บทที่ 16 - เหรียญเปรมปรีดิ์ แต้มคุณูปการ และมหันตภัยที่คืบคลาน

บทที่ 16 - เหรียญเปรมปรีดิ์ แต้มคุณูปการ และมหันตภัยที่คืบคลาน

◉◉◉◉◉

เหรียญเปรมปรีดิ์ คือสิ่งจำเป็นสำหรับชาวบ้านธรรมดาที่ต้องการจะตั้งรกรากในเมืองลี้ภัย

สิ่งที่ค้ำประกันมูลค่าของมันคือพลังงานที่ไม่มีวันหมดจากโรงไฟฟ้าพลังน้ำ คือแร่ธาตุที่ขุดใช้ได้นานหลายสิบปีรอบๆ นครเปรมปรีดิ์ คือความแข็งแกร่งทางอุตสาหกรรมของเมืองชั้นใน และที่สำคัญคือแสนยานุภาพที่สามารถเอาชนะการระบาดของร่างติดเชื้อขนาดเล็กได้อย่างง่ายดาย!

ด้วยการผสมผสานของ “ทรัพยากร+อุตสาหกรรม+แสนยานุภาพ” นี้ นครเปรมปรีดิ์ถึงกับไม่จำเป็นต้องขยายพื้นที่เพาะปลูก ก็สามารถแลกเปลี่ยนผลผลิตทางการเกษตรจำนวนมากจากเมืองลี้ภัย ชุมชนขนาดใหญ่ และชุมชนขนาดเล็กรอบๆ ได้อย่างง่ายดาย เพื่อตอบสนองความต้องการในชีวิตประจำวันของประชากรกว่าล้านคน

แม้ว่าผู้บริหารระดับสูงของนครเปรมปรีดิ์มักจะตัดสินใจในอุดมคติแบบไม่ไตร่ตรอง เช่น การยกเว้นค่าไฟฟ้าทั้งหมดในช่วงฤดูฝนที่มีน้ำมาก หรือการลดราคาโภชนารสเหลวลงหนึ่งเหรียญเปรมปรีดิ์ในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว แต่ตลาดก็ยังคงสามารถดำเนินไปได้อย่างมั่นคง

เพราะชาวบ้านจะเก็บออมเงินโดยอัตโนมัติ เพื่อรับมือกับราคาสินค้าที่สูงขึ้นในช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิที่ทรัพยากรขาดแคลน

บวกกับการควบคุมของทางการที่ทันท่วงที ก็ทำให้เหรียญเปรมปรีดิ์ยังคงมีอำนาจซื้ออยู่บ้างแม้จะอยู่นอกเมืองชวน ไปยังเมืองอื่นๆ หรือเมืองลี้ภัย

ทว่าแต้มคุณูปการที่อยู่สูงกว่าเหรียญเปรมปรีดิ์หนึ่งระดับ ตรรกะพื้นฐานและสิ่งที่ค้ำประกันมูลค่ากลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

สิ่งที่แต้มคุณูปการสามารถแลกเปลี่ยนได้ ล้วนเป็นทรัพยากรระดับยุทธศาสตร์และสิ่งของควบคุม

ตัวอย่างเช่น ปืนที่ได้รับการปรับปรุง ปืนที่ผ่านการปรับแต่งระดับกองทัพ ไม่เพียงแต่จะใช้โลหะผสมหายากเพื่อเพิ่มความทนทาน แต่ยังมีการปรับปรุงวิถีกระสุนพิเศษ ทำให้มีอำนาจทำลายล้างสูงกว่าปืนทั่วไปในตลาดมาก

ตัวอย่างเช่น ผลิตภัณฑ์อิเล็กทรอนิกส์ที่มีเทคโนโลยีขั้นสูง เครื่องสื่อสารระดับกองทัพ เครื่องตรวจจับความร้อน และอุปกรณ์พิเศษสำหรับรับมือกับร่างติดเชื้อ เป็นต้น ทุกอย่างล้วนเป็นของวิเศษที่ช่วยชีวิตในการเดินทางในแดนร้าง

แน่นอนว่า ยังมีอาวุธเย็นที่เฉิงเหยี่ยต้องยืมเงินมาซื้อในตอนนี้ด้วย

สำหรับคนยุคใหม่แล้ว เทคโนโลยีในการสร้างอาวุธเย็นไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป ที่ยากคือวัสดุที่ใช้

เช่น ‘เหล็กดามัสกัส’ ‘เหล็ก 52100’ ‘เหล็ก 15N20’ ที่มักจะปรากฏในการแข่งขันตีดาบ

ทว่าพอมาถึงแดนร้าง เหล็กเหล่านี้กลับไม่นับว่าเป็นวัสดุชั้นยอดอีกต่อไป สิ่งที่ล้ำค่าจริงๆ และต้องใช้แต้มคุณูปการซื้อ คือ “แร่เหนือสามัญ” ที่เฉิงเหยี่ยเพิ่งจะรู้จักในวันนี้

ต้นกำเนิดของมันอาจจะเป็นเพียงแร่เหล็กธรรมดาๆ ก้อนหนึ่ง แต่หลังจากถูกผู้เหนือมนุษย์หรือร่างติดเชื้อปนเปื้อนด้วยพลัง ก็มีโอกาสที่จะเกิดคุณสมบัติที่น่าอัศจรรย์ขึ้นมาได้

และตามระดับการปนเปื้อน ราคาของแร่ก็แตกต่างกันอย่างมหาศาล

ยกตัวอย่างดาบสั้นของหลิวปี้เล่มนั้น ในนั้นมีแร่เหนือสามัญธรรมดาผสมอยู่ไม่ถึง 20 กรัม ก็เพียงพอที่จะรักษาความคมไว้ได้พร้อมกับมีความแข็งและความเหนียวที่ยอดเยี่ยม ซึ่งวัสดุในยุคใหม่ไม่สามารถเทียบได้เลย

“อืม เรื่องนี้ข้ารู้แน่นอน”

เมื่อรู้ว่าพนักงานคงจะเห็นสถานะฝึกหัดของเขา ถึงได้ใจดีเตือนเพราะกลัวว่าจะไม่รู้กฎแล้วถูกลงโทษ

เฉิงเหยี่ยก็ไม่รู้สึกแปลกใจ เขาพยักหน้าเบาๆ

แต้มคุณูปการล้ำค่าขนาดนี้ ไม่สามารถระบุมูลค่าที่แน่นอนได้ การไม่อนุญาตให้ซื้อขายแลกเปลี่ยนได้อย่างอิสระจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

และในนครเปรมปรีดิ์ ช่องทางที่บุคคลจะได้รับแต้มคุณูปการนั้นมีน้อยมาก

มีเพียงบางตำแหน่งงานที่กำหนดไว้เท่านั้นที่มีช่องทางในการได้รับอย่างสม่ำเสมอ เช่น พนักงานตรวจการ หากตรวจพบร่างติดเชื้อที่แอบลักลอบเข้าเมือง ก็จะได้รับรางวัลเป็นแต้มคุณูปการจำนวนหนึ่ง เช่น กรมโยธา หากประสิทธิภาพในการบุกเบิกสูงกว่าที่คาดการณ์ไว้มาก ก็จะได้รับรางวัลเป็นแต้มคุณูปการจำนวนหนึ่งเช่นกัน เช่น วิศวกร หากสามารถดูแลรักษาสิ่งอำนวยความสะดวกในเมืองให้ทำงานเป็นปกติได้ ทุกช่วงเวลาก็จะได้รับแต้มคุณูปการจำนวนหนึ่งเป็นประจำ...

นอกเหนือจากนี้ แต้มคุณูปการจะมอบให้เฉพาะผู้ที่ทำคุณประโยชน์ให้กับนครเปรมปรีดิ์อย่างแท้จริงเท่านั้น

ตัวอย่างเช่น พลซุ่มยิงที่ออกไปข้างนอกแล้วบังเอิญพบกลุ่มร่างติดเชื้อที่ซ่อนตัวอยู่ หลังจากรายงานและตรวจสอบแล้ว ก็จะได้รับแต้มคุณูปการ

หรืออย่างผู้เก็บของเก่าที่ออกไปหาของในซากปรักหักพังของเมืองแล้วพบของมีค่า นำมาส่งมอบ ก็จะได้รับแต้มคุณูปการจำนวนหนึ่งตามความหายาก

นี่เป็นนโยบายที่กระตุ้นอย่างรุนแรง แต่ถ้าหากแต้มคุณูปการสามารถซื้อขายได้ตามใจชอบ คุณค่าที่มันแบกรับและการชี้นำพฤติกรรมก็จะลดน้อยถอยลงอย่างมาก

