นี่ไม่ใช่บั๊ก แต่เป็นฟีเจอร์ของเกมตอนที่17

บทที่ 17: สั่งข้าวผัดที่บาร์

เจ็ดโมงเช้า เฉินป้าตื่นนอน

ตอนที่เขาลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตา ก็เห็นหยางตงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในห้องนั่งเล่น กำลังกินอาหารเช้าอย่างเอร็ดอร่อย

"พี่ตง กินอะไรอยู่เหรอ?"

"ข้าวเหนียว!"

หยางตงยกกล่องอาหารกลับบ้านในมือข้างหนึ่งขึ้น ชี้ให้เฉินป้าดู "ข้าวเหนียวเจ้านี้อร่อยดีนะ มีหมูเค็ม หัวไชโป๊ว กากหมู..."

"เอ้อ? กากหมูเหรอ?"

พอได้ยินคำนี้ เฉินป้าก็สนใจขึ้นมาทันที "ฟังดูคล้ายๆ ที่บ้านเกิดผมทำเลย ที่นั่นตอนเช้าชอบกินข้าวเหนียวแบบนี้หรือไม่ก็ก๋วยเตี๋ยวเนื้อแกะ"

"งั้นพวกนายก็รสนิยมจัดจ้านเหมือนกันนะ อาหารเช้าไม่ควรกินอะไรเบาๆ หน่อยเหรอ?"

"ไม่เชิง!"

พลางลูบเคราที่เพิ่งขึ้นบนคาง เฉินป้าส่ายหัว "การกินก๋วยเตี๋ยวหรือข้าวเหนียวตอนเช้าที่บ้านเกิด นอกจากจะใส่พริกเพิ่มแล้ว ก็ถือว่าเบามากแล้วนะ"

"หลักๆ คือ ถ้าไม่มีพริกใส่ในอาหาร กินไม่ลงเลยสักคำ"

"เอ้อ... ข้าวเหนียวของนายดูน่ากินดี สั่งจากร้านไหนเหรอ? ผมจะสั่งมากินลองดูบ้าง!"

"นี่! ร้านนี้!"

หลังจากแชร์ร้านข้าวเหนียวให้เฉินป้าแล้ว หยางตงก็หยิบหัวไชโป๊วหั่นเต๋าชิ้นหนึ่งขึ้นมาเคี้ยว แล้วพูดว่า "ทีมเอาท์ซอร์สอาร์ตที่นายหามาทำงานเร็วเหมือนกันนะ พวกเขาส่งภาพตัวอย่างมาให้ดูตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

โอ้? เร็วขนาดนั้นเลย!

หลังจากสั่งอาหารกลับบ้านอย่างรวดเร็ว เฉินป้าก็เดินไปที่คอมพิวเตอร์ข้างๆ หยางตง นั่งลง และเปิดดูภาพตัวอย่างที่อีกฝ่ายส่งมาในกลุ่มแชท

สองภาพแรกเป็นคอนเซปต์อาร์ตตัวละคร

แบ่งเป็นเพศชายและเพศหญิง!

เฉินป้าดูคอนเซปต์อาร์ตตัวละครชายก่อน ตามแผนเกม ตัวเอกชายเป็นเด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางอายุ 16 ปี

ก็ไม่เลวนี่!

จากมุมมองด้านความประณีตและรายละเอียด ถือว่าคุ้มค่ากับราคาที่เสนอมา แต่ใบหน้านี้มัน "อนิเมะ" เกินไปหน่อย

"พวกเขาคงไม่ได้ไปหานักวาดเกมมือถือสายอนิเมะมาหรอกนะ? หน้าตาเหมือนพระเอกอนิเมะเป๊ะเลย!"

"อาจจะใช่"

หยางตงเห็นด้วยอย่างยิ่ง "ไม่ใช่แค่ใบหน้า สัดส่วนหัวต่อตัวก็ดูเหมือนอนิเมะมาก"

สัดส่วนหัวต่อตัวของคนปกติจะเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

พูดได้แค่ว่าวาดได้ดี แต่ไม่ใช่สไตล์ที่พวกเขาต้องการ สไตล์อาร์ตแบบนี้เหมาะกับเกมมือถือแนวอนิเมะมาก แต่พอนำมาใช้ใน "เกมจำลองการอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น" กลับดูแปลกประหลาดมาก

"เดี๋ยวผมบอกพวกเขา..."

ภาพแรกมีปัญหาใหญ่ แต่โชคดีที่มันเป็นเพียงแบบร่างเส้นตัวอย่าง ไม่ใช่ผลงานที่เสร็จสมบูรณ์จริงๆ ไม่อย่างนั้นปัญหาคงจะร้ายแรงกว่านี้

"อย่าให้มันดูอนิเมะขนาดนั้น นี่มันเกมจำลองที่เน้นประสบการณ์สมจริง"

"ตัวเอกไม่ต้องหล่อขนาดนั้นก็ได้ แต่ต้องดูสดใส มีพลัง เหมือนในรูป 'เซลฟี่มัธยมปลาย.JPG' นี่"

เฉินป้ากลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่มีข้อมูลอ้างอิงและวาดจากจินตนาการล้วนๆ จึงได้ค้นหารูปถ่ายสมัยมัธยมปลายของตัวเองส่งไปให้นักวาดโดยเฉพาะ

การส่งข้อความไปในเวลานี้ อีกฝ่ายโดยพื้นฐานจะไม่ตอบกลับ หรือพูดอีกอย่างคือ ไม่มีใครอยู่หน้าคอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุด ภาพเหล่านี้ถูกส่งมาตั้งแต่เมื่อคืน นักวาดก็เป็นคนและต้องการพักผ่อน ดังนั้นในเวลานี้พวกเขาน่าจะยังคงออกเดทกับลูกสาวของท่านโจวกงอยู่!

เฉินป้าไม่สนใจ หลังจากส่งคำแนะนำในการแก้ไขให้อีกฝ่ายแล้ว เขาก็ตรวจทานคอนเซปต์อาร์ตของตัวละครอื่นๆ ต่อไป

โดยพื้นฐานไม่มีปัญหาใหญ่อะไร

ถ้าจะต้องหาข้อติ ก็คงเป็นเรื่องของ 'เงินถึง ของถึง' คอนเซปต์อาร์ตในราคาระดับนี้ มีข้อบกพร่องด้านรายละเอียดอยู่มากมายจริงๆ

แต่ก็เพียงพอแล้ว

หลังจากยืนยันว่าไม่มีปัญหาใหญ่กับทรัพยากรอาร์ต ข้าวเหนียวของเฉินป้าและออเดอร์ของลู่จิงก็มาถึงพอดี ดังนั้น ขณะที่กินอาหารเช้า เขาก็วางแผนงานของวันนี้ไปด้วย

กรอบโครงสร้างหลักของเกมใหม่ "เกมจำลองการอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น" โดยพื้นฐานแล้วคัดลอกมาจากผลงานก่อนหน้า "เกมจำลองการเรียนอย่างหนัก"

พูดให้ชัดๆ ก็คือ มันคือตุ๊กตาแม่ลูกดก!

นักเขียนนิยายออนไลน์สามารถเขียนหนังสือหลายเล่มได้ด้วยโครงเรื่องเดียว นอกจากเปลี่ยนชื่อตัวเอกและพื้นหลังของเรื่องแล้ว เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ก็คล้ายคลึงกัน

และวงการเกมก็มีปรากฏการณ์ตุ๊กตาแม่ลูกดกนี้เช่นกัน กรอบเทมเพลตที่พัฒนามาดีแล้วสามารถผลิตเกม "เปลี่ยนสกิน" จำนวนมากออกมาได้เหมือนสายพานการผลิต

ไม่อย่างนั้น คุณคิดว่าเกมขยะแนว "ตำนาน" จำนวนมากในตลาดมันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร?

เกมเหล่านี้ ที่เปลี่ยนชื่อและบางครั้งถึงกับลงทุนเปลี่ยนทรัพยากรอาร์ต ล้วนมาจากครอบครัวเดียวกัน มีต้นกำเนิดเดียวกัน!

แม้ว่า "เกมจำลองการอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น" จะไม่ใช่การคัดลอก "เกมจำลองการเรียนอย่างหนัก" มาโดยตรง แต่กรอบโครงสร้างโดยรวมจะสอดคล้องกันอย่างแน่นอน และกลไกหลักของเกมและรูปแบบการเล่นก็จะมีผลกระทบที่คล้ายคลึงกัน

นี่ก็หมายความว่าการสร้างเกมนี้จะช่วยประหยัดปัญหาไปได้มาก โดยเฉพาะส่วนของโค้ด...

ขณะที่ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับงานของตนเอง เฉินป้าก็เปิดหน้าต่างระบบและตรวจสอบเอกสารโปรเจกต์ "เกมจำลองการอาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านคนอื่น" ที่เขาสร้างขึ้นใหม่

【97%... 98%...】

【การสร้างแกนหลักเสร็จสมบูรณ์!】

เมื่อแถบความคืบหน้าสิ้นสุดลง เฉินป้าก็คลิก 'ดึงข้อมูลออกมา' อย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาได้ยินเสียงแจ้งเตือน "การดึงข้อมูลเสร็จสมบูรณ์" เขาก็เห็นบรรทัดโค้ดใหม่เอี่ยมปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

นี่คือแกนหลักของเกมที่ระบบสร้างขึ้นโดยอัตโนมัติตามเป้าหมายที่เขาระบุ ซึ่งสามารถเข้าใจได้ว่าเป็นโค้ดพื้นฐานฝั่งไคลเอนต์

เดิมที เขาสามารถใช้โค้ดพื้นฐานของ "เกมจำลองการเรียนอย่างหนัก" ต่อไปได้ เนื่องจากกรอบโครงสร้างนั้นเป็นสากลและสามารถแก้ไขและนำไปใช้ได้

แต่เขาไม่กล้าใช้!

