ตอนที่ 23 สัญญาระหว่างตระกูล

เรนเข้าไปในห้องทำงานของบิดาตามลำพัง เนื่องจากดาเรียสทิ้งเขาไว้ที่หน้าประตู ประตูไม้หนักอึ้งปิดลงตามหลังเขาพร้อมกับเสียงทุบเบาๆ และเขาเดินไปข้างหน้าเพื่อยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของบิดา

ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างและมีกลิ่นของแผ่นหนังกับหมึก แสงเทียนส่องสว่างบนโต๊ะทำงานและชั้นหนังสือที่เรียงรายไปด้วยตำราสงคราม ประวัติศาสตร์ และเทคนิคพันธนาโลหิต

ลอร์ดเอบราม รอส นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน ปากกาขนนกอยู่ในมือ กำลังเขียนเส้นสุดท้ายของเอกสารอะไรก็ตามที่เขากำลังทำอยู่

เป็นเวลานานพอสมควร ที่เสียงเดียวในห้องคือเสียงขูดขีดของปากกาขนนกบนกระดาษ เรนยืนเงียบๆ รอคอย

บิดาของเขาไม่เคยเป็นคนพูดจาไร้สาระ และเรนก็รู้ดีกว่าที่จะไปขัดจังหวะท่าน เมื่อลอร์ดรอสวางปากกาขนนกลงในที่สุด เขาก็เงยหน้าขึ้น จ้องมองบุตรชายของเขาอยู่สองสามวินาทีก่อนจะพูด

"เทอเรนซ์" บิดาของเขาทักทาย "นายทำได้ดีมาก"

เรนยังคงนิ่งเฉย คำชมจากบิดาของเขาเป็นสิ่งที่หาได้ยาก และที่เลวร้ายที่สุดคือ มันไม่เคยมาโดยไม่มีจุดประสงค์

"ความก้าวหน้าในพันธนาโลหิตของนายเป็นที่น่าชื่นชม" ลอร์ดรอสพูดต่อ

"ฉันเคยสงสัยในตัวนายตอนที่นายยังเด็กกว่านี้ กลัวว่านายจะถอดแบบแม่ของนายมา อ่อนโยน ไม่จดจ่อ แต่นายก็ได้พิสูจน์ให้เห็นเป็นอย่างอื่น"

"ความแข็งแกร่งและระเบียบวินัยสำคัญเหนือสิ่งอื่นใดในโลกใบนี้ และตอนนี้ฉันก็เห็นแล้วว่านายเข้าใจเรื่องนั้น นี่เป็นเรื่องดี มันหมายความว่านายอาจจะยังสร้างเนื้อสร้างตัวได้"

เรนพยายามข่มใจไม่ให้แสดงปฏิกิริยา เลดี้มาเรีย รอส เป็นคนใจดี อ่อนโยน และไม่เหมือนชายที่อยู่ตรงหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับบิดาของเขา สิ่งเหล่านั้นคือความอ่อนแอ ไม่ใช่จุดแข็ง

เรนเข้าใจมานานแล้วว่าไม่มีประโยชน์ที่จะโต้เถียงในประเด็นนี้ เขาจึงทำเพียงพยักหน้า

ลอร์ดรอสเอนหลังพิงเก้าอี้ ประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน "ฉันเรียกนายมาที่นี่เพื่อเรื่องสำคัญอย่างยิ่ง ตอนนี้นายหมั้นหมายแล้ว การแต่งงานของนายถูกจัดเตรียมไว้กับเลดี้ลิลิธ อันเดอร์วู้ด"

นิ้วของเรนม้วนงอเล็กน้อยอยู่ข้างลำตัว เขาคาดหวังเรื่องนี้อยู่แล้ว แต่การได้ยินมันพูดออกมาดังๆ ก็เหมือนกับตะปูตัวสุดท้ายที่ตอกฝาโลง ไม่ว่าเขาจะทำอะไร โชคชะตาของเขากับลิลิธก็ได้ผูกติดกันแล้วในตอนนี้

"การจัดการนี้" บิดาของเขาพูดต่อ "มีขึ้นเพื่อกระชับความสัมพันธ์ของเรากับตระกูลอันเดอร์วู้ด"