ดังนั้นนครเปรมปรีดิ์จึงได้ออกกฎอย่างชัดเจนว่า แต้มคุณูปการสามารถให้ยืมได้ แต่ทุกคนจะมีวงเงินสูงสุดในแต่ละช่วงเวลา

ชาวบ้านธรรมดาทุกครึ่งปี จะมีวงเงินสูงสุดเพียง 10 แต้ม

ส่วนพนักงานตรวจการฝึกหัดอย่างเฉิงเหยี่ย วงเงินจะเพิ่มขึ้นสิบเท่า เป็น 100 แต้ม

แน่นอนว่า กฎนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีช่องโหว่ เช่น หากเฉิงเหยี่ยต้องการจะซื้อปืนพกราคา 20 แต้ม ก็สามารถยืมมือของหลิวปี้ซื้อแล้ว “มอบ” ให้ตัวเอง เพื่อหลีกเลี่ยงข้อจำกัดการยืมส่วนบุคคลได้

และคำเตือนของพนักงานเมื่อครู่นี้ ก็เป็นประเด็นนี้พอดี นครเปรมปรีดิ์ก็มีระบบตรวจสอบที่ทำงานอยู่เช่นกัน การทำผิดกฎเล็กๆ น้อยๆ อาจจะแกล้งทำเป็นไม่เห็น แต่ถ้าหากมีคนร้องเรียนขึ้นมา ค่าปรับที่เพิ่มขึ้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้กระทำผิดล้มละลายได้ในทันที

“ได้ครับ ข้าเซ็นชื่อเสร็จแล้ว”

เฉิงเหยี่ยพยักหน้า แล้วยื่นใบสมัครที่กรอกชื่อแล้วเข้าไปในหน้าต่าง

พนักงานพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว ประมาณไม่กี่วินาทีต่อมา เครื่องสื่อสารพิทักษ์ของเฉิงเหยี่ยก็สั่นขึ้นมา

[ธนาคารเปรมปรีดิ์สาขาเขตกันชน]

[วันที่ 26 เดือน 6 ปีที่ 35 แห่งยุคใหม่ เวลา 18.47]

[‘ซ่งหย่งเฟิง’ จากกรมโยธาโอนแต้มคุณูปการ ‘100’ แต้มให้ท่าน]

[ยอดคงเหลือปัจจุบัน 143 แต้ม]

“ทำไมเป็น 143”

เฉิงเหยี่ยทำไปพลางๆเปิดดูบันทึกการรับเงินด้านล่าง

[วันที่ 26 เดือน 6 ปีที่ 35 แห่งยุคใหม่ เวลา 07.00 เงินเดือนปกติโอนเข้า ‘24’ แต้มคุณูปการ]

[ยอดคงเหลือ 43 แต้ม]

[หมายเหตุ การตรวจสอบรุ่นของแหล่งเชื้อเสร็จสิ้นแล้ว การประเมินระดับ ระยะที่สองขั้นต้น]

“อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เองเป็นรางวัลของหนวดพรายกระซิบที่จ่ายพร้อมกันนี่เอง...”

ตอน 7 โมงเช้านั้น เฉิงเหยี่ยกำลังคุยโทรศัพท์กับติงอี่ซานพอดี เลยไม่ได้สังเกตข้อความโอนเงิน

และ 5 แต้มที่เคยสัญญาไว้ว่าจะให้การ์เซีย ก็ยังไม่ได้โอนให้ เพราะฝ่ายหลังถูกหลิวปี้ซ้อมจนต้องเข้าสถานพยาบาล

“143 แต้มหักค่าซื้อปืนพก 20 แต้ม ที่เหลือใช้ซื้อวัสดุก็คงจะพอแล้ว ต่อให้แร่เหนือสามัญจะแพงแค่ไหน ข้าก็เติมเข้าไปน้อยหน่อย ให้พอใช้ในระยะนี้ก็พอ”

มีข้าวอยู่ในมือ ใจก็ไม่ร้อนรน

อาวุธร้อน เฉิงเหยี่ยไม่มีความต้องการมากนัก ซื้อปืนพกไบซันรุ่นเดียวกับพี่ใหญ่บี้ไว้ป้องกันตัวก็พอ

รอจนกว่าจะออกไปปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ ค่อยดูว่าจำเป็นต้องเปลี่ยนเป็นปืนกลมือหรือปืนไรเฟิลที่มีอานุภาพสูงกว่าหรือไม่

