้แล้ว!

คลาวน์บ่นในใจหนึ่งประโยค... แต่นี่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ดีของเขาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเรียนรู้ทักษะมาไม่น้อย... เขาก็ได้สรุปกฎเกณฑ์เล็กๆ น้อยๆ ออกมาได้