54 - คนคุ้นหน้ากลับมาพบ

54 - คนคุ้นหน้ากลับมาพบ

นับแต่ข้ามเวลามา โลกนี้ไม่เคยปรานีฉินฉานเลยแม้แต่น้อย เขาหลอกล่อให้ถังอิ๋นยอมออกบทกวี ร่ายนิยายไซอิ๋ว ด้วยเป้าหมายคือเงิน กลโกงสารพัดที่ใช้มาจึงแลกได้เพียงเงินไม่กี่ร้อยตำลึง

แต่พริบตาเดียว เงินเหล่านั้นก็หายวับไปหมด ตอนนี้ผ้าห่อเงินก้อนนั้นสะอาดเสียยิ่งกว่าหน้าของฉินฉานเสียอีก

หัวใจของฉินฉานแทบแหลกสลาย

เดิมทีการเลี้ยงดูเครื่องจักรกลของชาติกลับสิ้นเปลืองถึงเพียงนี้ ทั้งที่นี่เป็นเพียงตำแหน่งเบื้องล่างที่สุดของกองทัพราชสำนักต้าหมิงเท่านั้น

คิดไปคิดมาแล้ว ฮ่องเต้ทุกพระองค์ของราชวงศ์ต้าหมิงช่างน่าเวทนาโดยแท้ การเป็นฮ่องเต้ช่างไม่ง่ายเลย พวกที่คิดแย่งชิงบัลลังก์ควรจะรู้ตัวเสียที ว่าการแย่งบัลลังก์นั้นมันคุ้มค่าหรือไม่ เรื่องที่ควรโยนให้คนอื่นรับผิดชอบกลับแย่งกันมารับไว้เองหมด บัดซบหรือไม่เล่า?

ตลอดบ่ายวันนั้น ฉินฉานนั่งนิ่งอยู่ในห้องใน มือกำผ้าห่อเงินเปล่าเปลี่ยวแน่น สายตาเลื่อนลอยราวกับไว้ทุกข์ให้กับวัยเยาว์ที่จากไป และ...เงิน?

แม้จะจัดระเบียบภายในสำเร็จ แต่ต้องแลกมาด้วยเงินไม่กี่ร้อยตำลึง และได้เพียงความภักดีของลูกน้อง ซึ่งฉินฉานรู้ดีว่าความภักดีนี้จะคงอยู่ตราบเท่าที่เงินยังไม่หมด

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีรองตู้คอยจับจ้อง หากตนพลาดพลั้งนิดเดียว เจ้าอำมหิตคนนั้นจะไม่ลังเลที่จะปลุกปั่นคนให้ก่อเรื่อง และโค่นตนลงมา ถ้าอยากตบหน้ามันอีกครั้ง คงไม่ง่ายแล้ว

ฉินฉานลูบคางอย่างครุ่นคิด ต้องหาทางให้รองตู้ได้รับบทเรียนที่เข็ดหลาบ ไม่เช่นนั้นจะต้องเจอคนแบบมันโผล่มาก่อกวนตลอด จะเป็นบริวารที่ดีได้อย่างไรกัน

จะซื้อใจลูกน้องไม่กี่คน ให้ไปดักตีรองตู้ยามค่ำคืน?

นับว่าเข้าที เพียงแต่...ตอนนี้หัวหน้าฉินไม่มีเงินจะซื้อใจใครแล้ว...

ถ้าเป็นคนอื่นมาเจอสภาพนี้ ฉินฉานคงแนะนำอย่างใจดีว่าให้เอาหัวโขกตายเสียเถอะ

…

ชีวิตอันสงบสุขอยู่ได้เพียงสองวัน ปัญหาก็ถาโถมมาอีกแล้ว

คราวนี้ปัญหามาแปลกมาก

ยามใกล้ค่ำ ฉินฉานกำลังกล่าววาจาเชิงอุดมการณ์ว่า “ตอบแทนพระคุณฮ่องเต้ ถึงตายก็ไม่เสียดาย” อยู่ในลานบ้าน ทันใดนั้น ประตูรั้วที่แสนบอบบางก็ถูกพังเข้าอย่างแรง เสียงตะโกนอันโอหังดังขึ้น

“ไอ้สารเลวที่บอกว่าถ้าข้ากล้ามา มันก็กล้าตบหน้าข้า ออกมารับความตายซะ!”

