บทที่ 22 จี้ผิงเซิงจะเข้าเมือง

"เจ้าทำได้อย่างไร?" จี้ผิงเซิงถามด้วยความตกตะลึง

"พอได้รับแนวทางที่บุกเบิกโดยเจ้าสำนักแล้ว ก็ง่ายมากเลยขอรับ"

ชื่อเจิ้งหยางเอ่ยชมจี้ผิงเซิงก่อนหนึ่งประโยค แล้วจึงอธิบาย "ข้าบดขยี้ข้าววิญญาณหลากหลายสายพันธุ์ให้กลายเป็นผงละเอียดที่มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น ใช้พลังวิญญาณสกัดเอาแก่นแท้ออกมา จากนั้นก็นำแก่นแท้ทั้งหมดมารวมกัน สุดท้ายก็เร่งให้ผลผลิตสุกและก่อตัวขึ้นมา นั่นก็คือข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์ขอรับ"

บดขยี้, สกัด, รวบรวม, เร่งให้สุก ขั้นตอนต่อเนื่องเหล่านี้ ถูกเอ่ยออกมาจากปากของชื่อเจิ้งหยางอย่างง่ายดาย

"ข้าใช้เวลาหนึ่งวันในการเร่งให้ข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์เติบโต พอวันที่หกมันก็สุกเต็มที่แล้วขอรับ"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชื่อเจิ้งหยางก็อดทอดถอนใจไม่ได้ "หกวันก็สุกเต็มที่ ผลผลิตเพิ่มขึ้นสามเท่า ข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์ที่รวบรวมแต่จุดแข็งของข้าววิญญาณทั้งหมดไว้ ช่างสุดยอดจริงๆ!"

ฟังไม่เข้าใจ... แม้จะฟังไม่เข้าใจ แต่จี้ผิงเซิงก็รู้ว่ามันสุดยอดมาก เจ้าเก่งมาก!

ดวงตาทั้งสองของเขาจับจ้องไปยังชื่อเจิ้งหยางด้วยประกายวาวโรจน์ ในใจชื่นชมอย่างยิ่ง รู้สึกอีกครั้งว่าอดีตเจ้าสำนักเก็บของดีกลับมาได้จริงๆ!

เด็กคนนี้ ชื่อเจิ้งหยาง ช่างเป็นอัจฉริยะด้านการทำนาโดยแท้! คนเช่นนี้ ต่อให้ต้องใช้วิธีการใดก็ตาม ก็ต้องรั้งตัวให้อยู่ในสำนักซ่างชิงไปชั่วชีวิต!

"แค่กๆ" จี้ผิงเซิงกระแอมเบาๆ โดยไม่รู้ตัว ทำหน้าเคร่งขรึมเพื่อให้ตนเองดูมีบารมีขึ้นมาหน่อย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"เจ้าอย่าได้ลำพองใจไป ข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์เป็นเพียงก้าวแรกของเคล็ดวิชาการเพาะปลูกแบบผสมข้ามสายพันธุ์เท่านั้น"

เขาต้องปลูกฝังความรู้ที่ถูกต้องให้ชื่อเจิ้งหยางต่อไป

เคล็ดวิชาการเพาะปลูกแบบผสมข้ามสายพันธุ์รึ? ชื่อเจิ้งหยางแสดงสีหน้างุนงง เขามักจะได้ยินคำศัพท์ประหลาดๆ จากปากของเจ้าสำนักอยู่เสมอ เช่นคำว่า "ไอ้งั่ง" "สมองพิการ" หรือ "ขาเรียวยาวคู่นี้ข้าเลียจนระเบิด" เป็นต้น

"แล้วก้าวที่สองคืออะไรหรือขอรับ โปรดเจ้าสำนักชี้แนะ" ชื่อเจิ้งหยางถามอย่างนอบน้อม ราวกับเด็กนักเรียนที่กำลังขอคำชี้แนะจากอาจารย์

ก้าวที่สองจะต้องข่มขวัญชื่อเจิ้งหยางให้ได้ ทำให้เขาหลุดพ้นจากข้อจำกัดของข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์ เพื่อเปิดโลกทัศน์ให้กว้างขึ้น

