บทที่ 44 เข้าร่วมวงต่อสู้

"หนีสิ หนีไปเลย หนีต่อไปสิวะ ไอ้พวกเวร ยังกล้ามาหาเรื่องฉันอีกเหรอ ฉันว่าพวกแกมันคันไม้คันมืออยากโดนสั่งสอนสินะ"

ถึงแม้สือจวินจวินจะดึงเมิ่งเจียวขึ้นไปได้ แต่พวกเขาก็หนีไปได้ไม่ไกลนัก สุดท้ายถูกอีกฝ่ายล้อมไว้ในแปลงผักแห่งหนึ่ง

ชายคนที่ตะโกนด่าเมื่อครู่กำลังใช้สองมือค้ำเข่า หอบหายใจอย่างหนัก ดูเหมือนว่าการไล่ตามมาตลอดทางก็เล่นเอาพวกเขาเหนื่อยหอบเช่นกัน

คนแปดคนยืนอยู่ในแปลงผัก พวกสือจวินจวินถอยไปพิงคันดินด้านหลังพลางรวมกลุ่มกันเป็นวงเล็กๆ ทุกคนต่างก็หอบหายใจอย่างหนัก

"หลงซาน เมื่อวานพวกแกปล้นของพวกเราไป วันนี้เราก็แค่มาทวงของเราคืน มันผิดตรงไหน... พวกแกทำเกินไปแล้วนะ" สือจวินจวินยืนอยู่ข้างหน้าสุด เผชิญหน้ากับอีกฝ่าย

สือจวินจวินยังพอมีใจสู้อยู่บ้าง เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การพูดจาอ้อนวอนขอความเมตตาย่อมไม่มีประโยชน์ ดังนั้นจึงเลือกที่จะโต้เถียงด้วยเหตุผล

"ฮ่าๆ แค่กๆ" หลงซานหัวเราะไปสองสามครั้งก่อนจะสำลักไอ "ไอ้ลูกเต่าเอ๊ย ยังมีหน้ามาบอกว่ารังแกคนอีกหรือไง ไอ้เวรนี่ ฉันจะรังแกแล้วมันจะทำไม แกน่าจะไปถามตัวเองก่อนนะว่าเงินนั่นมันมาจากไหน หรือว่ามันเป็นเงินของพวกแกเอง ไอ้โง่สามตัว"

หลงซานด่าพลางย่างสามขุมเข้าไปหาสือจวินจวิน ส่วนพรรคพวกที่เหลือของเขาต่างแยกย้ายกันยืนปิดล้อมทางหนีไว้

พอเดินมาถึงตรงหน้าสือจวินจวิน หลงซานพลันเงื้อมือตบเข้าไปที่ศีรษะของเขาเต็มแรงหนึ่งฉาด

สือจวินจวินก็โชคร้ายเสียจริง ทุกครั้งที่โดนเล่นงานจะต้องโดนที่ศีรษะตลอด คราวก่อนตอนมีเรื่องกับหลี่เหวินเจี๋ยก็ถูกกระชากผมไปหนึ่งกระจุก มาคราวนี้หลงซานก็เล็งที่ศีรษะของเขาอีก

พอโดนตบไปหนึ่งที สือจวินจวินก็ไม่กล้าสู้กลับ ทำได้เพียงหดคอพยายามจะหลบ แต่ก็หลบไม่พ้น โดนเข้าไปเต็มๆ

"โห ไอ้ลูกเต่า ยังกล้าหลบอีกเรอะ เชื่อไหมว่าฉันจะอัดให้แกคลานกลับบ้านได้" แม้กลายเป็นหนูติดจั่นแล้ว แต่สือจวินจวินยังไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ทำให้หลงซานไม่พอใจ

"มีเรื่องอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว พวกเขาสองคนไม่เกี่ยว แค่มาช่วยฉันเท่านั้น ปล่อยพวกเขาไปเถอะ" ในสถานการณ์ที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด สือจวินจวินกลับร้องขอความเมตตาให้หม่าเฉียงกับเมิ่งเจียว

"ไอ้เวรเอ๊ย!" หลงซานสบถแล้วเตะสวนไปที่ท้องของสือจวินจวิน "ตัวแกยังเอาตัวเองไม่รอด ยังจะมาขอร้องให้คนอื่นอีก ขอให้พ่อมึงสิ"

สือจวินจวินไม่ได้ล้มลง เพราะหม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวรีบเข้ามาประคองเขาไว้จากด้านหลัง

