บทที่ 1389: ไหนบอกไม่หิว
บทที่ 1389: ไหนบอกไม่หิว
เจ้าเสน่ห์ไม้หวานแสนน่ารักถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพยักหน้าอย่างตั้งใจ
“เม่ยเม่ย!”
ไม่ว่าจะให้ช่วยเรื่องอะไร มันก็จะช่วยอยู่แล้ว!
“ชิงชิง” ชิงเป่าพอใจกับท่าทีของเจ้าเสน่ห์ไม้หวานมาก จึงเริ่มแปลให้ทันที
เฉียวซางยิ้มแล้วพูดว่า
“ก็ไม่ได้มีอะไรใหญ่โตหรอก แค่อยากให้เธอช่วยชิงเป่าฝึกทนกลิ่นเหม็นน่ะ”
แม้ว่าเสน่ห์กลิ่นสาบจะวิวัฒนาการกลายเป็นเสน่ห์ไม้หวานแล้ว กลิ่นตัวมันก็หอมขึ้นจริง แต่ทักษะพ่นกลิ่นเหม็นก็ยังไม่หายไปไหน
แถมเพราะมันวิวัฒนาการเป็นระดับนายพลแล้วด้วย กลิ่นเหม็นที่ปล่อยออกมาก็ยิ่งแรงกว่าตอนเป็นเสน่ห์กลิ่นสาบเสียอีก
สีหน้าของชิงเป่าแข็งค้างในทันที
มันก็เตรียมใจไว้ว่าจะฝึกฝนอยู่แล้วแหละ แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาไวขนาดนี้
“เม่ยเม่ย?”
เจ้าเสน่ห์ไม้หวานทำหน้าสงสัย แล้วส่งเสียงเรียกเบาๆ
การฝึกทนกลิ่นเหม็นคืออะไรกันแล้วต้องทำยังไง?
เฉียวซางไม่ต้องรอให้ชิงเป่าแปลก็เข้าใจความหมายจากสีหน้าของเสน่ห์ไม้หวานแล้ว เธออธิบายอย่างใจเย็นว่า
“ก็แค่ให้แกใช้ทักษะพ่นกลิ่นเหม็นใส่มันไปเรื่อยๆ จะใช้ตอนซ้อมต่อสู้กับมัน หรือให้มันฝึกทักษะในสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นก็ได้ รอจนกว่ามันจะสามารถสงบสติอารมณ์อยู่ในกลิ่นนั้นได้ยาวๆ โดยที่ลมรอบตัวไม่มีการสั่นไหว แบบนั้นถึงจะถือว่าฝึกเสร็จแล้ว”
ระหว่างพูด เธอก็มองไปทางชิงเป่า
ที่พูดนี่ก็พูดให้มันฟังด้วยนั่นแหละ
ถึงชิงเป่าจะฝืนทนกลิ่นเหม็นได้ในระยะเวลาสั้นๆ หรือแสดงสีหน้าหลอกๆ ได้ แต่ลมรอบตัวที่ได้รับผลกระทบจากอารมณ์มันน่ะ หลอกไม่ได้
ถ้าลมนิ่งสงบ แสดงว่ามันก็ใจสงบจริงๆ
“ชิงชิง…”
ชิงเป่าได้ยินแล้ว ก็เผลอจินตนาการภาพตัวเองฝึกซ้อมอยู่ในบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นชวนเป็นลมขึ้นมาทันที
แค่คิดก็สยองจนต้องรีบสลัดภาพออกจากหัว
“เม่ยเม่ย!”
เสน่ห์ไม้หวานเข้าใจทันที มันพยักหน้าแรงๆ อย่างจริงจัง พร้อมส่งเสียงแสดงความมั่นใจว่าจะช่วยให้ชิงเป่าฝึกสำเร็จให้ได้แน่นอน
“งั้นก็ฝากด้วยนะ” เฉียวซางพูด
“เม่ยเม่ย!”
เสน่ห์ไม้หวานโบกอุ้งเท้าน้อยๆ บอกว่าไม่เป็นไรเลย แถมบ้านมันก็อยู่ติดกัน เดินมาฝึกทุกวันยังได้เลย
สีหน้าชิงเป่าแข็งเป็นหิน ไม่อยากแปลอะไรทั้งนั้นแล้วตอนนี้
จู่ๆ ก็มีหลุมดำปรากฏขึ้นกลางอากาศ แล้วหัวของซุนเป่าก็โผล่ออกมาจากข้างใน ส่งเสียงมาเบาๆ
“ซุนซุน!”
มันบอกว่างานง่ายๆ แถมไปมาหากันได้ง่ายแบบนี้ มันจะมาช่วยฝึกทุกวันเลย!
พูดจบก็หายวับกลับเข้าไปในหลุมดำทันที
“ชิงชิง!”
