บทที่ 37: อุบัติเหตุทางการแพทย์

ความสิ้นหวังถือมีดมาจ่อคอหอยของเฉียวซางอีกครั้ง ความสุขที่ได้ที่หนึ่งแอบจางหายไปเล็กน้อย

ตอนนั้นเองเจิ้งอี้หนิงก็เอ่ยขึ้นว่า “เจ๊ใหญ่เฉียว ไปฉลองกับพวกเราไหม ฉันรู้จักร้านดังที่เพิ่งเปิดใหม่บนถนนหลงซาง พวกเขามีเมนูขึ้นชื่อที่เรียกว่า ‘แฮมอบเมฆ’ ปรุงจากหนูแม่เหล็ก

เฉียวซางเบิกตากว้าง

"พวกเขาใช้หนูแม่เหล็กมาทำอาหารเหรอ? ทำได้ด้วยเหรอ!"

การใช้สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติมาเป็นส่วนผสมไม่ได้รับการเผยแพร่มากนักในสังคม ต่อให้คนที่ชมชอบก็เป็นแค่กลุ่มเล็กๆ ไม่มีทางกล้าโพนทะนาไปทั่วแบบนี้หรอก?

แถมร่างกายของหนูแม่เหล็กทำมาจากเหล็กไม่ใช่รึไง? มันกินได้จริงๆเหรอ?

เจิ้งอี้หนิงชะงัก "หนูแม่เหล็กเป็นเชฟของร้าน... นี่เจ๊เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า?"

เฉียวซางเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พร้อมค่อยๆหัวเราะออกมา

“ฮ่าๆ วันนี้อากาศดีจังเลย ฉันขอตัวรีบกลับบ้านก่อนดีกว่า”

เจิ้งอี้หนิง: ...

เธอเดาถูกจริงๆสินะว่าเจ๊ใหญ่เฉียวกำลังคิดแผลงๆอะไรอยู่...

หลังจากปฏิเสธคำขอจากเจิ้งอี้หนิง, หลี่หยางและคนอื่นๆ ในการไปฉลองที่ร้านขนมเปิดใหม่ เฉียวซางก็หยิบโทรศัพท์ของเธอขึ้นมา

เพื่อจะให้มีสมาธิในการสอบ เธอเลยปิดเครื่องตั้งแต่มาถึงเซินซุ่ย

ทันทีที่เธอเปิดเครื่อง มันก็แจ้งเตือนว่ามีสายที่ไม่ได้รับจากแม่ถึงสองสาย

เฉียวซางไม่ได้โทรกลับทันที เธอหายใจเข้าลึกๆ มือของเธอสั่นเล็กน้อยขณะที่เธอเปิดเครือข่ายการเดิมพันอวกาศ

"เรารวยแล้ว!!"

วินาทีต่อมา สุนัขเขี้ยวเพลิงก็ได้ยินเสียงตะโกนอย่างตื่นเต้นของเจ้านายมัน

"ย่าห์!"

แม้จะไม่รู้เรื่องอะไรแต่สุนัขเขี้ยวเพลิงกระดิกหางและเห่าอย่างเป็นสุขไปด้วย

เฉียวซางทำการคำนวณอย่างรวดเร็ว

เธอแพ้พนัันไป 5,000 เหรียญที่เดิมพันกับโบดแลร์ และครั้งนี้เธอชนะเมื่อลบเงินต้นออกเธอได้กำไร 1,200 เหรียญ รวมแล้วยังขาดทุน 3,800...

เรื่องมันผ่านไปก็ให้มันแล้ว!

