บทที่ 54 ไฟแห่งความหวัง

หลังจากเหล่าขุนนางแดนใต้ได้ยินเรื่อง สายเลือดของท่านดยุก ข่าวลับก็แพร่สะพัดไปในหมู่พวกเขาอย่างรวดเร็ว แม้จะยังไม่ก้าวพ้นออกนอกกำแพง แต่ทุกคนในโถงใหญ่ล้วนสัมผัสได้ถึงเปลวไฟแห่งความหวังที่เริ่มปะทุ

พอตเตอร์ยังคงคุกเข่าตัวสั่นอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าเงยหน้า แต่เขารู้สึกชัดเจนว่าบรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง — จากความกดดันและความหวาดระแวง กลายเป็นความตื่นตัวและไฟที่กำลังโหมแรง

เสียงขุนนางผู้หนึ่งดังขึ้นอย่างร้อนแรง

“หากเป็นความจริง…ถ้าหญิงสาวคนนั้นคือลูกหลานของท่านดยุกจริง! แดนใต้ของเราจะกลับมามีเสาหลักอีกครั้ง!”

อีกคนก็กำหมัดแน่น ตะโกนเสริม

“ไม่ใช่แค่เสาหลัก — แต่คือความชอบธรรม! เราไม่ต้องทนอยู่ภายใต้เงาของจักรพรรดินีอีกต่อไป!”

คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องสั่นสะเทือนด้วยเสียงสนับสนุน

แต่ก็มีเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นแทรกอย่างระแวดระวัง

“เรายังไม่มีหลักฐานมากพอ ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเพียงคำพูดของชายผู้ต่ำต้อยเท่านั้น หากนี่เป็นกลลวงล่ะ? ถ้าเป็นอุบายที่จักรพรรดินีวางแผนไว้เพื่อล่อเราออกมา?”

โถงทั้งโถงพลันเงียบลงอีกครั้ง

ทุกคนต่างมองหน้ากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความลังเล

ขุนนางผู้สูงวัยอีกคนเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ไม่ว่าจะจริงหรือกลลวง เราก็ไม่อาจปล่อยผ่านได้ หากเป็นเรื่องจริง…นี่คือโอกาสที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบยี่สิบปี! และหากเป็นกลลวง — เราก็ยิ่งต้องพิสูจน์ความจริงด้วยมือของเราเอง”

เสียงสนับสนุนดังขึ้นอีกครั้งครืน ๆ

อัศวินหนุ่มคนหนึ่งทนไม่ไหวจึงตะโกนขึ้น

“ท่านทั้งหลาย! หากนางเป็นสายเลือดของท่านดยุกจริง เราจะปกป้องนางด้วยชีวิต! ขอให้สาบาน ณ ที่นี้ ว่าแดนใต้จะไม่มีวันทอดทิ้งสายเลือดของตนเอง!”

ทันใดนั้น อัศวินทุกคนที่คุกเข่าอยู่ต่างก็ยกดาบขึ้นพร้อมกัน ตะโกนเสียงดังก้อง

“เพื่อท่านดยุก! เพื่อแดนใต้!”

เสียงตะโกนนั้นสะท้อนออกไปถึงกำแพงหินรอบโถง ราวกับเปลวเพลิงแห่งความหวังได้ถูกจุดขึ้นจริง ๆ

พอตเตอร์ที่ยังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง เหงื่อเย็นยังคงไหลท่วมร่าง แต่ในหัวใจลึก ๆ เขากลับไม่อาจห้ามความรู้สึกภาคภูมิใจได้ —

ข้า…ผู้ไร้ค่าเช่นข้า กลับได้เป็นคนส่งต่อข่าวที่จะทำให้ไฟแห่งความหวังของแดนใต้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง…