บทที่ 46 ศึกใหญ่กับผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้าย

【ทันทีที่ผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายก้าวเข้าสู่รัศมีสังหาร เศรษฐีอ้วนก็ร้องลั่น ก่อนกลิ้งตัวหนีออกด้านข้างพร้อมกอดพุงกลมของตัวเองแน่น】

【ผู้ลาดตระเวนชั่วร้ายรู้สึกผิดสังเกต เขาตวาดคำหนึ่ง ตั้งท่าจะล้วงหยิบอุปกรณ์อาถรรพ์จากเป้แต่ก็ช้ากว่าไปก้าวหนึ่ง】

【บนพื้นผุดตาข่ายที่ถักด้วยเส้นหมึกชุ่มฉ่ำ กลิ่นคาวเลือดฉุย แผ่ไอสังหรณ์ร้ายกาจจนสติของเขาโงนเงน ชั่วพริบตาก็ล้มหน้าทิ่มลงกับพื้น】

【ตาข่ายนี้คืออุปกรณ์อาถรรพ์ของพันจื่อ เป็นกับดักสำหรับจับเป้าหมายที่แข็งแกร่ง】

【เสียงคาถาดังมาจากพุ่มหญ้าอีกฝั่ง ตาข่ายเลือดหดรัดแน่น พันรอบร่างผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายทั้งชั้นในและชั้นนอก ดูเหมือนถูกควบคุมไว้ได้โดยสิ้นเชิง】

【คาถาของคุณตามมาติดๆ เป็นคาถาเร่งแรงคำสาป เป้าหมายคือกริชเปื้อนเลือดในมือ หมอกเลือดสีชาดพวยพุ่งออกมาจากคมกริช ดูอำมหิตยิ่งกว่าเดิม】

【คุณกำกริชแน่น หมอกคำสาปอันร้อนผ่าวคลุมหลังมือ คุณเมินความเจ็บปวด พุ่งตัวออกจากพุ่มหญ้า กลิ้งยาวไปบนพื้นเข้าประชิดร่างที่กำลังดิ้นในพันธนาการ แล้วฟันฉับลงไปหนึ่งคม】

【เลือดกระเซ็น คุณทำให้เขาบาดเจ็บ คำสาปไหลซึมจากบาดแผล แผ่ขยายความเสียหายออกไป】

【คุณกำลังจะเสริมคมที่สอง ทว่าไอสังหารร้ายแรงก็ปะทุออกมาจากตัวผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้าย ตาข่ายเลือดที่หุ้มกายเขาระเบิดกระจุ้ยกระจาย เงาหุ่นเชิดพุ่งทะยานออกมาพร้อมเสียงกระดิ่งกรุ๋งกริ๋งก้องหู】

【คุณรู้ทันทีว่านี่คือหุ่นเชิดที่แข็งแกร่ง ตาข่ายของพันจื่อเป็นอุปกรณ์หนึ่งดาว ยังถูกมันกระชากขาด แปลว่าหุ่นตัวนี้อย่างน้อยก็ระดับสองดาว】

【ผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร เขาคำรามถามเหตุผลที่ซุ่มโจมตี คุณไม่เสียเวลาโต้ตอบ กลับตะโกนบอกพันจื่อว่าเมื่อศัตรูควบคุมหุ่นเชิดอยู่ ตัวจริงของเขาจะปลอดภัยน้อยลงมาก】

【คุณสั่งให้พันจื่อหาทางโจมตีตัวจริง ขณะที่คุณควบคุมมัมมี่ที่ซ่อนตัวอยู่บนต้นไม้คอคด กระโจนลงมาขวางรับการบุกของหุ่นเชิดฝ่ายตรงข้าม】

【มัมมี่กระโดดลงมากดหุ่นเชิดของศัตรูไว้ คุณมองเห็นอย่างชัดๆว่านั่นคือหุ่นเชิดบีนุส ตัวแทนแห่งความตายและความอวิชา】

【มัมมี่ทุ่มบีนุสลงพื้นแต่เพียงพริบตาเดียว อุ้งเล็บของบีนุสก็คว้าของศีรษะมัมมี่ เหวี่ยงข้ามไหล่ปลิวกระแทกออกไปอย่างง่ายดาย】

【ผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายจำมัมมี่ได้ เขาเดาตัวตนของคุณออกทันที ว่าคุณคือผู้เรียกวิญญาณที่อยู่เบื้องหลังสายลับคนนั้น】

【แต่แล้วเขาก็ชะงัก เพราะกลิ่นอายบนตัวคุณไม่ใช่ผู้เรียกวิญญาณอย่างที่คิด กลับเป็นผู้ลาดตระเวนชัดเจน ส่วนแรงกดดันระดับกึ่งเทพที่เคยสัมผัสได้นั้น คงเป็นภาพลวงจากอุปกรณ์บางชิ้นของคุณเท่านั้น】

【คุณยังไม่เข้าใจที่เขาพูด แต่เห็นเขาหันหลังใส่เกียร์หมาลี้ภัยอย่างสุดชีวิต ราวกับกลัวว่าคุณจะงัดอาวุธบางอย่างออกมาฆ่าเขาทิ้ง】

“ก็ไม่แปลก ผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายคงนึกว่าหยางเฉินคือผู้เรียกวิญญาณ ตอนนั้นผู้เรียกวิญญาณเคยชักธงเลือดที่ให้พลังระดับกึ่งเทพออกมา น่าจะทำเอาหมอนี่ขวัญหนีดีฝ่อ”

ในมุมมองของหยางเฉิน คนไม่หนีจะรอให้ตายหรืออย่างไร เขาแอบขำอยู่ในใจ เพราะความจริงแล้วหยางเฉินไม่ใช่ผู้เรียกวิญญาณคนนั้นเลย

【คุณสั่งมัมมี่ไล่ตามศัตรู ไม่มีทางปล่อยเสือกลับเขาไปได้ มิฉะนั้นตลอดสัปดาห์ที่ต้องตั้งแผง คุณมีโอกาสถูกเขาตามล่าและฆ่าทิ้งนับครั้งไม่ถ้วน】

【มัมมี่จี้ติดตัวผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้าย แต่เขาดึงขวดยาออกมาจากเป้แล้วขว้างใส่ มัมมี่ถูกของเหลวชะโลมไปทั่วทั้งตัว แข็งค้างทันที เขารีบหนีชนิดทิ้งหุ่นบีนุสไว้ข้างหลัง เหมือนถูกอะไรน่าสะพรึงกลัวไล่หลัง คุณถึงกับสงสัยว่าข้างหลังตนเองมีสิ่งน่ากลัวกว่านั้นซ่อนอยู่หรือไม่】

【พันจื่อไล่ทัน เขาถือโซ่เปื้อนเลือดแกว่งวาบไปมา ก่อนฟาดพุ่งออกไป】

【โซ่พันร่างผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้าย คำสาปเย็นเยียบไต่เข้าสู่ร่างกายของเขา ผิวเขาเริ่มมีสีฟ้า ความเร็วหลบหนีตกฮวบ】

【คุณกระโจนตามติด ใบหน้าฉาบด้วยความมุทะลุ กริชในมือแทงฉับไปที่ลำคอ แต่ถูกเขาหลบได้ เขาถีบสวน คุณกลิ้งหลบฉิวเฉียด】

【ทันใดนั้น เขาเหมือนรู้สึกถึงบางอย่าง จึงหยุดหนี พลางพึมพำคำว่าพวกต้มตุ๋นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ】

【คุณได้แต่ใบ้กิน ไม่เข้าใจว่าตนไปหลอกอะไรไว้ตั้งแต่เมื่อไร เพราะคุณแทบไม่ได้เอ่ยปากสักคำ แต่แล้วเขาก็ล้วงมือเข้าเป้อีกครั้ง คราวนี้หยิบผ้าคลุมศีรษะสีแดงที่กำลังกระพริบแสงคาวสาบออกมา】

【ผ้าแดงครอบลงบนหัวของเขา ไอสยองระดับสองดาวพวยพุ่งออกมาจากกาย ดูเหมือนผ้านี้สามารถเปลี่ยนสภาพเขาให้เป็นสิ่งลึกลับระดับสองดาวได้ชั่วคราว】

【ความแข็งแกร่งของผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายพุ่งทะยานขึ้น เขาหัวเราะเสียงแหลมเย็นจัดเล็ดลอดจากลำคอคล้ายอิสตรี เล็บดำยาวแหลมปลายงุ้ม กลายเป็นอาวุธสำหรับควักหัวใจโดยเฉพาะ】

