ตอนที่ 35

บทที่ ๓๕ :  

นิคคุกเข่าอยู่ในสถานศักดิ์สิทธิ์ใต้ดินของโบสถ์... สองตาของเขาปิดสนิท

แผ่นหลังของเขาตั้งตรง... ในมือประคองสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์... กำลังสวดภาวนาอย่างศรัทธา

ที่นี่ราวกับได้หลุดเข้าไปในอีกห้วงเวลาหนึ่ง... ผนังและเพดานกลายเป็นกึ่งโปร่งแสง... สามารถมองเห็นม่านหมอกสีเทาที่ม้วนตัวอยู่ภายนอก

บนผนังของสถานศักดิ์สิทธิ์... ส่องสว่างไปด้วยอักขระรูนสีเงินสายแล้วสายเล่า

แสงสว่างจางๆ นั้นแผ่รังสีออกไป... ม่านหมอกสีเทาที่ถูกสาดส่องพลันเกิดเป็นควันสีเขียวจางๆ

ไม่นาน... ปรากฏการณ์ประหลาดนี้ก็เลือนหายไป... ผนังในห้องก็กลับคืนสู่สภาพปกติ

บาทหลวงลืมตาขึ้นแล้วลุกขึ้นยืน... เขาเดินไปยังหน้ารูปปั้นเทวทูต... มองไปยังของเหลวสีขาวนวลในอ่างทองสัมฤทธิ์ใต้เท้ารูปปั้นที่ลดน้อยลงไปมาก... เขาทอดถอนใจออกมาเบาๆ "การรุกรานของราตรีแห่งจันทร์เพ็ญยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที... สักวันหนึ่ง... มิติจิตวิญญาณจะต้องเข้ามาแทรกแซงโลกนี้โดยตรง... ถึงตอนนั้นพวกเราจะทำเช่นไร... ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ... โปรดเมตตาเหล่าบุตรของพระองค์ด้วยเถิด"

...

คลาวน์นั่งขัดสมาธิ... สองมือประสานมุทราสุริยัน

บนใบหน้าของเขาประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ... ทั่วร่างอบอุ่นสบาย

หลังจากหยุดพักจากการฝึก เขาจึงเดินมาที่หน้าต่างเพื่อละเลียดสัมผัสอันอบอุ่นนั้นอย่างช้าๆ

เมื่อคืนหลังจากที่เขาสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย... ก็ไม่สามารถข่มตาหลับได้อีก... จึงได้แต่จินตภาพมนตราประกายทองต่อ

ในเงามืด... แม้ว่าการจินตภาพของเขาจะใช้เวลานานมากกว่าจะเข้าสู่สภาวะได้... แต่ก็สามารถทำการจินตภาพได้สำเร็จจริงๆ

การจินตภาพอย่างต่อเนื่อง... ความรู้สึกเย็นเยียบที่เกิดจากการได้ประจักษ์และได้ยินปรากฏการณ์ชั่วร้ายก็ถูกขับไล่ออกไป

ปรากฏการณ์เช่นนี้ยิ่งทำให้เขาแน่ใจในการคาดเดาของตนเองมากขึ้น... จันทร์เพ็ญสีแดงเลือดแฝงไว้ด้วยพลังเวทอันชั่วร้าย!

หลังจากอิ่มหนำมื้อใหญ่... คลาวน์ก็รีบร้อนต้องการคำตอบจากท่านบาทหลวง... เดินทางไปยังโบสถ์อย่างเร่งรีบ

เมื่อเขามาถึงลานฝึกหลังโบสถ์... ก็พบว่านิคยืนอยู่ที่นั่นแล้ว

เขาประหลาดใจเล็กน้อยและรีบเข้าไป... จึงทักทายว่า "ท่านบาทหลวง... อรุณสวัสดิ์! ขอให้จ้าวแห่งเปลวเพลิงส่องนำทางท่านและข้า!"

นับตั้งแต่ที่เพลงดาบของเขาเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างราบคาบ... ในหนึ่งวันเขาก็แทบจะไม่ได้เห็นเงาของท่านบาทหลวงเลย

นานๆ จะเจอสักครั้ง... ก็จะเป็นตอนที่อีกฝ่ายมามอบหมายภารกิจการฝึกฝน

"ขอให้จ้าวแห่งเปลวเพลิงส่องนำทางเจ้าและข้า" นิคยิ้มตอบ

เขามองสำรวจชายหนุ่มขึ้นๆ ลงๆ หนึ่งรอบแล้วกล่าว "ไม่เลว... สภาพจิตใจของเจ้าดีมาก... ดูท่าเมื่อคืนจะหลับสบายดีสินะ"

"ไม่สบายเลยแม้แต่น้อย" คลาวน์ส่ายหน้า... เขาเล่าปรากฏการณ์ประหลาดที่ตนเองเห็นใต้แสงจันทร์เมื่อคืนวานให้ฟังอย่างครบถ้วน

นิคฟังคำบอกเล่าของเขา... สีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเขาพูดจบ... บาทหลวงก็พึมพำกับตัวเอง "คนธรรมดาที่ยังไม่ก้าวเข้าสู่โลกเหนือธรรมชาติ... ไม่มีทางที่จะรับรู้ถึงปรากฏการณ์นั้นได้เลย"

ต้องก้าวเข้าสู่โลกเหนือธรรมชาติถึงจะรับรู้ถึงปรากฏการณ์นั้นได้รึ?

ใบหน้าของเขาฉายแววลังเลเล็กน้อย... ไม่รู้ว่าจะบอกท่านบาทหลวงดีหรือไม่ว่าตนเองได้กลายเป็นผู้ผนึกวิญญาณแล้ว

เกรอลท์เคยบอกไว้... ผู้ผนึกวิญญาณมีความเสี่ยงที่จะสูญเสียการควบคุม... หากบอกท่านบาทหลวงไป... เขากลัวว่าเส้นทางสู่การเป็นอัศวินเหนือธรรมชาติของตนจะต้องจบสิ้นลงตรงนี้... ศาสนจักรคงจะไม่ยอมให้คนที่มีความเสี่ยงที่จะสูญเสียการควบคุมมาเป็นคนภายในอย่างแน่นอน

"ในเมืองมีพวกศิลปินบางคนที่นานๆ ครั้งจะฝันถึงภาพฉากเหล่านี้... เจ้าเคยพบว่าตนเองมีความสามารถนี้มาก่อนหรือไม่?"

เขาส่ายหน้า... แต่ในใจแอบยินดี... การตีความของท่านบาทหลวงทำให้เขาไม่ต้องอธิบายสถานการณ์อันซับซ้อนนี้

"บางทีอาจจะเป็นเพราะวิญญาณร้ายได้สร้างการรุกรานบางอย่างแก่เจ้า... ทำให้สัมผัสวิญญาณของเจ้าเฉียบคมขึ้น... ต่อไปนี้... พอถึงคืนวันเพ็ญ... เจ้าก็มาอยู่ที่โบสถ์"

นิคสั่ง... เขาคงไม่อยากให้ผู้ช่วยคนสำคัญที่ตนหมายตาไว้เกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น

"ต่อไปนี้นอกจากเจ้าจะต้องทำการฝึกพละกำลังและความแข็งแกร่งทุกวันแล้ว... ข้าจะสอนความรู้พื้นฐานเกี่ยวกับอสูรกายบางอย่างให้แก่เจ้า... ข้าได้ยื่นคำร้องต่อศาสนจักรเพื่อขอตำแหน่งนักรบแห่งกองทัพศักดิ์สิทธิ์ให้เจ้าแล้วหนึ่งตำแหน่ง... หากคำร้องผ่าน... เจ้าก็จะเป็นสมาชิกของศาสนจักรอย่างเป็นทางการ... เจ้าจะสามารถได้รับสิทธิประโยชน์ทั้งหมดที่ควรจะได้รับ"

"ขอบคุณท่านบาทหลวงที่ชี้แนะ" คลาวน์เผยรอยยิ้ม

การที่สามารถเข้าร่วมองค์กรที่แข็งแกร่งได้... ย่อมต้องเกาะขาให้แน่นอยู่แล้ว

เขาค่อนข้างกังวลเล็กน้อย "ท่านบาทหลวง... ท่านเคยบอกไว้ว่า... บาทหลวงผู้ขับไล่ภูตผีทุกคนศาสนจักรจะจัดสรรนักรบแห่งกองทัพศักดิ์สิทธิ์ให้สองสามคนคอยช่วยเหลือ... แต่ท่านกลับไม่เคยได้รับการจัดสรรเลย... ศาสนจักรจะขัดขวางคำร้องของท่านหรือไม่ขอรับ?"

นิคโบกมือ... และยิ้มกล่าว "เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป... ที่ศาสนจักรไม่ได้ส่งคนมาให้ข้า... ก็เพราะกำลังคนไม่เพียงพอ... ไม่ใช่ว่าไม่มีตำแหน่ง... เจ้าเป็นคนที่ข้าค้นพบและฝึกฝนขึ้นมาเอง... หลังจากที่ศาสนจักรยอมรับแล้วก็เพียงแค่ต้องจ่ายเงินเดือนและเสบียงให้เจ้าเป็นประจำทุกเดือน... พวกเขาจะไม่ขัดขวาง... กลับยังยินดีเสียอีก... เช่นนี้ข้าก็จะไม่ต้องคอยยื่นคำร้องขอผู้ช่วยทุกวี่ทุกวันแล้ว"

...

