บทที่ 5 - ทีมภารกิจออกเดินทาง

บทที่ 5 - ทีมภารกิจออกเดินทาง

⚉⚉⚉⚉

วันฉลองครบรอบวันเกิดของมหาจอมเวทกาฬวิหคยังเหลืออีกหลายเดือน แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางเหล่าศิษย์ที่จะเริ่มเตรียมของขวัญล่วงหน้า

ทีมต่างๆ เริ่มทยอยออกเดินทางสู่ป่าทมิฬตามเส้นทางที่ยาวสั้นแตกต่างกันไป

ทีมของเฉินโม่ก็ได้รวมตัวกันเรียบร้อย และมุ่งหน้าไปยังพงไพรไม้ปีศาจตามภารกิจที่กำหนดไว้

คณะเดินทางห้าคน ก้าวเดินไปบนเส้นทางสู่วิถีแห่งโชคชะตาที่ยังไม่ทราบได้

หัวหน้าทีมคือนายน้อยตระกูลจี๋อซือ เป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและว่าที่ศัตรูหัวใจมานานขนาดนี้ เฉินโม่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหัวหน้าทีมผู้นี้ชื่ออะไร รู้เพียงว่าเขาชอบติดตราสัญลักษณ์ตระกูลที่แวววาวไว้บนหน้าอก ทุกคนจึงเรียกเขาว่าจอมเวทจี๋อซือ หรือนายน้อยจี๋อซือ

เฉินโม่เรียกเขาในใจว่า เจ้าขนทองน้อย

ในฐานะหัวหน้าทีมและผู้นำกลุ่ม นายน้อยผู้นี้จึงเดินอยู่ตรงกลางขบวน

อันที่จริง เขาก็ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลา ผมสีทองปลิวไสว ยังคงหลงเหลือความอ่อนเยาว์ของวัยรุ่น

อ่อนเยาว์เสียจนสายตาของเขาไม่สามารถเก็บงำสิ่งใดไว้ได้

สายตาที่จับจ้องไปยังอ้ายลี่ทางด้านขวามือ คือความปรารถนาอันแรงกล้าอย่างไม่ปิดบัง เมื่อกวาดตามองเฉินโม่ทางด้านซ้าย ก็เปลี่ยนเป็นความดูแคลนและรังเกียจอย่างโจ่งแจ้ง

ทั้งสามคนที่อยู่ด้านซ้าย กลาง และขวา ล้วนเป็นศิษย์จอมเวทฝึกหัด และเป็นผู้รับผิดชอบหลักของภารกิจนี้

ศิษย์จอมเวทฝึกหัดทั้งสามคนเป็นแกนหลักของทีม ด้านหลังพวกเขา มีอสูรอัญเชิญของแต่ละคนติดตามมาอย่างเงียบๆ

เฉินโม่และอ้ายลี่ต่างก็มีพลหอกโครงกระดูกสภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่ ส่วนเจ้าขนทองน้อยนั้นดูจะหรูหรากว่ามาก มีทั้งซอมบี้ธรรมดาที่เคลื่อนไหวเชื่องช้าหนึ่งตน และซอมบี้ถังเหล็กสวมหมวกเกราะขึ้นสนิมที่ก้าวเดินอย่างหนักแน่นอีกหนึ่งตน

ด้านหน้าและด้านหลังของทีมยังมีเจ้าหน้าที่สนับสนุนอีกสองคน

คนที่เดินนำอยู่หน้าสุดคือแมวมองฉายา “เสี่ยวสืออี” (น้อยสิบเอ็ด) ไม่ทราบชื่อ แต่ทุกคนก็เรียกเขาเช่นนี้

คุ้นเคยเส้นทาง เชี่ยวชาญการสอดแนม นิสัยดี เป็นผู้ติดตามจอมเวทที่เหมาะสมอย่างยิ่ง

ตอนที่กำลังจะออกเดินทาง เขาเดินผ่านข้างเฉินโม่ กดเสียงให้ต่ำและพูดออกมาอย่างรวดเร็วสามคำ: “ระวังตัวด้วย!”

