356 - เปลี่ยนแผนการ

356 - เปลี่ยนแผนการ

บรรยากาศในเมืองเหลียวหยางนับตั้งแต่ฉินฉานซึ่งเป็นขุนนางผู้แทนฟ้าเข้าพำนัก ก็ยังคงเงียบสงบอย่างประหลาดตลอดมา

เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นฝ่ายบู้ต่างก็แสดงความกระตือรือร้นอย่างมาก ราวกับนัดหมายกันไว้แล้ว วันนี้เจ้าคนนั้นเชิญ พรุ่งนี้อีกคนเชิญ ทุกคนล้วนมาเยือนด้วยตนเอง ทุกคนล้วนกล่าวจาอย่างยิ้มแย้ม ทุกงานเลี้ยงล้วนเต็มไปด้วยเสียงขับร้องร่ายรำ เจ้าภาพและแขกต่างก็สนุกสนานเต็มที่ พอกลับถึงที่พักขุนนางก็ยังไม่ทันได้หายใจทั่วท้อง บัตรเชิญใบใหม่ก็ถูกส่งเข้ามาอีกแล้ว

ฉินฉานรู้ตัวว่าตนเองกำลัง “ดัง” แล้ว เป็นความโด่งดังที่คล้ายกับหญิงคณิกาชื่อดังในหอคณิกาที่ถูกเหล่าบุรุษรุมกันไม่หยุดนั่นเอง

นอกเมืองเหลียวหยาง

บริเวณนอกเมืองเต็มไปด้วยป่าไม้และทุ่งหญ้า ที่นี่กลางวันและกลางคืนมีความแตกต่างของอุณหภูมิสูง ลมหนาวกรรโชกพัดโหมกระหน่ำ พัดพาเอาทรายเหลืองปลิวว่อนไปทั่วทุ่งกว้างมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่ปลายจมูก

ลมทรายที่พัดใส่ใบหน้าทำให้รู้สึกเจ็บแสบ ทางเหนือของเมืองเหลียวหยางไม่มีถนนต่อออกไปอีก มีเพียงผืนป่าเรียงต่อกัน และทุ่งหญ้าเวิ้งว้างทอดยาวคั่นอยู่ตรงกลาง

ทาร์นากับผู้ติดตามอีกสองคนขี่ม้าไปอย่างเชื่องช้า คืนเช่นนี้ไม่เหมาะแก่การเดินทาง เดิมทีควรจะกางกระโจมพักรอให้ลมทรายสงบแล้วจึงค่อยเดินทางต่อ ทว่าที่นี่ห่างจากเมืองเหลียวหยางเพียงไม่กี่สิบลี้ ทาร์นาแม้จะเป็นสตรีมองโกลที่ซื่อตรง แต่ก็รู้ดีว่าหลังจากล่วงเกินหลี่เกาแล้ว ที่แห่งนี้ไม่อาจอยู่นานได้ มีเพียงกลับไปยังทุ่งเลี้ยงสัตว์ในเขตอิทธิพลของตั่วเอี้ยนเท่านั้นจึงจะปลอดภัย ดังนั้นจึงตัดสินใจเดินทางกลางดึก

ในลมหนาวกรรโชก สามคนเดินทางอย่างยากลำบาก ม้าที่พวกเขาขี่ดูเหมือนจะสัมผัสได้ว่าพายุใกล้เข้ามาแล้ว เมื่อเดินมาถึงริมป่าโปปูลัส ม้าไม่ว่าจะถูกโบยตีอย่างไรก็ไม่ยอมก้าวเดินต่อ มีแต่เดินวนอย่างกระวนกระวายอยู่กับที่

“ทาร์นา ที่นี่ใกล้เมืองเหลียวหยางมาก เกรงว่าไม่ปลอดภัยแล้ว หลี่เกานั้นอำมหิตยิ่งกว่างูพิษ โหดเหี้ยมยิ่งกว่าหมาป่าเดียวดาย เขาไม่มีทางปล่อยพวกเราไปแน่” ผู้ติดตามชาวมองโกลคนหนึ่งตะโกนเสียงฝ่าลมหนาว

