บทที่ 43 ตามไปดูกัน

ทันทีที่เลิกเรียนตอนบ่าย หลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยก็รีบวิ่งออกจากห้องเรียนเป็นกลุ่มแรก ทั้งสองคนรีบออกจากประตูโรงเรียนแล้วตรงไปซ่อนตัวอยู่ในซอยข้างร้านค้าเล็กๆ ฝั่งตรงข้าม

ภารกิจของพวกเขาสองคนในตอนนี้ก็คือการสะกดรอยตามพวกสือจวินจวิน เพื่อดูว่าพอเลิกเรียนแล้ว พวกนั้นจะไปหาไอ้หลงซานที่ว่านั่นจริงๆ หรือเปล่า

หยวนเหว่ยยังคงไม่เข้าใจการกระทำของหลี่เหวินเจี๋ยเท่าไหร่นัก ในใจของเขายังรู้สึกต่อต้านอยู่ลึกๆ

เขายังคงรู้สึกว่าไม่ว่าพวกสือจวินจวินจะไปทำอะไรก็ไม่ควรช่วย ไม่เพียงแต่จะไม่ช่วย แต่ควรจะหาทางซ้ำเติมเพื่อแก้แค้นถึงจะถูก

แต่เมื่อหลี่เหวินเจี๋ยยืนกรานที่จะทำแบบนี้ ถึงหยวนเหว่ยจะไม่พอใจก็ทำได้เพียงอดทนไว้

หลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยซ่อนตัวอยู่ในซอย พลางผลัดกันโผล่หน้าออกไปสำรวจสถานการณ์ที่ประตูโรงเรียน

ประมาณสิบนาทีต่อมา ในที่สุดก็มีความเคลื่อนไหว

"หลี่เหวินเจี๋ย พวกนั้นออกมาแล้ว! ออกมาแล้ว! กำลังจะไปทางสถานีขนส่ง"

หลี่เหวินเจี๋ยโผล่หัวออกไปดู ก็เห็นสือจวินจวินพาหม่าเฉียงและเมิ่งเจียวสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า มุ่งหน้าไปทางสถานีขนส่งจริงๆ

บ้านของหม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวอยู่ที่ไหนหลี่เหวินเจี๋ยไม่รู้ แต่บ้านของสือจวินจวินอยู่ที่ไหนเขารู้ดี และไม่ใช่ทิศทางนั้นอย่างแน่นอน

"ดูเหมือนว่าไอ้พวกเวรสามคนนี้จะไปแก้แค้นจริงๆ ด้วย" หลี่เหวินเจี๋ยพึมพำกับตัวเอง

"นายจะตามไปดูไม่ใช่เหรอ งั้นเรารีบตามไปกันเถอะ"

"อย่าเพิ่งรีบร้อน รอให้พวกนั้นเดินไปไกลอีกหน่อย เดี๋ยวพวกมันก็รู้ตัวกันพอดี" หลี่เหวินเจี๋ยเหลือบมองแล้วพูด

ผ่านไปนาทีกว่า หลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยจึงออกมาจากซอยและเดินตามหลังพวกสือจวินจวินไปห่างๆ แถมยังจงใจเดินบนทางเท้าคนละฝั่งถนน

"เอ๊ะ ไอ้สามคนนี้จะไปดูหนังม้วนวิดีโอนี่นา"

พอตามมาได้สักพัก พวกสือจวินจวินก็มาหยุดอยู่ที่หน้าร้านวิดีโอแห่งหนึ่งใกล้สถานีขนส่ง ทั้งสามคนยืนลังเลอยู่ตรงมุมกำแพงหน้าประตู เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเข้าไปดีหรือไม่

ส่วนหลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยก็แอบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ฝั่งตรงข้ามถนน หยวนเหว่ยแอบมองแวบหนึ่งก่อนจะหันมาพูดกับหลี่เหวินเจี๋ยด้วยน้ำเสียงคล้ายจะเยาะเย้ย

"รอดูก่อนเถอะ" ในตอนนี้หลี่เหวินเจี๋ยเองก็โผล่หน้าซีกหนึ่งออกมาแอบมองพวกเขาเช่นกัน

บนป้ายโฆษณาหน้าร้านวิดีโอมีตัวอักษรเขียนว่า "โหดตัดโหด" ข้างๆ กันนั้นยังมีโปสเตอร์หนังของโจวเหวินฟะติดอยู่ด้วย

ส่วนลำโพงที่แขวนอยู่หน้าประตูก็กำลังส่งเสียงปืนและเสียงการต่อสู้อันดุเดือดดังออกมาเป็นระยะ