เป็นคนดีเหมือนที่ทุกคนว่าไว้จริงๆ

คนที่รั้งท้ายขบวน คือชายวัยกลางคนใบหน้าเคร่งขรึม เขาคือผู้ติดตามประจำของนายน้อยจี๋อซือ เป็นนักรบที่เข้าสู่ระดับขั้นแล้วอย่างแท้จริง

ชื่อ... ก็ไม่รู้อีกตามเคย

ในปราสาทโบราณกาฬวิหค เหล่าศิษย์จอมเวทฝึกหัดเอาแต่ฝึกฝน ฝึกฝน แล้วก็ฝึกฝน นอกจากอาจารย์ของตนเองและคนคุ้นเคยเพียงไม่กี่คน วงสังคมของพวกเขาก็นับว่าเล็กอย่างน่าสงสาร

ได้ยินมาว่านักรบระดับขั้นคนหนึ่งสามารถสู้กับพลหอกโครงกระดูกได้หลายสิบตน เฉินโม่จึงตัดสินใจเรียกผู้ติดตามวัยกลางคนคนนี้ว่า กระดูกดก

บรรยากาศตลอดเส้นทางค่อนข้างอึดอัด หรืออาจจะถึงขั้นน่าหายใจไม่ออก

นอกจากเจ้าขนทองน้อยที่พยายามชวนน้องสาวคุยเป็นระยะๆ แล้ว คนอื่นๆ ต่างก็เงียบสนิทตลอดทาง ก้มหน้าก้มตาเดินทาง

จนกระทั่งเดินทางมาถึงเส้นทางสายลมโชย

นี่คือเส้นทางเล็กๆ ในป่าที่คดเคี้ยวไปมา ลัดเลาะไปตามลำต้นของต้นไม้สูงใหญ่ พุ่มไม้เตี้ยๆ วัชพืชที่แนบไปกับพื้น และกองใบไม้เน่าเปื่อยที่ทับถมกัน มองออกว่าปกติเส้นทางนี้ไม่ค่อยมีคนเดินเท่าใดนัก หากไม่ใช่เพราะเครื่องหมายที่สลักไว้บนลำต้นไม้เป็นระยะๆ ก็คงแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่าที่อยู่ใต้เท้าคือ “ถนน”

ณ ที่แห่งนี้ สมาชิกในทีมจะตั้งแคมป์พักแรมเป็นครั้งสุดท้าย

ภายในและภายนอกเส้นทางสายลมโชย คือสองโลกที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

จากปราสาทกาฬวิหคมาจนถึงเส้นทางสายลมโชย ระยะทางที่ต้องเดินถึงสองวันนี้ ภายในอาณาบริเวณนี้ไม่มีตัวตนที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ

ตามคำพูดของเหล่าจอมเวทในปราสาท มหาจอมเวทกาฬวิหคผู้ยิ่งใหญ่ได้กวาดล้างอาณาเขตโดยรอบ สร้างดินแดนบริสุทธิ์ขึ้นมา

แต่ในหมู่ศิษย์ฝึกหัด ต่างคาดเดากันไปว่า มหาจอมเวทกาฬวิหคคงเลือกสถานที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยในการสร้างปราสาทตั้งแต่แรก

ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม พื้นที่ป่าชั้นตื้นรอบปราสาท ถือเป็นเขตปลอดภัยได้ เมื่อเดินต่อไปอีก หากก้าวเข้าสู่พื้นที่ป่าชั้นลึกของป่าทมิฬเมื่อใด สมาชิกในทีมก็จะต้องสังหารต้นไม้ปีศาจทมิฬให้สำเร็จในรวดเดียว และรีบเดินทางกลับ

ในฐานะป่าดงดิบที่กว้างใหญ่ที่สุดที่ทอดตัวอยู่ระหว่างทวีปเหนือและใต้ ในตำนานกล่าวว่าแผ่นดินผืนนี้เก็บซ่อนสมบัติล้ำค่าไว้นับไม่ถ้วน และแน่นอนว่าก็มีอสูรกายที่น่าสะพรึงกลัวนานาชนิดเฝ้ารออยู่เช่นกัน

คำสอนที่เหล่านักผจญภัยทิ้งไว้มากที่สุดก็คือ: “ในป่าทมิฬ ไม่ว่าเมื่อใดก็ห้ามหลับตา”

มิฉะนั้น เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้ลืมตาขึ้นมาอีกเลย

เส้นแบ่งระหว่างความปลอดภัยและอันตราย ก็คือเส้นทางสายลมโชยแห่งนี้

กล่าวได้ว่าถนนสายนี้ คือแนวเขตที่นักผจญภัยนับไม่ถ้วนใช้ชีวิตขีดคั่นไว้ตั้งแต่ที่มนุษย์เริ่มย่างเท้าเข้ามาในป่าทมิฬ

ตามข้อเสนอของแมวมองเสี่ยวสืออี ทีมจะพักที่นี่หนึ่งคืน รอให้พระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้จึงจะออกเดินทางอีกครั้ง

กระดูกดกางเต็นท์หรูหราให้นายน้อย เริ่มก่อกองไฟทำอาหาร

น้องอ้ายลี่ที่มาจากครอบครัวพ่อค้า ก็เอาเต็นท์เล็กๆ ของตนเองออกมาจากสัมภาระของอสูรอัญเชิญ มุดเข้าไปข้างใน เหลือไว้เพียงโครงกระดูกเฝ้าหน้าประตู

