บทที่ 1354: เหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง

“งั้นก็ต้องมากินให้ตรงเวลาล่ะ” เฉียวซางพูดพลางยื่นมือออกไป “โทรศัพท์”

ซุนเป่ายื่นโทรศัพท์คืนให้เรียบร้อย

“ทีนี้ก็เอาเครื่องนี้ไปคืนให้อาจารย์มิเคลล่าด้วยนะ” เฉียวซางยื่นโทรศัพท์อีกเครื่องให้

“ซุนซุน~”

ซุนเป่ารับไว้ด้วยสีหน้าจริงจังราวกับรับภารกิจระดับชาติ พร้อมร้องเสียงหนึ่งว่า รับทราบ! แล้วหันหลังพุ่งตัวเข้าไปในหลุมดำที่เปิดขึ้นกลางอากาศทันที

“ส่วนแก…” เฉียวซางหันไปทางชิงเป่า เดิมจะขอให้มันช่วยทดสอบให้มังกรน้อยอสนี แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามังกรน้อยอสนีกับหยาเป่ากำลังฝึกกันอยู่พอดี จึงพูดใหม่ว่า

“แข่งมาก็เหนื่อยแล้วล่ะ พักย่อยก่อนเถอะ ไว้ค่อยไปซ้อมทีหลัง”

“ชิงชิง~”

ชิงเป่าเรอเบาๆ อีกรอบ ก่อนจะพยักหน้าแบบรู้ตัวว่ากินเยอะไปหน่อยจริงๆ

เฉียวซางกลับมาที่ลานฝึกกลางแจ้ง พอดีกับจังหวะที่เห็นเปลวเพลิงเล็กเท่านิ้วก้อยพุ่งใส่ตัวมังกรน้อยอสนี ส่งมันกระเด็นหมดสติอีกรอบ

หรือจะขอให้ชิงเป่าช่วยซ้อมแทนดีนะ…

ระหว่างที่คิดอยู่นั้น ลู่เป่าก็ใช้แสงแห่งการรักษาอีกครั้ง แสงสีน้ำเงินเข้มฉายลงมาที่ร่างของมังกรน้อยอสนี

ภายในพริบตา ร่างของมันก็กลับมาเต็มพลังเหมือนเดิมอีกครั้ง

“ถิงถิง”

เห็นผู้ฝึกของตนกลับมา มังกรน้อยอสนีก็ร้องขึ้นหนึ่งเสียง พร้อมรายงานผลว่า

ทดสอบไปทั้งหมด 21 ครั้งแล้ว ใช้ลักษณะเกล็ดซ้อนสำเร็จ 17 ครั้ง

จากนั้นมันหันไปหาเจ้าหยาเป่าด้วยสีหน้าที่แปลว่า ลุยต่อเลย!

เฉียวซาง: “…”

อยู่ดีๆ เธอก็รู้สึกทึ่งกับมังกรน้อยอสนีไม่น้อยที่โดนล้มครั้งแล้วครั้งเล่ายังสามารถจดบันทึกสถิติได้เป๊ะขนาดนี้

‘กงฉิว’

เสียงของกงเป่าดังขึ้นในหัวของเธอด้วยน้ำเสียงเคารพ

มันเองก็รู้สึกทึ่งเหมือนกัน

เฉียวซางเหลือบตามองกงเป่า

กงเป่าก็มองกลับมา

แล้วทั้งสอง…ก็หันหน้าหนีพร้อมกัน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในหัวเมื่อครู่นั้น

ทันใดนั้น หลุมดำขนาดหนึ่งเมตรปรากฏขึ้นกลางอากาศโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้า

ซุนเป่ากระโจนออกมา

แต่ยังไม่ทันจะลอยไปหาเฉียวซาง มันก็เห็นว่าเจ้สหกของกลุ่มโดนเปลวเพลิงจิ๋วกระแทกเข้าเต็มๆ จนทั้งตัวเกรียมดำแล้วสลบเหมือดอยู่ตรงพื้น

“ซุนซุน!!”

ซุนเป่าร้องออกมาด้วยเสียงตกใจสุดชีวิต นี่มันอะไรกัน! ใครปล่อยให้เจ้าหกซ้อมกับหยาเป่าเนี่ย!

“กำลังทดสอบลักษณะเฉพาะตัวกันอยู่น่ะ” เฉียวซางอธิบาย

ยังพูดไม่ทันจบ ลู่เป่าก็ฉายแสงสีน้ำเงินจากหน้าผากลงมาที่ร่างของมังกรน้อยอสนีอีกครั้ง

“ถิงถิง”

มังกรน้อยอสนีลุกขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง พร้อมรายงานว่า

ทดสอบไปแล้ว 22 ครั้ง ใช้ลักษณะเฉพาะตัวสำเร็จ 18 ครั้ง

“ซุนซุน?”