ถ้อยคำจบลง เหล่าคนรับใช้แต่งชุดยามต่างถือไม้พุ่งกรูเข้ามาในลาน

ท่ามกลางหมู่ชนโหดเหี้ยม ปรากฏบุรุษหนึ่งในชุดยาวสีฟ้าอ่อน คาดเอวด้วยผ้าแพรประดับหยก ถือพัดพับเดินเชิดจมูกอย่างกร่างสุดขีด

ฉินฉานมองไปแล้วแทบกลั้นหัวเราะไม่อยู่

เจ้าสวีเผิงจูนี่ ไม่ว่าไปที่ใดก็ยังน่าโดนตบหน้าเหมือนเดิม ตนประเมินความยโสของคุณชายผู้นี้ในเมืองอิงเทียนต่ำเกินไปจริงๆ

ในหมู่ลูกน้ององค์รักษ์เสื้อแพรที่อึ้งตะลึงกันทั้งลาน ฉินฉานจับได้ทันทีว่าในดวงตาของรองตู้แวบผ่านรอยยินดี

ไฟโทสะของฉินฉานพวยพุ่งขึ้นทันที เขาพอจะเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ปล่อยข่าวลือยั่วยุคุณชายผู้นี้ให้โกรธ จนบุกมาหาเรื่อง ยืมมีดผู้อื่นฆ่าคน

ยอดเยี่ยม คิดลอบทำร้ายหัวหน้าแถมยังหักหลังกันเองในรัง...

จากที่ไกลๆ สวีเผิงจูยังเชิดหน้าราวกับหงส์ท่ามกลางฝูเป็ด ปากก็ไม่หยุดโวยวาย

“ไอ้ที่ว่าการกองพันบัดซบนั่น ข้าพูดจะแตกก็แตกได้ เล่ยหงยังไม่กล้าหือสักคำ ยังจะคิดว่าข้าไม่กล้าทุบสถานีร้อยคนของพวกแกงั้นรึ? ช่างเป็นเรื่องน่าขันที่สุดในโลก...เอ๊ะ? นั่น นั่นไม่ใช่...อ้า!”

เขาเบิกตาโพลง เมื่อเห็นฉินฉานยืนยิ้มอย่างเงียบๆ ด้านหน้า จากนั้นตะโกนออกมาอย่างยินดีว่า “...พี่พิซซ่า!”

ฉินฉาน “…”

ดูคำที่เจ้าหมอนี่พูดเข้าเถอะ มีชื่อจริงดีๆ ไม่เรียก ดันเรียกว่า...พี่พิซซ่า

เมินความดีใจจนเกินเหตุของคุณชาย ฉินฉานขึงหน้าตวาดลั่น “องค์รักษ์เสื้อแพรคือสุนัขอินทรีแห่งราชวงศ์ จะไปเกรงกลุ่มบ่าวไพร่ชั่วที่พวกอันธพาลเลี้ยงดูได้อย่างไร? พวกพี่น้อง ตีมันให้หมด!”

พวกองค์รักษ์เสื้อแพรที่ยังยืนอึ้งเมื่อครู่ต่างหันมามองฉินฉานอย่างประหลาด

จากสายตาของพวกเขา ฉินฉานมองเห็นได้ชัดว่า...นั่นคือสายตาที่มองคนบ้า

ในความเงียบงัน รองตู้พลันแย้มยิ้มขึ้นมา นั่นคือคำที่เขารออยู่! หากจะก่อเรื่องก็ต้องให้ใหญ่หลวงไปเลย ตราบใดที่ทำให้นายกองหน้าใหม่ผู้นี้ขัดแย้งกับคุณชายเข้าอย่างจัง เช่นนั้น...จุดจบของเขาก็...

รองตู้พลันชูฝักดาบหนังปลาฉลามขึ้นตะโกนว่า “นายกองสั่งให้เราตี พี่น้องทั้งหลาย พวกเราจงทำตามคำสั่ง! ขออภัยด้วยคุณชาย นี่คือคำสั่งทหาร...”

ตูม!

