บทที่ 13 หิมะใหญ่ปิดภูผา

บทที่ 13 หิมะใหญ่ปิดภูผา

คนตายแสงดับ

หลี่ชางเสี้ยวใช้ชายแขนเสื้อเช็ดกระบี่ชิงผิงเบา ๆ ลบคราบโลหิตบนคมกระบี่จนสะอาดบริสุทธิ์

เขามองร่างไร้วิญญาณของซ่งเสวียนที่นอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าก่อนถอนหายใจเบา ๆ

หาใช่เพราะอาลัยต่อซ่งเสวียนไม่

แต่เพราะในตัวเขาได้เห็นเงาร่างของผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่น ๆ

ผู้บำเพ็ญเพียรที่ไร้พลังวิญญาณก็ไม่ต่างจากปุถุชนที่ไร้อากาศ ปลาไร้น้ำ

เขาสะบัดกระบี่เบา ๆ เส้นแสงแห่งเจตจำนงแห่งกระบี่ตวัดผ่านกลางอากาศ ทำลายรูปเคารพเทพอสูรที่ซ่งเสวียนกราบไหว้จนแหลกสลาย

…

จางเถียนฝันไป

ในฝัน เขาหลงเข้าสู่แดนเซียนได้รับการชี้แนะจากเซียนผู้หนึ่งแล้วเหินล่องท่องไปทั่วผืนหล้า

เขายังได้พบบิดามารดาที่พวกเขาไม่ได้ตายไป หากแต่เพียงออกเดินทางฝึกตนก่อนหน้า

ความฝันนั้นสมจริงและเปี่ยมสุขยิ่งนัก

จนเขาไม่อยากตื่นเลยทีเดียว

กระทั่งสายลมหนาวลอดร่องหน้าต่าง กระแทกใบหน้าจนสั่นสะท้านจนต้องเบ้หน้า

เมื่อฟื้นขึ้นมา ความทรงจำที่ตรงข้ามกับในความฝันก็หลั่งไหลเข้าสู่จิตใจ ถูกเซียนเลือก ถูกบังคับให้อาบน้ำเย็นเยียบจนเข้ากระดูก ถูกขังไว้ในคุกแคบ ๆ

ไอเย็นที่เย็นยิ่งกว่าลมหนาวพัดวูบขึ้นมาจากกระดูกก้นกบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์

ความจริงกับความฝันแตกต่างราวฟ้ากับเหว ทำให้เขาเข้าใจในทันทีว่าความงามของหนทางเซียนนั้นเป็นเพียงจินตนาการของตนเองเท่านั้น

ความคิดที่จะเสาะแสวงเซียนจึงถูกลบล้างในพริบตา

จางเถียนน้อยรู้สึกผิดหวังอยู่ลึก ๆ ในใจและสงสัยว่าผู้ใดกันแน่ที่พาตนออกมาจากถ้ำแห่งนั้น?

ทันใดนั้น สายตาเขาเหลือบไปเห็นว่าบนโต๊ะไม้เก่า ๆ ดูเหมือนจะมีของบางอย่างเพิ่มขึ้น

เขาเดินเข้าไปดูใกล้ ๆ พบว่าเป็นเงินแท่งหนึ่ง

ทันใดนั้น จางเถียนน้อยก็รู้สึกราวกับมีเสียงระเบิดดังในหัว ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในใจ เขารีบวิ่งออกนอกบ้านทันที

แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

เหลือเพียงรอยเท้าที่กำลังจะถูกหิมะกลบทับ

…

“มีเพียงสุราเท่านั้น”

หิมะใหญ่ปิดภูผา

นักกระบี่ชุดขาวผู้หนึ่ง ไม่สนคำทัดทาน มุ่งหน้าเข้าไปในม่านหิมะ

เขากล่าวกับผู้คนที่พยายามห้ามปรามตนว่าลมหนาวเล็กน้อยแค่นี้ ขอเพียงสุราสักไม่กี่จอกย่อมต้านทานได้

ผู้คนหัวเราะเยาะ บอกว่าคนประเภทนี้ตนเห็นมามากแล้ว ไม่มีฝีมือสักนิดมีเพียงดื้อด้าน

พอถึงฤดูใบไม้ผลิปีหน้าคงได้กลายเป็นศพไร้นามริมทาง ตายกลางหิมะ ต้องฝังไว้ในสุสานป่าร้างกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน

นักกระบี่ชุดขาวหาได้ใส่ใจกลับหัวเราะเสียงดัง เดินฝ่าหิมะลึกเข้าไป เบื้องหลังคือเงาหลังที่แหงนหน้าดื่มสุราอย่างห้าวหาญท่ามกลางลมหนาวหิมะตก ดูเยี่ยงยอดคนมิสนโลก

ผู้คนเห็นว่าเกลี้ยกล่อมไม่ได้ก็พากันสบถด่า บ่นว่ามีใบหน้าดีเปล่า ๆ แต่กลับไม่รักชีวิต ก่อนส่ายหัวแล้วจากไปอย่างสิ้นหวัง

นักกระบี่ชุดขาวผู้นั้นย่อมคือหลี่ชางเสี้ยว

แม้จะโดนด่า แต่เขากลับอารมณ์ดีนัก มอบความฝันล้ำค่าฝันที่แม้มีเงินพันตำลึงก็หาซื้อไม่ได้ให้กับผู้คนโดยไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทน

จากนั้นก็กระดกสุราอีกคราจนจอกสุดท้ายหมดสิ้น เขารู้สึกมึนเล็กน้อยจึงล้มตัวลงนอนหลับอยู่ริมทาง

หิมะตกต่อเนื่องทั่วหล้า

ผ่านไปหลายวัน หิมะก็ทับถมร่างของเขาจนมิด

ครั้งนี้ เขากำลังจะเดินทางลงใต้เพื่อไปพบเชื้อสายสุดท้ายของตระกูลฟู่ตามคำขอของเจ้าของขลุ่ยไม้ไผ้สีเขียวผู้นั้น

…

“คุณหนู ตรงนั้นมีคนเจ้าค่ะ”

ขบวนเกวียนยาวเหยียดแล่นตรงมาทางนี้ สตรีผู้หนึ่งขี่ม้าอยู่ด้านหน้าไว้ผมหางม้ายาวเหยียดเอ่ยขึ้นพลางหันกลับไปมอง

นางชูมือออกเบา ๆ ขบวนรถหยุดลงตรงหน้า นางมองชายที่นอนอยู่ในหิมะด้วยสายตาระมัดระวัง

รถม้าเลื่อนคันหน้าทำจากไม้ดำราคาแพง หน้าต่างเลื่อนเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าเรียวเล็ก ดวงตาเปล่งประกายจ้องมองสถานการณ์ด้านนอก

สายตาของนางหยุดอยู่ที่ร่างหลี่ชางเสี้ยวกล่าวพลางเป่าลมหายใจอุ่น ๆ ว่า “หรือจะเป็นจอมยุทธ์ที่ตายเพราะความหนาว?”

“สองสามวันก่อนหิมะถล่มปิดทาง เพิ่งจะหยุดตกวันนี้เส้นทางถึงได้เปิดอีกครั้ง”

สตรีผมหางม้าซ้ายขวาเรียกว่าจ้วชิวเยี่ยส่ายหน้า “ยังมีลมหายใจอยู่ ข้าว่าคงแค่เมาจนสลบอยู่ริมทางเท่านั้น”

“แต่ก็ไม่อาจตัดความเป็นไปได้ว่าเป็นกลอุบายซ่อนตัว อย่างไรก็ดี ข้าคือจ้วชิวเยี่ยแห่งยุทธภพ ผู้ใดมีชื่อมีเสียง ข้าย่อมรู้จักทั้งสิ้น บุรุษผู้นี้”

“หากไม่ใช่ผู้มาใหม่ในยุทธภพก็คงเป็นเพียงคนธรรมดา”

หางม้าของจั่วชิวเยี่ยปลิวไสวกลางหิมะ หลังตั้งตรง ใบหน้าเปี่ยมด้วยพลัง ไม่ได้มีความอ่อนหวานแบบสตรีทั่วไป แต่กลับสง่างามเปี่ยมด้วยอำนาจ