เฉียวซางตัดสินใจปล่อยเรื่องนั้นทิ้งไปและโทรไปหาแม่ของเธอ แม่เธอไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับการสอบ แค่ถามว่าจะกลับกี่โมงแค่นั้น

และเพราะแม่เธอไม่ได้พูดถึง เฉียวซางเองก็ไม่บอก

เพราะตอนนี้มันยังเหลือการสอบจงเกาอยู่อีก กันการดีใจเก้อไว้ก่อนดีกว่า

เย็นวันนั้นที่โต๊ะของเธอ

เฉียวซางจัดข้อสอบฝึกหัดที่เพิ่งทำเสร็จใหม่เพื่อตรวจสอบคำตอบ นี่เป็นเอกสารสอบเข้าของปีที่แล้วจากเมืองฮันเหวิน

เฉียวซางเอาแบบฝึกหัดที่พึ่งทำเสร็จมาอ่านทบทวนอีกรอบ โดยแบบฝึกหัดนี้เป็นข้อสอบเก่าของเมืองฮั่นเหวิน

เมืองฮั่นเหวินและเมืองฮันกังต่างก็อยู่ในมณฑลเจ้อไห่เหมือนกัน ดังนั้นนอกเหนือจากจุดที่ต้องเน้นย้ำสองสามจุดแล้ว ที่เหลือก็แทบจะเหมือนกันทั้งหมด

หลังจากตรวจสอบคำตอบของเธอแล้ว เฉียวซางก็ถอนหายใจ

แม้เธอจะพัฒนาขึ้นกว่าเดิมมาก แต่ข้อผิดพลาดก็ยังคงเยอะอยู่ดี เหลือเวลาอีกแค่สัปดาห์เดียวก็จะถึงการสอบจงเกาแล้ว และพรุ่งนี้เธอต้องกลับไปเรียนแล้ว

ท้ายที่สุด การลองไปสอบถามแนวทางจากคนอื่นๆบ้างอาจให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าอ่านเอาเองแบบนี้

“ย่าห์-ย่าห์”

“คุกคู คุ๊กคู”

เสียงของสุนัขเขี้ยวเพลิงและพิราบอ้วนเถียงกันในห้องนั่งเล่นเสียงดังมาจนถึงเฉียวซาง ใบหน้าของเธอผุดรอยยิ้มเล็กๆ ดูเหมือนทั้งสองตัวจะเข้ากันได้ดีมาก

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หลังจากแก้คำตอบในข้อที่ทำผิด เธอก็เปิดช็อปปิ้งออนไลน์ขึ้นมา

เธอยังคงจำคำของท่านรองได้: หญ้าพลังชีวิตสามก้าน ผงไออุ่นสองปอนด์ คริสตัลลคะนองไฟเจ็ดออนซ์ และน้ำผึ้งแดงหกออนซ์

[สมุนไพรพลังชีวิต]

เฉียวซางพิมพ์คำลงช่องค้นหา

หน้าช้อปปิ้งสมุนไพรพลังชีวิตผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

เฉียวซางตกตะลึง

3,888 เหรียญพันธมิตร

เธอไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ เธอเลื่อนลงไปสองสามหน้า แต่ราคาก็ยังคงที่

ไม่คิดจะลดราคาแข่งกันหน่อยเหรอ?!

เฉียวซางคลิกที่ตัวเลือกเพื่อจัดเรียงตามราคาจากต่ำไปสูง

ที่ด้านบนของหน้าจอ ราคาแสดงเป็น 38 เหรียญพันธมิตร

ราคาต่างกันคนละโยชน์ใครมันจะกล้าซื้อ!

แต่ถึงจะคิดแบบนั้น ด้วยเศษซากความหวังอันริบหรี่ เฉียวซางก็ลองกดคลิ๊กเข้าไปดู

สายตาเธอตรวจสอบรีวิวและทั้งหมดเต็มไปด้วยคำก่นด่า

[ยังมีจิตสำนึกบ้างไหม? นี่จะโกงกระทั่งหญ้าพลังชีวิตเลยเหรอ!]

[ฉันลองเอาไปให้กระต่ายหางปุยกิน มันท้องเสียไม่หยุดมาสัปดาห์นึงแล้ว ดูสภาพมันตอนนี้สิ (รูปภาพ)]

[นี่ไม่ใช่หญ้าพลังชีวิต มันเอาของมั่วมาหลอกขาย!]

[ปลอม ปลอม ปลอม!!! เลว เลวมาก เลวที่สุด!!!]

[ฉันลองซื้อหญ้าพลังชีวิตของจริงมาเทียบดู เจ้านี่เลียนแบบได้ค่อนข้างเหมือนทีเดียว (รูปภาพ) (รูปภาพ)]

ไม่ผิดจากที่คิดไว้ เป็นพวกต้มตุ๋นจริงๆด้วย...

เฉียวซางค้นหาผงไออุ่น คริสตัลคะนองไฟ และน้ำผึ้งแดง

ผงบรรเทาไออุ่น: ราคา 2,600 เหรียญ คริสตัลคะนองไฟ: ราคา 6889 เหรียญ และน้ำผึ้งแดง: ที่ถูกที่สุดคือ 1999 เหรียญต่อปอนด์

รวมๆแล้วการอาบน้ำครั้งหนึ่งต้องใช้เงินกว่า 10,000 เหรียญ แถมเธอต้องทำติดต่อกันครึ่งเดือน!

เฉียวซางปิดคอมพิวเตอร์ของเธออย่างเงียบๆ

ตอนนี้การสอบจงเกาสำคัญกว่า สุนัขเขี้ยวเพลิงยังรอได้ ที่สำคัญมันเองก็ไม่ค่อยชอบอาบน้ำอยู่แล้ว...

22:32 น.

สุนัขเขี้ยวเพลิงผลอยหลับไปพักใหญ่แล้วหลังจากเล่นสนุก

เหมือนทุกที เฉียวซางเข้าเช็คตำราอสูรก่อนนอน

ชื่อ: สุนัขเขี้ยวเพลิง*

คุณสมบัติ: ไฟ

ระดับ: ระดับเริ่มต้น (136/1000) +

ทักษะ: กัด (ขั้นต้น 74/100) +, พุ่งเข้าชน (ขั้นกลาง 204/500) +, เขี้ยวเพลิง (ขั้นกลาง 188/500) +, เพลิงปะทุ (ขั้นกลาง 256/500) +, แยกเงา (ขั้นต้น 5/100)

คะแนน: 109

ครั้งก่อนมันสู้ไปสามครั้งที่โรงเรียนฝึกอสูรฮันกังที่ 37 ได้รับคะแนนมา 55 แต้ม แต่ครั้งนี้ที่เซินซุ่ยมันสู้ไปถึงสี่ครั้งแต่กลับได้รับคะแนนแค่ 54 แต้ม

คะแนนที่ได้รับจากการต่อสู้ในแต่ละครั้งมันแตกต่างกันออกไป ดังนั้นคะแนนที่เพิ่มขึ้นจะขึ้นอยู่กับระดับความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้สินะ

เฉียวซางคาดเดาแล้วหลับไปอย่างรวดเร็ว

วันที่แสนยากลำบากในที่สุดก็ผ่านพ้นไปอีกวัน...

วันรุ่งขึ้น โรงเรียนมัธยมต้นเหวินเฉิง

เมื่อเฉียวซางเดินเข้าไปในห้องของตัวเอง พร้อมกระเป๋าเป้สะพายหลังของเธอ ชั้นเรียนก็ส่งเสียงโหวกเหวกขึ้นทันที

“ว้าว เฉียวซางนึกว่าจะไม่กลับมาแล้วซะอีก!”

“โดดเรียนไปไหนมาเนี่ย”

“ระวังปากหน่อย! เฉียวซางหยุดไปเพราะเรื่องครอบครัวต่างหาก?”

“นี่นายพูดบ้าอะไร ที่เธอหยุดไปเพราะเรื่องญาติไม่ใช่รึไง?”

