ตอนที่ 19

บทที่ ๑๙ :  

คลาวน์ผลักประตูเข้าไป... ข้างในสว่างไสว แสงไฟค่อนข้างดี

เขาเห็นล่อและม้าสองสามตัวกำลังกินอาหารอยู่ในคอกอย่างเงียบๆ ในลานบ้าน... รถม้าหลายคันจอดล้อมเป็นวงกลม บนนั้นยังคลุมไว้ด้วยผ้าขาดๆ

ชายร่างกำยำคนหนึ่งเดินตรงเข้ามา... เขาสวมเสื้อคลุมเก่าๆ... สวมหมวกสักหลาดสีดำ... และไว้หนวดเคราดกหนา

"มาทำอะไร" ชายหน้ากลมปากกว้างตวาดถาม "สวนหลังบ้านนี่พวกเราเหมาไว้แล้ว"

"มาทำธุรกิจ... ซื้อของนิดหน่อย ขายของนิดหน่อย"

"ทำไมไม่มาตอนกลางวัน... กลางคืนหนาวจะตายออกมาวิ่งเพ่นพ่านทำอะไร" ชายคนนั้นบ่นพึมพำ... พลางชี้ไปยังห้องที่สว่างไสว "คนของเราอยู่ที่นั่นกันหมด... เข้าไปเองแล้วกัน... อย่าเข้าใกล้รถม้าของเรา... ถ้าพวกเราเห็นว่าเจ้ามือไม้ไม่สะอาดล่ะก็... หึๆ"

คลาวน์ไม่ใส่ใจน้ำเสียงของชายร่างใหญ่... เดินตรงไปยังห้องนั้นอย่างสบายๆ

ข้างในนั้นเสียงดังอย่างยิ่ง... มีเสียงพูดคุยในภาษาที่เขาฟังไม่ออกและเสียงหัวเราะดังมาเป็นระยะ

เขาเปิดม่าน... เดินตรงเข้าไปในห้อง

เสียงในห้องพลันเงียบลงในทันที... สายตานับยี่สิบสามสิบคู่ หันมามองที่เขาเป็นตาเดียว!

การถูกคนมากมายจ้องมองเช่นนี้ทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่บ้าง... แต่คลาวน์ก็สงบสติอารมณ์ลงได้อย่างรวดเร็ว "ข้าอยากจะมาคุยธุรกิจใหญ่กับพวกท่าน... แล้วก็ถือโอกาสซื้อนาฬิกาพกสักเรือน"

"ธุรกิจใหญ่... ใหญ่แค่ไหนกัน?"

ชายชราชาวยิปซีคนหนึ่งเอ่ยขึ้น... ผมของเขาเป็นสีเทาขาว... ลมฝนแห่งกาลเวลาได้สลักรอยลึกไว้บนใบหน้าของเขา

"แค่กๆ" เด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของชายผู้นั้นไอออกมาอย่างหนักสองสามครั้ง... ซบหน้าลงในอ้อมอกของชายชราอย่างอ่อนแรง

ภาษาฟารูคของชายชราเจือไปด้วยสำเนียงที่หนักและแปลกประหลาด... แต่คลาวน์ผู้มีความสามารถทางภาษาระดับสามกลับฟังเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์

"ข้าเป็นนักปรุงยา... ได้ผลิตยาที่มีประโยชน์จริงขึ้นมานิดหน่อย..."

"เดี๋ยวก่อน... เจ้าว่าเจ้าเป็นอะไรนะ? นักปรุงยา?"

ชายชราขัดคำพูดของเขา... หันไปพูดอะไรบางอย่างกับคนข้างๆ ด้วยภาษาที่ไม่คุ้นเคย... ทำให้คนทั้งห้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาลั่น

ครู่ใหญ่... ชายชราจึงหยุดยิ้ม... กล่าวด้วยภาษาฟารูคกระท่อนกระแท่น "พ่อหนุ่มเอ๋ย... เจ้ากลับจะมาทำธุรกิจสมุนไพรกับชาวยิปซี... เจ้าไม่รู้รึว่าพวกเราก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพรศาสตร์เช่นกัน! เจ้าบอกมาดีกว่าว่าอยากจะซื้อนาฬิกาพกราคาเท่าไหร่"

"ผู้เชี่ยวชาญรึ... ข้าดูไม่ออกเลยว่าพวกท่านเป็นผู้เชี่ยวชาญตรงไหน! หากสมุนไพรศาสตร์ของพวกท่านเก่งกาจจริง... แค่อาการไอของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งก็ยังรักษาไม่ได้รึ? ข้าดูแล้วสีหน้าของนางซีดเผือด... ต้องมีไข้ด้วยใช่ไหม"

ชายชราหรี่ตามอง... สำรวจชายหนุ่มเบื้องหน้าอีกครั้ง

หล่อเหลาองอาจ... ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจางๆ... จมูกเหยี่ยวที่โดดเด่นเล็กน้อยทำลายความงามที่ดูกลมกลืนนั้นไปนิดหน่อย

"ทำไม... เจ้ารักษาได้รึ? คงไม่ได้เอาน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ของโบสถ์มาแอบอ้างว่าเป็นยาที่เจ้าผลิตขึ้นมาหรอกนะ?"

คลาวน์วางหีบยาของตนลง... หยิบโอสถไฉหูออกมาหนึ่งหลอดยื่นให้ชายชรา "ลองนี่ดูสิขอรับ... อาการไอต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองวันถึงจะหายสนิท... แต่ลดไข้... ครั้งเดียวก็เห็นผล... โอสถหลอดนี้ดื่มได้สามครั้ง... ก่อนดื่มให้เขย่าเสียก่อน... ดื่มพร้อมน้ำอุ่น"

ชายชรารับยาไป... เปิดจุกออกดม... แล้วเทบางส่วนลงบนนิ้ว... เลียดู

รสขมของยาทำให้คิ้วของชายชราขมวดเล็กน้อย... เขาชิมรสชาติอย่างละเอียด... แล้วหยิบชามบนโต๊ะเบื้องหน้าขึ้นมา

เขาเทน้ำอุ่นลงไปเล็กน้อย... แล้วเทยาลงไปหนึ่งในสามส่วน

ครู่ต่อมา... ชายชราลองวัดอุณหภูมิของน้ำ... แล้วจึงป้อนยาให้เด็กหญิงในอ้อมแขนดื่ม

5 นาทีต่อมา... บนหน้าผากของเด็กหญิงมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นมา

อีก 5 นาทีต่อมา... เด็กหญิงเหงื่อออกท่วมตัว... เหงื่อทำให้ผมของนางเปียกชุ่ม

และอีก 5 นาทีต่อมา... เด็กหญิงนอนหลับอย่างสงบในอ้อมแขนของชายชรา... มีเสียงกรนเบาๆ ดังออกมา... ลมหายใจสม่ำเสมอ... อาการไอเป็นครั้งคราวก็เบาลงไปมาก

คนในห้องเห็นการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้... ก็ต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์... สายตาที่มองมายังคลาวน์นั้น... มีความเคารพเพิ่มขึ้นมาหนึ่งส่วน

ชายชราส่งเด็กในอ้อมแขนให้หญิงสาวข้างๆ แล้วลุกขึ้นยืน... เดินเข้ามากางแขนสวมกอดชายหนุ่ม... ดึงเก้าอี้มาให้เขาอย่างกระตือรือร้น "ข้าชื่อไลมานสกี้... ในภาษาโบราณหมายถึง 'บุตรแห่งลม'... ยาชนิดนี้เจ้าเตรียมจะขายในราคาเท่าไหร่... แล้วเจ้ามียาชนิดอื่นอีกหรือไม่?"

"คลาวน์ มออา... ข้ายังเตรียมยาชนิดอื่นอีกหนึ่งชนิดและยาพอกอีกหนึ่งอย่าง... ชนิดสีชมพูนี้สำหรับกระตุ้นกำหนัด... ยืดระยะเวลาความแข็งแกร่งและการต่อสู้ของบุรุษ... ส่วนยาพอกนี้สำหรับรักษาอาการฟกช้ำดำเขียว"

"ชนิดที่เมื่อครู่ใช้รักษาไข้แก้ไอเรียกว่าโอสถไฉหู... ราคาขายหลอดละ 5 เหรียญเงิน... ส่วนโอสถสีชมพูนี้... ราคาขายหลอดละ 20 เหรียญเงิน... ส่วนยาพอก... กระปุกละ 8 เหรียญเงิน"

คลาวน์นำตัวอย่างที่เตรียมมาทั้งหมดออกมา... ยื่นให้ไลมานสกี้

ชายชรารับโอสถสีชมพูไป... แล้วผลักยาพอกกลับคืน "ยาพอกรักษาอาการฟกช้ำเราก็ทำเป็น... ส่วนยาชนิดนี้ข้าต้องขอลองตรวจสอบสรรพคุณดูก่อน"

"ย่อมได้อยู่แล้ว... ข้าจะทิ้งไว้ที่นี่สองหลอดฟรีๆ... ครั้งละหนึ่งหลอด... พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่... พวกท่านทดลองสรรพคุณแล้วเราค่อยมาคุยรายละเอียดการซื้อขายกัน"

คลาวน์มั่นใจในยาของตนเองอย่างยิ่ง... การทดลองกับม้าพ่อพันธุ์ได้พิสูจน์แล้วว่า... ของสิ่งนี้ได้ผลดีเยี่ยม!