"พันธะของขุนนาง ซึ่งจะทำให้แน่ใจว่าตำแหน่งของตระกูลเราจะยังคงมั่นคงต่อไปในอีกหลายปีข้างหน้า นายไม่มีสิทธิ์พูดในเรื่องนี้ และก็ไม่ควรคาดหวังว่าจะได้พูดด้วย ไม่สำคัญว่าเจ้าสาวของนายจะเป็นใคร นายจะต้องทำให้มันสำเร็จ นั่นคือหน้าที่ของนาย"

เรนรักษาสีหน้าให้เป็นกลาง ในหัวของเขามีความคิดวิ่งวนอยู่

การที่ลอร์ดเอบราม รอส พูดเช่นนั้น หมายความว่าท่านรู้เรื่องพรสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์ของลิลิธ นั่นเป็นเรื่องที่แน่นอน

แต่ท่านเข้าใจหรือไม่ว่าเธอจะกลายเป็นอะไร ว่าเธอไม่ใช่แค่บุตรสาวของขุนนางที่มีพรสวรรค์อันน่าเศร้า แต่เป็นมหันตภัยในอนาคตที่รอวันจะเกิดขึ้น

เห็นได้ชัดว่าลอร์ดรอสมองเห็นเพียงการแต่งงานที่เป็นประโยชน์เท่านั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น

เขาใช้เวลาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาในการมุ่งสู่เส้นทางแห่งความแข็งแกร่ง สร้างเสริมทักษะพันธนาโลหิตของเขาอย่างระมัดระวัง ความคิดของเขาวุ่นวายอยู่กับสิ่งที่เขารู้ว่าจะเกิดขึ้น อย่างน้อยตอนนี้ เขาก็จะมีโอกาสทำอะไรบางอย่างที่จะส่งผลกระทบต่ออนาคต

"สัปดาห์หน้า" ลอร์ดรอสพูดต่อ "นายจะเดินทางไปยังดินแดนของตระกูลอันเดอร์วู้ดเพื่อพบปะอย่างเป็นทางการครั้งแรกกับเลดี้ลิลิธ นายจะเป็นตัวแทนของตระกูลรอสอย่างสมศักดิ์ศรี จะต้องไม่มีความล้มเหลวใดๆ"

เรนพยักหน้า "ครับ ท่านพ่อ"

บิดาของเขาศึกษาเขาอยู่ครู่ใหญ่ สายตาที่เฉียบคมของท่านราวกับจะแทงทะลุ "นายมีศักยภาพสูงมากนะ เรน อย่าเสียมันไปโดยเปล่าประโยชน์"

เรนโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับเพื่อจากไป ขณะที่เขาไปถึงประตู บิดาของเขาก็พูดขึ้น หยุดเขาไว้

"และเทอเรนซ์"

เรนหันกลับมา

"จำไว้ว่า หน้าที่ต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด ไม่ว่านายจะคิดอย่างไรกับการจัดการนี้ จงวางมันไว้ข้างๆ ชื่อของตระกูลรอสจะต้องคงอยู่ต่อไป"

เรนก้าวออกไปที่โถงทางเดิน ในใจของเขาว้าวุ่นไปหมด การหมั้นหมายเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ตอนนี้เมื่อมันกลายเป็นเรื่องจริง เขาก็รู้สึก... เครียด ราวกับมีน้ำหนักมาทับอยู่บนบ่า

เขาเดินไปตามระเบียงทางเดินของปราสาทรอส ความคิดของเขาสับสนอลหม่าน

เขาใช้เวลาอยู่ในโลกใบนี้มากว่าหนึ่งปี วางรากฐานเพื่อความอยู่รอดของตัวเองอย่างระมัดระวัง ตอนนี้เมื่อสิ่งต่างๆ ใกล้เข้ามา มันกลับให้ความรู้สึก... เหนือจริง

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเส้นทางของเขาเองอีกต่อไปแล้ว แต่มันเกี่ยวกับลิลิธ เกี่ยวกับการกำหนดอนาคตของเธอก่อนที่โลกจะมีโอกาสบิดเบือนเธอให้กลายเป็นบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว

เรนรู้ว่าเขาต้องทำใจให้ปลอดโปร่ง ดังนั้นแทนที่จะตรงไปที่ห้องของเขา เขากลับไปที่ลานฝึกซ้อม

ภาพที่คุ้นเคยของสังเวียนที่ทรุดโทรมควรจะทำให้เขามีสมาธิ แต่จิตใจของเขากลับล่องลอยไปที่อื่น เขาหยิบดาบฝึกขึ้นมา ตั้งท่า และเผชิญหน้ากับเซอร์โรเบิร์ต

