บทที่ 1381: ช่วยฝึกซ้อม
บทที่ 1381: ช่วยฝึกซ้อม
“โม่โม่?”
มังกรรากฐานชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงตอบกลับ
“โม่โม่”
ราชามังกรพยักหน้า
“โม่โม่…”
มังกรรากฐานร้องตอบเบาๆ แสดงว่าเข้าใจแล้ว
แต่มันกลับไม่ได้แสดงความดีใจอย่างที่ใครคาดไว้เลย
จริงๆ แล้วเมื่อสองวันก่อน มันแอบยืมมือถือคนในเผ่าเพื่อดูการถ่ายทอดสดตอนที่เฉียวซางกับมังกรน้อยอสนีลงแข่ง
ตอนที่พวกเธอคว้าแชมป์ และได้รับเสียงเชียร์ลั่นสนาม มันก็รู้ตัวทันทีว่า โอกาสที่จะได้ทำสัญญากับเธอนั้น ไม่มีแล้ว
การใช้สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นต่อสู้ข้ามระดับ แถมยังชนะถึงสี่รอบติด ถึงแม้มันย้อนกลับไปเป็นระดับเริ่มต้นอีกครั้งก็ยังไม่แน่ใจว่าจะทำได้แบบนั้นหรือเปล่า
และจากสายตาที่ทั้งคู่มองกันตอนชนะ มันเห็นได้ชัดเลยว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนแน่นแฟ้นกว่าที่คิดไว้เยอะ
…
เวลา 6 โมงเย็น บริเวณโต๊ะอาหาร
มื้อเย็นวันนี้ถือว่าจัดเต็มมาก นอกจากอาหารปกติและเม็ดพลังงาน ยังมีผลไม้พิเศษหลากสีวางเรียงอยู่เต็มโต๊ะ
ของทั้งหมดนี้ พวกมังกรในเผ่าช่วยกันหิ้วมาส่งให้ก่อนมื้อเย็นโดยเฉพาะ
ราชามังกรนั่งอยู่ข้างโต๊ะอาหาร คว้าผลไม้สีสดลูกหนึ่งแล้วโยนใส่ปากทันที
หยาเป่านั่งอยู่ข้างๆ กำลังกินเม็ดพลังงาน แต่ก็แอบเหลือบมองผลไม้ด้วยสายตาอยากกิน
“โม่โม่”
ราชามังกรเห็นเข้า ก็ร้องเสียงใจดี บอกว่าอยากกินก็กินได้เลย
“ย่าห์ ย่าห์!”
หยาเป่ายิ้มกว้างทันที รีบคว้าผลไม้สีน้ำตาลข้างๆ ยัดใส่ปากทันที
นั่นคือผลไม้เสริมพลัง กินแล้วจะเพิ่มพละกำลังให้สัตว์อสูรได้มาก แต่เพิ่มได้จำกัด ถ้ากินมากเกินไปจะไม่มีผลอีก เฉียวซางนั่งกินข้าวพลางไล่ข้อมูลผลไม้อยู่ในหัว
เห็นหยาเป่ากินไปแล้วก็ไม่ได้ห้ามอะไร
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าลอยมาข้างๆ ราชามังกร ยิ้มกว้างก่อนจะส่งเสียงร่าเริง
“โม่โม่”
ราชามังกรก็ใจดีอีกตามเคย บอกว่าอยากกินอะไรก็เอาเลย
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าไม่เกรงใจเลย ดวงตาสว่างเป็นประกายสีฟ้า ควบคุมผลไม้แต่ละสีไว้ลูกหนึ่ง ลอยมาตรงหน้าตัวเองทั้งหมด
“อันนี้กินไม่ได้นะ”
เฉียวซางเอื้อมมือไปหยิบผลไม้สีขาวคืนกลับไปวางที่เดิม
“ซุนซุน?”
ซุนเป่าทำหน้างง
“ลูกนี้เรียกว่าผลไม้สดของมังกรเอาไว้เติมพลังให้พวกสัตว์อสูรสายมังกรเท่านั้น ถ้าสัตว์อสูรประเภทอื่นกินเข้าไป พลังงานในร่างจะรวนทันที แล้วจะปวดท้องหนักเลย”
เฉียวซางอธิบาย
หลังจากตัดสินใจจะทำสัญญากับมังกรน้อยอสนี เธอก็ไปศึกษาข้อมูลพื้นฐานของสัตว์อสูรสายมังกรมาโดยเฉพาะ ซึ่งผลไม้มังกรสดนี้ ถือเป็นผลไม้พื้นฐานที่พบได้บ่อยสุดในดาวนภาเพลิง
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าฟังช่วงแรกยังทำหน้าผิดหวัง แต่พอได้ยินคำว่าปวดท้อง มันก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าขยาดทันที
ยังดีนะที่มีผู้ฝึกของตัวเองอยู่ใกล้ๆ
ลู่เป่ากับกงเป่าก็กินเม็ดพลังงานกันเงียบๆ ไม่ได้สนใจผลไม้พวกนี้สักนิด
“ชิงชิง?”