"ไอ้สารเลวสือจวินจวินนี่ก็ยังมีน้ำใจอยู่เหมือนกันนะ" หยวนเหว่ยที่นอนซุ่มอยู่ข้างๆ มองดูเหตุการณ์ในแปลงผักแล้วกระซิบที่ข้างหูของหลี่เหวินเจี๋ย

ตำแหน่งที่พวกเขาสองคนซ่อนตัวอยู่คือด้านข้าง ดังนั้นหากพวกของหลงซานไม่หันหน้าเข้ามาใกล้ๆ ก็แทบจะมองไม่เห็นพวกเขา

สำหรับคำพึมพำของหยวนเหว่ย หลี่เหวินเจี๋ยไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆ

เหตุผลที่หลี่เหวินเจี๋ยพาหยวนเหว่ยมาด้วย และคิดจะยื่นมือเข้าช่วยหากทำได้นั้น ส่วนหนึ่งเป็นเพราะในชาติก่อนพวกเขาเคยเป็นญาติที่ไปมาหาสู่กันบ่อยครั้ง และอีกส่วนก็เพราะหลี่เหวินเจี๋ยรู้ดีว่าถึงเจ้าหมอนี่จะเลว แต่ก็ยังเป็นคนมีน้ำใจอยู่บ้าง

เวลาที่ทำตัวเกเร สือจวินจวินอาจจะดูเลวร้าย แต่กับเพื่อนพ้องน้องพี่ เขาก็ถือว่าเป็นคนมีความเป็นลูกผู้ชายพอตัว

บางทีอาจเป็นเพราะเหตุนี้ หม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวจึงยอมติดตามและทำตามคำสั่งของเขา

แน่นอนว่าตอนนี้หลี่เหวินเจี๋ยยังทำได้เพียงเฝ้าดู เขายังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร

ถ้าพวกหลงซานแค่สั่งสอนพวกสือจวินจวินพอหอมปากหอมคอ หลี่เหวินเจี๋ยก็จะปล่อยผ่านไปโดยไม่คิดจะปรากฏตัว

แต่ถ้าพวกเขาทำเกินไป หลี่เหวินเจี๋ยก็เต็มใจที่จะยื่นมือเข้าช่วย

"หลี่เหวินเจี๋ย นายบอกจะช่วยพวกเขาไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี" หยวนเหว่ยเห็นหลี่เหวินเจี๋ยไม่ตอบเลยถามย้ำ

"หุบปาก เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวพวกนั้นก็ได้ยินกันพอดี" หลี่เหวินเจี๋ยยกมือขึ้นกดศีรษะของหยวนเหว่ยเบาๆ

"สือจวินจวิน ไม่ต้องไปขอร้องมัน เรามาด้วยกัน จะไปก็ไปด้วยกัน ร่วมสุขร่วมทุกข์!" พอช่วยประคองสือจวินจวินไว้ได้ หม่าเฉียงก็ตะโกนใส่หน้าหลงซาน

"โฮ่ๆ ไอ้เวร ยังจะมาร่วมสุขร่วมทุกข์อีกเรอะ งั้นฉันจะสงเคราะห์ให้เอง แต่บอกไว้ก่อนนะว่าวันนี้ไม่มีสุข มีแต่ทุกข์ล้วนๆ" หลงซานสบถพลางยกขาเตรียมเตะหม่าเฉียง

แต่หม่าเฉียงก็ไม่ได้ขี้ขลาด เขากลับยกขาขึ้นเตะสวนกลับไป

การต่อต้านของหม่าเฉียงทำให้พวกหลงซานเดือดดาลยกใหญ่ ทั้งห้าคนจึงกรูกันเข้ามารุมเล่นงานหม่าเฉียง

"หลงซาน ฉันขอสู้ตายกับแก!" สือจวินจวินกัดฟันตะโกนลั่น กำหมัดแน่นแล้วกระโจนเข้าร่วมวง

เมิ่งเจียวเองก็แสดงออกถึงความสามัคคีเช่นกัน แม้จะรู้ดีว่าสู้ไม่ได้ แต่ก็ยังพุ่งเข้าไปช่วยหม่าเฉียงแบ่งเบาภาระ

ไม่จำเป็นต้องเข้าไปดูใกล้ๆ แค่มองจากระยะไกลก็เห็นได้ชัดเจนว่าพวกสือจวินจวินตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างสิ้นเชิง ทำได้เพียงทนรองรับหมัดเท้าเท่านั้น

