บทที่ 4 หอเพลงลั่นทมริมน้ำ

บทที่ 4 หอเพลงลั่นทมริมน้ำ

ชีวิตมนุษย์นั้นสั้นนัก ทั่วหล้าล้วนทนทุกข์ หากมีฝันดีสักครามิใช่หรือจะเป็นสุขยิ่ง?

หลี่ชางเสี้ยวสามารถร้อยเรียงฝันปลูกฝังความฝัน

เขามักใจดีมอบฝันดีให้ผู้คน

แน่นอนก็แล้วแต่คน

บางคราก็ทิ้งฝันร้ายเอาไว้ บ้างก็ฝันร้ายที่ไม่อาจตื่นจากมันได้อีกเลย

หากไร้อุปสรรคอะไรแล้ว เสมียนที่รับลงทะเบียนเมื่อครู่นั้นค่ำคืนนี้ เมื่ออาบน้ำชำระกายแล้วเข้านอนจะได้ลิ้มลองเสียทีว่าดื่มฝันลืมตายคือสิ่งใด

ที่เขารู้สึกถูกชะตากับเจ้าหนุ่มนั่นหาใช่เพราะสิ่งอื่นใดก็เพียงเพราะเพื่อนผู้หนึ่งที่สังเวยร่างในครรภ์อสรพิษ เคยเป็นเสมียนประจำประตูเมืองเช่นกัน

เขาก้าวย่างบนถนนที่ปูด้วยศิลาเขียว

สองฝั่งรายล้อมด้วยร้านรวงผู้คนร้องขายของ อาคารเรือนแถวเรียงราย สูงต่ำลดหลั่นไม่ต่างจากป่าไม้ ในระยะไกลยังมีลำคลองกว้างขวาง แม่น้ำสายใหญ่ เรือใหญ่ที่สูงกว่าตึกยังทอดสมออยู่ได้รวมถึงเรือสินค้า เรือบุปผา ก็ลอยล่องกันมิขาดสาย

ที่นี่คือเมืองหลวงแห่งราชวงศ์หลิงเทียน มีนามว่าเมืองหลิงเทียน

โลกที่หลี่ชางเสี้ยวอาศัยอยู่เวลานี้กว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก ใหญ่ยิ่งกว่าโลกสีครามในชาติปางก่อนนับไม่ถ้วน

ส่วนจะใหญ่แค่ไหนนั้นเขาก็ไม่รู้แน่ชัด

พอจะบอกได้ว่าแบ่งออกได้เป็นหกฟ้าสวรรค์ แต่ละฟ้าสวรรค์ก็มีหลายดินแดน ใต้ดินแดนก็เป็นทวีป

และนี่ยังเป็นเพียงพื้นที่พื้นดินเท่านั้น

ในยุคที่พลังวิญญาณเฟื่องฟูมิอาจนับได้ว่ามีสำนักใดบ้างที่เอื้อมถึงดวงดาว แล้วสถาปนาสำนักอยู่บนนั้น

นอกจากนี้ยังมีถ้ำสวรรค์ แดนสุขาวดี ดินแดนเร้นลับ นับไม่ถ้วน รวมเนื้อที่ทั้งหมดเข้าก็ใหญ่เกินจะจินตนาการได้

ทุกสามก้าวล้วนมีผู้กล้า ทุกห้าก้าวล้วนเป็นดินศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่านั่นคือกาลก่อน

หลี่ชางเสี้ยวอยู่ในฟ้าสวรรค์นามว่าฝูเย่า

ฟ้าสวรรค์ฝูเย่า

ส่วนทวีปที่อยู่คือทวีปหลิงเทียน เขาจำได้ว่าแต่เดิมมิได้ใช้ชื่อนี้ หากแต่ภายหลังมีฮ่องเต้จากราชวงศ์หลิงเทียนผงาดขึ้น ผนึกกำลังกลืนกินนับร้อยแคว้นรวบรวมชะตาแห่งทวีป แล้วทำพระราชพิธีเฟิงซานบนเขาเทียนเฉวียน

