บทที่ 2 ประกาศตามหาคน

"กลับบ้านเหรอครับ แต่อาการของพ่อผม..." หลี่เหวินเจี๋ยเหลือบมองหลี่ฟู่ พูดด้วยความกังวลและรู้สึกติดใจ

"เมื่อครู่หมอดูแล้ว เขาแค่เจ็บที่ขาเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรมาก กลับไปหาพวกยาสมุนไพรมาพอกเดี๋ยวก็หาย ถ้าพวกคุณยังอยู่ที่โรงพยาบาลต่อ เกรงว่าแผลจะยิ่งหายยาก รีบไปเถอะ" หมอชรากล่าว

"เสี่ยวเจี๋ย ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะ ในเมื่อใช้แค่ยาสมุนไพรก็หายได้ ไม่เห็นจะต้องมาเสียเงินที่โรงพยาบาลโดยใช่เหตุเลย" พอได้ยินหมอพูดแบบนั้น หลี่ฟู่ก็เริ่มอยากจะกลับขึ้นมาทันที

อันที่จริงสิ่งที่หลี่ฟู่กังวลที่สุดไม่ใช่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องที่เมื่อครู่หลี่เหวินเจี๋ยเอาอิฐฟาดหัวอีกฝ่าย พวกนั้นคงไม่ยอมจบเรื่องง่ายๆ แน่ หากยังอยู่ที่โรงพยาบาลต่อไป ก็มีโอกาสสูงที่จะถูกแก้แค้น

"พ่อครับ เรื่องเงินไม่ต้องห่วง ผมจะหาทางเอง ผมแค่กลัวว่าอาการของพ่อจะเรื้อรัง" หลี่เหวินเจี๋ยพูด

"ถ้าพวกคุณยังจะอยู่ที่นี่ต่อ อาการอาจจะยิ่งหนักขึ้น หมอเตือนได้เท่านี้ จะไปหรือไม่ไปก็แล้วแต่พวกคุณแล้วกัน" เมื่อเห็นว่าหลี่เหวินเจี๋ยไม่ค่อยจะฟังคำแนะนำ แถมยังดูหัวทื่อ หมอชราจึงเริ่มไม่พอใจ

ที่เขาพูดไปก็เพราะทนดูไม่ได้ หากอีกฝ่ายไม่ฟัง ยังดึงดันจะหาเรื่องใส่ตัว เขาก็ช่วยอะไรไม่ได้และคงไปยุ่งเกี่ยวมากกว่านี้ไม่ได้เช่นกัน

"คุณหมอ ขอบคุณครับ งั้นพวกเรา...กลับกันดีกว่า" แม้หลี่เหวินเจี๋ยจะเป็นห่วงอาการของหลี่ฟู่ แต่เขาก็ไม่ใช่คนหัวดื้อ ในเมื่อที่นี่เป็นถิ่นของอีกฝ่าย การอยู่ต่อไปอาจให้ผลตรงกันข้าม กลับไปรักษาที่บ้านก่อนน่าจะดีกว่า

หลี่เหวินเจี๋ยกับหลี่เหวินอิงประคองหลี่ฟู่ออกจากโรงพยาบาล ก่อนจะเรียกรถสามล้อถีบเพื่อส่งหลี่ฟู่กลับบ้าน

ในปี 1992 ที่อำเภอถ่าซานยังไม่มีรถแท็กซี่ หรือแม้กระทั่งรถประจำทาง บนถนนหนทางมีเพียงรถลากเท่านั้นที่สามารถใช้บริการได้

พอกลับถึงบ้าน หลังจากจัดแจงให้หลี่ฟู่นอนลงบนเตียงเรียบร้อย หลี่เหวินเจี๋ยก็ทำท่าจะออกจากบ้าน

"เสี่ยวเจี๋ย นายจะไปไหน" หลี่เหวินอิงวิ่งตามออกมา

"พี่ อยู่ดูแลพ่อนะ ผมจะไปตามหมอบ้านมาดูอาการก่อน ว่าใช้แค่ยาสมุนไพรจะหายจริงหรือเปล่า"

"นายรู้ด้วยเหรอว่าหมอบ้านอยู่ที่ไหน" หลี่เหวินอิงถามอย่างสงสัย

"ผมรู้ พี่เฝ้าบ้านไปนะ เดี๋ยวผมกลับมา" หลี่เหวินเจี๋ยทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วก็เดินสาวเท้าจากไป

หลี่เหวินอิงมองแผ่นหลังของหลี่เหวินเจี๋ยพลางเกาหัว เธอไม่เข้าใจเลยว่าหลี่เหวินเจี๋ยที่ปกติไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน จู่ๆ จะไปรู้ได้อย่างไรว่าหมอบ้านอยู่ที่ไหน

