บทที่ 23 ลอบขโมยพลังบูชา

บทที่ 23 ลอบขโมยพลังบูชา

ความคึกคักของงานเลี้ยงศาลเจ้าเหมือนจะกลืนละลายหิมะและน้ำแข็งให้หายไป

แต่หากเทียบกับงานที่จัดขึ้นทางตะวันตกของเมืองแล้ว ทางตอนเหนือกลับต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

ศาลเจ้าแม่แห่งสายน้ำทางเหนือยังสร้างไปได้เพียงครึ่งเดียว ตอนนี้เพิ่งจะขุดฐานรากเท่านั้น อิฐ หิน ไม้ กระเบื้อง ทั้งหมดยังตั้งกองอยู่ข้างทาง

เนื่องในโอกาสที่ฝั่งตะวันตกจัดงานเลี้ยง ทางการจึงประกาศให้แรงงานทั้งหมดได้หยุดหนึ่งวันเพื่อให้ไปร่วมงานและถวายธูปเทียนแก่เจ้าแม่

เหล่าแรงงานพากันดีอกดีใจ ต่างขอบคุณขุนนางอย่างซาบซึ้ง

ภายในเขตก่อสร้างจึงเหลือเพียงนายทหารไม่กี่นายเฝ้าอยู่ในกระท่อมหญ้าชั่วคราวบริเวณรอบนอก ก่อกองไฟล้อมวงกัน ทายปัญหา ชิงดื่มสุราอย่างออกรส

เป็นครั้งคราวก็จะมีนายทหารโผล่หน้าออกมาสอดส่อง หากเห็นชาวบ้านเดินผ่านมาก็จะตะโกนไล่ให้รีบไปเสีย

ชายหนึ่งในกลุ่มแพ้การทายต้องดื่มสุราเป็นการลงโทษ ดื่มรวดเดียวหมดแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

แต่ทันใดนั้น หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างคนผู้หนึ่ง เดินตรงเข้ามาทางเขตก่อสร้าง

เขารีบโผล่หัวออกมาดูก็เห็นชายชุดขาวผู้หนึ่ง

กำลังจะตะโกนห้าม ทว่าเมื่อตาสบกันเข้า แสงสีฟ้าระยับวาบผ่านนัยน์ตา

สติสั่นคลอนในบัดดล

…

เขตก่อสร้างศาลเจ้าแม่แห่งสายน้ำทางเหนือ

หลี่ชางเสี้ยวทอดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างเงียบงัน

ไม่นานนัก เขาหยุดสายตาลง ณ จุดหนึ่ง

ในจุดที่สายตาเขาแลไปนั้นมีชายวัยกลางคนผู้หนึ่งกำลังขุดคุ้ยดินร่วนเบื้องล่าง

ชายผู้นั้นก็เหลือบเห็นหลี่ชางเสี้ยวเช่นกัน

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเอ่ยอย่างไร้อารมณ์ว่า

“พี่ชาย ที่นี่คือเขตก่อสร้างรีบกลับไปเสียเถิด หากถูกพวกเบื้องบนจับได้อย่างเบาก็ถูกเฆี่ยน อย่างหนักก็อาจติดคุกได้”

หลี่ชางเสี้ยวส่ายหน้า

“ไร้ประโยชน์”

ชายกลางคนชะงักงัน

ตามไม่ทันว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงสิ่งใด

หลี่ชางเสี้ยวเอนหลังพิงเสาไม้ต้นหนึ่ง ใช้ปลายนิ้วชี้ไปยังผืนดินร่วนใต้เท้าของชายผู้นั้น

“ไม่มีประโยชน์หรอก”

ชายผู้นั้นขมวดคิ้ว พิจารณาหลี่ชางเสี้ยวอย่างถี่ถ้วน

“เจ้ารู้อะไร?”

หลี่ชางเสี้ยวส่ายหน้าอีกครั้ง แล้วเอ่ยอย่างราบเรียบ

“วิถีแห่งไฟบูชาไม่เหมาะกับเจ้าหรอก”

นัยน์ตาของชายผู้นั้นเบิกกว้างขึ้นทันใด สบถหัวเราะอย่างเย็นชา

“ฮึ เจ้านี่ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรเช่นกันรึ?”

หลี่ชางเสี้ยวพยักหน้าเบา ๆ

“ฟู่เหริน ข้าขอเตือนเจ้า อย่าได้แตะต้องวิถีแห่งไฟบูชา”

“เจ้าระดับเพียงขั้นสร้างฐานย่อมไม่อาจแบกรับมันได้”

“ยิ่งไปกว่านั้นการกระทำของเจ้าในตอนนี้ หาใช่การสักการะแต่เป็นการลักขโมย การแอบลักไฟบูชาที่มิได้มาโดยชอบย่อมมิอาจต่ออายุขัย ซ้ำยังกลายเป็นเครื่องเร่งความตายเสียอีก”

