บทที่ 1364: วิหคสายลม

วิหคสายลมแบ่งตัวออกเป็นสอง แล้วจากสองกลายเป็นสี่ตัวในพริบตา

สายฟ้าที่พุ่งออกจากถิงเป่าฟาดเข้าใส่วิหคสายลมตัวหนึ่งเข้าเต็มๆ ทำให้มันสลายหายไปในทันที

ส่วนที่เหลืออีกสามตัว กลับรวมตัวกันเป็นรูปสามเหลี่ยมกลับหัว กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งตรงเข้าใส่ถิงเป่าอย่างรวดเร็ว

ในฐานะที่อยู่ในการแข่งขันเดียวกัน และฝ่าฟันจนชนะการต่อสู้เหนือระดับมาสองรอบ ทั้งเฉียวซางและถิงเป่าต่างก็เป็นที่จับตามองอยู่แล้ว

อีกฝ่ายย่อมต้องได้ดูการแข่งขันของพวกเธอแน่นอน

โดยเฉพาะตอนที่ถิงเป่าเคยใช้สายฟ้าโจมตีใส่นกพุ่งตะวัน ซึ่งตอนนั้นก็ใช้ทักษะแยกร่างเช่นกัน

แต่อีกฝ่ายกลับยังเลือกใช้กลยุทธ์เดิมอีก?

มันแปลกเกินไปแล้ว... ถ้าเป็นผู้ฝึกทั่วไปอาจพลาดได้ แต่ที่นี่คือดาวนภาเพลิง ดินแดนแห่งการต่อสู้ คู่แข่งไม่น่าจะเตรียมตัวมาหละหลวมแบบนี้

เฉียวซางวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว และพอคิดบางอย่างได้ก็รีบตะโกนขึ้นว่า

“ฟาดตัวที่อยู่ด้านหลังนั่นเลย!”

ยังไม่ทันที่เสียงจะสิ้นสุด วิหคสายลมตัวที่บินอยู่หลังสุดก็หยุดนิ่งกลางอากาศ ก่อนจะกางปีกออกอย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน กระแสไฟฟ้าสีเหลืองพวยพุ่งขึ้นจากตัวถิงเป่า รวมตัวกันเป็นสายฟ้าเส้นใหญ่ ก่อนจะแหวกผ่านช่องว่างระหว่างวิหคสายลมสองตัวด้านหน้าอย่างแม่นยำ แล้วพุ่งไปยังตัวด้านหลังทันที

เธอดูออกงั้นเหรอ?!

ลิล่าเบิกตากว้าง รู้สึกหัวใจหายวาบ ก่อนจะรีบตะโกนสั่งเสียงดัง

“หลบเร็ว!”

วิหคสายลมนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว หากปล่อยให้ถูกโจมตีจนความเร็วลดลงก็เท่ากับเสียเปรียบหนัก

“ฟงอ้าว”

วิหคสายลมเชื่อฟังคำสั่งทันที มันหยุดการเคลื่อนไหวแบบเฉียบพลัน แล้วพุ่งตัวสูงขึ้นหลบสายฟ้าที่กำลังฟาดเข้าใส่ได้อย่างเฉียดฉิว

ในขณะเดียวกัน วิหคสายลมอีกสองตัวที่อยู่ด้านหน้า ห่างจากถิงเป่าเพียงไม่กี่สิบเซนติเมตรก็สลายหายไปอย่างฉับพลัน

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเผยสีหน้าประมาณว่า มันเลือกคนที่อยากจะทำพันธสัญญาด้วยไม่ผิดจริงๆ

มันพยายามฝืนความอยากที่จะหันไปมองเฉียวซาง เพื่อรักษาสมาธิไว้กับสนาม

ฉากปะทะสั้นๆ นี้ทำให้ผู้ชมเริ่มถกเถียงกันทันที

“เฉียวซางดูออกได้ยังไงว่าวิหคสายลมตัวไหนเป็นตัวจริง?”

“ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงเดาได้เหมือนกันนั่นแหละ ตัวจริงมักจะซ่อนอยู่ข้างหลังจะได้ปลอดภัยจากการโดนโจมตี”

“แต่แปลกนะ แยกร่างได้ขนาดนั้นแท้ๆ ทำไมตัวปลอมมันหายไปเองเฉยๆ กำลังจะโจมตีมังกรน้อยอสนีได้อยู่แล้วแท้ๆ”

“อาจจะเพราะวิหคสายลมหลบการโจมตี เลยทำให้พลังในร่างไม่สมดุลหรือเปล่า?”

ในโซนของแขกรับเชิญ

“เถี่ยเถี่ย”

หมีรถไฟแสดงสีหน้าชื่นชมออกมาอย่างชัดเจน

เสียงแปลในหูฟังของฟู่เจี๋ยนและเฟ่ยตั๋วดังขึ้นพร้อมกัน

ฟู่เจี๋ยนอดไม่ได้จะกล่าวชม “ถ้าเฉียวซางสั่งการสั้นกว่านี้อีกนิด ฉันว่าเธอมีแววไปแข่งรายการใหญ่ระดับเมืองได้เลยด้วยซ้ำ”

“ในเวลาแค่นิดเดียว เธอวิเคราะห์ออกเลยว่าสองตัวด้านหน้าเป็นแค่ตัวลวง ส่วนตัวหลังที่เงียบๆ ต่างหากที่เป็นตัวจริง เธอเลยเมินการโจมตีตรงหน้า แล้วสั่งให้มังกรน้อยอสนีโจมตีใส่ตัวจริงโดยตรงเลย”

ฟู่เจี๋ยนยิ่งพูดก็ยิ่งประทับใจ “สุดยอดจริงๆ ตอนฉันอายุเท่าเธอยังทำแบบนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”

เฟ่ยตั๋วพยักหน้าเห็นด้วย

“ใช่แล้วล่ะ เธอวิเคราะห์ความจริงที่ว่าวิหคสายลมไม่ได้ตั้งใจจะให้ร่างจริงกับร่างแยกโจมตีพร้อมกันออกได้ในเวลาอันสั้น”

“ดูจากการเคลื่อนไหวของมัน เห็นได้ชัดว่าตัวจริงตั้งใจจะโจมตีจากระยะไกลข้างหลัง”

“ด้วยระดับของมันตอนนี้ ยังไม่สามารถให้ร่างแยกโจมตีด้วยพุ่งประกายฟ้า แล้วตัวจริงก็ตามโจมตีไปพร้อมกันได้”

“ร่างแยกสองตัวไม่ได้สลายเพราะพลังไม่คงที่ แต่เป็นเพราะตัวจริงเตรียมจะใช้ทักษะแล้วต่างหาก”

“เฉียวซางน่าจะสังเกตเห็นจุดนี้ เลยไม่สนใจร่างแยกเลยแม้แต่น้อย”

บรรดาแขกรับเชิญซึ่งมีสายตาและสมาธิที่เหนือกว่าผู้ฝึกทั่วไป ล้วนสังเกตเห็นสิ่งเดียวกัน ตอนที่วิหคสายลมกางปีกออก ตัวมันมีแสงสีขาวบางๆ แผ่ออกมาด้วย

นั่นเป็นสัญญาณที่ชัดเจน ว่าตัวจริงกำลังจะเริ่มใช้ทักษะโจมตี

ในระหว่างที่ทุกคนยังสนทนา…

ในสนามแข่ง

วิหคสายลมควบคุมร่างให้มั่นคง แล้วกางปีกกระแทกอากาศลงอย่างแรง

กระแสลมอัดแน่นกลายเป็นใบมีดล่องหนนับไม่ถ้วน พุ่งใส่ถิงเป่าในทันที

หลบไม่ทันแน่…

เฉียวซางกะระยะความเร็วของใบมีดลมแล้วก็รู้ได้ทันที

ช่วงนี้ถิงเป่าฝึกฝนการเคลื่อนไหวและการตอบสนองร่วมกับชิงเป่ามาโดยตลอด เธอย่อมรู้ดีว่าความเร็วของถิงเป่ายังเป็นจุดอ่อนอันใหญ่หลวงของมันอยู่