แน่นอนว่าหลี่เหวินเจี๋ยย่อมรู้ดี แถมยังเคยไปตามหมอคนนี้มารักษาพ่อตาของตัวเองด้วยซ้ำ เพียงแต่นั่นเป็นเรื่องในชาติก่อน ตอนนั้นพ่อตาของเขาล้มกระดูกหักจนแพทย์แผนปัจจุบันรักษายาก พอมีคนแนะนำ เลยไปตามหมอบ้านคนหนึ่งที่อยู่แถบชนบทมา

หมอบ้านคนนั้นมาดูอาการเพียงครู่เดียวก็กลับไปเตรียมยาสมุนไพรที่ไม่รู้จักชื่อมาจำนวนหนึ่ง แถมยังทำเฝือกไม้ไผ่มาให้อีกด้วย หลังจากพอกยาและเข้าเฝือกให้พ่อตาของเขาระยะหนึ่ง ท่านก็สามารถกลับมาเดินได้จริงๆ

ดังนั้นครั้งนี้ หลี่เหวินเจี๋ยจึงตั้งใจจะไปตามหมอบ้านคนเดิม

หลังจากเดินไปเกือบชั่วโมง ในที่สุดหลี่เหวินเจี๋ยก็มาถึงบ้านของหมอบ้านคนนั้น ซึ่งปกติแล้วมีอาชีพรับจ้างตอนหมูตอนวัว

หมอบ้านคนนี้ก็แซ่หลี่เช่นกัน ชื่อว่าหลี่ผิงหลัว แต่ไม่ได้เป็นญาติกับครอบครัวของหลี่เหวินเจี๋ยแต่อย่างใด

หลี่ผิงหลัวรู้สึกงุนงงกับการมาถึงของหลี่เหวินเจี๋ย เขาไม่รู้จักเด็กคนนี้ แล้วทำไมจู่ๆ ถึงบุกมาที่บ้านแล้วยืนกรานให้เขาไปดูอาการบาดเจ็บที่ขาของพ่อให้ได้

ในเมื่อหลี่เหวินเจี๋ยย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไม่มีทางจัดการไม่ได้ เขาจึงกุเรื่องขึ้นมาอย่างแนบเนียน แล้วหยิบเงินออกมาอีกยี่สิบหยวน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเชื่อคำพูดของหลี่เหวินเจี๋ย หรือเห็นแก่เงินยี่สิบหยวนกันแน่ หลี่ผิงหลัวจึงหยิบกล่องยาใบเล็กแล้วเดินตามหลี่เหวินเจี๋ยไป

ในปี 1992 เงินยี่สิบหยวนไม่ใช่จำนวนน้อยๆ ต้องเข้าใจก่อนว่าในปีนั้นเงินเดือนโดยเฉลี่ยของเมืองหมิงจูซึ่งเป็นมหานครอันดับหนึ่งของประเทศยังอยู่ที่เพียง 356 หยวนเท่านั้น ส่วนในอำเภอถ่าซานยิ่งน้อยกว่านั้นมาก

ทั้งสองคนเดินไปเรื่อยๆ พอผ่านหัวสะพานผู่หลิน ก็เห็นคนจำนวนมากกำลังมุงดูประกาศที่แปะอยู่บนเสาไฟฟ้า

"หืม บนนั้นเขียนว่าอะไรน่ะ ไปดูด้วยดีกว่า" หลี่ผิงหลัววัยสี่สิบกว่ายังคงรักษาธรรมเนียมของคนทั่วไปที่ชอบมุงดูเรื่องสนุก ในเมื่อคนอื่นๆ กำลังดูกันอยู่ เขาก็ต้องขอเข้าไปดูด้วยคน

"หมอหลี่ พ่อผมยังรอให้คุณไปดูอาการอยู่นะครับ" หลี่เหวินเจี๋ยเอ่ยเตือน

"ฮ่าๆ แค่นาทีเดียว ขอฉันดูแวบหนึ่ง ไม่เสียเวลาหรอกน่า" หลี่ผิงหลัวหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ และไม่ว่าหลี่เหวินเจี๋ยจะเห็นด้วยหรือไม่ เขาก็หิ้วกล่องยาใบเล็กของตัวเองเบียดเข้าไปในฝูงชน

หลี่เหวินเจี๋ยไม่สนใจเรื่องน่าสนุกแบบนี้เลยสักนิด สิ่งเดียวที่เขาสนใจในตอนนี้คืออาการบาดเจ็บของพ่อ

ก่อนที่หลี่เหวินเจี๋ยจะแต่งงาน หลี่ฟู่ไม่ได้แสดงความรักต่อเขามากนัก อย่างน้อยนั่นก็เป็นสิ่งที่หลี่เหวินเจี๋ยเข้าใจมาตลอด แต่พอได้แต่งงานและมีลูก เขาก็เริ่มเข้าใจการกระทำของพ่อขึ้นมาบ้าง