พลังโวยวายของซุนเป่าชะงักกลางทาง มันหันกลับมาด้วยสีหน้าสงสัย ทดสอบ?

เฉียวซางจึงเล่าเรื่องการแข่งขันในวันนี้และเหตุการณ์ที่มังกรน้อยอสนีใช้ลักษณะเฉพาะตัวเกล็ดซ้อนออกมาได้ในการต่อสู้

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าพอได้ฟังก็ร้องเสียงหนึ่งทันที

แต่ถึงงั้นก็ไม่ควรให้หยาเป่ามาทดสอบสิ! อย่างน้อยก็ควรเป็นชิงเป่าต่างหากที่ช่วยทดสอบ!

“ชิงชิง?”

เสียงของชิงเป่าดังขึ้นอย่างสงบ

ทำไมล่ะ?

“ซุนซุน!”

ซุนเป่าไม่ต้องคิดให้เสียเวลาเลย

เพราะถ้าเป็นชิงเป่าล่ะก็ เจ้าหกไม่มีทางเจ็บหนักแบบนี้แน่นอน!

แต่คำพูดเพิ่งหลุดจากปาก—

สายลมแรงก็เริ่มพัดขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

ซุนเป่าชะงักและหันหลังกลับอย่างระแวดระวัง

แล้วมันก็เห็นว่า…ชิงเป่า ซึ่งไม่รู้ว่ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ยืนอยู่ข้างหลังมันเรียบร้อยแล้ว

“ซุนซุน~”

ซุนเป่าหุบยิ้มทันที แล้วพยายามยิ้มแห้งๆ ส่งสัญญาณเป็นมิตรแทน

“ชิงชิง!!”

เสียงของชิงเป่าที่ดังกว่าปกติคราวนี้ดูจะไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่นัก

ชิงเป่าหน้าดำคล้ำ ตะโกนเสียงลั่นออกมาคำหนึ่ง!

ลมบ้าหมูกรรโชกไปทั่วสนาม ฝุ่นทรายปลิวว่อนจนขนบนหัวของซุนเป่าปลิวกระจายไปทุกทิศทาง

ซุนเป่าเห็นท่าไม่ดี หันตัวพุ่งเข้าไปในหลุมดำทันที พลางหายวับไปกับความมืด

“ชิงชิง!”

ชิงเป่าร้องเสียงหนึ่ง เตรียมแปรเปลี่ยนเป็นสายลมไล่ตามไปเอาเรื่อง

แต่ตอนนั้นเอง เฉียวซางก็เอ่ยขึ้นมาเบาๆ ว่า

“ชิงเป่า…”

ชิงเป่าชะงัก รู้ตัวว่าผู้ฝึกของตนอยู่ข้างๆ รีบควบคุมสีหน้า หันกลับมาเรียบๆ

“ชิงชิง?”

ลมแรงรอบตัวก็ค่อยๆ สงบลง

“แกกินเยอะเกินไป พักย่อยก่อนแล้วค่อยขยับตัว” เฉียวซางพูดอย่างใจเย็น

พักหลังมานี้นิสัยของชิงเป่าดูเหมือนจะร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ ซุนเป่า ฉันช่วยแกได้แค่นี้นะ

กงเป่ามองผู้ฝึกของตน แล้วถอนหายใจในใจ

“ชิงชิง”

ชิงเป่าเหมือนจะยังค้างอารมณ์อยู่ แต่ก็พยักหน้ารับแต่โดยดี แล้วค่อยๆ สลายลมรอบตัวให้สงบลง

ถึงปากจะบ่น สีหน้าจะดูขัดใจอย่างชัดเจน แต่เมื่อเห็นมังกรน้อยอสนีถูกเปลวไฟจิ๋วซัดจนตัวไหม้หมดสติไปนับสิบครั้ง ชิงเป่าก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้ จึงเอ่ยเสียงเบาลงว่า

“ชิงชิง…”

หรือว่าให้มันช่วยมังกรน้อยอสนีทดสอบจะดีกว่า?

“ไม่ต้องหรอก” เฉียวซางส่ายหน้า “ถิงเป่าเต็มใจด้วยตัวเองน่ะ”

เธอเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวต่อ

“อีกอย่าง ฉันก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้พักย่อยอาหารก่อน”

“ชิงชิง…”

ชิงเป่าทำท่าจะเถียง แต่ก็หยุดไว้แค่นั้น

หนึ่งชั่วโมงครึ่งผ่านไป

“ถิงถิง~”

มังกรน้อยอสนีที่เพิ่งถูกลู่เป่ารักษากลับมาเต็มพลัง ร้องขึ้นเสียงหนึ่ง

ทดสอบครบ 100 ครั้งแล้ว ใช้ลักษณะเกล็ดซ้อนสำเร็จ 83 ครั้ง

หยาเป่าอ้าปาก เปลวเพลิงจิ๋วเริ่มปะทุขึ้นในปากอีกครั้ง

ขณะที่กำลังจะยิงออกไป เฉียวซางรีบยกมือห้าม

“พอแล้ว”