ชายชราพยักหน้า "ได้... ยาสองชนิดนี้เจ้ามีของในสต็อกอยู่เท่าไหร่"

"โอสถไฉหู 500 หลอด... โอสถสีชมพู 80 หลอด... พวกท่านรับไหวรึ?"

"หากสรรพคุณดีพอ... และราคาสมเหตุสมผลกว่านี้อีกหน่อย... ไม่ใช่ปัญหาเลย"

หลังจากตกลงว่าจะมาคุยรายละเอียดการซื้อขายกันอีกครั้งในวันพรุ่งนี้... คลาวน์ก็เอ่ยถึงความต้องการของตน "ข้าจะซื้อนาฬิกาพกเรือนหนึ่ง... ธรรมดาก็พอ... แล้วก็จะซื้อแบล็คเสจกับกลีบดอกทิวลิปสีน้ำเงินด้วย"

"เจ้าต้องการแบล็คเสจกับทิวลิปสีน้ำเงินไปทำอะไร... ดูเหมือนเจ้าจะไม่ใช่ผู้เหนือธรรมชาตินะ"

ชายชราเผยสีหน้าเคลือบแคลง

"รู้จักโอสถโลหิตเดือดหรือไม่?"

"เจ้าสามารถปรุงโอสถเวทได้ด้วยรึ?!"

ไลมานสกี้อุทานเสียงหลง... ศาสตร์สมุนไพรนั้นเรียนง่ายแต่เชี่ยวชาญยาก... ผู้เริ่มต้นจำเป็นต้องอาศัยประสบการณ์จากการปฏิบัติจริงเป็นจำนวนมาก... จึงจะสามารถเป็นนักปรุงยาที่ได้มาตรฐาน

การที่นักปรุงยาจะเติบโตจนถึงระดับที่สามารถปรุงโอสถเวทได้นั้น... สิ่งที่ต้องสั่งสมไม่ได้มีเพียงประสบการณ์แล้ว... แต่ยังต้องมีพรสวรรค์ที่ดีพออีกด้วย

บางแขนงวิชา... หากไม่มีพรสวรรค์ที่เพียงพอ... ต่อให้พยายามแค่ไหนก็มิอาจไปถึงจุดสูงสุดที่แท้จริงได้

"รู้สึกว่าความสามารถของตนเองถึงแล้ว... เลยอยากจะลองทดลองดูหน่อย"

คลาวน์ยักไหล่... ไม่รู้เลยว่าคำพูดของตนสร้างความตกตะลึงให้แก่ชายชรามากเพียงใด

"เหะๆ" ไลมานสกี้หัวเราะเสียงต่ำ "เจ้าคงจะมีความรู้สึกที่ผิดไปกระมัง?"

ชายชรานึกถึงตนเองที่เป็นนักปรุงยามาทั้งชีวิตแต่ยังไม่ถึงขั้นที่จะได้สัมผัสโอสถเวท... ในใจก็พลันรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

ความรู้สึกที่ผิดไปรึ? คำพูดนี้มันต่างจากคำว่า 'เจ้าบ้ารึเปล่า' ตรงไหนกัน!

ความสามารถของข้าเป็นของจริง... ของดีจากต่างโลกของข้าไม่เคยหลอกใคร... มิเช่นนั้นแล้ว... สูตรโอสถโลหิตเดือดมันจะโผล่ออกมาเองได้อย่างไร!

นี่เจ้ากำลังอิจฉาข้าอย่างโจ่งแจ้งชัดๆ... คลาวน์เบ้ปาก "จะมีหรือไม่มีก็แล้วแต่... ข้าต้องการกลีบดอกทิวลิปสีน้ำเงิน 100 กรัม... แล้วก็แบล็คเสจอีก 3 ต้น"

"มีสิ! เส้นทางการค้าของกองคาราวานเราอาจจะเป็นแค่เมืองเล็กๆ... แต่พวกเราชาวยิปซีก็ยังมีผู้แข็งแกร่งในแวดวงลี้ลับนะ!"

ไลมานสกี้กล่าวอย่างขุ่นเคือง "กลีบดอกไม้กรัมละ 50 เหรียญเงิน... แบล็คเสจต้นละสองเหรียญทอง"

คลาวน์จ้องเขม็งไปยังดวงตาของชายชรา... กล่าวเสียงต่ำ "ก่อนมาที่นี่มีสหายคนหนึ่งบอกข้าว่า... พวกท่านมองคนอื่นเป็นหมูให้เชือด"