ทาร์นาลูบแผงคอม้าตัวโปรดด้วยความสงสาร ถอนหายใจแล้วตัดสินใจเด็ดขาด

“ลงจากม้า เราเดินเอง ปล่อยม้าให้ไปตามทาง ม้าของข้าคือไข่มุกที่เจิดจรัสที่สุดบนทุ่งหญ้า ผู้ใดเก็บมันได้ ย่อมต้องดูแลมันเป็นอย่างดี”

ทั้งสามคนเพิ่งลงจากม้า กอดคอม้าพูดลาอย่างอาลัยอาวรณ์ บางคนถึงกับร้องเพลงพื้นเมืองมองโกลเสียงแผ่วด้วยน้ำตา ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าปะปนกันดังแว่วมาแต่ทิศทางเมืองเหลียวหยาง

ทั้งสามตกใจ รีบมองหน้ากัน และพบว่าทุกคนล้วนมีแววตาตกใจและหวาดกลัวเหมือนกัน

ทหารติดตามที่หลี่เกาส่งมาถึงแล้ว!

“เข้าป่า! หลบไป!” ทาร์นาตัดสินใจในฉับพลัน

เสียงยังไม่ทันจบ เสียงสายเกาทัณฑ์ดีดดัง ฉับ ลูกเกาทัณฑ์สีดำดอกหนึ่งปักเฉียงอยู่บนพื้นห่างจากทาร์นาเพียงสิบก้าว ในสภาพลมแรงทรายหนาแบบนี้ ระยะยิงและความแม่นยำของเกาทัณฑ์ลดลงมาก แต่เพียงลูกเกาทัณฑ์นี้ก็มากพอจะทำให้ทาร์นากับผู้ติดตามสิ้นหวัง

พวกเขาถูกพบตัวแล้ว ไม่มีทางหนี!

“นักรบบนทุ่งหญ้าไม่เคยหวาดกลัวศึกใดทั้งสิ้น เทพนิรันดร์จะคุ้มครองเพียงชนผู้กล้าเท่านั้น! สู้!” ทาร์นาชักดาบมองโกลโค้งออกมา เปล่งเสียงคำรามราวสัตว์เพศเมียบาดเจ็บ

“สู้!” ผู้ติดตามอีกสองคนก็ชักดาบออกมาเช่นกัน ฝ่าลมทรายที่บดบังสายตา พุ่งเข้าหากลุ่มเงาคนหลายสิบที่ลางเลือนอยู่ไม่ไกล

ศึกที่ต่างกันราวฟ้ากับดิน นักรบสามคนต่อกรกับศัตรูกว่าสิบคน “ความกล้า” ณ เวลานี้ดูจะไร้ความหมาย หลี่เกาส่งยอดฝีมือที่ชำนาญการต่อสู้มาโดยเฉพาะ เพียงเพื่อฆ่าทาร์นาให้ได้ก่อนออกจากเมืองเหลียวหยาง การส่งคนมากมายขนาดนี้แสดงให้เห็นถึงความมุ่งมั่นของหลี่เกาในการกำจัดนาง

การต่อสู้กินเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยน้ำชา ผู้ติดตามสองคนก็ถูกแทงทะลุร่างจนสิ้นใจ ทาร์นาฝึกฝนศิลปะการต่อสู้กับฮัวตังมาตั้งแต่เด็ก แม้จะมีฝีมือ ทว่าก็ไม่อาจต้านทานการรุมโจมตีจากศัตรูนับสิบได้

ไม่นานก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำ บาดแผลที่แขนซ้ายถูกฟันจนเลือดไหลไม่หยุด ทาร์นารู้สึกราวกับชีวิตของตนเองกำลังไหลออกไปพร้อมสายเลือดนั้น ลมหายใจของนางเริ่มหนัก เสียงดาบที่ฟาดฟันก็ค่อยๆ อ่อนแรงลง

แสงสะท้อนจากคมดาบสีขาววาบหนึ่งฟันเข้าหาลำคออันบอบบางของนางอย่างไร้ปรานี ทาร์นารู้ว่าตนไม่อาจหลบได้แล้ว นางจึงทิ้งดาบยิ้มเศร้าแหงนหน้ามองฟากฟ้ามืดมิด ฟากฟ้าที่ไร้ดาว ไร้แม้แต่แสงแห่งความหวัง