จากนั้นจึงเปลี่ยนชื่อเป็นทวีปหลิงเทียน

เพียงนึกถึงก็พอเห็นภาพได้ว่าราชวงศ์หลิงเทียนยิ่งใหญ่เพียงใด

ยามนี้ฟ้าเริ่มมืดครึ้ม

หลี่ชางเสี้ยวเขย่ากระบอกสุรา พบว่าไร้เหลืออีกแล้ว

เขายิ้มอย่างจนใจเหลียวมองโดยรอบพบร้านสุราแห่งหนึ่งจึงเดินเข้าไปซื้อสุราหลายเหรียญ

การหมักดื่มฝันลืมตายนั้นง่ายดายยิ่ง

เพียงใช้สุราธรรมดาในโลกมนุษย์ใส่สมุนไพรและหญ้าวิญญาณบางชนิด ทิ้งไว้ในมิติแห่งฝันเพียงไม่กี่เดือนก็สำเร็จ

หลังจัดหาสุราเรียบร้อย

เขาเห็นทหารสามนาย กำลังลาดตระเวนข้างถนน ดวงตาแหลมคมประหนึ่งเหยี่ยว จับจ้องโดยเฉพาะผู้ที่พกพากระบี่

หลายสายตาเหลือบมาทางเขา

หลี่ชางเสี้ยวยิ้มบาง ไม่สนใจนัก

เล่าลือกันว่าราชวงศ์หลิงเทียนทุกหนึ่งร้อยปีจะมีงานเฉลิมฉลองศตวรรษหนึ่งครั้ง

ในวันนั้นเหล่าสนมสามพัน ขุนนางทั้งราชสำนักล้วนต้องออกหน้าร่วมฉลอง

ทั้งแผ่นดินร่วมรื่นรมย์

ราชวงศ์ก็คือราชวงศ์ แม้มีผู้บำเพ็ญเพียรทว่าก็ยังเป็นคนธรรมดา ไม่ถึงกับร่วงโรยรวดเร็วเพียงเพราะพลังวิญญาณเหือดแห้ง

อย่างไรก็ดี

การเปลี่ยนแปลงย่อมหลีกไม่พ้น การปกครองยิ่งยากยิ่งขึ้น สำหรับผู้ปกครองแล้วก็เป็นบททดสอบไม่น้อย

เมื่อเดินเตร่ริมถนนอยู่ครู่หนึ่ง

หลี่ชางเสี้ยวครุ่นคิด หากยังไม่หาที่พักเกรงว่าอีกเดี๋ยวจะโดนทหารลาดตระเวนลากตัวไปซักถามเสียแล้ว

แต่ทว่าเดินผ่านโรงเตี๊ยมมาหลายแห่งล้วนเต็มหมด

แล้วในเวลานั้นเอง

ชายสองคนในชุดแพรพรรณเดินผ่านเขาไป

เสียงสนทนาของทั้งสองเล็ดลอดมาให้ได้ยินชัดเจน

“พี่หวัง หากยังไม่ออกมา ข้าจะไปก่อนแล้วนะ”

“จะรีบไปใย ข้านี่กำลังคิดหาข้ออ้างไปขอเงินสุรากับภรรยาอยู่เลย”

“รีบเถอะ ได้ยินมาว่าวันนี้แม่นางของหอเพลงลั่นทมจะออกมาด้วย อีกทั้งยังอาจเลือกบุรุษร่วมลอยเรือบุปผาด้วยกัน”

“หือ จริงหรือ? แล้วทำไมเจ้าพึ่งบอก รีบไปกันเถอะ ถ้าไปช้าเดี๋ยวอด”