หยาเป่าจึงหยุดลงทันที ปิดปากไว้

แปดสิบสามเปอร์เซ็นต์… แสดงว่าเป็นลักษณะเกล็ดซ้อนระดับ A เฉียวซางถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ

ต้องรู้ไว้ว่า สำหรับพวกหยาเป่าระดับของลักษณะเฉพาะตัวของพวกมันทุกตัวล้วนมาจากข้อมูลในตำราอสูรที่อยู่ในสมองของเธอ ไม่เคยมีใครต้องทดสอบแบบมังกรน้อยอสนีเลยสักตัว ที่ต้องยอมเจ็บตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อวัดเปอร์เซ็นต์ด้วยตนเอง

หากเธอสามารถทะลวงพลังสมอง สร้างหน้าสัญญาฉบับใหม่ได้เร็วกว่านี้ก็คงดี…

“ถิงถิง?”

มังกรน้อยอสนีค่อยๆ คลานมาหาเธอ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ระดับอะไรเหรอ?

“ระดับ A น่ะ” เฉียวซางยิ้มตอบ

มังกรน้อยอสนีขมวดคิ้ว ทำหน้าครุ่นคิด

มันรู้ว่าลักษณะเฉพาะมีระดับ แต่มันไม่รู้ว่า A นั้นถือว่าเก่งหรือไม่เก่ว

“เป็นระดับที่เก่งมากเลยล่ะ” เฉียวซางอธิบาย

“ถิงถิง~”

มังกรน้อยอสนียืดอกเชิดหน้าเหมือนกำลังคิดว่า มันก็ว่าแล้วเชียว

“ย่าห์”

ถึงตรงนี้หยาเป่าก็ร้องขึ้นมาบ้าง

ถ้ามีอะไรให้ฝึกต่อหรือทดสอบอีกก็เรียกมันได้เลยนะ!

“ถิงถิง…”

มังกรน้อยอสนีตัวแข็งไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ พยักหน้าอย่างช้าๆ

อีกยี่สิบนาทีต่อมา

เฉียวซางทานอาหารเย็นเสร็จ กลับขึ้นมาบนห้อง

เวลาตอนนั้นคือ 19:12 น.

เธอไม่ได้หยิบหนังสือสัตว์อสูรมาอ่านอย่างที่เคย ไม่ได้ออกไปดูพวกหยาเป่าฝึกซ้อม แต่กลับขึ้นเตียง นั่งขัดสมาธิ หลับตาเพื่อเริ่มทำสมาธิทันที

ถ้ามังกรน้อยอสนีต้องทดสอบแบบนี้ไปตลอด มันคงเป็นการทรมานเกินไป ต้องรีบฝึกสมาธิและทะลวงพื้นที่สมองให้ได้สัญญาใหม่เร็วที่สุด…

เช้าวันถัดมา

เฉียวซางตื่นเร็วกว่าปกติหนึ่งชั่วโมง และเริ่มทำสมาธิอีกครั้งทันที

มังกรน้อยอสนีตื่นมา เห็นผู้ฝึกของตนทำสมาธิอยู่ก็รู้สึกพึงพอใจอย่างมาก

เมื่อทำสมาธิเสร็จ เฉียวซางก็ล้างหน้าล้างตา กินข้าวเช้า แล้วแบกกระเป๋าที่ใส่ลู่เป่าพร้อมอุ้มมังกรน้อยอสนีออกเดินทางไปพร้อมอาจารย์มิเคลล่า

ทันทีที่เปิดประตู กลิ่นอากาศสดชื่นยามเช้าก็โชยเข้ามา

รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่างแฮะ…

‘กงฉิว’

เสียงของกงเป่าดังขึ้นในหัว

กลิ่นดอกไม้เหม็นๆ พวกนั้นหายไปแล้ว

เป็นเพราะไม่มีดอกไม้นั่นเอง ดูเหมือนเสน่ห์กลิ่นสาบจะยอมแพ้แล้วสินะ เฉียวซางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พูดตามตรง การได้รับดอกไม้ทุกวันมันก็กดดันพอสมควร โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าตนเองไม่มีทางทำสัญญากับอีกฝ่ายได้

ซุนเป่าก็รู้สึกเหมือนกันว่ามีอะไรแปลกๆ

“ซุนซุน!”

สองวินาทีให้หลัง มันร้องขึ้นอย่างตกใจ

มันจำได้แล้ว! เมื่อวานตอนแข่ง มันเห็นเสน่ห์กลิ่นสาบอยู่ที่สนามแข่งด้วย!