บทที่ 1390: ผลเนตรโลหิต

เฉียวซางที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด แล้วก็หัวเราะออกมา

“ถึงชิงเป่าจะกินไม่ลงจริงๆ ก็ใช่ว่าแกจะกินเม็ดพลังงานของมันได้นะ แต่ละตัวมีสูตรเม็ดพลังงานที่ปรุงเฉพาะของใครของมัน กินสลับกันไม่ได้ ถ้าแกยังไม่อิ่มก็กินจานของตัวเองเพิ่มเอาสิ”

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าดวงตาเป็นประกายทันที ร้องออกมาอย่างดีใจ

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าก็รีบถอดวงแหวนออก แล้วหยิบเม็ดพลังงานของหยาเป่าออกมาหน่อยหนึ่ง เทใส่จานให้ทันที

ราชามังกรเห็นภาพนี้ก็รู้สึกพอใจกับบรรยากาศกลุ่มเพื่อนในอนาคตของเหล่าเด็กรุ่นใหม่ในเผ่าตัวเองมาก

แล้วจู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ มันก็ผลักจานกับข้าวจานหนึ่งไปทางมิเคลล่า แล้วยิ้มพร้อมส่งเสียงเรียก

“โม่โม่~”

มิเคลล่า: “……”

เธอรู้ดีว่าราชามังกรต้องการทำอะไร แต่ถึงอย่างนั้นก็อดรู้สึกเหมือนตัวเองถูกเอาใจขึ้นมาเฉยๆ ไม่ได้

หลังมื้อเย็นจบลง มังกรฝึกหัดสองตัวก็ช่วยกันเก็บโต๊ะตามคำสั่งของราชามังกร

ส่วนพวกหยาเป่าก็พากันไปซ้อมที่ลานฝึกกลางแจ้ง

เฉียวซางกลับเข้าห้อง แล้วนั่งสมาธิบนพื้น

ประมาณสองนาทีให้หลังก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง เธอลืมตาขึ้นมา แล้วเห็นว่าซุนเป่ากำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่หน้าตู้หนังสือ

กล้าขึ้นนะเนี่ย! ฉันยังไม่ได้อนุญาตเลยแท้ๆ ยังจะกล้าเล่นคอมต่อหน้าฉันอีกเหรอ...

เฉียวซางกระแอมหนึ่งที แล้วถามว่า

“ไม่ไปซ้อมเหรอ?”

แต่ปฏิกิริยาตกใจแบบที่จินตนาการไว้ก็ไม่เกิดขึ้น

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าไม่แม้แต่จะหยุดมือ ร้องตอบเบาๆ ว่า กำลังย่อยอยู่ เดี๋ยวค่อยไป

เฉียวซางเลิกคิ้วนิดๆ แล้วหัวเราะ “ย่อยด้วยการเล่นคอมเนี่ยนะ?”

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าหันขวับมา มองเธอด้วยสีหน้าเหมือนพยายามจะบอกว่าขอสวรรค์เป็นพยานให้ข้าที แล้วชี้ไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

มันไม่ได้เล่นคอม แต่มันกำลังหาภารกิจเพื่อทำแลกแต้ม เป็นงานจริงจังนะ!

เว็บไซต์ของสถาบันผู้ฝึกสัตว์อสูรแห่งจักรวรรดินั้นลงภารกิจไว้ไม่ใช่แค่เฉพาะบนบลูสตาร์ แต่ยังรวมถึงดาวอื่นๆ ด้วย เพราะมีศิษย์เก่าหลายคนอยู่ต่างดาว และบางทรัพยากรก็หาจากดาวอื่นได้เท่านั้น

แม้ว่าภารกิจที่ทำได้ในต่างดาวจะมีไม่มาก แต่มันก็ยังมีอยู่

ที่แท้หาภารกิจนี่เอง ถึงว่ากล้าเล่นคอมต่อหน้าฉันเฉยเลย

เฉียวซางรู้สึกว่าตัวเองกล่าวหาซุนเป่าเกินไปหน่อย เลยพูดเสียงนุ่มลงว่า

“ดูได้ไม่เกินครึ่งชั่วโมงนะ”

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าร้องเบาๆ ว่าครึ่งชั่วโมงก็พอแล้ว แล้วก็ตั้งใจไล่หางานที่ทำได้ต่อ

ตอนอยู่บนบลูสตาร์ยังพอมีภารกิจให้ทำบ้าง แต่พอมาอยู่ดาวนภาเพลิงแบบนี้ ภารกิจที่รับได้ก็ยิ่งหายากขึ้นไปอีก...