แต่อาวุธเย็นนั้นต่างกัน อาวุธคู่ใจต้องให้ผู้ใช้ใช้เวลาปรับตัวเป็นเวลานาน

อย่างดาบสั้นของหลิวปี้เล่มนั้น ถึงแม้ว่าวัสดุที่ใช้ตีตอนแรกจะธรรมดา แต่เขาก็ซ่อมแซมและใช้งานมานานกว่าสิบปี ไม่เคยยอมเปลี่ยน

“เสี่ยวเฉิง พี่หลัว ในเมื่อแต้มโอนเรียบร้อยแล้ว งั้นข้ากลับกรมโยธาก่อนนะ”

หลังจากรับใบโอนเงินแล้วใส่ลงในกระเป๋าเป้ ซ่งหย่งเฟิงก็หันมาหาทั้งสองคนแล้วยิ้มจนเห็นรอยย่นที่หางตา

“โชคดีที่พายุฝนระลอกนี้มาแบบขาดๆ หายๆ ทำให้ระบบระบายน้ำของเขตกันชนของเราได้พักหายใจบ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าตกต่อไปอีกวันหนึ่ง ชานเมืองยังพอว่า แต่ในเมืองคงจะต้องจมน้ำเป็นอัมพาตแน่นอน”

“ผู้เฒ่าซ่ง กรมโยธาของพวกท่านไม่ได้คาดการณ์ไว้รึว่าจะต้องตกอีกกี่วัน”

ทั้งสามคนเดินออกไปข้างนอก หลัวเสี่ยวเสวี่ยอดไม่ได้ที่จะถามด้วยความเป็นห่วง “สามีข้าไปสนับสนุนที่โรงไฟฟ้าพลังน้ำ ถ้าฝนยังตกไม่หยุด เกรงว่าจะต้องอยู่ที่นั่นสักพักแล้ว...”

“ตามการคาดการณ์ที่กรมอุตุนิยมวิทยาของเมืองชั้นในให้เรามา อย่างน้อยจะตกต่อเนื่องไปอีกครึ่งเดือน”

“นานขนาดนั้นเลยรึ”

“อืม ตั้งแต่ต้นปีนี้เป็นต้นมา ข่าวที่มาจากเมืองลี้ภัยต่างๆ ล้วนไม่สู้ดีนัก ความเสถียรของสภาพอากาศกำลังมีแนวโน้มที่จะวุ่นวาย ไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดเรื่องแปลกๆ อะไรขึ้นอีก”

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซ่งหย่งเฟิงก็เก็บรอยยิ้ม เผยให้เห็นความกังวลเล็กน้อย

ภัยคุกคามที่เกิดจากความแปรปรวนของสภาพอากาศ ไม่ได้ด้อยไปกว่าการโจมตีของฝูงร่างติดเชื้อเลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้เป็นเพียงพายุฝน เขตกันชนยังสามารถระบายน้ำเพื่อบรรเทาได้ แต่ถ้าหากเปลี่ยนเป็นพายุหิมะล่ะ

หรือยังไม่ต้องพูดถึงพายุหิมะ หากฤดูใบไม้ร่วงที่จะถึงนี้ได้รับผลกระทบ ผลผลิตทางการเกษตรลดลง ส่งผลกระทบมาถึงนครเปรมปรีดิ์ ก็จะกลายเป็นภัยพิบัติที่ส่งผลกระทบต่อทุกคน

นอกจากนี้ รูปแบบการเคลื่อนไหวของร่างติดเชื้อยังสัมพันธ์กับปรากฏการณ์ทางธรรมชาติอย่างใกล้ชิด เช่น ร่างติดเชื้อที่ชอบน้ำซึ่งเคลื่อนที่ตามแนวพายุฝน

หากปรากฏการณ์ทางธรรมชาติยังคงแปรปรวนต่อไปเช่นนี้ ยากที่จะบอกได้ว่าในช่วงก่อนและหลังฤดูหนาว รอบๆ นครเปรมปรีดิ์จะเกิดการระบาดของร่างติดเชื้อครั้งใหญ่หรือไม่

“ลุงซ่ง เดินทางดีๆ ครับ”

จนกระทั่งมองส่งซ่งหย่งเฟิงขึ้นรถประจำทางไปไกล

ทั้งสองคนถึงจะละสายตา แล้วเดินมานั่งที่ม้านั่งยาวหน้าธนาคารด้วยกัน

[จบแล้ว]