“ท่านเทพนิรันดร์......” ทาร์นาร้องลั่นด้วยเสียงแหลมโหยหวน

ขณะที่ดาบใกล้ถึงลำคอเพียงไม่ถึงหนึ่งนิ้ว เสียงดัง ปึ่กๆ หลายเสียงก็ดังขึ้น ดาบที่จะฟันคอกลับชะงักกลางอากาศ แล้วหลุดลงไปอย่างไร้แรง

ทาร์นาลืมตาโพลง มองเห็นทหารอีกนับร้อยปรากฏตัวขึ้นโดยไร้การคาดหมาย กำลังเข้าปะทะกับทหารฝีมือดีของหลี่เกาอย่างดุเดือด

เสียงลมกรรโชกกลบเสียงการต่อสู้ ทว่าทหารกลุ่มใหม่เหล่านี้กลับมิได้ด้อยไปกว่าพวกของหลี่เกาเลยแม้แต่น้อย ไม่นานนักสถานการณ์ก็พลิกกลับ เวลาหนึ่งเค่อผ่านไป ศพนอนเกลื่อนพื้น ทหารของหลี่เกาไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

ทาร์นาในสภาพย่ำแย่นั่งหมดแรงอยู่ไม่ไกล มองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เย่จิ่นเฉวียนเช็ดเลือดบนอาวุธของตนกับเสื้อผ้าศพศัตรูสองสามครั้ง เก็บอาวุธเข้าฝัก จากนั้นก็จ้องทาร์นาด้วยสีหน้าราบเรียบ ทหารนับร้อยที่อยู่ด้านหลังก็หอบหายใจแรง แต่ไม่มีผู้ใดส่งเสียง ต่างยืนเงียบอยู่ข้างหลังเขา

หลังจากเหม่อลอยอยู่พักใหญ่ ทาร์นาก็พูดขึ้นอย่างติดๆ ขัดๆ เป็นภาษาฮั่น

นางรู้สึกอย่างลึกซึ้งว่าทหารกลุ่มนี้ที่ไม่รู้โผล่มาจากไหนแต่ช่วยชีวิตนางไว้นั้นจะต้องเป็นชาวฮั่นแน่นอน

“พวกเจ้า...ช่วยข้าทำไม?”

เย่จิ่นเฉวียนแค่นเสียง

“เพราะเจ้าตายไม่ได้”

“ทำไมถึงตายไม่ได้?”

“เจ้าตายแล้ว การเดินทางของใต้เท้าของพวกเราในเหลียวตงจะลำบากขึ้นมาก”

ทาร์นาตกใจยกมือปิดปาก นางไม่ใช่คนโง่ คำพูดนี้ของเย่จิ่นเฉวียนเผยนัยออกมามากมาย

“พวกเจ้า...คือทหารใต้บัญชาของขุนนางผู้แทนฟ้าใช่หรือไม่? เป็นเขาที่ส่งพวกเจ้ามาช่วยข้า?”

เย่จิ่นเฉวียนกล่าวเสียงเย็น “ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าใครส่งพวกเรามา? เทพนิรันดร์ของพวกเจ้าหรือ?”

ภาพร่างบอบบางของฉินฉานลอยเข้ามาในหัวของทาร์นา นางกล่าวว่า

“ด้านหนึ่งก็ดื่มเหล้ากับหลี่เกา อีกด้านก็ส่งคนมาช่วยข้า ขุนนางผู้แทนฟ้าคิดอะไรกันแน่?”

เย่จิ่นเฉวียนพูดเรียบๆ “สิ่งที่ขุนนางผู้แทนคิดลึกล้ำยิ่ง เจ้าเป็นหญิงต่างเผ่าย่อมไม่อาจคาดเดาได้ ใต้เท้าให้ข้ามาบอกเจ้าอย่างหนึ่ง วันนี้ขอมอบของขวัญชิ้นใหญ่แก่บิดาของเจ้า ฮัวตัง เรื่องหลี่เกาสังหารนักรบตั่วเอี้ยนเพื่อแย่งความชอบ ใต้เท้าจะให้คำตอบแก่ฮัวตังในวันหน้า”

ทาร์นาอึ้งไปครู่ใหญ่ จากนั้นก็เอื้อมมือมาอย่างไม่เกรงใจ

“ของขวัญล่ะ? ไหนว่าให้ของขวัญ?”