เฉียวซางหลับตา นั่งสมาธิต่อไป

ผ่านไปสิบกว่านาที สายตาของซุนเป่าก็ไปหยุดอยู่บนภารกิจหนึ่ง

[หวังว่าศิษย์เก่าบนดาวนภาเพลิงจะช่วยส่งผลเนตรโลหิตให้ฉันหนึ่งผล ค่าตอบแทน 1,000 แต้ม ฉันออกค่าขนส่งเอง]

เจ้านายเคยพูดไว้ว่าถ้าหาแต้มครบ 1,000 จะซื้อโทรศัพท์ให้มัน...

1,000 แต้ม! ภารกิจนี้ให้ตั้งพันแต้ม! ถ้าทำสำเร็จ มันก็จะได้มือถือแล้ว!

ซุนเป่ามองภารกิจนี้ด้วยแววตาเปล่งประกาย หัวใจเต้นแรง แล้วก็ขยับสายตาออกจากจอไม่ได้อีกเลย

“ซุนซุน!”

“ซุนซุน!”

แต่พอผ่านไปไม่นาน มันก็ได้สติ รีบบินไปหาเจ้านาย เขย่าตัวเธออย่างตื่นเต้น แล้วร้องสองทีติดกัน

“มีอะไรน่ะ?” เฉียวซางลืมตาขึ้นอย่างจนใจ แล้วถาม

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าชี้ไปที่จอคอมพิวเตอร์ แล้วร้องอย่างตื่นเต้น บอกว่ามันเจอภารกิจที่ให้แต้มเยอะมากแล้ว!

“ภารกิจอะไรเหรอ?” เฉียวซางลุกขึ้น เดินไปดูหน้าจอคอม

แค่เห็นก็รู้แล้วว่าเป็นภารกิจไหน

เพราะหน้าจอแสดงข้อมูลภารกิจอย่างละเอียด และมุมล่างซ้ายของจอก็เขียนว่า “รับภารกิจแล้ว” ตัวโตๆ สีแดงเด่นหรา

เฉียวซางมองภารกิจอยู่พักหนึ่ง มุมปากกระตุก แล้วพูดเสียงเรียบ

“ยกเลิกภารกิจนี้ไปซะ”

“ซุนซุน?”

ซุนเป่าร้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ทำไมล่ะ!?

เฉียวซางถอนหายใจ ก่อนจะอธิบาย

“ผลเนตรโลหิตน่ะ ต่อให้มีเงินก็หาไม่ได้ในท้องตลาดหรอก มันเป็นผลไม้ที่ใช้สำหรับกลั่นเลือดสัตว์อสูรให้บริสุทธิ์ ต้องใช้ต้นไม้พันปีเท่านั้นถึงจะออกลูก แล้วก็มีลูกแค่หนึ่งครั้งในพันปี แบบนี้จะมีขายตามปกติได้ยังไงล่ะ?”

“ซุนซุน……”

ซุนเป่าทำหน้าผิดหวังทันทีเมื่อได้ยินคำอธิบาย

ไม่มีผลเนตรโลหิต ก็เท่ากับไม่มีแต้ม

ไม่มีแต้ม ก็เท่ากับไม่มีมือถือ

มือถือของมัน…หายวับไปแล้ว…

เฉียวซางปลอบว่า

“แกลองหาภารกิจอื่นดูอีกก็ได้”

“ซุนซุน……”

ซุนเป่าพยักหน้าอย่างห่อเหี่ยว

ก็คงต้องแบบนั้นแหละ…

มันลอยกลับไปที่หน้าคอมพิวเตอร์ มองจอแสดงภารกิจ แล้วสายตาก็หยุดอยู่ที่แต้มตอบแทน มันขยับอุ้งมือเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่กล้ากดปุ่มยกเลิกภารกิจลงไป…

…

เช้าวันถัดมา

สนามแข่งศึกชิงจ้าวสัตว์อสูรระดับสูงสุดแกร่ง

ในโซนผู้เข้าแข่งขัน

ชิงเป่านั่งอยู่บนที่นั่งด้วยสภาพเหมือนคนนอนไม่พอ ลมรอบตัวพัดแรงอย่างผิดปกติเป็นช่วงๆ