ชิงเป่าร้องตะโกนเสียงดังใส่ซุนเป่าที่ตอนนี้กลับไปอยู่บนฟ้าอีกแล้ว
ซุนเป่ากำลังตั้งใจสู้กับมังกรทะยานฟ้าอยู่ มันทำทีไม่ยินไม่ฟังอะไรทั้งนั้น
“ชิงเป่า” เฉียวซางหันมามองมัน “เมื่อกี้แกเองก็รับปากแล้วว่าจะฝึก”
“ชิงชิง…”
พอได้ยินแบบนั้น แรงกดดันบนตัวชิงเป่าก็ลดฮวบลงทันที
“เม่ยเม่ย?” เสน่ห์ไม้หวานถามว่า เริ่มเมื่อไหร่ดี?
“ซุนซุน!”
ซุนเป่าที่อยู่กลางอากาศก็ช่วยแปลอีกแรง ขณะเดียวกันก็ควบคุมเงาโจมตีมังกรทะยานฟ้าไปด้วย
มันถามว่าเริ่มเมื่อไหร่!
ชิงเป่า: “……”
หมอนี่แกล้งกันชัดๆ
เฉียวซางคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดว่า
“งั้นเริ่มตอนนี้เลยก็แล้วกัน ไหนๆ แกก็มาแล้ว”
“เม่ยเม่ย” เสน่ห์ไม้หวานพยักหน้า บอกว่าไม่มีปัญหาเลย
เฉียวซางหันไปมองชิงเป่า
“ชิงชิง”
ชิงเป่าฝืนยิ้มออกมาอย่างน่าสงสาร แล้วพยักหน้า บอกว่ามันก็ไม่มีปัญหาเหมือนกัน
พอทุกอย่างลงตัวแล้ว เฉียวซางก็หันหลังเดินจากไป มายืนอยู่ข้างๆ อาจารย์มิเคลล่าที่ชายคาบ้าน
“เม่ยเม่ย” เสน่ห์ไม้หวานหันมามองคนที่มันชอบ พอเห็นว่าอีกฝ่ายอยู่ในเขตปลอดภัยแล้ว มันก็เริ่มปล่อยพลังทันที กลิ่นเหม็นสีเขียวเข้มก็พวยพุ่งออกมาจากกลีบดอกไม้รอบคอมันทันที
ชิงเป่าสูดหายใจเข้าลึกตามสัญชาตญาณ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ ร่างกายก็เปล่งแสงสีชมพูออกมา
พร้อมกันนั้น พื้นดินใต้เท้าราวๆ ยี่สิบตารางเมตรโดยรอบก็ส่องแสงสีชมพูขึ้นมาด้วยเช่นกัน
“ไม่คิดเลยว่าเสน่ห์กลิ่นสาบข้างบ้านจะวิวัฒนาการกลายเป็นเสน่ห์ไม้หวานเพราะเธอ” มิเคลล่าพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน
เธอได้ยินบทสนทนาทั้งหมดเมื่อครู่
“ฉันก็ไม่คิดเหมือนกันค่ะ” เฉียวซางพูดอย่างรู้สึกไม่คาดฝัน “แค่เอาดอกไม้ไปให้มันหลังแข่งจบเท่านั้นเอง”
“เธอยังมอบความมั่นใจให้มันด้วย” มิเคลล่ากล่าว
“จริงๆ แล้วต้องชมเสน่ห์ไม้หวานเองมากกว่าค่ะ” เฉียวซางมองร่างที่อยู่ไกลๆ สีชมพูเข้มสวยงาม แล้วยิ้ม “ถ้าเสน่ห์กลิ่นสาบทุกตัวสามารถวิวัฒนาการได้แค่เพราะมีคนให้ดอกไม้กับคำชมหนึ่งคำล่ะก็ ป่านนี้ก็คงมีเสน่ห์ไม้หวานเต็มไปหมดแล้วล่ะค่ะ”
มิเคลล่าหันมามองเฉียวซาง ทันใดนั้นในใจก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา บางทีถึงแม้นักเรียนคนนี้จะไม่ได้มีพรสวรรค์โดดเด่นอะไร แต่บนดาวนภาเพลิงก็คงยังมีสัตว์อสูรมากมายที่ยินยอมจะทำพันธสัญญากับเธอแน่ๆ
“โม่โม่~”
“โม่โม่~”
ในขณะที่เธอกำลังครุ่นคิด มังกรฝึกหัดตัวน้อยสองตัวก็เดินออกมาโดยมีผลไม้ติดฟันอยู่ในปาก
เฉียวซางเห็นเข้าก็รีบทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องต้องทำ แล้วรีบเดินกลับห้องของตัวเองในทันที
“โม่โม่”
“โม่โม่”
เจ้ามังกรทะยานฟ้าน้อยสองตัวยังคงเคี้ยวผลไม้อย่างอารมณ์ดี พร้อมกับหันไปมองทางที่หัวหน้าเผ่าอยู่
เจ้าตัวไร้ยางอายสองตัวนี่...
