บทที่ 5 - ประโยชน์สุดอัศจรรย์ของนิ้วทองคำ

บทที่ 5 - ประโยชน์สุดอัศจรรย์ของนิ้วทองคำ

“ช่างเถอะ ข้ามีโลกไข่มุกศิลาอยู่แล้ว ไม่ได้ขาดแคลนของวิเศษชิ้นนี้!”

ลู่เทียนตูระงับความโลภในใจ ยืนนิ่งอยู่กลางอากาศอย่างเงียบงัน

“เอ๊ะ! คิดออกแล้ว!” ลู่เทียนตูพลันยิ้มออกมา “ข้าเอาขวดไปไม่ได้ แต่จะเอาของเหลวสีเขียวสักหยดไปไม่ได้เชียวหรือ? ที่ข้าโลภอยากได้ขวดใบนี้ ก็มิใช่เพื่อน้ำอมฤตสร้างสรรค์สวรรค์ฉบับโลกมนุษย์หรอกหรือ?”

“หากวิธีการต่อไปนี้ได้ผล บางทีข้าอาจไม่จำเป็นต้องใช้ขวดสวรรค์นี้เลยก็ได้!”

นิ้วมือกรีดผ่านถุงเก็บของ ขวดหยกสีขาวใบหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ เขาโบกมืออีกครั้ง ปล่อยลำแสงสีเขียวจางๆ สายหนึ่งม้วนขวดสวรรค์ขึ้นมา บิดฝาออก เอียงปากขวด ของเหลวสีเขียวหยดหนึ่งค่อยๆ หยดลงในขวดหยกสีขาว

หลังจากใช้ดินกลบฝังขวดสวรรค์ไว้อย่างลวกๆ ลู่เทียนตูก็หายวับเข้าไปในโลกไข่มุกศิลาที่พกติดตัวมาทันที

โลกไข่มุกศิลา ณ ใจกลางของผืนดินอันกว้างใหญ่ มียอดเขาทะลวงสวรรค์ลูกหนึ่งตั้งตระหง่านเสียดฟ้า

ณ ครึ่งทางขึ้นไปบนยอดเขาทะลวงสวรรค์แห่งนี้

ภายในถ้ำลึกลับแห่งหนึ่ง มีกลิ่นอายโบราณที่มิอาจหยั่งถึงแผ่ซ่านออกมา

ถ้ำแห่งนี้มีรัศมีเพียงร้อยจั้ง บนผนังถ้ำประดับประดาไปด้วยไข่มุกราตรีนับร้อยดวง ส่องสว่างให้ถ้ำนี้สว่างไสวดุจกลางวัน

ลู่เทียนตูปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่า กวาดตามองถ้ำที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

ภายในพื้นที่รัศมีร้อยจั้ง บนแท่นหินยักษ์ด้านบนสุด มีเตาหินรูปลักษณ์โบราณตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศ หมุนวนไปมาอย่างช้าๆ ไม่หยุดนิ่ง

เตาหินนี้สูงราวสามจั้ง กว้างราวหนึ่งจั้ง สีเทาหม่น ดูไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย แต่ลู่เทียนตูกลับทะนุถนอมมันอย่างยิ่ง มองดูเตาหินนี้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความยินดี

เตาหินนี้คือของวิเศษที่ถือกำเนิดขึ้นภายในโลกไข่มุกศิลาที่พาเขามายังจักรวาลแห่งนี้ มันมีความสามารถที่น่าทึ่งอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว!

“จะสำเร็จหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!”

หลังจากพึมพำกับตัวเองจบ ลู่เทียนตูก็ไม่พูดอะไรอีก ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ประสานอินที่มือ ร่ายคาถาออกไปทีละชุด

ในไม่ช้า ลำแสงเจ็ดสีสายหนึ่งก็สาดส่องออกมาจากภายในเตาหิน

ลู่เทียนตูเพียงชี้ปลายนิ้วออกไป ของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ ในขวดหยกสีขาวก็พุ่งเข้าไปในลำแสงนั้น และถูกม้วนเข้าไปในเตาหินในทันที

ลู่เทียนตูคลายวิชาวายุเคลื่อน ลงมายืนบนแท่นหินแห่งหนึ่ง รอคอยอย่างเงียบๆ

ภายในพื้นที่รัศมีร้อยจั้งของถ้ำแห่งนี้ นอกจากเตาหินที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเด่นแล้ว บริเวณใกล้เคียงกันนั้น ยังมีสระน้ำขนาดสิบกว่าจั้งอีกแห่งหนึ่ง เพียงแต่ของเหลวในสระน้ำนี้ไม่ทราบด้วยเหตุใดจึงเป็นสีทอง

ไอหมอกสีทองจางๆ ลอยระเหยอยู่เหนือสระน้ำ แต่กลับไม่เคยลอยห่างจากสระน้ำสีทองเกินสามจั้งเลยสักครั้ง

ครั้งแรกลู่เทียนตูสำรวจมาจนถึงบริเวณใกล้กับสระน้ำสีทองแห่งนี้ ด้วยความบังเอิญ เขาเผลอสูดไอหมอกสีทองเข้าไปเพียงอึกเดียว ก็เกือบจะทำให้ร่างกายระเบิดจนตัวตาย หลังจากนั้น เขาก็ไม่เคยกล้าเข้าใกล้สถานที่แห่งนี้อย่างบุ่มบ่ามอีกเลย

สระน้ำสีทองอันลึกลับแห่งนี้สร้างความประทับใจให้เขาอย่างลึกซึ้ง

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา เขาได้พยายามสำรวจอยู่หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่เขายังคงไม่สามารถยืนยันได้ว่าของเหลวสีทองในสระน้ำนี้มีประโยชน์อันใด หลังจากนั้นเขาก็เลิกสนใจมัน เตรียมรอให้ในอนาคตเมื่อระดับพลังสูงขึ้นแล้วค่อยกลับมาสำรวจอีกครั้ง

“นึกไม่ถึงว่าเตาหินจะสามารถสร้างของเหลวสีเขียวชนิดนี้ขึ้นมาได้จริงๆ ด้วยหรือ?”