【เขาเงื้อกรงเล็บ ลากร่างต่ำไถพื้นเข้าหาคุณ ความกดดันถาโถม คุณใช้ทักษะกลิ้งที่ชำนาญเต็มขั้น หลบกรงเล็บสีชาดไปได้อย่างฉิวเฉียด】

【อากาศตรงตำแหน่งที่คุณยืนอยู่เมื่อครู่ปะทุเป็นหมอกเลือด กรงเล็บของเขาตามคว้าความอุ่นที่คุณทิ้งไว้ในอากาศได้ หน้าอกของคุณถูกรอยแผลลึกเฉียดกลางอก เลือดทะลักไม่หยุด คุณตระหนักว่าสถานการณ์อันตรายถึงขีดสุด】

【พันจื่อร่ายคาถา โซ่ที่เคยหายจากลำคอศัตรูกลับโผล่มาอีกครั้ง ราวกับเก็บสะสมพลังไว้ครบถ้วนแล้ง คำสาปน้ำแข็งสีฟ้าหลั่งจากลำคอกระจายทั่วร่าง เขาเริ่มเชื่องช้าลงอีกครา】

【ครั้งนี้ ผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายแค่นเสียงเย็น เขากระชากโซ่ที่กำลังจะเลือนหาย ฉีกหลุดออกจากคอ แล้วตวัดกรงเล็บฉีกมันจนขาดกระจุย】

【ห่วงโลหะร่วงกระแทกพื้นกระจัดกระจาย ก่อนสลายเป็นผุยผงคุณกับพันจื่อเห็นภาพนั้นก็ใจหายวาบ รู้ทันทีว่าวันนี้ปะทะของแข็งเข้าแล้ว】

【ศัตรูคือผู้ลาดตระเวนที่ทรงพลัง อุปกรณ์บนตัวเขาเหนือชั้นกว่าของพวกคุณ คุณนึกเสียดายที่ไม่ได้พากลุ่มผู้ช่วยจากหมู่บ้านน้ำศักดิ์สิทธิ์มาด้วย ถ้ามี คุณยังอาจใช้บัตรเรียกวิญญาณบัญชาพวกเขาสู้แทนได้】

【นึกถึงบัตรเรียกวิญญาณ คุณรีบหยิบออกมาทันที ถึงจะไม่มีผู้ช่วยติดตัวมา แต่บัตรนี้เรียกผู้เรียกวิญญาณให้มาช่วยแก้ปัญหาได้ ตอนนี้คุณจนมุมจริงๆ ผู้เรียกวิญญาณคงไม่ยอมปล่อยให้คุณตาย เพราะคุณทั้งคู่คือพันธมิตรกัน】

【คุณท่องคาถาเรียกวิญญาณ ทว่าบัตรกลับไร้ปฏิกิริยา คุณชะงักไป คิดว่าหรือผู้เรียกวิญญาณหลอกคุณ หรือไม่ก็อยู่ในสภาพที่ยังโผล่ออกมาไม่ได้】

“หรือว่าผู้เรียกวิญญาณกำลังเข้าห้องน้ำอยู่ เลยยังโผล่ออกมาไม่ได้” หยางเฉินผุดมุกขำในหัว แทบเห็นภาพผู้เรียกวิญญาณตกใจตอนที่วังวนผุดขึ้นตรงหน้าในห้องส้วม

【คุณสบถในใจ เก็บบัตรกลับทันที ขณะนั้นผู้ลาดตระเวนผู้ชั่วร้ายลื่นพุ่งเข้ามาอีกระลอก คราวนี้คุณหลบไม่ทัน อกถูกเล็บแหลมแทงทะลุ คุณรับรู้กลิ่นอายของความตายชัดขึ้นทุกขณะ】

【มือซ้ายของคุณไปแตะโดนอะไรบางอย่างนุ่มฟู คล้ายหนังศีรษะเน่าผุ คุณสะดุ้งเฮือกโดยอัตโนมัติ และเดาออกได้ในทันใดว่าตัวเองดันไปแตะต้องเข้าแล้ว นึกในใจว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัดจริงๆ】