ตอนที่ 37

บทที่ ๓๗ :  

หมู่บ้านซารูโดตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเขตซาค ห่างออกไปเจ็ดถึงแปดกิโลเมตร... ณ ตีนเขาแห่งเทือกเขาแอนดีส

ขณะนี้... ที่ลานหน้าหมู่บ้าน... กองไฟขนาดใหญ่ลุกโชติช่วง... ส่งเสียงประทุเปรี๊ยะปร๊ะ

กลุ่มชนเผ่าร่างเล็กผิวสีคล้ำกระจายตัวออก... ล้อมรอบกองไฟแห่งนี้

พวกเขาใช้เพียงหนังสัตว์พันรอบเอวเพื่อปกปิดอวัยวะพิเศษ... ท่ามกลางลมราตรีอันหนาวเหน็บ... บนร่างกายกลับมีเหงื่อผุดขึ้นมาไม่น้อย

ในเงามืดของคนเหล่านี้... เด็กกลุ่มหนึ่งถูกมัดตราสังข์โยนทิ้งไว้บนพื้น... หลายคนส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น

สตรีผู้เปี่ยมเสน่ห์อันน่าหวาดหวั่นสวมหมวกที่ถักทอจากขนนก... บนใบหน้าทาไว้ด้วยลวดลายสีแดงฉานและสีขาว... นางยกมือขึ้น... เขย่ากระดิ่งสีเงินในมือ

เสียงกระดิ่งไม่ดังนัก... มีเสียงใสกังวาน... แต่กลับสามารถแทรกผ่านความดังเข้าไปในหูของทุกคนได้อย่างชัดเจน

สตรีผู้นั้นอ้าปากกรีดร้องอะไรบางอย่าง... มือชี้ลงล่าง... น้ำเสียงของนางโหยหวนน่าขนลุกดุจเสียงนกเค้าแมวยามค่ำคืน

ชนเผ่าร่างเล็กเริ่มทยอยกันถืออ่าง... นำของเหลวสีแดงในอ่างสาดลงไปยังที่ที่กำหนดไว้แต่เดิม

ไม่นาน... บนพื้นก็ปรากฏลวดลายดาราแปดแฉกสีแดงอันน่าพิศวง... รอบๆ ลวดลายนั้น... มีวงแหวนสัญลักษณ์ที่ไม่อาจเข้าใจความหมายได้อยู่

เพียงแค่ได้เห็นสัญลักษณ์เหล่านี้... ก็สามารถให้ความรู้สึกชั่วร้ายอย่างสุดซึ้งได้

สตรีผู้นั้นยกกระดิ่งขึ้นเหนือศีรษะ... เขย่าอย่างบ้าคลั่ง

ใบหน้าของชนเผ่าร่างเล็กที่อยู่รอบนอกปรากฏรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม... เผยให้เห็นฟันที่แหลมคม

พวกเขาดึงมีดหินสีดำออกมาจากเข็มขัดหนังสัตว์ที่เอว... และเดินไปยังกลุ่มเด็กที่ถูกมัดอยู่

ร่างกายของสตรีผู้เปี่ยมเสน่ห์คลี่คลายอย่างแผ่วเบา... และเริ่มต้นการร่ายรำ... ในปากกรีดร้องไม่หยุด

พร้อมกับการเคลื่อนไหวของนาง... ชนเผ่าร่างเล็กคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ก็เข้าร่วมด้วย... พวกเขาเหยียบย่ำไปตามจังหวะกลอง... เริ่มต้นการโยกย้ายส่ายสะโพกอย่างบ้าคลั่ง

ภายใต้การกระทำที่ไม่อาจทราบได้... ดาราแปดแฉกก็ส่องแสงสีแดงออกมา... กองหัวใจดวงเล็กๆ ที่กองอยู่ตรงกลางราวกับน้ำแข็งสีแดง... เริ่มละลาย

การร่ายรำอันป่าเถื่อนสิ้นสุดลงในที่สุด... อวัยวะเหล่านั้นหลอมรวมกันเป็นก้อนเจลลาตินก้อนหนึ่ง

ก้อนเจลลาตินเหล่านี้ราวกับมีจิตสำนึกเหมือนสัตว์... ค่อยๆ เคลื่อนที่ไปยังทิศทางหนึ่ง

ผู้คนต่างหลีกทางให้มัน... ก้อนเจลลาตินก้อนนี้คลานไปยังบนร่างของเด็กเหล่านั้น

ก้อนเจลลาตินห่อหุ้มเด็กคนหนึ่ง... หยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง... ก็เห็นว่าขนาดของมันใหญ่ขึ้นหลายส่วน

จากนั้น... มันก็ทำการกระทำเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ความเร็วของมันยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ... ในช่วงไม่กี่วินาทีสุดท้ายก็สามารถกลืนกินซากศพหนึ่งร่างได้

สุดท้าย... มันก็กลายสภาพเป็นอสูรกายที่คล้ายหมูป่าโดยสมบูรณ์... แต่กลับน่าสะพรึงกลัวกว่าหมูป่าหลายเท่านัก

ผิวหนังของอสูรกายเป็นสีขาวซีดอันน่าพิศวง... สูงประมาณสองเมตร... ลำตัวยาวประมาณสามเมตร... มุมปากมีเขี้ยวยาว9นิ้วสองซี่งอกยื่นออกมา

สตรีผู้เปี่ยมเสน่ห์ยินดียิ่ง... ร่างกายกลายเป็นเงารางๆ... วาบไปยังข้างกายอสูรกาย

ในปากของนางพ่นเส้นใยละเอียดคล้ายหนวดเนื้อสีเทาออกมาหนาแน่น... ห่อหุ้มหมูป่าไว้

ทันทีที่เส้นใยสัมผัสกับมัน... หมูป่าก็ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนออกมา

ไม่นาน... เสียงก็พลันเงียบกริบลงทันที

เส้นใยนั้นราวกับรังไหม... ห่อหุ้มหมูป่าไว้... ไม่เหลือช่องว่างแม้แต่น้อย

สตรีผู้นั้นจ้องเขม็งไปยังรังไหมสีเทา... นางยื่นมือออกไปลูบไล้อย่างอ่อนโยนราวกับกำลังลูบไล้คนรัก

ไม่นานหลังจากนั้น... รังไหมสีเทาก็พลันแห้งเหี่ยวและผุพังลงอย่างรวดเร็ว

อสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม... ได้ทะลวงรังไหมออกมา

มุมปากของหมูป่า... บัดนี้มีเขี้ยวยาวสี่ซี่แล้ว

บนแผ่นหลังของมัน... มีหนามกระดูกสีขาวงอกออกมาหนาเท่าหัวแม่มือ... ส่วนบนท้องทั้งสองข้างกลับงอกออกมาเป็นดวงตานับไม่ถ้วน!

ในดวงตานั้น... เผยให้เห็นสายตาที่แตกต่างกันไป... บ้างก็โหดเหี้ยม... บ้างก็หวาดกลัว... บ้างก็สิ้นหวัง... และยังมีความบ้าคลั่งอีกด้วย...

"โฮก!" ดวงตาทั้งหมดของอสูรกายส่องแสงสีแดง... คำรามลั่นใส่ฟากฟ้า

สตรีผู้เปี่ยมเสน่ห์เดินกลับมายังข้างกองไฟ... หยิบถ่านดำที่ยังลุกไหม้อยู่ก้อนหนึ่ง... เขียนสัญลักษณ์บิดๆเบี้ยวๆชุดหนึ่งลงบนที่ว่าง

เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ... นางก็ยกมือขึ้น... เขย่ากระดิ่งในมือ... แล้วมุ่งหน้าไปยังทิวเขา

อสูรกายวิ่งทะยานไปอยู่ข้างกายนาง... ชนเผ่าร่างเล็กก็รีบตามไป...

...

ห้าวันต่อมา, ณ โบสถ์

แสงแดดสาดส่องลงมาจากหน้าต่างเล็กๆ บนเพดาน... ทิ้งไว้เป็นทางเดินแห่งแสง

คลาวน์นั่งตัวตรงราวกับเด็กนักเรียนประถม... ส่วนบาทหลวงกลับเอนกายพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน... เล่าความรู้เกี่ยวกับอสูรกายต่างๆ

"แวมไพร์เป็นมนุษย์ที่กลายพันธุ์และชั่วร้ายชนิดหนึ่ง... ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไรนั้นไม่สามารถสืบหาได้... พวกเขารังเกียจแสงแดด... ในยามกลางวันที่แดดจ้าพวกมันจะอ่อนแอลง... แต่ในยามค่ำคืน... กลับสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้"

"พวกเขามีความเร็วที่สูงอย่างยิ่ง... พละกำลังมากกว่าคนธรรมดาไม่น้อย... แต่กลับอ่อนแอกว่ามนุษย์หมาป่าเล็กน้อย"

"พวกเขามีเวทมนตร์สายโลหิต... สามารถดูดซับพลังชีวิตที่แฝงอยู่ในเลือดเพื่อฟื้นฟูพละกำลังและบาดแผลได้..."

