บทที่ 464 ความพ่ายแพ้อันยับเยิน

ในขณะที่วินสตัน เชอร์ชิล รออย่างใจจดใจจ่อ เสียงเคาะประตูสำนักงานดังขึ้น ทันใดนั้น เชอร์ชิลถึงกับสะดุ้ง พร้อมความหวาดหวั่นในใจ เขากังวลว่าหากเป็นข่าวร้าย จะต้องทำอย่างไร?

“เข้ามา!” เชอร์ชิลตะโกนออกไปที่ประตู

เลขานุการเปิดประตูและเดินเข้ามาทันที เชอร์ชิลจ้องมองใบหน้าของเลขานุการ พยายามมองหาความผิดปกติจากสีหน้า เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าเลขานุการพยายามทำตัวสงบ แต่ความตื่นตระหนกในดวงตานั้นทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง

“พระเจ้า! จักรวรรดิบริเตนจะพ่ายแพ้อีกครั้งหรือ? อย่างไรก็ตาม เราไม่อาจเอาชนะเยอรมันได้ การพ่ายแพ้ย่อมเป็นเรื่องปกติ ขอเพียงเราโจมตีเยอรมันให้เสียหายหนัก แผนของเราจะสำเร็จ” เชอร์ชิลปลอบใจตัวเอง ในมุมมองของเขา การที่ราชนาวีจะเอาชนะกองทัพเรือเยอรมันนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่หากต้องการสู้ตัวตายเป็นเกลียวกับกองทัพเรือเยอรมัน นั่นก็น่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ดังนั้น เชอร์ชิลยังมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับศึกนี้อยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นสีหน้าของเลขานุการตอนนี้ เขากลับรู้สึกไม่มั่นใจขึ้นมาทันที และสัมผัสได้ถึงเหตุการณ์ไม่คาดฝัน

“ท่านครับ นี่คือโทรเลขจากกองบัญชาการกองเรือใหญ่” เลขานุการกล่าว

เชอร์ชิลพยักหน้า “วางไว้ที่นี่!”

หลังจากเลขานุการวางโทรเลขลง เขาก็หันหลังและจากไปทันที ราวกับต้องการหนีออกจากที่นี่ นี่ทำให้เชอร์ชิลอึ้ง แต่ในขณะเดียวกัน ความเฉลียวฉลาดของเขาก็ทำให้เดาได้ถึงบางสิ่ง ส่งผลให้ใจของเขาจมดิ่งลงเรื่อย ๆ

“อนิจจา! ดูเหมือนว่าความสูญเสียของเราครั้งนี้จะหนักหน่วงเกินคาด! แต่ความจริงคือความจริง ไม่มีใครเปลี่ยนแปลงได้” เชอร์ชิลถอนหายใจ แล้วหยิบโทรเลขบนโต๊ะขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด

แต่เมื่ออ่านไปได้ครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของเชอร์ชิลก็ซีดเผือด ความสูญเสียของราชนาวีในศึกนี้ที่ระบุในโทรเลขทำให้เขากระทบใจอย่างหนัก

“บ้าชะมัด ทำไมเราถึงเสียเรือรบมากมายขนาดนี้? เกิดอะไรขึ้น? จอห์น เจลลิโค และเดวิด บีตตี พวกเขาทำอะไรกัน?” เชอร์ชิลคำรามด้วยความโกรธ

เรือรบ 22 ลำและเรือรบลาดตระเวน 5 ลำถูกจม อีกทั้งเรือรบ 3 ลำและเรือรบลาดตระเวน 1 ลำเสียหายหนัก นอกจากนี้ เรือลาดตระเวนและเรือพิฆาตที่ถูกจมไปนั้น หมายถึงแก่นแท้ของราชนาวีถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงในศึกนี้ นี่คือการโจมตีครั้งใหญ่ต่อราชนาวี อาจกล่าวได้ว่ากระดูกสันหลังของราชนาวีถูกหักในศึกนี้

การสูญเสียเรือรบจำนวนมากย่อมสร้างความเสียหายมหาศาลต่อราชนาวี อย่างไรก็ตาม ไม่ว่าเรือรบจะสูญเสียไปมากแค่ไหน ก็สามารถสร้างใหม่ได้ ตราบใดที่มีโอกาส ด้วยความสามารถในการต่อเรือของอังกฤษ สามารถสร้างใหม่ได้ทั้งหมด โดยเฉพาะเรือรบและเรือรบลาดตระเวนที่กำลังสร้างอย่างเร่งด่วนในอู่ต่อเรือ เมื่อเข้าประจำการ ก็จะฟื้นฟูความแข็งแกร่งของราชนาวีและอาจยกระดับให้สูงขึ้น แน่นอนว่าเงื่อนไขคือบริเตนต้องมีความสามารถในการจัดหาทรัพยากรเพื่อสร้างเรือรบเหล่านี้ มิฉะนั้น เรือรบก็จะสร้างไม่เสร็จ

แต่ราชนาวีสูญเสียทหารเรือชั้นยอดจำนวนมากในศึกนี้ แม้จะมีเรือรบ แต่ก็ไม่อาจแสดงพลังการรบของเรือรบเหล่านี้ได้เต็มที่! ดังนั้น นี่คือการโจมตีที่ร้ายแรงต่อราชนาวี การสร้างเรือรบนั้นง่าย แต่การฝึกทหารเรือที่มีคุณภาพนั้นไม่ง่ายเลย ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าทหารเรือชั้นยอดที่สูญเสียในครั้งนี้จะฟื้นตัวได้

ถึงแม้ว่าเชอร์ชิลจะรู้ว่าราชนาวีจะต้องพ่ายแพ้ในครั้งนี้ แต่เขาไม่เคยคิดว่าจะพ่ายแพ้อย่างยับเยินขนาดนี้ นอกจากเรือรบหลวงที่เสียหายหนัก ราชนาวีตอนนี้เหลือเพียงเรือรบ 7 ลำและเรือรบลาดตระเวน 1 ลำ ได้แก่ เรือรบ เดรดนอต, ไจแอนต์, ควีนเอลิซาเบธ, วอร์สไปต์, วอร์ริเออร์, รีเวนจ์, เรโซลูชัน และเรือรบลาดตระเวน ไทเกอร์ ในจำนวนนี้ ยกเว้น เดรดนอต ที่ยังสมบูรณ์ ส่วนที่เหลือได้รับความเสียหายหนักในศึกนี้ หากต้องการฟื้นฟูพลังการรบ ต้องอยู่ในอู่ต่อเรืออย่างน้อยสองเดือนหรือนานกว่านั้น

จำนวนเรือรบที่เหลือดูเหมือนมาก แต่เมื่อเทียบกับกองทัพเรือเยอรมันแล้ว ด้อยกว่ามาก ทำให้อันดับของราชนาวีในโลกตกลงจากอันดับหนึ่งมาอยู่ที่สามหรือแม้แต่อันดับสี่ นี่ย่อมเป็นสิ่งที่จักรวรรดิบริเตน ซึ่งครองความเป็นเจ้าแห่งท้องทะเลมาหลายร้อยปี ยอมรับไม่ได้

“เราเสียเรือรบหลวงมากมาย แล้วเยอรมันล่ะ? ถ้าเราทำให้เยอรมันสูญเสียเท่า ๆ กันได้ก็ดี ด้วยวิธีนี้ เราจะพึ่งพาเรือรบยุคก่อนเดรดนอตจำนวนมากเพื่อแข่งขันกับเยอรมันเพื่อครองอำนาจทางทะเล ด้วยจำนวนเรือรบยุคก่อนเดรดนอต เราไม่น่าจะแพ้” เชอร์ชิลคิด ราวกับคว้าโอกาสสุดท้าย เขารีบพลิกโทรเลขต่อไป พยายามหาข้อมูลความสูญเสียของกองทัพเรือเยอรมันที่บันทึกไว้

แต่เมื่อพบเนื้อหานั้น เขาก็ถึงกับตะลึง

“เป็นไปได้ยังไง? เราเสียเรือรบมากมายขนาดนี้ แต่จมเรือรบของเยอรมันได้เพียงลำเดียว และทำให้เรือรบของพวกเขาเสียหายหนักเพียงไม่กี่ลำ ยี่สิบเจ็ดต่อหนึ่ง! เป็นไปได้ยังไง? ช่องว่างระหว่างเรากับเยอรมันถึงขั้นนี้แล้วหรือ?” อัตราส่วนความเสียหายเช่นนี้ทำให้เชอร์ชิลถึงกับพูดไม่ออก และทำให้เขารู้สึกสิ้นหวังต่ออนาคต

เชอร์ชิลเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นอย่างมาก มิฉะนั้น เขาคงไม่ได้รับความไว้วางใจจากนายกรัฐมนตรีแอสควิธ และกลายเป็นรัฐมนตรีกระทรวงทหารเรือ

แม้เมื่อราชนาวีอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ เชอร์ชิลก็ไม่เคยท้อแท้ แต่พยายามหาทางให้ราชนาวีหลุดพ้นจากปัญหา

แต่ตอนนี้ ผลลัพธ์ของศึกนี้ทำให้เชอร์ชิลแทบไม่เหลือความมั่นใจ นี่แสดงให้เห็นว่าความพ่ายแพ้ครั้งนี้กระทบพวกเขาหนักเพียงใด

“จบแล้ว จบสิ้นแล้ว ราชนาวีไม่มีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้อีก จักรวรรดิบริเตนจะพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์ในสงครามนี้ และเมื่อนั้น จักรวรรดิบริเตนอาจถึงจุดจบ” เชอร์ชิลพึมพำ

เห็นได้ชัดว่าความพ่ายแพ้ของราชนาวีครั้งนี้เป็นการโจมตีที่ร้ายแรงต่อจักรวรรดิบริเตน ทำให้โอกาสชนะในสงครามยิ่งยากลำบาก เมื่อพ่ายแพ้ จักรวรรดิบริเตนอาจถึงจุดจบตามแบบฉบับของเยอรมัน