“ไม่สบายเหรอ?” เฉียวซางถาม

“ชิงชิง…”

ชิงเป่าร้องตอบเบาๆ ว่ามันแค่หลับไม่ค่อยสนิทเมื่อคืน

“ทำไมล่ะ?” เฉียวซางถามต่อ

“ชิงชิง…”

ชิงเป่าร้องตอบอีกครั้ง เพราะตอนนอนเมื่อคืนมันรู้สึกเหมือนยังมีแต่กลิ่นเหม็นลอยรอบๆ

จำได้ว่าเมื่อคืนหลังอาหาร เสน่ห์ไม้หวานก็มาซ้อมให้ต่อเลยจนถึงเวลาก่อนนอน นี่อย่าบอกนะว่า โดนฝึกจนเกิดฝังใจเข้าแล้ว

เฉียวซางเรียกออกมาเบาๆ

“ลู่เป่า”

หัวของลู่เป่าโผล่ออกมาจากกระเป๋า ไม่พูดไม่จา ใช้อัญมณีบนหน้าผากเปล่งแสงสีฟ้าสลัวส่องลงไปที่ชิงเป่า

หลังแสงฟ้าจางหาย มันก็ไม่พูดอะไรอีก รีบมุดหัวกลับเข้ากระเป๋าเหมือนเดิม

“รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?” เฉียวซางถาม

“ชิงชิง…”

ชิงเป่าส่ายหัวเล็กน้อย

ร่างกายรู้สึกดีขึ้นก็จริง แต่ยังรู้สึกเหมือนยังได้กลิ่นอยู่นิดๆ

อาการทางจิตสินะ

เฉียวซางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดว่า

“งั้นเอาแบบนี้ไหม พักการฝึกทนกลิ่นไว้ก่อน รอแข่งเสร็จค่อยกลับมาฝึกกันอีกที”

“ชิงชิง”

ชิงเป่าได้ยินแล้ว สายตาก็เปลี่ยนเป็นแน่วแน่ ส่ายหัวอย่างหนักแน่น

ไม่! มันจะฝึกต่อ!

เฉียวซางลังเลนิดหนึ่ง

“แต่ว่าสภาพตอนนี้ของแก อาจจะส่งผลตอนแข่งได้นะ”

“ชิงชิง”

ชิงเป่าหายใจเข้าลึก แล้วฝืนยิ้มหวานออกมา ร้องบอกว่า ตอนนี้มันปรับสภาพเรียบร้อยแล้ว

เฉียวซางมองลมที่ยังพัดวนรอบตัวชิงเป่าอยู่แล้วก็เงียบไป

ขณะเดียวกัน พิธีกรก็กล่าวจบคำพูดเปิดงานพอดี

เธอพูดเสียงดังใส่ไมค์ เข้าสู่เนื้อหา

“การแข่งรอบคัดเลือก 16 คนสุดท้ายเพื่อเข้าสู่รอบ 8 คน เริ่มต้นแล้ว! มาดูกันว่าคู่แข่งในรอบนี้จะเป็นใคร! เชิญชมจอยักษ์ด้านหน้าได้เลยค่ะ!”

หน้าจอเสมือนขนาดใหญ่ปรากฏภาพผู้เข้าแข่งขันทีละคนอย่างรวดเร็ว

ภาพไล่สลับอย่างต่อเนื่อง

ไม่นาน ภาพก็ค่อยๆ หยุดนิ่ง

เฉียวซางเห็นชื่อคู่แข่งของตัวเองในพริบตา

[เฉียวซาง VS มังกรเร้นลึก]

....

พรุ่งนี้กลับมาลงติดเหรียญตามแบบเดิมนะครับ ลง 5 ตอน ฟรี 1 ตอนครับ ส่วนตอนที่ฟรีไปแล้วจะฟรีถาวร จะย้อนกลับมาอ่านตอนไหนก็ได้ไม่มีติดเหรียญครับ หากมีคำผิดหรือข้อผิดพลาดประการใดแจ้งแอดมินที่เพจ เอินเอินขอแปล ได้เลยนะครับ อยู่ตอบแทบจะตลอดเวลาครับ ขอบคุณครับ