สองคนเร่งฝีเท้าจากไป

แววตาหลี่ชางเสี้ยวสว่างวาบ

นั่งฟังเพลงในหอเริงโลกีย์ก็ดีเหมือนกัน

ว่าแล้ว เขาก็ตามหลังสองคนนั้นไปยังหอเพลงลั่นทม

เมื่อใกล้ถึงที่หมาย ผู้คนก็หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย ทั้งบุตรหลานขุนนาง ข้าราชการชั้นผู้ใหญ่รวมถึงผู้คนในยุทธภพ

มีผู้คนมากมายลุ่มหลงอยู่ในความฝันแห่งราตรีฤดูใบไม้ผลิ

“โอ๊ะโอ๊ะ เจ้าคะ เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”

“ท่านก็มาฟังเพลงด้วยใช่หรือไม่? เชิญขึ้นชั้นบนเจ้าค่ะ”

สตรีวัยกลางคนผู้ยังเปี่ยมเสน่ห์นางหนึ่ง บิดเอวเย้ายวน มือถือผ้าเช็ดหน้า เดินเข้ามาหาหลี่ชางเสี้ยว

แม้ตัวยังไม่ทันถึง กลิ่นเครื่องหอมก็โชยมาก่อนแล้ว

หลี่ชางเสี้ยวล้วงเงินออกมายื่นยิ้มถาม “ไม่ทราบว่าแม่นางยังร้องเพลงอยู่หรือไม่?”

หญิงผู้นั้นชะงัก มองใบหน้าของหลี่ชางเสี้ยว หัวใจกระตุกเต้นแรงขึ้นอีกหลายจังหวะ

ชุดขาว กระบี่ข้างเอว กระบอกสุรา ใบหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบยาก ดวงตาเหมือนสามารถฉุดคนให้จมเข้าสู่ห้วงฝัน

เพียงยืนอยู่ตรงนั้นก็ให้ความรู้สึกราวกับหลุดมาจากความฝัน

หลี่ชางเสี้ยวหัวเราะเสียงดัง “ข้าเพียงล้อเล่น ข้าได้ยินว่าเพลงหอเพลงลั่นทมริมน้ำของพวกเจ้าชื่อเสียงเลื่องลือ วันนี้จึงมาขอชมให้เห็นกับตา”

หญิงผู้นั้นได้สติ หัวเราะพลางกล่าว “ท่านนี่นะ ล้อเล่นเอาใจคนแก่เสียจนใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว”

กล่าวจบ นางก็พาหลี่ชางเสี้ยวขึ้นชั้นบน

หอเพลงลั่นทมตั้งอยู่ริมสายน้ำ ตัวเรือนโอบล้อมแม่น้ำและลำคลอง ทิวทัศน์งดงามยิ่ง ขุนนางใหญ่น้อยล้วนชื่นชอบมาเสพความสุข ณ สถานที่แห่งนี้

หอเพลงลั่นทมริมน้ำคือบทเพลงสร้างชื่อของนางคณิกาเอกแห่งที่นี่ ท่วงทำนองละเมียดละไม เสียงเพลงล่องลอยไปตามลำน้ำได้ไกลนัก

หลี่ชางเสี้ยวรูปงามล้ำเพียงแวบแรกก็ชนะใจหญิงผู้นั้นจึงพาเขาไปยังห้องหนึ่งที่มองเห็นทิวทัศน์ได้ถนัดตา

หญิงนั้นบอกเขาว่าอีกครึ่งชั่วยาม แม่นางคณิกาจะจัดแต่งองค์ทรงเครื่องแล้วลงเรือ ปรากฏกายทวนสายน้ำมา

ตลอดเส้นทาง นางจะบรรเลงเพลงสามบท บทสุดท้ายก็คือหอเพลงลั่นทมริมน้ำ

หากจบสามบทแล้วยังไม่มีผู้ใดต้องตาต้องใจนาง นางก็จะกลับไปพักผ่อน หากมีผู้ใดสามารถเรียกความสนใจของนางได้ นางจะเชื้อเชิญผู้นั้นขึ้นเรือ ล่องฝ่าคืนยาวไปด้วยกัน

หลี่ชางเสี้ยวนั่งบนระเบียง จิบสุรา ชมจันทร์ มองผิวน้ำที่พลิ้วไหวด้วยรอยคลื่นเบา ๆ แล้วนึกชมว่าคนในเมืองช่างรู้จักหาความสำราญเสียจริง

เขานั้นมิได้เหมือนคนอื่น

เพียงแค่ใจครื้นเครงหากมิได้เป็นที่สนใจของคณิกาก็ไม่เป็นไร หากกลับเป็นเช่นนั้นจริงก็อยากรู้เสียหน่อยว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เช่นใด

เพราะเขาคือแขกพเนจรผู้ยืนยงระหว่างโลกมนุษย์

ไม่จำต้องยึดติดกฎเกณฑ์ใด

ไม่นานเสียงเพลงหนึ่งก็ดังลอยมาจากต้นน้ำ

สองฝั่งริมแม่น้ำ ชายหนุ่มมากมายแย่งกันสอดส่องศีรษะดู

มีผู้เคราะห์ร้ายถูกเบียดจนตกน้ำก็ยืนชมในน้ำเสียเลย แต่ไม่นานก็ถูกทหารที่เฝ้าริมฝั่งไล่ขึ้นมา

เสียงเพลงนำทางให้เรือลำเล็กสีแดงลอยมาตามลำน้ำอย่างเชื่องช้า

บนเรือนั้น มีหญิงสาวที่แต่งแต้มเพียงบางเบานั่งอยู่ ริมฝีปากแดงฉ่ำขบเม้ม เป่าขลุ่ยหยกเขียวอยู่เงียบ ๆ

นางงามล้ำลึกนัก เครื่องแต่งกายสะดุดตาโดยเฉพาะเรียวขาขาวเนียนดุจหยกที่ห่อหุ้มด้วยถุงน่องไหมบางใส รำไรเย้ายวน ไม่รู้ว่าสูบวิญญาณลูกชายบ้านใดไปแล้วกี่ดวง

หลี่ชางเสี้ยวเพียงยิ้มน้อย ๆ คิดว่าภาพที่เห็นนี้ก็นับว่ามีกลิ่นอายบทกวีอยู่ไม่น้อย เพียงน่าเสียดายเขาไร้พรสวรรค์ไม่อาจบรรยายออกมาได้ดี

แต่ก็มีคนทำแทนเขา

เห็นเพียงบัณฑิตหน้าขาวผู้หนึ่งเอื้อนเอ่ยร้อยบทกลอนสดเพื่อแม่นางคณิกาผู้เลื่องชื่อแห่งเมืองหลิงเทียนทันที ท่ามกลางเสียงโห่ร้องชื่นชม

อีกทั้งยังมีพ่อค้าผู้หนึ่ง เหวี่ยงเงินทองไม่ยั้ง หวังเพียงให้นางเหลียวแลเพียงแวบ

เรือเล็กลอยมาอย่างแผ่วเบา

สตรีที่หัวเรือบรรเลงขลุ่ยนิ่งเฉย มิมีทีท่าตอบสนองต่อภาพเบื้องนอก

จนกระทั่งเมื่อจบบทเพลงหอเพลงลั่นทมริมน้ำ สายตาที่เลื่อนไปทางท้ายลำน้ำเหลือบเห็นเงาร่างหนึ่งแล้วนางชะงักเล็กน้อย

แล้วจึงเอื้อนเอ่ยเชื้อเชิญ

“คุณชายห้องที่สองแถวดิน ยินดีจะขึ้นเรือมาสนทนาด้วยกันหรือไม่?”

หลี่ชางเสี้ยวมองป้ายห้อง พอเห็นว่าเป็นห้องของตนเองก็เผยแววตาแฝงความนัยลึกซึ้งทันใด