บทที่ 1382: แผนการของราชามังกร

“โม่โม่!”

“โม่โม่!”

“โม่โม่!”

สัตว์อสูรร่างใหญ่หลายตัวร่อนลงสู่พื้น เสียงกระแทกทำให้กระแสลมปั่นป่วนซัดออกไปทั่วบริเวณ

มังกรน้อยอสนีรีบโอบรัดคอเฉียวซางไว้แน่นโดยอัตโนมัติ กลัวตัวเองจะปลิวไปกับลม

โชคดีว่าเฉียวซางมีประสบการณ์แล้ว รีบยกมือขึ้นป้องกันคอตัวเองไว้ก่อน ไม่ให้มังกรน้อยอสนีเผลอรัดแรงจนหายใจไม่ออก

พอลมสงบลง มังกรน้อยอสนีก็ผ่อนคลายลง และเฉียวซางก็ได้เห็นรูปร่างของพวกมันชัดๆ

สัตว์อสูรเหล่านี้ตัวสูงราวสิบกว่าเมตร หัวเรียวยาว ด้านบนศีรษะมีเขาแหลมชี้ไปด้านหลัง ดวงตายาวเรียวดูเฉียบคม ร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยเกล็ดสีแดงเลือด ส่วนท้องเป็นสีขาว ขามีกล้ามเนื้อแน่น หางยาวมีแฉก ส่วนปลายเป็นครีบ และมีปีกขนาดใหญ่สองข้าง

มังกรทะยานฟ้า สัตว์อสูรประเภทมังกร ระดับราชา มีนิสัยหยิ่งทะนงตัว ความเร็วเคลื่อนที่สูงมาก ภูมิใจในสายพันธุ์และชอบดูแลพวกเดียวกัน…

ข้อมูลพวกนี้แวบขึ้นมาในหัวของเฉียวซางโดยอัตโนมัติ

เธอมองราชามังกรด้วยสีหน้าตกตะลึง แล้วถามว่า

“ให้พวกมังกรทะยานฟ้าพวกนี้มาช่วยฝึกงั้นเหรอ?”

“โม่โม่”

ราชามังกรพยักหน้าตอบรับ

“โม่โม่ โม่โม่ โม่โม่ โม่โม่”

มังกรทะยานฟ้าทั้งสี่ตัวต่างก็ส่งเสียงทักทายทีละตัว

ของจริงแฮะ…เฉียวซางทั้งตกใจทั้งประทับใจ ได้สัตว์อสูรระดับราชาสี่ตัวมาช่วยฝึก นี่มันหรูหราเกินไปแล้ว!

ว่าแต่…เจ้าพวกนี้แอบอยู่ใกล้ๆ มาตลอดเลยเหรอ? มองจากความเร็วที่โผล่มาเมื่อกี้ คงแอบอยู่ไม่ไกลแน่ๆ

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าที่กำลังฝึกอยู่ เห็นพวกมังกรทะยานฟ้าโผล่มาก็เทเลพอร์ตมาหาในทันที พร้อมกับมองสำรวจพวกมันตั้งแต่หัวจรดหาง

เหล่ามังกรทะยานฟ้าจำคำสั่งของหัวหน้าตัวเองได้ดี จึงยิ้มให้มันอย่างเป็นมิตร

หยาเป่าชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบกลับแบบเป็นมิตรเช่นกัน

“ซุนซุน…”

ซุนเป่ามองมังกรทะยานฟ้าทั้งสี่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่าง

มันหยิบเครื่องระบุสัตว์อสูรออกมาเงียบๆ แล้วเล็งไปยังตัวหนึ่งในนั้น

ไม่นาน เสียงจากเครื่องก็ดังขึ้นมา พร้อมด้วยน้ำเสียงคุ้นเคย

[นายท่าน เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยใช้กันเลยนะ น่าจะใช้กันให้บ่อยกว่านี้แท้ๆ ไหนๆ ขอฉันดูหน่อยสิ มังกรทะยานฟ้า สัตว์อสูรมังกรระดับราชาแห่งดาวนภาเพลิง หยิ่งมาก! ภาคภูมิใจในสายพันธุ์ตัวเองมาก! เป็นสัตว์อสูรที่อยู่รวมกันเป็นฝูง! เด่นทั้งเรื่องความเร็วและพลังป้องกัน! ถือเป็นสัตว์อสูรสายอึดตัวจริง นายท่าน ถึงฉันจะเชื่อมั่นในตัวนายท่าน แต่ถ้านายท่านจะไปสู้กับมันล่ะก็…]

ยังไม่ทันฟังจบ ซุนเป่าก็รีบปิดเครื่องทันที

มังกรทะยานฟ้าทั้งสี่หันมามองมันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบกึ่งๆ หยอกล้อ