พวกของรองตู้ไม่มีลังเล ฟาดฝักดาบเข้าปะทะกับพวกคนรับใช้ของจวนเว่ยกว๋อกง

รองติงลังเลมองหน้าฉินฉาน เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนนิ่งประหนึ่งภูผา ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความมั่นใจ เขาที่เคยสาบานว่าจะภักดีจึงตัดสินใจทันที โบกฝักดาบนำพาพี่น้องพุ่งเข้าสู่สมรภูมิ

สวีเผิงจูเห็นฉินฉานสั่งอย่างกะทันหันก็ยืนอึ้ง ก่อนจะตะโกนด้วยความตกใจ “เฮ้ย พี่พิซซ่า นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าไม่จำข้าแล้วหรือ...โอ๊ย! ใครฟาดข้า?!”

ในขณะนั้นเอง รองตู้ที่ซุ่มอยู่ พลันใช้ฝักดาบฟาดแขนของสวีเผิงจูเข้าอย่างจัง

สวีเผิงจูซึ่งนิสัยเดิมก็ขี้โมโสอยู่แล้ว ถึงขั้นปะทุ

“พวกเจ้า! ตีมันให้ยับไปเลย!”

สงครามปะทุขึ้นทันที

ในลานบ้านอันคับแคบ มีคนมากกว่าสองร้อยกำลังตะลุมบอนกัน บ้างล้ม บ้างร้อง บ้างน้ำลายกระเซ็น ควันฝุ่นลอยคลุ้ง อารมณ์เกรี้ยวกราดกระจายจนบรรยากาศยุ่งเหยิงสุดขีด...

ในความชุลมุน สวีเผิงจูผู้สภาพย่ำแย่ก็ตะเกียกตะกายฝ่าฝูงชนมาถึงข้างฉินฉานที่ยืนชมสถานการณ์อย่างใจเย็นที่หน้าประตูห้องใน

“เฮ้ เจ้าแซ่ฉิน เจ้าบ้าแล้วหรือ? คนคุ้นเคยเจ้าก็ยังตี? ลืมข้าแล้วหรืออย่างไร?” สวีเผิงจูกล่าวอย่างโกรธเคือง

ฉินฉานกล่าวเรียบๆ “ขออภัย เพิ่งจำเจ้าได้เมื่อครู่นี้เอง...”

“เจ้า...ตอนอยู่เส้าซิงก็ตีข้าทีหนึ่งแล้ว ยังจะมาตีอีกที่นี่?” สวีเผิงจูกุมแขนด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น

ฉินฉานเหลือบตามอง ไม่ใส่ใจกล่าวว่า “ข้าไม่ได้ตีเจ้านี่...”

“แต่ลูกน้องเจ้าตีข้า!”

“ใครตีเจ้าก็ตีคืนไปสิ หรือคุณชายเริ่มถือศีลแล้ว?”

สวีเผิงจูจ้องเขาเขม็ง “ข้าตีลูกน้องเจ้า เจ้าก็ไม่เคือง?”

ครั้งก่อนเขาเคยกล่าวว่าขอเป็นสหายกับฉินฉาน และเขาเป็นคนจริงใจต่อสหายเสมอ

ฉินฉานยิ้ม “ถ้าเจ้าตีคนอื่นในกลุ่มข้า ข้าคงเคือง แต่...คนเมื่อครู่ ข้าไม่ถือสา”

สวีเผิงจูนิ่งงัน จ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแผ่ว “ข้ารู้สึกเหมือนตนเองถูกเจ้าหลอกอีกแล้ว...”

เขาหันหน้าไป ดวงตาแปรเปลี่ยนเป็นดุดันน่ากลัว ชี้ไปยังรองตู้ที่ยังคงคล่องแคล่วกระโดดโลดเต้นอยู่กลางสนาม แล้วตะโกนลั่น

“พวกเจ้า! ตีมันให้ยับจนแม่มันยังจำหน้าไม่ได้!”

“รับทราบ!” เหล่าคนรับใช้พากันตะโกนพร้อมเพรียง

จากนั้นทั้งหมดก็พุ่งเข้าล้อม เป้าหมายชัดเจน คือรองตู้ และเริ่มรุมฟาดอย่างโหดร้าย...

ท่ามกลางการต่อสู้ รองตู้ทั้งโกรธทั้งโมโห “ทำไมถึงตีข้าคนเดียวล่ะพวกเจ้า…”

เสียงประท้วงค่อยๆ แผ่วลง จนในที่สุดก็เงียบหาย…

………….