ชิงเป่าหันไปถามซุนเป่าหลังจากที่เห็นมันกัดผลไม้สีเหลืองเข้าไปพลางถามว่าอร่อยมั้ย?
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าพยักหน้าไป กินไปอย่างพึงพอใจ
ชิงเป่าจ้องมันนิ่งๆ ไม่พูดอะไร
ซุนเป่าชะงักนิดหน่อย แต่เหมือนจะเข้าใจในทันที ดวงตาเปล่งแสงสีฟ้าอีกครั้ง แล้วควบคุมผลไม้สีเหลืองลูกหนึ่งไปวางตรงหน้าชิงเป่า
“ชิงชิง~”
ชิงเป่าหัวเราะน้อยๆ อย่างอ่อนหวาน แล้วรับผลไม้มากินทันที
มังกรน้อยอสนีนั่งแนบชิดอยู่ข้างเฉียวซาง ก้มหน้ากินเม็ดพลังงานไปเรื่อยๆ แต่บางครั้งก็แอบเงยหน้าขึ้นมามองมังกรรากฐานกับมังกรเร้นลึกด้วยสายตาไม่พอใจ
ทั้งที่ผลไม้พวกนั้นก็ล่อตาล่อใจมันสุดๆ แต่มันก็ยัง ฝืนใจไม่มองแม้แต่นิดเดียว
มังกรรากฐานกินผลไม้เงียบๆ อย่างไม่พูดอะไร
ส่วนมังกรเร้นลึกก็นั่งยิ้มทั้งมื้อ แถมยังหันมาคุยกับเฉียวซางอยู่เรื่อยๆ พยายามเริ่มบทสนทนาให้ได้…
“เธอจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน?” มิเคลล่าถามขึ้นพลางใช้มีดตัดสเต๊กตรงหน้า
“โม่โม่”
ราชามังกรตอบกลับว่า ไม่จำเป็นต้องรีบกลับ ด้วยน้ำเสียงใจเย็น
มือที่กำลังหั่นเนื้อของมิเคลล่าชะงักทันที สีหน้าเริ่มหลุดจากความนิ่ง แล้วหันมาจ้องราชามังกรด้วยแววตาไม่อยากจะเชื่อ “เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ?”
“โม่โม่”
ราชามังกรตอบอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
มิเคลล่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับพยายามตั้งสติ เพราะดูเหมือนเธอจะรับคำตอบนี้ไม่ไหวจริงๆ
นี่มันอะไรกันเนี่ย! ฉันอยากรู้จนจะบ้าแล้ว!
เฉียวซางนั่งมองการโต้ตอบของทั้งสองคนอย่างคันไม้คันมือ อยากให้หยาเป่าหรือซุนเป่าช่วยแปลให้เสียเหลือเกิน
แต่น่าเสียดาย ตอนนี้ทั้งหยาเป่าและซุนเป่ากำลังอินกับผลไม้อย่างหนัก ไม่ได้สนใจอะไรเลย
‘กงฉิว’
เสียงของกงเป่าดังขึ้นในหัวของเฉียวซาง
ราชามังกรบอกว่า ตราบใดที่มิเคลล่ายังอยู่บนดาวนภาเพลิง มันก็จะอยู่เคียงข้างเธอไปเรื่อยๆ
เฉียวซางได้ยินแล้วนึกในใจทันที
พลังพันธะมันดีแบบนี้มันดีจริงๆ
จากนั้นก็คิดต่อ ในเมื่อราชามังกรเป็นสัตว์อสูรของอาจารย์มิเคลล่า จะอยากอยู่กับผู้ฝึกของตัวเองก็ไม่แปลก แต่ทำไมอาจารย์มิเคลล่าถึงดูเหมือนไม่โอเคเลยล่ะ? หรือว่าสองคนนี้มีปัญหาอะไรกันมาก่อน…
ระหว่างที่ความคิดยังแล่นอยู่ มิเคลล่าก็พูดขึ้นว่า