“ตั้งรับ!” เฉียวซางออกคำสั่งเสียงดัง

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา แม้จะยังไม่สามารถเอาชนะทุกรอบได้ง่ายๆ แต่ถิงเป่าก็ได้รับประสบการณ์สำคัญหลายอย่าง

นอกจากจะได้ค้นพบลักษณะเฉพาะตัวอย่างเกล็ดซ้อนและสายล่อฟ้าแล้ว มันยังเรียนรู้จากการสู้กับนกพุ่งตะวันว่าสามารถใช้พลังไฟฟ้าเพื่อเปลี่ยนจากท่าโจมตีให้กลายเป็นเกราะป้องกันขนาดใหญ่ได้

หลังจากนั้น เฉียวซางก็ให้มันฝึกฝนเฉพาะทางโดยเน้นการควบคุมระยะและเวลาของการปล่อยสายฟ้าให้แม่นยำขึ้น

ถิงเป่าเข้าใจความหมายของคำสั่งในทันที ร่างของมันจึงเริ่มปล่อยสายฟ้าสีเหลืองแตกตัวออกเป็นสายๆ แผ่ขยายออกไปรอบทิศทาง

สายฟ้าที่ปล่อยออกมานั้นไม่ได้รวมตัวกลับเป็นเส้นสายฟ้าลูกใหญ่เหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้ามมันแผ่ออกไปไกลกว่าปกติถึงเกือบสองเมตร

ปัง! ปัง! ปัง!

ใบมีดอากาศที่เกิดจากแรงอัดอย่างหนาแน่นพุ่งเข้าใส่สายฟ้าเหล่านั้น ทำให้เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นหลายจุด

แรงปะทะที่กระทบกันก่อให้เกิดคลื่นลมและหมอกจางๆ ที่บดบังทัศนวิสัยบางส่วน

“ลมกรดต่อเนื่อง!” ลิล่าตะโกนออกคำสั่งทันที

ถิงเป่าได้ยินเสียงสั่งจากฝั่งตรงข้าม ร่างของมันก็เริ่มปล่อยสายฟ้าสีเหลืองออกมาอีกครั้งอย่างไร้สัญญาณเตือน เหมือนจะเตรียมรับการโจมตีซ้ำ

แต่แล้ว... ใบมีดอากาศที่ควรจะพุ่งเข้ามา กลับไม่ปรากฎ

ในขณะนั้น วิหคสายลมกลายเป็นแสงสีขาว พุ่งขึ้นฟ้าไปเป็นเส้นโค้งงดงาม ก่อนจะเร่งความเร็วจนกลายเป็นเพียงแสงวูบหนึ่ง

ภายในพริบตา แสงนั้นก็พุ่งเข้ามาในมุมอับด้านหลังของถิงเป่า ก่อนจะพุ่งลงโจมตีจากด้านบน!

วิหคทะลวง ทักษะระดับกลางของสัตว์อสูรประเภทบิน ใช้ความเร็วสูงเพื่อหลอกล่อและจู่โจมในระยะประชิด เป็นทักษะที่การกระจายสายฟ้าโดยทักษาปล่อยสายฟ้าไม่สามารถสกัดกั้นได้แน่นอน…

ผู้ฝึกส่วนใหญ่อาจมองไม่ทัน แต่เฉียวซางกลับมองเห็นเส้นทางของแสงขาวนั้นได้อย่างชัดเจน เธอจึงตะโกนสั่งเสียงแข็งว่า

“ฟาดไปด้านหลัง!!”