เย่จิ่นเฉวียนเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ก่อนโบกมือ ทหารนับร้อยขึ้นม้าแล้วจากไปอย่างเงียบงัน

กลางลมหนาวที่พัดกรรโชก เสียงเย็นยะเยือกของเย่จิ่นเฉวียนดังแว่วมา

“วันนี้ช่วยชีวิตบุตรีหัวหน้าตั่วเอี้ยนไว้หนึ่งชีวิต นี่แหละคือของขวัญชิ้นใหญ่ที่ใต้เท้ามอบให้ฮัวตัง”

สีหน้าทาร์นาแปรเปลี่ยนหลายครั้ง สุดท้ายตะโกนถามไปทางที่เย่จิ่นเฉวียนจากไป

“ใต้เท้าของพวกเจ้าชื่ออะไร?”

“ฉินฉาน”

*เหลยเฟิงเมื่อทำความดีไม่เคยโอ้อวดอะไร มักจดบันทึกไว้เงียบๆ ในสมุดบันทึกของตนแม้แต่เรื่องเดียวก็ไม่พลาด

เมื่อเทียบกับเขาแล้ว ระดับจิตใจของฉินฉานก็อาจจะต่ำกว่าเล็กน้อย การทำความดีของเขานั้นไม่บริสุทธิ์นัก ล้วนมีจุดมุ่งหมายที่ชัดเจน

“ใต้เท้า ตั้งแต่โบราณมาก็มีคำว่า ‘วีรบุรุษช่วยหญิงงาม’ แม้ไม่จำเป็นต้องเป็นวีรบุรุษลงมือเองก็ตาม แต่หลังจากช่วยแล้วอย่างน้อยก็ควรได้นอนกับนางสักครั้ง เพื่อจะได้กลายเป็นเรื่องราวรักนิรันดร์ ท่านส่งคนไปช่วยแม่หญิงดิบเถื่อนนั่น แล้วกลับเอาแค่นั้นมาเป็นของขวัญส่งให้ฮัวตัง ข้าน้อยว่าท่านขาดทุนแล้วจริงๆ”

ติงซุ่นพูดอย่างไม่เข้าใจเลยว่าใต้เท้าของตนส่งคนไปช่วยทาร์นาทำไม มองไม่เห็นจุดประสงค์เลยสักนิด

ฉินฉานยิ้ม “ครั้งนี้เรามาเหลียวตงเพื่ออะไร?”

ติงซุ่นตอบทันที “ผูกมิตรกับตั่วเอี้ยน ฆ่าหลี่เกา”

ฉินฉานพยักหน้า

“ใช่ ถูกต้อง ทั้งสองข้อนั้นคือเป้าหมายหลัก เดิมทีข้าคิดจะ ‘ปราบศัตรูภายในก่อน แล้วค่อยกำจัดศัตรูนอก’ กะฆ่าหลี่เกาก่อนแล้วค่อยผูกมิตรกับตั่วเอี้ยน เพราะสุดท้ายแล้ว หลี่เกาคือปัญหาใหญ่ พอได้หัวของเขามา ปัญหาทั้งภายในและภายนอกก็จะหมดสิ้น ทว่าเมื่อมาถึงเมืองเหลียวหยาง ข้ากลับพบว่า ที่นี่ง่ายเกินกว่าที่ข้าคิดไว้...”

ติงซุ่นงุนงง “ง่ายไม่ใช่ดีหรือขอรับ?”

“คำว่า ‘ง่าย’ ที่ว่าคือ ขุนนางและผู้บัญชาการทุกคนในเหลียวตงต่างกลายเป็นหางเสือและปีกของหลี่เกาทั้งหมด หน้าตาทุกคนก็เหมือนกันหมด เจ้าจุดไฟเผากองบัญชาการเหลียวตงตอนนี้ ต่อให้ใครตายในนั้นก็ไม่มีใครน่าสงสารสักคน”

ฉินฉานถอนหายใจ “หลิวผิงกุ้ย พูดไม่ผิดเลย เหลียวตงไม่มีคนดี วันนี้ข้าก็ได้เห็นกับตาแล้ว”

แม้แต่ติงซุ่นผู้หยาบกระด้างก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักจะยุ่งยากแล้ว เขาพูดอย่างร้อนรน

“ใต้เท้า แล้วตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี?”