“ฉันไม่ได้อยู่ที่ที่เดียวบนดาวนภาเพลิงตลอดเวลานะ”
“โม่โม่”
ราชามังกรตอบหน้าตาเฉยว่าไม่เป็นไร
มิเคลล่า: “…”
‘กงฉิว’
เสียงกงเป่าดังขึ้นอีกครั้งในหัวเฉียวซาง
ต่อให้เธอไปอยู่ที่ไหนบนดาวนภาเพลิง ฉันก็จะตามไปอยู่กับเธอ
ดูท่าราชามังกรจะชอบอาจารย์มิเคลล่ามากจริงๆ ถ้าไม่ได้มีเผ่าต้องดูแลอยู่ คงจะกลายเป็นสัตว์อสูรประจำตัวที่คอยตามเธอเหมือนไอพ่นเบิกฟ้าไปแล้ว
ถ้าไม่ใช่เพราะเธอล่ะก็ ราชามังกรคงไม่ต้องมาอยู่กับฉันแบบนี้หรอก มิเคลล่าเหลือบมองเฉียวซางด้วยสายตาแฝงความเหนื่อยใจเบาๆ
หลังอาหารเย็น
เฉียวซางจัดการเก็บโต๊ะนิดหน่อย แล้วก็เดินไปยังลานฝึกกลางแจ้ง
ราชามังกรกับมังกรเร้นลึกเดินตามหลังมาติดๆ
ระหว่างเดิน ราชามังกรเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หันไปตะโกนใส่มังกรรากฐาน
“โม่โม่”
มังกรรากฐานมองมังกรน้อยอสนีที่ห้อยอยู่ที่คอเฉียวซาง ก่อนจะเงียบไป แล้วค่อยๆ เดินตามพวกเขาไปโดยไม่พูดอะไร
ในห้องนั่งเล่นเหลือแค่มิเคลล่ากับไอพ่นเบิกฟ้า
มิเคลล่ามองแผ่นหลังของราชามังกรที่กำลังจะลับสายตาไป สีหน้าซับซ้อนสุดๆ
“เป่ยเป่ย”
ไอพ่นเบิกฟ้ายื่นมือมาตบไหล่เธอเบาๆ เหมือนพยายามจะปลอบใจ
…
ลานฝึกกลางแจ้ง
“ลงไปฝึกก่อนสิ” เฉียวซางพูดกับมังกรน้อยอสนีที่ห้อยอยู่ที่คอ
“ถิงถิง”
มังกรน้อยอสนีมองไปทางมังกรรากฐานกับมังกรเร้นลึกที่เดินตามมา แล้วก็ร้องตอบเบาๆ ไม่ยอมลงไป
เฉียวซางมองตามสายตามัน ก็เห็นราชามังกรกับพวกยืนอยู่จริงๆ
“โม่โม่?”
ยังไม่ทันได้พูดอะไร ราชามังกรก็ส่งเสียงเรียกขึ้นมาก่อน
ทันใดนั้นเอง ก็มีหลุมมิติสีดำโผล่ขึ้นกลางอากาศ
ซุนเป่าลอยออกมาแล้วร้องทันที
“ซุนซุน~”
มันถามว่าต้องการความช่วยเหลือเรื่องฝึกซ้อมไหม?
ราชามังกรเห็นหลุมดำถึงกับชะงักไปนิดหนึ่ง แต่พอเห็นว่าเป็นซุนเป่า มันก็ตาลุกวาวขึ้นทันทีแล้วยิ้มอย่างอบอุ่น
เฉียวซางฟังคำแปลแล้วตกใจ
“เธอจะมาช่วยฝึกให้เหรอ?”
“โม่โม่”
ราชามังกรยิ้มมุมปาก แล้วตอบว่า แน่นอนว่าไม่ใช่ตัวมันเอง
“ซุนซุน~”
ซุนเป่าช่วยแปลอีกครั้ง
“งั้น…ใครล่ะ?” เฉียวซางถามต่ออย่างสงสัย
“โม่โม่!!”
ราชามังกรเงยหน้าขึ้น แล้วส่งเสียงคำรามดังลั่นขึ้นไปบนท้องฟ้า
คลื่นเสียงกระแทกอากาศจนเกิดการสั่นไหว เสียงก้องสะท้อนออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ไม่นาน เงาร่างขนาดใหญ่หลายตัวก็กำลังพุ่งตรงลงมาจากท้องฟ้า เหมือนดาวตกพุ่งสู่พื้นดิน…