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีรีบระดมพลังทันที สายฟ้าที่แผ่รอบตัวรวมตัวกันในพริบตา กลายเป็นสายฟ้าขนาดใหญ่ฟาดออกไปด้านหลังอย่างแม่นยำ

แต่แล้ว แสงสีขาวก็เปลี่ยนทิศอีกครั้ง

ก่อนที่มันจะถูกสายฟ้าฟาดเข้าตรงๆ มันก็เปลี่ยนมุมพุ่งลงมาจากด้านบนแทน

ไม่ทันแน่! เฉียวซางรู้ตัวในทันที ตัดสินใจใหม่แล้วตะโกนขึ้น

“เหนือตรงปลายหาง!”

คำสั่งระดับนี้ ถ้าเป็นสัตว์อสูรระดับเริ่มต้นที่เพิ่งฟักออกมาไม่นานทั่วๆ ไป ก็คงไม่อาจตอบสนองได้แน่ ทว่าถิงเป่ากลับเข้าใจทันที ปลายหางของมันเปล่งแสงสีเงินขึ้นมา แล้วสะบัดขึ้นไปอย่างแรง

แต่ในจังหวะที่หางเงินจะปะทะกับแสงสีขาวนั้น แสงที่ปลายหางกลับหายวับไปในเสี้ยววินาที

หัวใจของเฉียวซางพลันหล่นวูบ…

ปัง!

เสียงกระแทกดังสนั่น ร่างของถิงเป่าปลิวกระเด็นออกไปตามแรงชนของแสงขาว

ผู้ชมในสนามถึงกับอึ้งกันทั้งแถบ

ไม่มีใครคาดคิดว่าหางมังกรของมังกรน้อยอสนีจะใช้ไม่สำเร็จในจังหวะสุดท้าย

แต่พอคิดดูอีกที พวกเขากลับรู้สึกว่ามันไม่ได้แปลกขนาดนั้น

การที่สัตว์อสูรระดับเริ่มต้นจะใช้ทักษะสูงได้นั้น ก็ถือว่าเกินตัวมากอยู่แล้ว จะให้ใช้งานได้สมบูรณ์แบบทุกครั้งมันก็ออกจะเกินไป

ลิล่าไม่ได้โกรธที่วิหคสายลมเมินคำสั่งของเธอเมื่อครู่ เพราะเห็นว่าการโจมตีได้ผล เธอกลับยิ่งดีใจ แล้วรีบตะโกนเพื่อปิดเกม

“ลมกรด!!”

เธอไม่ลืมเลยว่ามังกรน้อยอสนีมีลักษณะเฉพาะตัวอย่างเกล็ดซ้อนที่ช่วยลดความเสียหายลงครึ่งหนึ่งตอนมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์

“ฟงอ้าว!”

ทว่าวิหคสายลมกลับไม่สนใจคำสั่งอีกครั้ง มันกลายเป็นแสงขาว พุ่งทะยานกลางอากาศ แล้วเร่งความเร็วเข้าใส่ถิงเป่าตรงๆ

ความสำเร็จก่อนหน้านั้นทำให้มันมั่นใจในตัวเองมากยิ่งขึ้น

“หางมังกร!” เฉียวซางตะโกนสั่งทันที โดยไม่ต้องคิดให้มาก

ถึงแม้จะให้ถิงเป่าปล่อยสายฟ้าโจมตีโดนวิหคสายลมได้ก็ตาม แต่ด้วยสภาพตอนนี้ โอกาสชนะคงแทบไม่มีเหลือ

สิ่งเดียวที่จะพลิกสถานการณ์ได้ คือเดิมพันทุกอย่างกับการโจมตีครั้งนี้!

“ถิงถิง!”

มังกรน้อยอสนีฝืนร่างที่เจ็บหนัก ลุกขึ้นยืนกัดฟัน หางของมันฟาดออกไปด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ไปยังทิศทางที่แสงขาวพุ่งเข้ามา

และในจังหวะที่หางฟาดไป แสงสีเงินก็สว่างขึ้นอีกครั้ง!

ปัง!

เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้น วิหคสายลมกระเด็นปลิวออกไปเหมือนลูกข่าง