สัตว์ตัวเล็กเท่าฝ่ามือพวกมันจะมาสู้กับพวกมันเนี่ยนะ ดูยังไงก็ตลกชอบกล

ราชาแถมมาเป็นแพ็กถึงสี่ตัว การฝึกครั้งนี้ดูยังไงก็เหมือนจัดมาปราบมันโดยเฉพาะ ซุนเป่าหน้าถอดสีไปครึ่งหนึ่ง หันหลังเตรียมจะมุดกลับเข้าไปในหลุมดำทันที

แต่เสียงของเฉียวซางก็ดังขึ้น

“ซุนเป่า”

“ซุนซุน…”

ซุนเป่าหันกลับมาช้าๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง…

“หยาเป่า ลู่เป่า กงเป่า” เฉียวซางเรียกต่อ

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าร้องตอบอย่างกระตือรือร้น

ลู่เป่าและกงเป่าหยุดการฝึก แล้วหันมามองทันที

“ต่อไปจะให้พวกมังกรทะยานฟ้าช่วยฝึกพวกแกนะ”

“ย่าห์ ย่าห์!”

หยาเป่าท่าทางตื่นเต้นสุดๆ ร้องเสียงใส ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆ ขยายขนาดขึ้น

มังกรทะยานฟ้าตัวใหญ่ที่สุดในกลุ่มมองหยาเป่าที่กำลังโตขึ้น ดวงตาเริ่มฉายแววพร้อมปะทะ…

พวกมันสบตากันแวบเดียวก็เข้าใจตรงกันทันที แล้วในพริบตาทั้งสองก็กลายเป็นแสงสีแดงกับแสงสีขาว พุ่งหายไปจากที่เดิม

“ปิงตี้!”

ลู่เป่าตะโกนออกมา แล้วร่างก็ขยายขึ้นอย่างช้าๆ

มังกรทะยานฟ้าอีกตัวที่อยู่ใกล้หันไปมอง เห็นการเปลี่ยนแปลงของลู่เป่าเข้าตาก็เผยสีหน้าตะลึงทันที แล้วกระพือปีกบินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น

เหลือมังกรทะยานฟ้าอีกสองตัวยังไม่มีคู่ฝึก ทั้งคู่หันมามองตรงมาทางซุนเป่า

ซุนเป่าเบือนหน้าหนีทันที ไม่ยอมสบตาแม้แต่นิดเดียว

“กงฉิว”

เสียงของกงเป่าดังขึ้น มันบินเข้ามาใกล้แล้วส่งเสียงเรียก

“โม่โม่”

มังกรทะยานฟ้าตัวที่ดูแข็งแรงที่สุดพยักหน้าตอบรับ

กงเป่าหันกลับแล้วบินขึ้นสู่ท้องฟ้า

มังกรทะยานฟ้าตัวนั้นจึงตามขึ้นไปทันที

ตอนนี้เหลือเพียงมังกรทะยานฟ้าตัวสุดท้าย… ที่ยังไม่มีคู่

มันหันไปมองซุนเป่าอีกครั้ง พร้อมส่งเสียงเรียก

“โม่โม่”

ซุนเป่ายังทำท่าเบือนหน้าหนีเหมือนเดิม ไม่กล้าสบตา

ไม่มีความสำนึกเลยว่าตัวเองเก่งขึ้นแค่ไหนแล้ว เฉียวซางส่ายหน้าอย่างปลงๆ ก่อนพูดขึ้นว่า

“ตอนนี้พวกแกก็ระดับเดียวกันแล้วนะ แล้วก็อย่าลืมว่าแกเพิ่งปลุกทักษะใหม่กับลักษณะเฉพาะตัวขึ้นมา ฉันยังจำได้เลยว่าแกเคยอยากสู้กับหยาเป่ากับลู่เป่ามาก่อนใช่ไหมล่ะ?”

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าดวงตาลุกวาวทันที จากนั้นก็หันไปทางมังกรทะยานฟ้าแล้วส่งเสียงท้าทาย ก่อนจะเทเลพอร์ตขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงกว่า 100 เมตร พร้อมกับกวักนิ้วใส่ฝ่ายตรงข้ามด้วยท่าทางหาเรื่องสุดๆ

มังกรทะยานฟ้าหัวเราะเสียงเหี้ยมในลำคอ แต่นึกถึงคำสั่งของหัวหน้าก็รีบระงับอารมณ์ บังคับสีหน้าให้สงบก่อนจะกระพือปีกบินตามไป

“ราชามังกร ขอบคุณมากนะ” เฉียวซางกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ

สัตว์อสูรระดับราชา 4 ตัวที่มาฝึกให้สัตว์ของเธอแต่ละตัวอย่างพอดิบพอดีแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

“โม่โม่”

ราชามังกรส่งเสียงเหมือนไม่คิดมาก บอกว่า เธอเป็นลูกศิษย์ของผู้ฝึกสัตว์อสูรของฉัน ช่วยเธอเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว

มิเคลล่าที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ : “……”