โค้ดแกนหลักที่สร้างขึ้นครั้งล่าสุดมีบั๊กที่เกี่ยวกับ 'เหตุการณ์ทับซ้อน' อยู่แล้ว ใครจะรู้ว่าการใช้แกนหลักนั้นต่อไปจะทำให้เกิดบั๊กใหม่ๆ ขึ้นมาในครั้งนี้หรือไม่?

ดังนั้น เฉินป้าจึงระมัดระวังตัวมาก

เพื่อความปลอดภัย แม้ว่าจะเสียเวลาไปบ้าง เขาก็ยังเลือกที่จะสร้างแกนหลักของเกมขึ้นมาใหม่ แทนที่จะใช้แกนหลักพื้นฐานของ "เกมจำลองการเรียนอย่างหนัก" ต่อไป

แกนหลักใหม่จะไม่มีบั๊กอย่าง "ความขัดแย้งของเหตุการณ์ทับซ้อน" อีกแน่นอน

เรื่องนี้รับประกันได้

ท้ายที่สุด หลังจากดึงโค้ดออกมาแล้ว เฉินป้าเองก็จะทำการรันโค้ดนั้นหนึ่งครั้ง

เขายังพยายามทดสอบโดยเฉพาะเพื่อดูว่า เมื่อเหตุการณ์ในเกมขัดแย้งกัน เหตุการณ์เก่าจะยังคงเขียนทับเหตุการณ์ใหม่ ทำให้เกมเล่นไม่ได้หรือไม่

ผลลัพธ์ทำให้เขาพอใจมาก

ครั้งนี้ ระบบเห็นได้ชัดว่ามีประสิทธิภาพมากขึ้น แกนหลักของเกมใหม่ไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย และการทดสอบทั้งหมดก็ผ่านในครั้งแรก

"ไม่ได้ ยังต้องทดสอบมากกว่านี้!"

"เกิดเจอคนประเภทที่ไปบาร์แล้วสั่งข้าวผัดกิน ไอ้พวกตัวประหลาดแบบนั้นขึ้นมาจริงๆ ล่ะ?"

เมื่อนึกถึงมุกตลกเกี่ยวกับเทสเตอร์ที่แพร่หลายในอินเทอร์เน็ต รอยยิ้มของเฉินป้าก็หายไปในทันที

แม้ว่า จากมุมมองในปัจจุบัน เกมจะไม่มีปัญหาใหญ่ และงานพัฒนาทดสอบก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ

แต่กันไว้ดีกว่าแก้!

ควรทุ่มเทความพยายามให้กับการทดสอบเกมมากขึ้น แม้ว่าจะเสียเวลาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย ก็คุ้มค่า เพราะบั๊กบางตัวซ่อนอยู่ลึกมาก และหาได้ยากหากไม่ตรวจสอบอย่างละเอียด

ไม่เพียงแค่นั้น

เฉินป้ายังตัดสินใจสร้างเวอร์ชัน "เออร์ลี่แอคเซส" พิเศษสำหรับการทดสอบบั๊กก่อนที่เกมจะวางจำหน่าย เพื่อให้ผู้เล่นจำนวนมากช่วยกันหาบั๊ก

ดังคำกล่าวที่ว่า เทสเตอร์คนเดียวทำงานสิบวัน ก็ยังหาบั๊กได้ไม่เก่งเท่าผู้เล่นสิบคนเล่นหนึ่งวัน

คำกล่าวที่ว่า "หลายคนช่วยกันงานเบา" นั้นเป็นจริงอย่างยิ่งในขอบเขตของการทดสอบเกม

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเกมออนไลน์ขนาดใหญ่จึงทำการทดสอบ อัลฟ่า, เบต้า, และทดสอบภายในแบบไม่ลบข้อมูล ก่อนเปิดโอเพ่นเบต้า

การทดสอบประเภทนี้จำเป็นอย่างยิ่ง!

ท้ายที่สุด สำหรับบั๊กบางตัว เทสเตอร์อาจจะผมร่วงหมดหัวโดยไม่พบเงื่อนไขการเกิดบั๊ก แต่ผู้เล่นกลับทำให้มันเกิดขึ้นทันทีที่เริ่มเล่น...