คลาวน์สิ้นสุดการฝึกของวันนั้น... และรีบร้อนไปยังโรงเตี๊ยมแพะภูเขา

เมื่อเขาพบเกรอลท์... อีกฝ่ายกำลังนั่งกินข้าวอย่างหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่มุมห้อง

เขาเดินเข้าไป... เอ่ยถามอย่างตรงไปตรงมา "เฮ้... ท่านนักล่าอสูร... ข้ามีงานจ้างงานหนึ่ง... ไม่ทราบว่าท่านสนใจจะรับหรือไม่"

"รับสิ! งานจ้างอะไรพวกเราก็รับทั้งนั้น" อลันที่อยู่ข้างๆ ร้องขึ้น "ไม่มีใครไม่อยากได้เหรียญทองหรอก... แต่ว่านะพี่ชาย... สนิทก็ส่วนสนิท... ธุรกิจก็ส่วนธุรกิจ... ค่าหัวต้องเป็นไปตามที่พวกเราบอกนะ... พวกเราจะประเมินราคาตามความอันตรายของเรื่องที่จ้าง..."

เด็กหนุ่มพูดเร็วมาก... ไม่หยุดหายใจ... น่าจะเคยพูดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

คลาวน์รีบขัดคำพูดของเขา "งานจ้างของข้าไม่มีความอันตราย... ข้าอยากจะจ้างท่านเกรอลท์มาเป็นคู่ซ้อมเพลงดาบให้ข้า"

ชายผมขาวหรี่ตามองมา... และถามว่า "เจ้าอยากจะเรียนเพลงดาบของข้ารึ? ข้าแนะนำให้เจ้าอย่าได้เสียเวลากับความคิดนี้เลย......"

"ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว... ข้าไม่ได้สนใจในเพลงดาบที่เป็นมรดกตกทอดของนักล่าอสูร... เพียงแค่อยากจะจ้างท่านมาเป็นคู่ซ้อมเพลงดาบให้ข้าเท่านั้น... เพลงดาบของข้าในตอนนี้... อืม... ก้าวหน้าเร็วมาก... ท่านบาทหลวงนิคตอนนี้ไม่สามารถสร้างแรงกดดันให้ข้าได้มากพอแล้ว"

"ก้าวหน้าเร็วมากรึ?"

นักล่าอสูรเผยรอยยิ้มที่อ่านความหมายไม่ออก

สถานการณ์ของอีกฝ่ายเขาก็พอจะรู้มาบ้าง... เพลงดาบก็เพิ่งจะเรียนมาได้สิบกว่าวัน... ในใจไม่เชื่อว่าเขาจะเก่งกาจสักเท่าไหร่

"ปกติพวกท่านก็ต้องทำการฝึกซ้อมเพื่อรักษาสภาพการต่อสู้อยู่แล้ว... เพิ่มข้าไปอีกคน... ยังได้เหรียญทองอีกด้วย... มีแต่ได้กับได้ไม่ใช่รึ"

"อาจารย์... พวกเรารับงานจ้างนี้เถอะ"

อลันตะโกนอย่างตื่นเต้นอยู่ข้างๆ... เหรียญทองในมือของพวกเขาเหลือไม่มากแล้ว... ฤดูหนาวนี้คงจะลำบากน่าดู... ตอนนี้มีคนเอาเงินมาส่งให้ถึงที่... เขาย่อมต้องดีใจอยู่แล้ว

"ข้าตกลงกับเจ้า... ชั่วโมงละหนึ่งเหรียญทอง... เจ้าจะฝึกวันละกี่ชั่วโมงก็ได้ตามใจ"

คลาวน์ล้วงเหรียญทองสองเหรียญออกมาจากกระเป๋าวางไว้บนโต๊ะ "ไม่มีปัญหา... คืนนี้ข้าก็อยากจะเริ่มเลย... เอาสักสองชั่วโมงก่อน... เริ่มตอนสองทุ่ม... ที่สวนหลังบ้านข้าแล้วกัน"

"ตอนกลางคืนไม่ส่งผลกระทบต่อการมองเห็นของเจ้ารึ?"

เกรอลท์ค่อนข้างสงสัย

นักล่าอสูรผ่านการฝึกฝนและดื่มโอสถเล่นแร่แปรธาตุ... ร่างกายผ่านการดัดแปลง... จึงจะสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่มืดสลัวในตอนกลางคืนได้... คลาวน์เป็นเพียงผู้ผนึกวิญญาณ... หรือว่าวิญญาณที่อยู่ร่วมกับเขามีผลของเวทมนตร์อย่างการมองเห็นในความมืดด้วย?

"ย่อมไม่ส่งผลกระทบอยู่แล้ว... ข้าจะเอาเงินของข้าไปละลายเล่นทำไม"

นักล่าอสูรพยักหน้า "แล้วแต่เจ้า... แต่ว่า... คืนนี้ข้าต้องพักผ่อนให้ดี... ให้อลันไปซ้อมกับเจ้าแล้วกัน... เขาเรียนเพลงดาบมาหกปีแล้ว... มีฝีมือพอที่จะรับมือเจ้าได้"

"เช่นนั้นแล้วเจอกันตอนกลางคืน" คลาวน์หันหลังเดินจากไป