จี้ผิงเซิงคิดเช่นนั้น เขาครุ่นคิดอยู่สองวินาทีแล้วจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบอย่างยิ่ง

"รอจนถึงวันที่เจ้าสามารถปลูกผลชาดบนดินได้ ปลูกบัวใจกระจ่างบนต้นไม้ได้ เมื่อนั้นจึงจะถือว่าเจ้าผ่านก้าวที่สองไปแล้ว"

ปลูกผลชาดบนดินรึ? ปลูกบัวใจกระจ่างบนต้นไม้รึ?

ชื่อเจิ้งหยางตกตะลึงอย่างมาก เผลอแย้งกลับไปโดยไม่รู้ตัว "นั่นมันเป็นไปไม่ได้นะขอรับ!"

ผลชาดนั้นออกผลบนต้นไม้ บัวใจกระจ่างนั้นเติบโตในสระวิญญาณ นี่คือสิ่งที่ทุกคนในภพเสวียนเสินรู้ดี แต่พอมาอยู่ในปากของเจ้าสำนักกลับตรงกันข้ามไปหมด นี่มันก็เท่ากับให้ผู้ชายคลอดลูกน่ะสิขอรับ จะเป็นไปได้อย่างไร!

"เป็นไปไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าจะทำไม่ได้" จี้ผิงเซิงกล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง "ด้วยสติปัญญาของเจ้าในตอนนี้ยังไม่อาจเข้าใจได้ ค่อยๆ ทำไปทีละก้าวเถอะ"

"เริ่มจากการทดลองกับของสามัญอย่างแตงกวาและแอปเปิลก่อน รอจนสำเร็จแล้วค่อยทดลองกับสมุนไพรวิญญาณ"

"แต่..." ชื่อเจิ้งหยางทำหน้าลำบากใจ ยังคงยอมรับไม่ได้เล็กน้อย "แต่ทำเช่นนี้แล้วจะมีประโยชน์อะไรหรือขอรับ?"

"มีประโยชน์อะไรน่ะรึ?" จี้ผิงเซิงเหลือบมองเขา "ราชวงศ์ต้าเหยียนมีแผ่นดินมากหรือทะเลมากกันแน่? หากทำสำเร็จ เราก็จะสามารถปลูกสมุนไพรวิญญาณที่แดนทะเลมารโกลาหลผูกขาดอยู่ในแผ่นดินวิญญาณของราชวงศ์ต้าเหยียนได้ ทำให้พวกคนในมรรคาแห่งมารขาดแคลนทรัพยากรหินวิญญาณไปเป็นจำนวนมาก ไม่สำคัญรึ?"

บ้าเอ๊ย! คำพูดประโยคนี้ของจี้ผิงเซิงราวกับอสนีบาตฟาดลงกลางใจของชื่อเจิ้งหยาง สมองของเขาดังอื้ออึงไปหมด

สำคัญรึ? แน่นอนว่าสำคัญ!

ชื่อเจิ้งหยางเป็นใครกัน นอกจากจะเป็นผู้ฝึกตนฝ่ายธรรมะแล้ว เขายังเป็นองค์ชายสี่แห่งราชวงศ์ต้าเหยียนอีกด้วย

ราชวงศ์ต้าเหยียนมีอาณาเขตติดกับแดนทะเลมารโกลาหล ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมามีการกระทบกระทั่งกันอยู่บ่อยครั้ง ความสัมพันธ์ดุจน้ำกับไฟ หากสามารถปลูกสมุนไพรวิญญาณที่เป็นของเฉพาะของแดนทะเลมารโกลาหลในราชวงศ์ต้าเหยียนได้ ก็ไม่เท่ากับเป็นการตัดเส้นเลือดใหญ่ทางการเงินของแดนทะเลมารโกลาหลโดยตรงหรอกหรือ?