น้ำเสียงของหลี่ชางเสี้ยวเริ่มขรึมลงทุกขณะ

เขมองเห็นทุกสิ่งหมดแล้ว

ชายผู้นี้ ฟู่เหริน หาได้ร่วมก่อสร้างศาลเจ้าเพื่อภาษีปีหน้าไม่

แท้จริงแล้วเขาลอบเลียนแบบวิธีการของเจ้าแม่แห่งสายน้ำ แอบฝังร่างทองคำของตนเองไว้ใต้ฐานที่เตรียมสร้างองค์เทพ

คาดหวังว่าวันหนึ่งตนเองจะได้อาศัยแรงศรัทธานั้นดื่มกินด้วย

ชายชื่อฟู่เหรินผู้นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปไม่หยุด

เขาไม่อาจตัดสินใจได้ว่าชายตรงหน้ากล่าวความจริงหรือหลอกลวงกันแน่

“ฮึ สมมติว่าสิ่งที่เจ้ากล่าวเป็นความจริง แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องมาเตือนข้าด้วย? เราไม่มีบุญคุณหรือความแค้นต่อกันเลยไม่ใช่หรือ?” ฟู่เหรินกล่าวเสียงเย็น

หลี่ชางเสี้ยวมิได้ตอบ หากแต่ย้อนถามกลับ

“เจ้าคิดหรือว่ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่เดาได้ว่ารูปทองของเจ้าแม่แห่งสายน้ำเป็นเพียงหนทางหนึ่งในการยืดอายุขัยของผู้บำเพ็ญเพียร?”

“เจ้าระดับเพียงสร้างฐานยังดูออก เช่นนั้นเหล่าผู้บำเพ็ญในนครหลงจะมองไม่ออกหรือ?”

“แล้วเหตุใดพวกเขาไม่ทำเช่นเดียวกับเจ้า?”

หลี่ชางเสี้ยวกรอกสุราเข้าปากอีกอึกกล่าวคำหนึ่งอย่างมีนัย

เมื่อถ้อยคำนั้นหลุดออกจากปาก

นัยน์ตาของฟู่เหรินเบิกกว้างสุดขีด

ในขณะนั้น ร่างของหลี่ชางเสี้ยวก็ค่อย ๆ จางหายไป

ฟู่เหรินยืนนิ่งมองจุดที่เขาหายไป ใบหน้าบิดเบี้ยวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

เขาเคยนึกว่าตนเห็นแสงแห่งความหวังอยู่ตรงหน้า

แต่สุดท้ายก็กลับกลายเป็นเช่นเดิม

เขาตะโกนด้วยความสิ้นหวัง ทุบกำปั้นลงบนพื้นดิน

รู้สึกหมดแรงสิ้นดี

แท้จริงแล้วเขาเคยเป็นยอดอัจฉริยะแห่งราชวงศ์ไป๋โยว ความหวังลับที่ราชวงศ์วางไว้

ครั้งหนึ่งราชวงศ์ไป๋โยวถึงกับออกคำสั่ง

“ตราบใดที่เขายังอยู่ ราชวงศ์ไป๋โยวย่อมไม่ล่มสลาย”

ในวันที่เขาเกิดโลกถึงกับบังเกิดนิมิตประหลาด ท้องฟ้าประทานน้ำแข็งพันหมื่นปีลงมา แช่แข็งเขาไว้ในนั้น

ผ่านไปถึงเจ็ดร้อยปี

ในที่สุดเขาก็ฝ่ากำแพงน้ำแข็งออกมาได้ถือกำเนิดอย่างแท้จริง เริ่มต้นหนทางแห่งการบำเพ็ญเพียรและด้วยพลังเย็นแห่งน้ำแข็งพันหมื่นปีนั้นรวมทั้งร่างกายที่บ่มเพาะอยู่ภายในถึงเจ็ดร้อยปี เขาจึงพุ่งทะยานได้ราวดาวหาง

พรสวรรค์ของเขาไม่ด้อยไปกว่าดวงดาราบนฟ้าเลยแม้แต่น้อย

แต่น่าเสียดาย

สวรรค์กลับทอดทิ้งเขา

หลังจากสร้างฐานได้ไม่นาน พลังวิญญาณทั่วแผ่นดินก็เริ่มเหือดแห้ง

เขาต่อสู้ ต่อต้าน ไม่ยอมจำนน

แต่ท้ายที่สุดก็เหลือเพียงความเงียบงัน

ฟู่เหรินค่อย ๆ ขุดดินเปิดผืนดินเบื้องหน้าออก

หยิบหุ่นทองคำตัวจิ๋ว ความยาวเพียงสองนิ้วขึ้นมา

เขาถอนหายใจยาวแล้วหันหลังเดินจากไป

…

รุ่งเช้า

ฟู่เหรินก็ยื่นคำร้องถอนตัวจากการก่อสร้างโดยอ้างว่าป่วยหนัก

หลี่ชางเสี้ยวเพียงพยักหน้าเบา ๆ

“เจ้าหนุ่มยังพอเชื่อฟังอยู่บ้าง”

“หนึ่งหยดเลือดจากหัวใจสามารถแลกกับอะไรได้บ้างนะ”