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ด้วยร่างสายลม คอยช่วยแปลให้

เฉียวซางคิดในใจว่า ไม่รู้สัตว์อสูรตัวอื่นของอาจารย์มิเคลล่าจะเป็นแบบนี้ด้วยไหม ถ้าใช่ พวกหยาเป่าคงจะพัฒนาเร็วขึ้นกว่านี้อีกมากแน่ๆ

ราชามังกรเห็นชิงเป่า ก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ มันหันไปเรียกมังกรเร้นลึก

“โม่โม่”

มังกรเร้นลึกที่ก่อนหน้านี้กำลังแอบส่งสายตาให้เฉียวซางถึงกับชะงัก จากนั้นรีบส่ายหัวทันที แสดงท่าทีปฏิเสธชัดเจน

“โม่โม่!”

มันไม่อยากฝึกกับภูติเร้นเมฆาเลย เพราะอีกฝ่ายเป็นประเภทแฟรี่ซึ่งมันที่เป็นประเภทมังกรแพ้ทางแบบเต็มๆ ถ้าฝึกแล้วโดนจัดหนักเข้า มนุษย์ที่มันอยากทำสัญญาด้วยคงไม่สนใจมันอีกแน่

“โม่โม่”

ราชามังกรส่งเสียงต่ำกว่าปกติ แววตาเต็มไปด้วยอำนาจ

“โม่…โม่…”

มังกรเร้นลึกทำปากเบะเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมจำนนต่อแรงกดดันจากหัวหน้า หันไปมองชิงเป่าแล้วส่งเสียงเรียกเบาๆ

ชิงเป่ากวาดตามองมันแวบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน

แต่ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้น เฉียวซางที่อ่านสีหน้าของราชามังกรและมังกรเร้นลึกออกก็พูดขึ้นว่า

“ไม่ต้องช่วยชิงเป่าฝึกหรอก ช่วงนี้มันมีแข่ง ฉันต้องฝึกมันแบบเฉพาะทาง แล้วอีกอย่างชิงเป่ากับมังกรเร้นลึกจะลงแข่งรายการเดียวกัน ถ้าฝึกด้วยกันจนรู้ทางกันหมด มันจะไม่แฟร์กับมังกรเร้นลึกเท่าไหร่”

ถึงอย่างไรแฟรี่ก็เป็นประเภทที่ชนะทางมังกรโดยตรง ถ้าชิงเป่ารู้จุดอ่อนของมังกรเร้นลึกหมด ฝ่ายนั้นคงแพ้หมดรูปแน่ๆ

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าแสดงสีหน้าเสียดายนิดหน่อย แต่ก็ยิ้มหวานตามมาแล้วพยักหน้ารับฟังคำพูดของผู้ฝึก

มังกรเร้นลึกถอนหายใจอย่างโล่งอก

ราชามังกรไม่ได้ว่าอะไร มันเพียงแค่เหลือบมองมังกรน้อยอสนีแวบหนึ่ง แล้วก็หันมามองเฉียวซาง

ส่งเสียงจริงจังออกมาหนึ่งคำ

“โม่โม่”

แล้วก็ดันตัวมังกรรากฐานที่ยืนเงียบอยู่ด้านข้างออกไปข้างหน้าเล็กน้อย

มังกรรากฐานตั้งตัวไม่ทัน โดนดันออกมาก็ทำหน้ามึนทันที

เฉียวซางเดาออกทันที แล้วถามว่า

“ราชามังกร เธอจะให้มังกรรากฐานฝึกกับมังกรน้อยอสนีใช่ไหม?”

“โม่โม่”

ราชามังกรพยักหน้า

แผนของมันคือ ในเมื่อตอนนี้ลูกศิษย์ของผู้ฝึกของมันยังไม่ได้ปลุกหน้าสัญญาใหม่ขึ้นมา ถ้าจะก้าวจากผู้ฝึกระดับ B ไปเป็นระดับ A ก็ต้องใช้เวลาอีกนาน แม้จะมีท่าทีว่าจะทำสัญญากับมังกรน้อยอสนี แต่กว่าจะถึงวันนั้น อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้

ตราบใดที่มันให้พวกในเผ่าแสดงพลังให้เห็นตลอดเวลา สุดท้ายแล้วมนุษย์ก็ต้องเลือกสิ่งที่แข็งแกร่งและหายากอยู่ดี ไม่งั้นพวกประเภทมังกรคงไม่เป็นที่นิยมแบบนี้หรอก

โดยเฉพาะมังกรที่มีสีไม่เหมือนใครตัวนี้ มันยิ่งเชื่อว่ามีโอกาสสูง

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีมองมังกรรากฐาน แวบหนึ่งก็นึกถึงคำพูดกับการยื่นนามบัตรครั้งก่อน

มันกระโดดลงมายืนกับพื้น พร้อมกับส่งเสียงท้าทายออกมาเต็มแรง!