เมื่อศัตรูอ่อนแอลง เราก็จะแข็งแกร่งขึ้น ชื่อเจิ้งหยางถึงกับรู้สึกว่า นี่อาจจะเป็นโอกาสสำคัญที่ราชวงศ์ต้าเหยียนจะก้าวล้ำเหนือแดนทะเลมารโกลาหลไปเลยทีเดียว!

ยิ่งคิดก็ยิ่งตกใจ สายตาที่เขามองจี้ผิงเซิงก็เปลี่ยนไปมาก ยามปกติเจ้าสำนักดูไม่โดดเด่นไม่แสดงความสามารถ พรสวรรค์ธรรมดา พลังก็ต่ำต้อย แต่ยิ่งเข้าใกล้เขามากเท่าไหร่ ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเขามากขึ้นเท่านั้น สร้างสรรค์เคล็ดกระบี่ทำลายศาสตรานับสิบล้านชนิดอย่างเพลงกระบี่เก้าผิงเซิงขึ้นมาด้วยตนเอง บุกเบิกศาสตร์แห่งการผสมข้ามสายพันธุ์ มุ่งหวังที่จะสร้างสรรค์สิ่งมีชีวิตและอสูรวิญญาณสายพันธุ์ใหม่

เคล็ดวิชาการเพาะปลูกแบบผสมข้ามสายพันธุ์ในมือ ทำให้ผลผลิตของข้าววิญญาณเพิ่มขึ้นหลายเท่า กระทั่งยังบอกว่าจะทำให้สามารถปลูกสมุนไพรวิญญาณของแดนทะเลในแผ่นดินวิญญาณได้อีก

นี่...เจ้าสำนักช่างเป็นยอดคนเร้นกายโดยแท้!

ชื่อเจิ้งหยางลอบถอนหายใจในใจ ร่างกายที่ผอมบางของจี้ผิงเซิงกำลังสูงใหญ่ขึ้นในใจของเขาอย่างไม่สิ้นสุด ราวกับยอดเขาสูงหมื่นจั้ง

ชื่อเจิ้งหยางนิ่งงันไปหลายวินาทีกว่าจะดึงสติกลับมาได้ เขามองจี้ผิงเซิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เจ้าสำนัก ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อวิจัยเคล็ดวิชาการเพาะปลูกแบบผสมข้ามสายพันธุ์ขอรับ!"

"อืม เป็นเด็กที่สอนได้"

จี้ผิงเซิงยิ้มอย่างรู้กัน "เรื่องนี้มอบให้เจ้า ข้าก็วางใจ หากทำสำเร็จจะต้องสร้างความเสียหายใหญ่หลวงให้กับแดนทะเลมารโกลาหลได้อย่างแน่นอน สำนักซ่างชิงของเราก็จะมีชื่อเสียงโด่งดังไปด้วย ถึงตอนนั้นข้าจะรับศิษย์น้องชายศิษย์น้องหญิงให้เจ้าสักสองสามคน"

ฉีหลัวหารู้ไม่ว่าเจ้าสำนักและศิษย์น้องสี่ของนางกำลังวางแผนการเกี่ยวกับแดนทะเลมารโกลาหลอยู่ มิเช่นนั้นคงได้อาละวาดจนฟ้าถล่มดินทลายเป็นแน่

"ขอบพระคุณเจ้าสำนักที่ไว้วางใจ!" ชื่อเจิ้งหยางกล่าวอย่างจริงจัง

เมื่อครู่นี้เอง เขาได้ตัดสินใจเรื่องที่ยากยิ่งเรื่องหนึ่งลงไปแล้ว เขาจะลอบติดต่อกับเสด็จพ่อในวังหลวง เพื่อถวายวิธีการเพาะปลูกข้าววิญญาณผสมข้ามสายพันธุ์ และผู้สร้างสรรค์ที่เขาจะรายงานชื่อขึ้นไป ก็คือเจ้าสำนักซ่างชิง จี้ผิงเซิง!