ก๊อก... ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน

นิคขมวดคิ้วเล็กน้อย... ใบหน้าฉายแววไม่พอใจ

เขาได้กำชับไว้เป็นพิเศษแล้วว่า... ช่วงเวลานี้ห้ามมีใครมารบกวน

"ท่านบาทหลวง... ท่านนายอำเภอเฮอร์มีเรื่องด่วนขอพบเจ้าค่ะ" เสียงที่อ่อนโยนและไพเราะของเอวิน่าดังมาจากนอกประตู

"ข้าจะออกไปเดี๋ยว" นิคสั่งเสียหนึ่งประโยค... แล้วก้าวใหญ่ๆ เดินจากไป

ประมาณ15 นาที ผ่านไป... บาทหลวงก็อุ้มหนังสือสองสามเล่มเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน "ข้าต้องออกไปทำธุระ... เจ้าก็เรียนต่อไป... นี่คือบันทึกเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตลี้ลับของข้าเมื่อก่อน... เจ้าก็ศึกษาให้ดี... การฝึกฝนร่างกายก็อย่าได้หย่อนยาน... เมื่อศาสนจักรดำเนินการตามคำร้องของข้าเสร็จ... โอสถเวทเหนือธรรมชาติก็จะถูกส่งมาให้"

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ... บางที... ข้าอาจจะช่วยได้"

คลาวน์ลุกขึ้นยืน... แสดงความจำนงว่าอยากจะร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านบาทหลวง

หลังจากผ่านการฝึกฝนด้วยเหรียญทองในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา... เพลงดาบของเขาก็บรรลุถึงระดับที่ทำให้นักล่าอสูรตัวจริงยังต้องตกตะลึง

นิคส่ายหน้า "ตอนนี้ยังไม่ต้องการหรอก... พ่อหนุ่ม... รอจนเจ้ากลายเป็นผู้เหนือธรรมชาติที่แท้จริงเสียก่อน... ถึงจะช่วยได้... อย่าคิดว่าเพลงดาบของเจ้าตอนนี้ฝึกมาได้ไม่เลวแล้ว... หากข้าใช้พลังเต็มที่... ความเร็วและพละกำลังจะพุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ... เมื่อพละกำลังมากพอ... ความเร็วเร็วพอ... อย่าให้ช่องว่างที่ดูเหมือนเพียงเส้นยาแดงผ่าแปดนี้หลอกเอาได้... แท้จริงแล้วมันคือความต่างชั้นราวฟ้ากับเหวที่ไม่มีเทคนิคใดสามารถทลายลงได้"

เขากำลังจะพูดอะไรต่อ... บาทหลวงก็ได้โบกมือแล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูห้อง... ศีรษะของนิคก็หันกลับมาเล็กน้อย... กล่าวเสียงเบา "เจ้าคงไม่ได้คิดว่าครั้งก่อนที่โรงฆ่าสัตว์... พลังของข้าได้แสดงออกมาอย่างสมบูรณ์แล้วหรอกนะ?"

หรือว่าไม่ใช่?

คลาวน์ลุกขึ้นยืน... ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

"พลังของข้า... แสดงออกมาเพียงไม่ถึงครึ่ง... หลังจากก้าวเข้าสู่ระดับเหนือธรรมชาติแล้ว... เจ้าจะพบว่าได้เข้าสู่โลกใบใหม่... ดังนั้น... ช่วงเวลานี้เจ้าเพียงแค่ต้องขุดค้นศักยภาพของตนเองให้มากที่สุด... อย่าได้ทำการผจญภัยใดๆ"

"แสดงออกมาเพียงไม่ถึงครึ่งของพลังทั้งหมด"

นอกจากความตกตะลึงแล้ว... คลาวน์ก็เต็มไปด้วยความมุ่งหวัง

เขากำมือเป็นหมัดแน่น... ในใจแน่วแน่ 'ด้วยอาศัยกำแพงสีทอง... การเติบโตของข้าจะบรรลุถึงระดับที่ผู้คนทำได้เพียงแหงนมอง'