บทที่ 627: ฟางเส้นสุดท้าย

“บ้าเอ๊ย! ทำไมถึงเป็นแบบนี้? ถ้าสู้ต่อไปแบบนี้ เรือรบของเราจะสูญเสียทั้งหมด เราไม่อาจเอาชนะเยอรมันได้เลย การตัดสินใจสู้ศึกเด็ดขาดกับเยอรมันนี่มันเรื่องตลกชัดๆ!” ทันทีที่พลเรือเอกเลมขึ้นเรือประจัญบาน “โฟเดอลัน” เขาก็เห็นเรือประจัญบาน “นอร์มังดี” จมลง ทำให้เขาตัวสั่นด้วยความกลัว หลังรู้สึกหนาวเย็น และรู้สึกเหมือนรอดตายจากภัยพิบัติ

ในสายตาของพลเรือเอกเลม กองทัพเรือเยอรมันแข็งแกร่งเกินไป ศึกเด็ดขาดนี้ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่แรก เพราะไม่มีทางชนะได้เลย เป็นเพียงการตายเปล่า เดิมที กองทัพเรือฝรั่งเศสมีเรือรบหลักสิบลำ แต่ตอนนี้เหลือเพียงสี่ลำ เมื่อศึกนี้จบลง คงไม่เหลือสักลำ

พลเรือเอกเลมอยากถอนตัวจากการรบหากทำได้

“ส่งโทรเลขไปยังเรือธง บอกนายพลเจลลิโคว่าไม่มีทางสู้ต่อไปได้แล้ว ถึงตอนนี้ เราเสียหายหนัก ถ้าสู้ต่อไป กองทัพจะถูกกวาดล้าง!” พลเรือเอกเลมกล่าว

“ขอรับ นายพล” เจ้าหน้าที่สื่อสารรีบไปส่งโทรเลข

ถึงแม้ว่าการถอนตัวหมายถึงความพ่ายแพ้ และเมื่อพ่ายแพ้ สัมพันธมิตรทั้งหมดก็ถึงคราวล่มสลาย แต่เพื่อชีวิตของตัวเอง พลเรือเอกเลมเห็นได้ชัดว่าไม่สนใจมากนัก

บนเรือประจัญบาน “รีเวนจ์” เรือธงของกองเรือรวม พลเรือเอกจอห์น เจลลิโคและพลโทเดวิด บีตตีมีสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อได้ยินข่าวว่าเรือประจัญบาน “นอร์มังดี” ถูกจม

“โง่เง่า! พวกฝรั่งเศสเป็นโง่ทั้งหมดหรือ? เรือประจัญบานห้าลำของพวกเขาต่อสู้กับเรือสองลำของเยอรมัน แต่กลับถูกเยอรมันกดดัน และตอนนี้ถูกจมไปหนึ่งลำ หรือว่าเรือประจัญบานของพวกมันทำจากกระดาษ?” พลโทเดวิด บีตตีสบถ

“พลเรือเอกเลมไม่ใช่คนกล้า ตอนนี้ แม้แต่เรือธงของเขายังถูกทำลาย คงไม่มีใจสู้ต่อแล้ว!” พลเรือเอกจอห์น เจลลิโคกล่าว

“ท่านผู้บัญชาการ, ท่านหัวหน้าเสนาธิการ, โทรเลขจากกองทัพเรือฝรั่งเศส!” เจ้าหน้าที่สื่อสารรายงาน

พลเรือเอกจอห์น เจลลิโครับโทรเลขมาดู แล้วยิ้มอย่างขมขื่น

“อย่างที่คาดไว้ ฉันเดาไม่ผิด พลเรือเอกเลมไม่อยากสู้ต่อแล้ว เรือธงของเขาถูกจม เขากลัวจนเสียสติไปแล้ว”

“ไอ้สารเลว พวกมันขี้ขลาดทั้งนั้น! พวกมันไม่รู้หรือว่า ถ้าเราแพ้ศึกทางเรือนี้ ทุกอย่างจะจบสิ้น ถึงตอนนั้น ฝรั่งเศสก็จะล่มสลายด้วย” พลโทเดวิด บีตตีกล่าว

“ถูกต้อง! แต่พลเรือเอกเลมและคนอื่นๆ เห็นได้ชัดว่าไม่สนใจมากขนาดนั้น” พลเรือเอกจอห์น เจลลิโคดูเหมือนไร้หนทาง

เรือประจัญบาน “อันเดร ดูอิลิโอ” ของกองทัพเรืออิตาลีก็อยู่ในอันตรายเช่นกัน มันถูกโจมตีอย่างดุเดือดโดยเรือประจัญบานชั้น “คิง” สองลำของกองทัพเรือเยอรมัน “ผู้ว่าการชายแดน” จนเปียกโชก ทหารเรืออิตาลีจำนวนมากบนเรือถูกน้ำกระเซ็นใส่

พลเรือเอกเปาโลกำลังกระวนกระวาย เขากลัวว่าเรือประจัญบาน “อันเดร ดูอิลิโอ” จะถูกยิง เพราะกระสุนเหล่านั้นเป็นกระสุนขนาด 380 มม.! หากถูกยิง รับรองว่าเรือประจัญบาน “อันเดร ดูอิลิโอ” จะต้องเจ็บหนัก