หลี่ชางเสี้ยวนอนฟุบอยู่ริมหน้าต่าง มองหิมะที่ปกคลุมพื้นดินเอ่ยพึมพำ

วันนี้กิจการของโรงเตี๊ยมหลงไหลกลิ่นหอมก็ซบเซาอีกเช่นเคย

ก็ด้วยเหตุนี้ เขาจึงมีเวลานั่งเหม่อลอยริมหน้าต่าง

“หนึ่งหยดเลือดหัวใจ”

“หนึ่งเล่มคัมภีร์วิชาไป๋โยว”

หลี่ชางเสี้ยวใช้นิ้วเรียวยาวขีดเขียนลงบนขอบหน้าต่างโดยไม่ได้ตั้งใจ

เขาก้มมองขลุ่ยไม้ไผ่ที่แขวนอยู่ตรงเอว ซึ่งมีชื่อว่า “ขลุ่ยฟู่เถา”

ความคิดของเขาล่องลอยไปไกล

บางทีมอบขลุ่ยนี้ให้ฟู่เหรินอาจจะเหมาะสมยิ่งกว่า

วันคืนกลับเข้าสู่ความปกติอีกครั้ง

ด้วยเบื้องหลังมีมือมืดคอยสนับสนุน กิจการของฮู่ไหลเซียงก็ยิ่งเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน

ในขณะเดียวกันโรงเตี๊ยมหลงไหลกลิ่นหอมกลับยิ่งซบเซา

หลี่ชางเสี้ยวมักเห็นหยางซิ่วฮวาแอบเช็ดน้ำตาอยู่ลับหลัง

แต่พอเขาเดินเข้าใกล้ นางก็จะถลึงตาใส่ แล้วไล่ให้เขาไปทำงานทันที

ข่าวลือกล่าวกันว่าศาลเจ้าแม่แห่งสายน้ำนั้นคุ้มครองการสัญจรทางเรือ

พ่อค้าเร่ทั้งหลายเมื่อจะเดินทางก็มักจุดธูปขอพรเสียก่อน

ยิ่งใกล้วันตรุษจีนเข้าไปทุกที

เมืองก็ยิ่งคึกคักวุ่นวาย

ผู้เร่ร่อนในเมืองเพิ่มมากขึ้นทุกวัน พากันมารวมตัวอยู่หน้าคฤหาสน์ของเจ้าเมือง วิงวอนขอความช่วยเหลือ

เจ้าเมืองหลง หวงถิงเซิง ก็ถือว่าเป็นขุนนางดีคนหนึ่ง

ทุกเช้าและเย็น เขาจะให้คนตั้งหม้อใหญ่หน้าคฤหาสน์ ต้มน้ำข้าวแจกจ่าย

เหล่าผู้เร่ร่อนเริ่มอิ่มท้องจึงค่อยสงบลงบ้าง

แต่ของในคลังย่อมมีจำกัด

ไม่นานนัก เสบียงของหวงถิงเซิงก็ร่อยหรอลงเรื่อย ๆ

เขาจึงเรียกเหล่าคหบดีผู้มั่งคั่งในเมืองมาพบทีละราย ขอให้ช่วยแบ่งปันข้าวของ

แต่เหล่าผู้มั่งมีนั้นล้วนเอาแต่ผลัดไปผลัดมาไม่ยอมสูญเสียผลประโยชน์

ต่างคนต่างแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อนพยายามบ่ายเบี่ยง

พอเวลาผ่านไป

เหล่าผู้เร่ร่อนก็เริ่มก่อความไม่สงบอีกครา

แม้หลี่ชางเสี้ยวจะไม่ค่อยออกจากโรงเตี๊ยม

แต่เรื่องราวทุกอย่างในนครหลงกลับไม่เคยรอดพ้นสายตาเขาเลย

ในยามค่ำคืนความฝันของเหล่าผู้คนทั่วเมืองล้วนถูกเขาเฝ้าดู

องค์ชายหลี่เทียนเหล่ยมานครหลงครั้งนี้ แม้จะบอกว่ามาช่วยเหลือซือเนี่ยน

แท้จริงเขาก็มีแผนการของตนเองซ่อนอยู่

ด้านหนึ่งเขาเร่งไล่ตามจีบซือเนี่ยน สนใจในวิถีแห่งไฟบูชาอย่างจริงจังและถามไถ่นางอยู่เสมอ

อีกด้านหนึ่งเขาก็ลอบรวบรวมกำลังคนของตนไว้ในนคร

หลี่ชางเสี้ยวเห็นความปรารถนาเล็กใหญ่ทั้งหมดนั้น

แม้พลังวิญญาณจะเหือดหายไปพร้อมกับอายุขัยของคน

แต่ความละโมบหาได้เหือดแห้งไปด้วยไม่

ฟู่เหรินมิได้อยู่ในนครหลงเพียงลำพัง

แท้จริงแล้วเขายังมีสหายอีกถึงสิบสามคน

แต่ละคนล้วนมีพลังใกล้เคียงกัน

ในยุคสมัยที่วิชาทั้งปวงร่วงโรยเช่นนี้ พวกเขาจึงเลือกกอดคอกันประคองชีวิตไปด้วยกัน