สมัยนี้ยังไม่มีกฎหมายเรื่องมลพิษทางเสียง บรรดาร้านค้าจึงมักจะเปิดลำโพงที่หันออกถนนให้ดังที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อเรียกลูกค้า

หรือว่าไอ้สามคนนี้ไม่ได้มาแก้แค้นจริงๆ แต่ตั้งใจจะมาดูวิดีโอ? แต่ถ้าจะมาดูวิดีโอแล้วทำไมป่านนี้ยังไม่เข้าไปอีก

"หลี่เหวินเจี๋ย พวกนั้นเข้าไปแล้วเห็นไหม นายยังบอกอยู่เลยว่าพวกมันโกรธจนต้องไปหาไอ้หลงซานเพื่อแก้แค้น ที่ไหนได้มันไม่ใช่อย่างที่นายพูดเลยนี่นา เราก็เข้าไปดูวิดีโอสักเรื่องกันดีกว่า"

ครู่ต่อมา พวกสือจวินจวินก็เดินเข้าไปในร้านวิดีโอ หยวนเหว่ยจึงหันกลับมามองหลี่เหวินเจี๋ยด้วยสีหน้าสะใจ

"มีอะไรน่าดูนักหนา เราไม่ได้มาดูวิดีโอสักหน่อย" หลี่เหวินเจี๋ยตอบโดยไม่หันมามอง ยังคงจ้องไปยังทิศทางของร้านวิดีโออย่างต่อเนื่อง

"ถ้าไม่ดูวิดีโอแล้วจะทำอะไรล่ะ กลับบ้านเลยไหม เราไม่เห็นต้องมายืนบื้ออยู่ตรงนี้เลยนี่" หยวนเหว่ยเบ้ปาก

"หยวนเหว่ย... หรือว่านายจะกลับไปก่อน วันนี้มีการบ้านนะ กลับไปทำการบ้านก่อนเถอะ" หลี่เหวินเจี๋ยหันกลับมาพิจารณาหยวนเหว่ยพลางพูด

ถ้าเด็กสามคนนั้นตั้งใจมาดูวิดีโอจริงๆ พวกเขาสองคนก็ไม่จำเป็นต้องเฝ้ารออยู่ที่นี่

นี่เป็นวันแรกของการเปิดเทอม ควรจะเริ่มต้นให้ดี จะทำการบ้านไม่เสร็จไม่ได้

การบ้านแค่นั้นไม่คณามือหลี่เหวินเจี๋ย แต่สำหรับหยวนเหว่ยแล้วไม่แน่

"แล้วนายล่ะ ไม่กลับบ้านเหรอ"

"ฉันก็ต้องกลับสิ จะไม่กลับได้ยังไง เดี๋ยวอีกสักพักฉันก็จะกลับแล้ว" พูดพลางหลี่เหวินเจี๋ยก็หันไปแอบมองที่หน้าร้านวิดีโออีกครั้ง

ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติ แต่ในจังหวะที่หลี่เหวินเจี๋ยกำลังจะละสายตากลับมานั้นเอง สถานการณ์ก็เปลี่ยนไป

"ให้ตายสิ!"

หลี่เหวินเจี๋ยสบถออกมา เพราะเขาเห็นพวกสือจวินจวินถูกคนตีออกมาจากข้างในจนวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

หยวนเหว่ยที่สังเกตเห็นความผิดปกติก็เห็นภาพนี้เช่นกัน เขาเลยรีบหลบเข้าหลังต้นไม้ทันที ราวกับกลัวว่าจะถูกพบตัวและโดนลูกหลงไปด้วย

สือจวินจวินถูกเตะจนล้มกลิ้ง แต่ก็รีบลุกพรวดขึ้นมา ส่วนหม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวถูกอีกฝ่ายคว้าตัวไว้แล้วระดมหมัดใส่

สือจวินจวินพุ่งไปข้างหน้าและผลักคนที่กำลังรุมหม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวออกไปอย่างแรง ก่อนจะตะโกนลั่นว่า "หนี!" แล้วออกตัววิ่งนำไปก่อน

หม่าเฉียงกับเมิ่งเจียวไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ต่างก้มหน้าก้มตาวิ่งหนีตามสือจวินจวินไปอย่างไม่คิดชีวิต

หลี่เหวินเจี๋ยเห็นว่าคนที่ไล่ตีพวกสือจวินจวินมีอยู่ห้าคน อายุราวสิบห้าสิบหกปี แก่กว่าพวกเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