ราชามังกรหงุดหงิดจนจมูกบาน ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ รีบควักโทรศัพท์ออกมา แล้วกดโทรออก “โม่โม่ โม่โม่!” เรียกสมาชิกในเผ่ามาเปลี่ยนตัวใหม่ด่วนๆ
มิเคลล่ามองขึ้นไปยังดวงอาทิตย์ที่ยังส่องแสงอยู่บนฟ้าอย่างเหงาๆ...
...
หกโมงครึ่งตอนเย็น
เฉียวซางมองเจ้ามังกรฝึกหัดสองตัวที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร พวกมันกินผลไม้ไปอย่างสุภาพเรียบร้อย แถมยังคอยใช้กระดาษเช็ดปากหลังจากกัดทุกคำอีกต่างหาก
เธอลังเลนิดหน่อย ก่อนจะพูดว่า “สองตัวนี้...เหมือนจะไม่ใช่คู่ที่มากินตอนเที่ยงเลยแฮะ?”
“โม่โม่”
ราชามังกรทำหน้าตาเหมือนจะบอกว่าสายตาดีใช้ได้เลยนี่นา แล้วร้องเบาๆ
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่ากินเม็ดพลังงานไปพลาง ช่วยแปลไปด้วย
มันบอกว่าคู่ที่มากินตอนเที่ยงกลับไปแล้ว ตอนนี้เป็นคู่ใหม่ที่เพิ่งมาแทน
มังกรฝึกหัดทั้งสองตัวไม่พูดอะไร แค่ยิ้มให้เฉียวซางแล้วพยักหน้า ถือว่าเป็นการทักทาย
เปลี่ยนเร็วขนาดนี้เลยเหรอ...
เฉียวซางรีบก้มหน้าก้มตากินข้าว กลัวโดนลากไปคุยด้วย
โชคดีที่สองตัวนี้นิสัยเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร ยังคงกินผลไม้ต่อไปอย่างเงียบๆ
ราชามังกร: “……”
มันแสดงสีหน้าเหนื่อยล้า แล้วหันไปมองมังกรรากฐานที่นั่งอยู่ข้างๆ พลางถอนใจในใจว่า
ถ้าเจ้านี่ยังอยู่แค่ระดับเริ่มต้น โอกาสโดนทำพันธสัญญาน่าจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวแน่ๆ...
มังกรรากฐานกินผลไม้อย่างเงียบๆ ทำเป็นไม่เห็นสายตาของหัวหน้าเผ่า
ขณะที่มังกรน้อยอสนีก็กินเม็ดพลังงานไปด้วย พร้อมกับมองมังกรฝึกหัดทั้งสองตัวด้วยสีหน้าไม่ค่อยเป็นมิตรนัก
ส่วนชิงเป่า ตอนนี้ได้แต่นั่งเหม่อมองเม็ดพลังงานตรงหน้าอย่างไร้ชีวิตชีวา กินไม่ลงเลยแม้แต่คำเดียว
ไม่รู้ว่าเพราะช่วงฝึกมันนานเกินไปหรือเปล่า ถึงแม้เสน่ห์ไม้หวานจะกลับไปแล้ว แต่มันยังรู้สึกเหมือนกลิ่นเหม็นยังลอยวนอยู่รอบตัวตลอดเวลา...
“ซุนซุน?”
ซุนเป่ามองชิงเป่า แล้วส่งเสียงเบาๆ แสดงความเป็นห่วงว่า เป็นอะไรไป?
“ชิงชิง”
ชิงเป่าส่ายหัวนิดๆ บอกว่า ไม่เป็นไร แค่รู้สึกไม่ค่อยหิว กินไม่ลงเท่านั้นเอง
หยาเป่าแสดงสีหน้าตกใจทันที ดูเหมือนไม่คิดเลยว่าจะมีสัตว์อสูรไม่เจริญอาหารต่อหน้าอาหารอร่อยขนาดนี้
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่าร้องออกมาบอกว่า อย่าปล่อยให้เสียของเลย ถ้างั้นให้มันช่วยกินให้ก็ได้!
ว่าจบก็ยื่นอุ้งเท้าออกไป เตรียมจะหยิบเม็ดพลังงานตรงหน้าชิงเป่ามา
แต่ชิงเป่ากลับขยับถาดเม็ดพลังงานหนีหน้าเรียบเฉยแล้วหันก้นใส่หยาเป่า ก่อนจะเริ่มกินอย่างจริงจัง
“ย่าห์ ย่าห์…”
หยาเป่าทำหน้างง
ก็เมื่อกี้บอกว่าไม่หิวไม่ใช่เหรอ…