“ต้องเปลี่ยนแผน เปลี่ยนมาเป็นผูกมิตรกับตั่วเอี้ยนก่อน แล้วค่อยฆ่าหลี่เกา”

ติงซุ่นเข้าใจขึ้นมาบ้าง “เพราะฉะนั้นที่ใต้เท้าส่งเย่จิ่นเฉวียนไปช่วยทาร์นา ก็เพื่อแสดงความจริงใจต่อฮัวตัง เตรียมการไว้สำหรับขั้นตอนถัดไปในการผูกมิตรใช่หรือไม่?”

ฉินฉานยิ้ม “ถูกต้อง ตั่วเอี้ยนต้องเกลี้ยกล่อมไว้ให้ได้ พื้นที่ของสามกองทัพตั่วเอี้ยนตั้งอยู่ตรงกลางระหว่างต้าหมิงกับตาตาร์ เป็นดินแดนกันชนโดยแท้ ถ้าเราได้พื้นที่ตรงนี้มา ก็สามารถทำให้ต้าหมิงได้เปรียบและมีแรงสนับสนุนขึ้นมาอีกส่วน อีกอย่าง ตั้งแต่รัชศกเฉิงฮวา ตั่วเอี้ยนก็แสดงความจงรักภักดีต่อต้าหมิงมาอีกครั้ง เราไม่อาจทำให้ชนชั้นบรรณาการเหล่านี้หมดศรัทธาได้… ติงซุ่น ตอนนี้ไปส่งคนลับไปที่ต้าหนิงพบฮัวตัง บอกว่า ขุนนางผู้แทนฟ้าอยากพบเขา มีเรื่องสำคัญเกี่ยวกับความมั่นคงของชายแดนต้าหมิง อีกทั้งยังเกี่ยวพันถึงผลประโยชน์สำคัญของตั่วเอี้ยนทั้งสามในอีกหลายสิบปีข้างหน้า จะไปหรือไม่ให้เขาคิดให้ดีๆ”

“ใต้เท้า ถ้าเขาไม่ไปล่ะ? แผนของเราก็พังหมดสิ”

“ถ้าไม่ไป ก็จับลูกสาวเขามาเชือดซะ เสมือนข้าไม่เคยช่วยนางเลย”

ติงซุ่นอึ้งไปครู่หนึ่ง พูดเสียงต่ำ “ข้าน้อยรู้สึกว่าใต้เท้าอ้อมไปหน่อย ถ้าท่านส่งคนไปสู่ขอลูกสาวเขาโดยตรง ให้เขายกลูกสาวแต่งให้ท่าน เท่านี้ปัญหาทั้งหลี่เกากับตั่วเอี้ยนก็จบในคราวเดียว…”

ฉินฉานพูดเสียงจริงจัง “ติงซุ่นเอ๋ย หากข้าเป็นคนง่ายๆ ขนาดนั้น เมียน้อยที่เจ้าพึ่งแต่งมาในเมืองหลวง เดี๋ยวลูกที่เกิดมาจะหน้าคล้ายข้าเอานะ...”

……………..

เหลยเฟิง (雷锋) เป็นทหารในสังกัดกองทัพปลดแอกประชาชนของสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นลูกกำพร้าจากจังหวัดฉางชา มณฑลหูหนาน และเข้าร่วมเป็นยุวสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จีน สมัครเข้าเป็นทหารพลาธิการในกองทัพปลดแอกประชาชนตั้งแต่อายุ 20 ปี และประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตในระหว่างปฏิบัติหน้าที่ ด้วยวัยเพียง 21 ปี

ภายหลังการเสียชีวิต ชื่อและภาพลักษณ์ของเหลยเฟิง ถูกพรรคคอมมิวนิสต์จีนนำมาใช้ในการโฆษณาชวนเชื่อ ในฐานะประชาชนจีนตัวอย่าง ผู้สมถะ ทุ่มเท และอุทิศตนให้กับแนวทางของเหมาเจ๋อตง มีการตีพิมพ์สมุดบันทึกประจำวันของเหลยเฟิง ที่เขียนชื่นชมแนวคิดของเหมาเจ๋อตงผู้นำพรรคคอมมิวนิสต์อย่างกว้างขวาง

………….