จำนวนคนน้อยกว่าอีกฝ่าย อายุก็น้อยกว่า ความเสียเปรียบซ้ำซ้อนสองชั้นแบบนี้ จะมีโอกาสชนะได้อย่างไร

"หยวนเหว่ย กล้าลุยไหม" หลี่เหวินเจี๋ยมองดูสถานการณ์แล้วร้อนใจขึ้นมาจึงหันไปถามหยวนเหว่ย

"เราสองคนจะเข้าไปแบบนี้เลยเหรอ กลัวว่าจะสู้ไม่ไหวนะ" หยวนเหว่ยเอ่ยอย่างหวาดๆ

หลี่เหวินเจี๋ยเข้าใจความหวาดกลัวและลังเลของหยวนเหว่ยดี เพราะต่อให้พวกเขาสองคนบุกเข้าไป โอกาสที่จะชนะก็ยังคงริบหรี่อยู่ดี

แต่จะให้หลี่เหวินเจี๋ยยืนดูอยู่เฉยๆ เขาก็ทนไม่ได้เช่นกัน

"ทางนั้นมีท่อนไม้ เราไปหยิบมาคนละท่อน แล้วบุกเข้าไปจากข้างหลัง" สถานการณ์คับขัน หลี่เหวินเจี๋ยจึงไม่รอถามหยวนเหว่ยอีก

พอเห็นว่าบนพื้นห่างออกไปสองสามเมตรมีท่อนไม้วางอยู่ หลี่เหวินเจี๋ยก็รีบเข้าไปหยิบขึ้นมาสองท่อน ท่อนหนึ่งถือไว้เอง ส่วนอีกท่อนยัดใส่มือหยวนเหว่ย

ขณะที่หยวนเหว่ยยังคงยืนลังเลอยู่กับท่อนไม้ในมือ หลี่เหวินเจี๋ยก็ปีนขึ้นไปบนคันดิน ถือท่อนไม้พุ่งเข้าจู่โจมพวกหลงซานจากด้านหลัง

"อ๊าก! โอ๊ย! แกเป็นใครวะ" หลี่เหวินเจี๋ยไม่ได้ตะโกนโหวกเหวกให้เสียแผน เมื่อเข้าไปในระยะประชิด เขาก็ฟาดท่อนไม้เข้าที่หลังและไหล่ของหลงซานกับคนที่อยู่ข้างๆ ไปสองที

"อย่ามายุ่งว่าฉันเป็นใคร" หลี่เหวินเจี๋ยพูดพลางฟาดซ้ำไปอีกสองที

การจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของหลี่เหวินเจี๋ยทำให้พวกหลงซานไม่มีทางเลือก ต้องหันมารับมือกับเขาด้วย

ในช่วงแรกหลี่เหวินเจี๋ยยังมีความได้เปรียบเรื่องอาวุธ แต่พอคนของหลงซานสองคนพยายามจะเข้ามาแย่งท่อนไม้ โดยเฉพาะเมื่อมีคนหนึ่งเข้าประชิดตัวและกอดรัดเขาไว้ได้ ความได้เปรียบเรื่องอาวุธก็หมดไป

โชคดีที่การปรากฏตัวของเขาช่วยแบ่งเบาภาระให้พวกสือจวินจวินได้ ทั้งสามคนจึงไม่ตกเป็นฝ่ายรับอย่างเดียวอีกต่อไป และเริ่มหาจังหวะโต้กลับได้บ้าง

สำหรับการปรากฏตัวอย่างกะทันหันของหลี่เหวินเจี๋ย พวกสือจวินจวินต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาซักถามข้อเท็จจริง ต้องต้านทานศัตรูไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

หยวนเหว่ยถือท่อนไม้ยืนอึ้งไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่

ทว่าเมื่อเห็นหลี่เหวินเจี๋ยเข้าตะลุมบอนกับอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป ถือท่อนไม้พุ่งตามเข้าไปสมทบ

หยวนเหว่ยจะไม่ช่วยพวกสือจวินจวินก็ได้ จะเกลียดชังที่พวกเขาปล้นเงินและกระเป๋าของเขาก็ได้ แต่เขาจะทิ้งหลี่เหวินเจี๋ยไม่ได้เด็ดขาด เพราะหลี่เหวินเจี๋ยคือเพื่อนสนิทของเขา