อันที่จริง หลี่ฟู่เพียงแค่แสดงความห่วงใยต่อสองพี่น้องในแบบฉบับของผู้เป็นพ่อนั่นเอง เพียงแต่วิธีการนั้นไม่ได้เปิดเผยชัดเจนหรือลึกซึ้งกินใจก็เท่านั้น

หลี่ผิงหลัวยังนับว่ารักษาสัญญา เขาบอกว่านาทีเดียวก็คือนาทีเดียวจริงๆ ไม่กี่สิบวินาทีต่อมา เขาก็กลับมาอยู่ข้างๆ หลี่เหวินเจี๋ย

"นึกว่าเรื่องอะไร ที่แท้ก็แค่ประกาศตามหาคน" หลี่ผิงหลัวพูดเหมือนกำลังอธิบายให้หลี่เหวินเจี๋ยฟัง แต่ก็คล้ายกับกำลังพูดกับตัวเองอย่างเยาะหยัน

"แค่ประกาศตามหาคน ทำไมถึงมีคนมุงดูเยอะขนาดนั้นล่ะครับ" หลี่เหวินเจี๋ยถามขณะเดินไปพร้อมกับหลี่ผิงหลัวมุ่งหน้ากลับบ้าน

"ก็เพราะว่าคนที่ติดประกาศคือจางหัวหัว เศรษฐีอันดับหนึ่งของถ่าซานน่ะสิ ลูกสาวของเขาหายตัวไปที่ถนนซื่อฟางสองวันแล้ว เขาเลยติดประกาศตามหาคน ใครที่ช่วยหาลูกสาวจนเจอหรือให้เบาะแสได้ จะให้รางวัลห้าหมื่นหยวน ขนาดตำรวจกับตัวเขายังหาไม่เจอ แล้วจะให้พวกเราไปทำอะไรได้" หลี่ผิงหลัวพูดขณะเดิน

"เดี๋ยวนะครับ เมื่อกี้คุณบอกว่านั่นเป็นประกาศตามหาลูกสาวของจางหัวหัวเหรอครับ เด็กหายไปสองวันแล้ว?" หลี่เหวินเจี๋ยหยุดเดินกะทันหันแล้วถามด้วยความประหลาดใจ

"ใช่สิ เป็นอะไรไป"

"รอผมแป๊บนึงนะครับ" หลี่เหวินเจี๋ยไม่ตอบคำถามของหลี่ผิงหลัว แต่กลับออกวิ่งไปยังเสาไฟฟ้าต้นนั้นทันที

"เมื่อกี้ยังรีบร้อนให้ฉันไปดูอาการพ่อมันอยู่เลย ตอนนี้กลับรีบยิ่งกว่าฉันซะอีก" หลี่ผิงหลัวมองแผ่นหลังของหลี่เหวินเจี๋ยพลางพูดอย่างดูแคลน

หลี่เหวินเจี๋ยเบียดเข้าไปในฝูงชนแล้วอ่านประกาศนั้นอีกครั้ง มันเป็นอย่างที่หลี่ผิงหลัวพูดจริงๆ นอกจากนี้ บนประกาศยังมีเบอร์โทรศัพท์สำหรับติดต่อทิ้งไว้ด้วย และรางวัลห้าหมื่นหยวนก็ถูกเน้นด้วยตัวอักษรที่หนาและใหญ่เป็นพิเศษ

พอเห็นประกาศตามหาคนฉบับนี้ ในใจของหลี่เหวินเจี๋ยพลันรู้สึกตึงเครียดและกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที

"หมอหลี่ รบกวนคุณไปที่บ้านผมก่อนได้ไหมครับ ที่อยู่ผมบอกไปแล้วเมื่อครู่ อยู่ที่แฟลตบริษัทก่อสร้าง ตึกสาม ชั้นหนึ่ง พอไปถึงพี่สาวผมจะออกมาต้อนรับเอง ผมมีธุระด่วนต้องไปทำสักครู่" หลี่เหวินเจี๋ยวิ่งกลับมาหาหลี่ผิงหลัวแล้วดึงแขนเขาไว้

พูดจบ เขาก็หันหลังแล้ววิ่งเข้าไปในซอยเล็กๆ ข้างสะพานผู่หลิน

"เฮ้ เฮ้ นายจะไปไหนน่ะ"

"ผมมีธุระด่วน เดี๋ยวกลับมาครับ คุณไปที่บ้านผมก่อนเถอะ" หลี่เหวินเจี๋ยตะโกนตอบโดยไม่หันกลับมา แล้วยังคงวิ่งต่อไปข้างหน้า