เพียงแต่ท่าทางของคนกลุ่มนี้ดูไม่เหมือนนักเรียน กลับดูเหมือนพวกอันธพาลข้างถนนมากกว่า

ที่พิเศษกว่านั้นคือ สองในห้าคนนั้นหลี่เหวินเจี๋ยพอจะจำหน้าได้

ครั้งก่อนตอนที่หลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยกลับมาจากการไปรับนาฬิกาดิจิทัลที่เมืองจู้เฉิง พวกเขาก็เคยถูกคนสามคนดักไถเงินค่าบุหรี่ในบริเวณนี้เช่นกัน

พอหลี่เหวินเจี๋ยบอกว่าไม่มีเงิน เรื่องก็เลยบานปลายจนพวกเขาจะเข้ามาค้นตัวเพื่อปล้นเงิน ครั้งนั้นหลี่เหวินเจี๋ยกับหยวนเหว่ยวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง จึงรักษานาฬิกาไว้ได้และหนีรอดจากเงื้อมมือของคนเหล่านั้นมาได้

และตอนนี้หลี่เหวินเจี๋ยก็เห็นว่า สองในสามคนที่เคยดักปล้นเขากับหยวนเหว่ยในครั้งนั้นก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย

ดูเหมือนว่าหลงซานที่พวกสือจวินจวินพูดถึง น่าจะเป็นหนึ่งในห้าคนนี้นั่นเอง

"หลี่เหวินเจี๋ย พวกมันวิ่งไปทางนั้นแล้ว เราจะเอายังไงกันดี" หยวนเหว่ยถาม

ไม่ต้องให้หยวนเหว่ยบอก หลี่เหวินเจี๋ยก็เห็นแล้วว่าพวกสือจวินจวินกำลังวิ่งหนีอย่างทุลักทุเลอยู่ข้างหน้า โดยมีวัยรุ่นห้าคนโห่ร้องไล่ตามมาติดๆ

"ไป ตามไปดูกัน"

หยวนเหว่ยคว้าแขนหลี่เหวินเจี๋ยไว้ "นายคิดให้ดีนะ พวกนั้นมีตั้งห้าคน แล้วเราก็เคยมีเรื่องกับพวกสือจวินจวินด้วย... ฉันว่าเราอย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลยดีกว่า"

"หยวนเหว่ย ถ้านายกลัวหรือไม่เต็มใจไป นายก็กลับบ้านไปก่อน ฉันจะตามไปดูสถานการณ์คนเดียว" หลี่เหวินเจี๋ยพูดอย่างจริงจัง

"อะไรนะ ว่าฉันกลัวเหรอ ในเมื่อนายจะไป ฉัน... เห็นฉันเป็นคนทิ้งเพื่อนได้ลงคออย่างนั้นเหรอ"

"ฮ่าๆๆ งั้นก็ไปกันเถอะ เราแค่ตามไปดูสถานการณ์เฉยๆ จะช่วยหรือไม่ช่วยนั่นก็อีกเรื่องหนึ่ง ต่อให้ช่วยก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าไปสู้แบบบุ่มบ่าม" หลี่เหวินเจี๋ยยิ้มอย่างพึงพอใจ

พูดจบหลี่เหวินเจี๋ยก็วิ่งตามไป ส่วนหยวนเหว่ยก็รีบตามไปติดๆ

พวกสือจวินจวินอาจจะรู้สึกว่าบนถนนใหญ่ทำให้ถูกไล่ตามได้ง่าย พอวิ่งไปได้ระยะหนึ่งจึงเลี้ยวเข้าซอยเล็กๆ ที่มุ่งหน้าไปยังภูเขาหลังบริษัทก่อสร้าง

แต่พวกเขาคงลืมคิดไปว่า ถ้าอยู่บนถนนที่มีคนพลุกพล่าน ต่อให้ถูกไล่ตามทัน อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าลงมือหนักเกินไป เพราะถ้าทำเกินกว่าเหตุก็ต้องมีคนทนดูไม่ไหวเข้ามาห้ามปรามบ้าง

แต่หากวิ่งหนีขึ้นไปบนภูเขาแล้วถูกไล่ตามทัน การจะเอาตัวรอดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป

"เมิ่งเจียว ทางนี้ เร็วเข้า พวกมันตามมาแล้ว" สือจวินจวินปีนขึ้นไปบนเนินดิน พอหันกลับไปเห็นว่าเมิ่งเจียวกำลังจะถูกไล่ตามทันก็รีบยื่นมือไปดึงเขาขึ้นมา