“คิดถึงเธอจังเลย พอไม่มีเธอ ฉันกับฟางซือซือก็โดนอาจารย์เรียกจนไม่ได้พักหายใจเลย” คำพูดนี้มาจากกั๋วหลินเจ๋อบุคคลผู้ได้คะแนนเป็นอันดับสองจากท้ายของห้อง

ส่วนคนที่ได้คะแนนเป็นอันดับสุดท้ายนั้น อาจารย์ได้ปลงไปเป็นที่เรียบร้อย

หลังจากที่คนอื่นๆแวะเวียนเข้ามาทักทายจนครบ ฟางซือซือก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “เฉียวซางเธอเปลี่ยนไปนะ”

เฉียวซางผงะไป “ฉันเปลี่ยนไป?....เปลี่ยนตรงไหน?”

“เมื่อก่อนตอนเธอหาวิธีอ้างเพื่อโดดเรียนได้ เธอจะบอกฉันเสมอ แต่คราวนี้เธอหนีไปคนเดียวไม่แม้แต่จะส่งข้อความบอกกันด้วยซ้ำ” ฟางซือซือพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าใจ

เฉียวซาง: ...

“เอาเป็นครั้งหน้าละกัน”

ฟางซือซือส่ายหัวของเธอ “ไม่มีครั้งหน้าแล้ว เหลือเวลาเรียนอีกแค่ไม่กี่วัน ถ้าฉันโดดแม่หักขาฉันทิ้งแน่”

“ยังไงก็ตาม” ฟางซือซือโน้มตัวเข้ามาใกล้และกระซิบ “ฉันมีเรื่องจะเม้าท์ แต่เธออย่าเอาไปบอกใครนะ”

เมื่อเห็นการแสดงออกอันจริงจัง เฉียวซางจึงพยักหน้า "ไปคุยกันตรงนู้นดีกว่า"

“เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว อาจารย์ประจำชั้นของเราตัดสินใจปลูกผมด้วยเหตุผลบางอย่าง แต่... .ฮ่าฮ่าฮ่า”

ฟางซือซืออดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “แต่เขาหยิบยาผิด แทนที่จะเป็นยาปลูกแต่เป็นยากำจัดขนแทน”

เฉียวซางตาเบิกค้าง “เป็นไปได้ไง ยาสองตัวนั่นสีต่างกันชัดเจนไม่ใช่เหรอ?”

“คนที่จ่ายยาให้คืออสูรดวงตาสัตว์อสูรของเจ้าหน้าที่ในนั้น เหมือนว่ามันยังไม่ค่อยคุ้นชินกับงานเท่าไหร่ เลยเผลอหยิบขวดผิด” ฟางซือซืออธิบาย

เฉียวซางถามว่า “แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง”

“ลืมไปแล้วรึไง แม่ฉันเป็นพยาบาลอยู่ที่นั่น เธอจำหน้าอาจารย์ประจำฉันได้” ฟางซือซือบอก

การแสดงออกของเฉียวซางเริ่มแปลก เป็นไปได้ไหมที่อาจารย์ไปปลูกผมเพราะสิ่งที่เธอพูดเกี่ยวกับวิกผมในครั้งที่แล้ว?

ไม่น่าแปลกที่เขาไม่ยอมรับสายแถมยังปิดโทรศัพท์หนีอีก....

ช่างอุบัติเหตุทางการแพทย์ที่น่าสะพรึงกลัว

เพราะสำหรับชายวัยกลางคนแล้ว เส้นผมอันน้อยนิดก็ไม่ต่างไปจากโอเอซิสที่อยู่ท่่ามกลางทะเลทราย

“เอาตรงๆนะ เธอเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟังไปกี่คนแล้ว” เฉียวซางถามด้วยความอย่างรู้

ฟางซือซือผงะเล็กน้อยและเริ่มนับนิ้วของเธอ "ลู่ซือหยา เฉินจินจิน อู๋ฮวนจุน กั๋วหลินเจ๋อ เซี่ยเจียอี้ เฉินหยู่..."

เฉียวซาง: ...