ต่อให้ต้องถูกจับกลับไป ต่อให้ต้องถูกบังคับให้สมรส ข้าก็จะนำชื่อเสียงที่คู่ควรมาให้เจ้าสำนักให้จงได้ ชื่อเจิ้งหยางคิดอย่างแน่วแน่ในใจ จะต้องทำให้ชื่อ 'จี้ผิงเซิง บิดาแห่งการผสมข้ามสายพันธุ์' เป็นอมตะตลอดไป!

"เอาล่ะ เจ้าค่อยๆ วิจัยไปเถอะ ข้าจะกลับไปก่อน" หลังจากถูกชื่อเจิ้งหยางก่อกวนอยู่พักหนึ่ง จี้ผิงเซิงก็หายง่วงแล้ว เตรียมตัวกลับไปบำเพ็ญฌานเพื่อทะลวงสู่ระดับห้าธาตุ

"ขอรับเจ้าสำนัก หลังจากข้านำข้าววิญญาณชุดนี้ไปขายที่เมืองเป่ยหยวนแล้ว ก็จะลงมือวิจัยต่อทันที" ชื่อเจิ้งหยางพูดจบก็หันหลังไปเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณ

เมืองเป่ยหยวนรึ?

ฝีเท้าของจี้ผิงเซิงพลันหยุดชะงักลง เกิดความสนใจขึ้นมาเล็กน้อย ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ลงจากเขาเข้าเมืองมาสองปีแล้ว เมืองเป่ยหยวนเป็นอย่างไรก็เกือบลืมไปแล้ว

ในความทรงจำ เขาหวนนึกถึงอาหารเลิศรสของหอฮัวม่านโหลว นึกถึงนางคณิกาดีดพิณในชุดบางเบาแห่งหอชุนเซียง และนึกถึงสุราเลิศรสของสระชมจันทร์

ซี้ด! หัวใจของจี้ผิงเซิงเต้นขึ้นมาทีหนึ่ง ไม่รู้ว่าอาหงแห่งหอชุนเซียงยังอยู่หรือไม่ จะไปดูหน่อยดีหรือไม่?

จี้ผิงเซิงลูบแหวนมิติบนนิ้วของตน ตรวจสอบหินวิญญาณข้างใน เจ็ดร้อยสามสิบสองก้อน ไม่พอแฮะ

เขาหันไปมองชื่อเจิ้งหยางที่กำลังง่วนอยู่กับการทำงานแล้วเอ่ยถาม

"ในสำนักยังเหลือหินวิญญาณอยู่เท่าไหร่?"

ชื่อเจิ้งหยางยืดตัวตรงขึ้น ตอบกลับว่า "สองพันห้าร้อยห้าสิบก้อนขอรับ"

สองพันกว่าก้อน... จี้ผิงเซิงหรี่ตามองข้าววิญญาณที่งอกงามอุดมสมบูรณ์นับร้อยกว่าหมู่อยู่เบื้องหน้า เริ่มคำนวณในใจ มีของพวกนี้แล้ว ไปเที่ยวเล่นที่เมืองเป่ยหยวนสักหน่อยก็น่าจะพอแล้วกระมัง?

อุตส่าห์เฝ้าสำนักอย่างขยันขันแข็งมาตั้งสองปี ก็ถึงเวลาที่จะให้รางวัลกับตนเองบ้างแล้ว

"เจิ้งหยาง เดี๋ยวข้าจะเข้าเมืองไปกับเจ้าด้วย" จี้ผิงเซิงตะโกนบอกชื่อเจิ้งหยาง

"โอ้" แม้ว่าชื่อเจิ้งหยางจะสงสัยว่าเจ้าสำนักจะเข้าเมืองไปทำอะไร แต่เขาก็ยังคงรับคำอย่างว่าง่าย

หลังจากนั้น จี้ผิงเซิงก็ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองชื่อเจิ้งหยางเก็บเกี่ยวข้าววิญญาณนับร้อยกว่าหมู่อยู่คนเดียว โดยไม่มีทีท่าว่าจะเข้าไปช่วยแม้แต่น้อย กระทั่งใบหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี ไม่มีความละอายใจเลยสักนิด

เจ้าสำนักผู้นี้ คิดจะรังแกแต่คนซื่อสินะ?