“นายพล ตอนนี้ในแนวรบ ฝรั่งเศสสูญเสียเรือประจัญบานหนึ่งลำ อังกฤษสูญเสียสองลำ เหลือเรือประจัญบานเพียง 12 ลำ เยอรมันยังไม่สูญเสียเรือสักลำ และยังมี 12 ลำ!” เจ้าหน้าที่รายงาน

“ฉันรู้! ฉันเดาไว้แล้วว่าเยอรมันแข็งแกร่งมาก แต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้ ศึกนี้เราจะเอาชนะพวกมันได้อย่างไร? ชัดเจนว่าเรามาส่งตาย!” พลเรือเอกเปาโลกล่าว

เมื่อกองเรือรวมทั้งหมดรวบรวมเรือประจัญบาน 36 ลำ เกือบทุกคนเชื่อว่าพวกเขาจะเอาชนะเยอรมันได้แน่นอน แต่ตอนนี้ ฟันหักไปหลายซี่แล้ว แต่ยังไม่เห็นหวังชัยชนะ

“นายพล ตอนนี้เราจะทำอย่างไร?” เจ้าหน้าที่ถาม

“ถ้าเป็นไปได้ แน่นอนว่าเราถอนตัวจากการรบ ไม่ว่ายังไง เราจะกลับไปยังราชอาณาจักรอิตาลี เราเสียเรือประจัญบานไปสี่ลำแล้ว ในสงครามนี้ ความสูญเสียที่จ่ายไปมากพอแล้ว!” พลเรือเอกเปาโลกล่าว

“ถอนตัวจากการรบ? อังกฤษจะยอมหรือ?” เจ้าหน้าที่ในหอบังคับการมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าอังกฤษจะไม่มีวันยอมให้พวกเขาถอนตัว เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น อังกฤษจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยอรมัน

“ทำไมจะไม่ยอม! ถึงไม่ยอม เราก็ต้องถอนตัว เราไม่อยากตายที่นี่” พลเรือเอกเปาโลบ่น

“เอาเถอะ ส่งโทรเลขถึงนายพลเลม ถามว่าเขาคิดยังไง ถ้ากองทัพเรือฝรั่งเศสอยากถอนตัว เราจะไปด้วยกัน!” พลเรือเอกเปาโลสั่งการ

“ขอรับ นายพล!”

พลเรือเอกเปาโลและพลเรือเอกเลมรู้สึกมองโลกในแง่ร้ายเกี่ยวกับศึกทางเรือนี้ พวกเขาเกือบทั้งหมดคิดว่าไม่มีทางชนะศึกนี้ได้ ถ้าสู้ต่อไป จะยิ่งต้องจ่ายราคาสูงขึ้น ทั้งคู่ต้องการถอนตัวจากการรบ แต่เพราะอังกฤษแข็งกร้าวเกินไป พวกเขาไม่รู้จะทำอย่างไร ท้ายที่สุด ตอนนี้ยังเป็นพันธมิตรกัน และราชนาวีอังกฤษเป็นกำลังหลักในกองเรือรวม

ไม่ไกลจากสนามรบ กองเรือขนาดใหญ่กำลังเข้าใกล้อย่างรวดเร็ว พวกเขาคือกองเรือลาดตระเวนประจัญบานของกองทัพเรือเยอรมันที่อ้อมวงใหญ่ กองเรือขนาดใหญ่ที่มีเรือลาดตระเวนประจัญบาน 11 ลำ

“นายพล ตามโทรเลขจากนายพลฮิปเปอร์ เราจะสามารถสกัดแนวรบของอังกฤษได้ในไม่ช้า อย่างไรก็ตาม เราต้องเปลี่ยนเส้นทางตอนนี้ มิฉะนั้นเราจะไม่สามารถยึดตำแหน่ง T ได้” เจ้าหน้าที่เสนาธิการกล่าว

“ดี ดูเหมือนว่าเราไม่มาช้าเกินไป แม้ว่ากองเรือหลักจะได้เปรียบแล้ว แต่ยังไม่สามารถเอาชนะอังกฤษ ฝรั่งเศส และอิตาลีได้อย่างสมบูรณ์ ถ้าเราเข้าร่วม เราจะเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่บดขยี้อูฐ เอาชนะพวกมันให้สิ้นซาก!” พลโทสเป้ยิ้ม

เขาดูเหมือนเห็นแล้วว่าเมื่อกองเรือลาดตระเวนประจัญบานที่เขานำเข้าร่วมสนามรบ จะสร้างความเสียหายแก่กองเรือรวมมากเพียงใด อาจกล่าวได้ว่ากองทัพเรือเยอรมันชนะศึกนี้แล้ว ความไม่แน่นอนเพียงอย่างเดียวคือพวกเขาจะสามารถจมเรือรบหลักของอังกฤษ ฝรั่งเศส และอิตาลีได้กี่ลำ และจะต้องจ่ายราคาเท่าใด

แน่นอนว่า พวกเขาหวังว่าผลการรบจะยิ่งใหญ่ยิ่งดี และความสูญเสียน้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้