"มีอะไรในใจรึเปล่า" เซอร์โรเบิร์ตถาม พลางมองดูเรนเหวี่ยงดาบอย่างไม่ใส่ใจ

เรนลังเลก่อนจะตอบ "ผมแค่ต้องฝึกซ้อมครับ"

เซอร์โรเบิร์ตศึกษาเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า "งั้นมาดูกันว่านายใจลอยแค่ไหน"

การประลองเริ่มขึ้น และเรนก็เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณ อาศัยความทรงจำของกล้ามเนื้อมากกว่าสมาธิที่แท้จริง การเหวี่ยงดาบของเขาขาดความเฉียบคมตามปกติ การวางเท้าของเขาก็ผิดไปเล็กน้อย

เซอร์โรเบิร์ตปัดป้องทุกการโจมตีได้อย่างง่ายดาย ราวกับปลอกกล้วยเข้าปาก ด้วยการก้าวหลบอย่างรวดเร็ว เขาก็ปัดอาวุธของเรนออกไปด้านข้างและใช้ดาบไม้เคาะเบาๆ ที่ซี่โครงของเขา

"อีกครั้งครับ" เรนพูด ส่ายหน้า

เซอร์โรเบิร์ตก็จัดให้ แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม มันราวกับว่าจิตใจของเขาไม่สามารถเชื่อมต่อกับร่างกายได้อย่างสมบูรณ์ ความคิดเรื่องการหมั้นหมายของเขาบดบังความตั้งใจของเขา

เมื่อเขาพบว่าตัวเองถูกปลดอาวุธเป็นครั้งที่สี่ เซอร์โรเบิร์ตก็ถอยหลังและถอนหายใจ

"สำหรับวันนี้พอแค่นี้ก่อน" เขาพูด "นายไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่ได้อยู่จริงๆ ไปทำใจให้ปลอดโปร่งซะ การฝึกซ้อมในขณะที่ไม่มีสมาธิมีแต่จะสร้างนิสัยที่ไม่ดี"

เรนอยากจะคัดค้าน แต่เขาก็รู้ว่าเซอร์โรเบิร์ตพูดถูก ด้วยความหงุดหงิด เขาจึงเก็บดาบและเดินออกจากลานฝึกซ้อมไป ย่างก้าวของเขาหนักอึ้งขณะที่ในที่สุดเขาก็มุ่งหน้าไปยังห้องของเขา

เมื่อเขาไปถึงห้อง เขาก็รู้ว่าคืนนี้คงจะนอนหลับได้ไม่ง่ายนัก เขาจึงนั่งลงข้างหน้าต่าง จ้องมองท้องฟ้าที่มืดมิด พลางไล่สายตาไปตามกลุ่มดาวขณะที่ในใจของเขาว้าวุ่น

ลิลิธ

เขาหลีกเลี่ยงที่จะคิดถึงเธออย่างลึกซึ้ง เพราะรู้ว่าช่วงเวลานี้จะต้องมาถึง

ในเกม เธอคือพลังแห่งการทำลายล้าง เป็นตัวตนที่ทำลายอาณาจักรและทิ้งซากปรักหักพังไว้เบื้องหลัง แต่นั่นคืออนาคตที่ยังไม่ได้ถูกเขียนขึ้น

เด็กสาวที่เขาจะได้พบในอีกหนึ่งสัปดาห์ยังไม่ใช่ลิลิธ อันเดอร์วู้ดในตำนาน เธอยังเด็ก ยังคงเติบโต

การพบกันครั้งแรกนี้จะเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเขา

แค่ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว เธอก็อาจจะปิดตัวเองจากเขาได้ เธออาจจะปิดกั้นเขา ปฏิเสธที่จะไว้วางใจเขา และเขาจะสูญเสียโอกาสที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเธอ

เรนกำหมัดแน่น เขาจะปล่อยให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นไม่ได้

เขาใช้เวลาหนึ่งปีในการสร้างความแข็งแกร่งของเขา ตอนนี้ ถึงเวลาแล้วที่จะเตรียมจิตใจของเขา

เขาจะไม่เพียงแค่พบกับลิลิธ อันเดอร์วู้ดในฐานะคู่หมั้นของเธอเท่านั้น

เขาจะพบเธอในฐานะคนเพียงคนเดียวในโลกที่เต็มใจจะยืนเคียงข้างเธอ

ก่อนที่มันจะสายเกินไป

จบตอน