นางหันไปมองคุณหนูของตน การจะจัดการกับชายเมาคนนี้ย่อมขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณหนู

ม่านรถม้าไม้ดำถูกเปิดออก หญิงสาวผู้หนึ่งคลุมเสื้อหนังตัวใหญ่ก้าวลงมา

นางคือคุณหนูที่จ้วชิวเยี่ยกล่าวถึง ผู้เป็นหัวหน้าขบวนรถม้าสายนี้ เซี่ยเมย

ใบหน้านางแดงก่ำเพราะอากาศหนาว ลมหายใจกลายเป็นไอลอยออกมาจาง ๆ นางครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถามจ้วชิวเยี่ยว่า “เจ้าคิดว่าความเป็นไปได้ที่เขาจะแฝงตัวมีมากน้อยเพียงใด?”

จั่วชิวเยี่ยตอบตามตรง “ไม่ถึงสิบส่วน หนึ่งในสิบก็ยังน้อยไป ผู้ฝึกยุทธ์แม้จะมีพลังปกป้องร่างกาย แต่หากนอนในหิมะนาน มือเท้าย่อมไร้เรี่ยวแรง”

“อีกทั้งกลิ่นสุราที่คลุ้งอยู่นี้ มิใช่สิ่งเสแสร้งแน่นอน”

เซี่ยเมยได้ฟังดังนั้น คิ้วโค้งงอนขมวดนิดหนึ่ง แล้วสั่งให้คนมาเคลียร์หิมะที่ปกคลุมร่างหลี่ชางเสี้ยว

ขณะนั้น นางเพ่งมองใบหน้าของหลี่ชางเสี้ยวซึ่งยังหลับอยู่พลางเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “ช่างมีใบหน้างดงามเสียจริง”

ทันใดนั้น ชายหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งขี่ม้าเคียงข้างจั่วชิวเยี่ยก็กระซิบกระซาบอย่างอิจฉา “หล่อไปก็ไร้ประโยชน์ ยุคสมัยนี้ต้องดูที่ฝีมือ”

“ช่างเถิด เกวียนท้ายแถวยังมีที่ว่าง จัดให้เขาไปอยู่ตรงนั้นก็แล้วกัน” เซี่ยเมยกล่าว

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว “คุณหนู รับชายแปลกหน้าเช่นนี้ไว้ดีแล้วหรือ?”

เซี่ยเมยยิ้มบาง ๆ “ไม่ใช่ยังมีพวกเจ้าหรอกหรือ? หนึ่งคือกระบี่ใบแดง จั่วชิวเยี่ย อีกหนึ่งคือกระบี่สายลมผู้เลื่องชื่ออำมหิต เวินเทียนอวี่”

“มีสองผู้ยิ่งใหญ่คุ้มกัน เช่นนี้ย่อมไร้สิ่งใดน่าเป็นห่วง”

เวินเทียนอวี่ยิ้มรับคำชม มิอาจกล่าวสิ่งใดอีก

ขบวนเกวียนออกเดินทางต่อ ทิ้งรอยล้อไว้บนเส้นทางหิมะ

เซี่ยเมยสั่งคนสองคนมาดูแลหลี่ชางเสี้ยว ใช้น้ำอุ่นล้างตัวให้

แต่พอเดินมาถึงท้ายขบวนก็พบว่าเขาตื่นแล้วแถมกำลังนั่งดื่มสุราเงียบ ๆ อยู่

ความจริง แม้ก่อนหน้านั้นเขาจะหลับอยู่ แต่จิตสัมผัสของเขายังทำงานอยู่เสมอ รับรู้ได้ถึงสถานการณ์ภายนอก

เมื่อแน่ใจว่าฝ่ายตรงข้ามมิได้มีเจตนาร้าย เขาจึงไม่สนใจนัก นอนหลับต่อไป

แต่การนอนบนเกวียนกลับสบายสู้พื้นหิมะไม่ได้เลย

ทางที่เป็นหลุมเป็นบ่อทำให้หลับไม่สนิท

หาใช่ว่าเขานอนไม่หลับไม่ หากแต่หากจะนอน เขาก็อยากนอนให้สบายที่สุด