เสี่ยวสืออีหยิบถุงนอนออกมา เริ่มแทะเสบียงแห้งที่พกติดตัวมา

คนที่น่าสังเวชที่สุดก็คือเฉินโม่ เขาไม่มีอะไรเลย

เขาพยายามปลดห่อสัมภาระที่ใช้เชือกฟางมัดไว้บนหลังออกอย่างทุลักทุเล เฉินโม่หยิบถุงเก็บสมุนไพรใบหนึ่งออกมา ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้กองไฟที่กระดูกดกก่อไว้ เฉินโม่พยายามเป็นครั้งสุดท้าย

“หัวหน้าทีมจี๋อซือ ด้วยฝีมือของท่าน การจัดการต้นไม้ปีศาจทมิฬเป็นเรื่องง่ายดาย ศิษย์ระดับเริ่มต้นอย่างข้าคงช่วยอะไรไม่ได้มากนัก ดังนั้น จะเป็นไปได้หรือไม่หากท่านจะอนุญาตให้ข้าเก็บสมุนไพรแถวๆ นี้?”

“สมุนไพรทั้งหมดที่เก็บได้ ข้ายินดีมอบให้ท่านเป็นผู้จัดสรรทั้งหมด”

เจ้าขนทองน้อยที่กำลังลิ้มรสอาหารร้อนๆ อย่างสบายอารมณ์ เอี้ยวตัวเล็กน้อย มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้น เผยรอยยิ้มประหลาด

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ในบรรดาว่าที่ศัตรูหัวใจทั้งหมด เจ้าขนทองน้อยเกลียดเจ้าหมอนี่ที่สุด

เกลียดดวงตาสีดำคู่นั้นที่มองมาโดยไร้ความยำเกรง มีเพียงความสงบนิ่ง เกลียดใบหน้าผิวเหลืองที่มาจากชนชั้นต่ำแต่กลับมีความมั่นใจอย่างประหลาดราวกับแสงตะวัน เกลียดยิ่งกว่าคือท่าทีไม่ว่าสูงส่งหรือต่ำต้อยที่ปฏิบัติต่อทั้งขุนนาง คนธรรมดา หรือทาสรับใช้ อย่างเท่าเทียมกัน

เกลียดอย่างที่สุด เกลียดชนิดที่ว่าแค่เห็นก็รู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว

เขาจงใจปล่อยให้เฉินโม่รออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเพิ่มระดับเสียงตะโกนไปยังเต็นท์เล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล: “เฮ้ อ้ายลี่ ได้ยินหรือไม่ เด็กน้อยที่เจ้าชื่นชม ดูเหมือนจะไม่อยากไปผจญภัยกับเจ้าเสียแล้ว!”

ภายในเต็นท์เงียบสนิท ไร้การตอบรับ เจ้าขนทองน้อยจึงหันกลับมา ใบหน้าประดับรอยยิ้มหยอกเย้า: “เห็นหรือไม่ เจ้านัยน์ตาดำ เทพธิดาของเจ้าไม่อยากให้เจ้าไปหรอกนะ”

“น่าเสียดาย พงไพรไม้ปีศาจต้องการเจ้า เก็บความคิดเรื่องสมุนไพรเน่าๆ ของเจ้าไปเสีย แล้วตามมาดีๆ มิฉะนั้น...”

“ข้าไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนเจ้าเล็กๆ น้อยๆ!”

เฉินโม่พยักหน้า แสดงว่าตนรับทราบแล้ว หันหลังเดินจากไป

เมื่อไม่ได้เห็นท่าทีเสียขวัญของเฉินโม่ เจ้าขนทองน้อยก็รู้สึกเสียขวัญเล็กน้อยเสียเอง

เขาเสยผมสีทองบนหน้าผาก นายน้อยผู้โกรธจนอับอายอดไม่ได้ที่จะพูดตามหลังมาอีกประโยค: “เฮ้ เจ้าตัวเล็กที่ยังไม่นับว่าเป็นจอมเวทด้วยซ้ำ ป่ามันอันตรายนัก ได้เตรียมพินัยกรรมไว้ล่วงหน้าหรือยัง?”

“หากเจ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา หัวหน้าทีมอย่างข้าอาจจะใจดีช่วยนำกลับไปให้!”

เขาทำท่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ตบหน้าผากตัวเองอย่างแรง: “โอ้ ใช่! ข้าเกือบลืมไป ที่บ้านเจ้าไม่เหลือใครแล้วใช่หรือไม่? ชิชิ โครงกระดูกปัญญาอ่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ เจ้านั่น คือ ‘ญาติ’ เพียงคนเดียวของเจ้าแล้วกระมัง?”

“อยากให้ข้าใจบุญ ฝังพวกเจ้าไว้ด้วยกันหรือไม่? จะได้ไม่เหงา?”

เฉินโม่หันกลับไปมองเขาแวบหนึ่งอย่างเฉยเมย

นายน้อยผู้นี้ ดูท่าจะลำพองใจไปหน่อยแล้ว

จากมุมมองของเขา ตนเองไม่มีทางขัดขืนได้เลยจริงๆ ต่างกันเพียงแค่จะตายช้าหรือตายเร็ว ตายแบบน่าดูหน่อยหรือน่าเกลียดหน่อยเท่านั้น

ในสายตาของพวกขุนนางรุ่นสองที่ไม่เคยพบเจอความพ่ายแพ้และถูกยกยอมาโดยตลอดเหล่านี้ ทุกสิ่งในโลกสามารถตัดสินได้ด้วยสถานะสูงต่ำ

ผู้ที่อยู่สูงกว่าเพียงแค่ขยับมือ คนที่อยู่ข้างล่างก็จะเหมือนแมลงที่ถูกบีบอยู่ในกำมือ อย่างมากก็ดิ้นรนได้เล็กน้อย แล้วก็ตายไปโดยไม่มีทางต่อต้าน

เขาไม่รู้ว่า ประเทศที่เฉินโม่เคยอยู่มาก่อนนั้น เชี่ยวชาญที่สุดคือการจัดการกับพวกขุนนางเหล่านี้

ชิชิ...

เฉินโม่เดินกลับไปยังจุดที่ตนเลือกไว้ พิงต้นไม้ใหญ่ หันหน้าไปทางกลุ่มคนเหล่านั้น หยิบกระเป๋าเป้เก่าๆ ขาดๆ ของตนออกมาใช้ต่างเครื่องปูรอง แล้วก็ขดตัวลงนอนไปเช่นนั้น

กระดูกดกที่ยุ่งอยู่ตลอดเวลาเหลือบมองเฉินโม่หลายครั้งแล้ว ในแววตามีความกังวลอยู่หลายส่วน

นักรบวัยกลางคนผู้มีประสบการณ์ย่อมรู้ดีว่า การเยาะเย้ยเช่นนี้ไร้ความหมาย

อีกฝ่ายยอมหันหลังให้กับความมืดมิด แต่ไม่ยอมหันหลังให้กลับกลุ่ม แสดงชัดว่ากำลังระแวดระวังอย่างรุนแรง

แม้ว่านายน้อยจะสั่งให้สร้าง “อุบัติเหตุ” ที่ต้นไม้ปีศาจทมิฬ แต่กระดูกดกก็ยังรู้สึกว่า อีกฝ่ายคงไม่ยอมอยู่นิ่งๆ ให้จัดการง่ายๆ

“นายน้อย คืนนี้ข้ากับเสี่ยวสืออีจะผลัดกันเฝ้ายาม พวกท่านจอมเวทพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ!”

แม้จะบอกว่าผลัดกันเฝ้ายาม แต่กระดูกดกก็ไม่ได้นอนเลยทั้งคืน เขากังวลว่าหากเจ้าเด็กนี่หนีไป จะทำให้นายน้อยเสียอารมณ์ และความโกรธเกรี้ยวของนายน้อยจะพุ่งมาที่ตนเอง

ตลอดทั้งคืน นักรบวัยกลางคนจ้องเขม็งไปยังเงาดำที่ขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ไม่กะพริบตา

สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาคือ เฉินโม่กลับนอนหลับอย่างสงบ

ขดตัวอยู่ใต้ต้นไม้เช่นนั้น บางครั้งก็ขยับตัวเล็กน้อย กระตุ้นเส้นประสาทที่อ่อนล้าของกระดูกดกให้ตื่นตัว

ส่วนพลหอกโครงกระดูกตนนั้น บนตัวก็พันด้วยเศษผ้าขี้ริ้วที่เก็บมาจากห้องใต้ดินไหนก็ไม่รู้ ถือหอกกระดูกที่สั้นกว่าพลหอกโครงกระดูกตนอื่นอย่างเห็นได้ชัด ยืนอยู่หน้าเฉินโม่ ไม่ขยับเขยื้อน

เวลาผ่านไปในความเงียบที่ตึงเครียด ความมืดในป่าค่อยๆ ถูกขับไล่ทีละน้อย ในที่สุดดวงอาทิตย์สีแดงก็พยายามปีนป่ายขึ้นมาเหนือยอดไม้

แสงตะวันแรกสาดส่องทะลุใบไม้ในป่า ทิ้งเงาตกกระทบลงบนพื้นเป็นลายจุด

วันใหม่ได้มาถึงแล้ว

หรือจะกล่าวว่า วันแห่งการนองเลือด ได้มาถึงแล้ว!

⚉⚉⚉⚉

[จบแล้ว]