ครึ่งเค่อต่อมา เมื่อสัมผัสได้ถึงข้อมูลที่ส่งมาจากเงาเตาดินสีเทาในห้วงสมาธิ ลู่เทียนตูที่ปกติเป็นคนสุขุมเยือกเย็นก็พลันลุกพรวดขึ้นมา ประสานอินที่มือ ลำแสงเจ็ดสีก็พ่นน้ำอมฤตสร้างสรรค์สวรรค์หยดนั้นออกมาอีกครั้ง

เขานำขวดหยกสีขาวใบเดิมออกมารองรับของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ นี้ไว้อย่างดี จากนั้นลู่เทียนตูก็หยิบหินวิญญาณระดับต่ำห้าสิบก้อนออกมาจากถุงเก็บของ โยนเข้าไปในเตาหิน

เพียงไม่กี่ลมหายใจต่อมา ลำแสงเจ็ดสีในเตาหินก็ม้วนของเหลวสีเขียวอีกหนึ่งหยดพุ่งออกมาจากเตาหิน

เขากดความตื่นเต้นยินดีในใจไว้ ลู่เทียนตูหยิบขวดหยกสีเหลืองใบเล็กออกมา บรรจุของเหลวสีเขียวหยดนี้ลงไปอย่างทะนุถนอม

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ณ เหนือสระน้ำสีทองที่เขาไม่ได้สังเกตเห็น ในเสี้ยววินาทีที่ของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ นี้เพิ่งจะก่อตัวขึ้น ไอหมอกสีทองที่ไหลเวียนอยู่ก็พลันหายไปหนึ่งสายเช่นกัน

เมื่อออกจากถ้ำ มายืนอยู่ที่ครึ่งทางของภูเขา สายลมเย็นๆ พัดผ่านใบหน้า แต่ก็ยังยากที่จะกดความตื่นเต้นในใจของลู่เทียนตูไว้ได้

ในขณะนี้ โลกไข่มุกศิลาก็เป็นเวลากลางคืนเช่นเดียวกับโลกภายนอก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยจุดแสงสว่างเล็กๆ ราวกับดวงดาว กะพริบวิบวับ ราวกับกำลังโคจรไปตามกฎเกณฑ์บางอย่าง

ลู่เทียนตูไม่ได้มองดูนานนัก เหยียบลงบนกระบี่วายุ ร่อนลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ภาพร่างของภูเขายักษ์ที่สูงเสียดฟ้าเบื้องหลังค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

ที่แท้ตำแหน่งของถ้ำนั้นก็อยู่ที่ครึ่งทางของยอดเขานี้นี่เอง

ในไม่ช้าเขาก็ร่อนลงมาถึงตีนเขา ลู่เทียนตูโบกมือเบาๆ เก็บกระบี่วายุ

แม้ว่าในขณะนี้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ภายใต้แสงดาว สภาพแวดล้อมโดยรอบก็ยังคงมองเห็นได้ชัดเจน

ลู่เทียนตูรีบเดินผ่านค่ายกลลวงตาขนาดเล็กแห่งหนึ่ง มายังสวนสมุนไพรที่เขาลงแรงพรวนดินมาตลอดหนึ่งปีที่ตีนเขา

สวนสมุนไพรแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก ไม่ถึงสองหมู่ ตรงกลางจัดตั้งค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็กไว้ สมุนไพรวิญญาณที่พบเห็นได้บ่อยในโลกบำเพ็ญเพียรกว่าร้อยชนิดถูกปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบ

เมื่อพบต้นหวงจิงอายุร้อยปีต้นหนึ่ง ลู่เทียนตูก็พลิกฝ่ามือ ขวดหยกสีเหลืองใบเล็กก็ปรากฏขึ้นในมือ เขาเปิดฝาขวดออก ของเหลวสีเขียวหยดหนึ่งนอนนิ่งอยู่ในขวด

นี่คือ น้ำอมฤตสร้างสรรค์สวรรค์ ที่เขาสร้างขึ้นโดยใช้เตาหินนั่นเอง!

เขาเอียงปากขวด ของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ ค่อยๆ หยดลงบนต้นหวงจิงอายุร้อยปีต้นนี้

“ตอนนี้ ก็ถึงเวลาพิสูจน์ปาฏิหาริย์แล้ว!” ลู่เทียนตูคิดในใจ

เขาจับจ้องไปที่ต้นหวงจิงอย่างไม่กะพริบตา มองดูต้นหวงจิงอายุร้อยปีนี้ราวกับได้กินยาบำรุงชั้นเลิศ เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในใจของลู่เทียนตูเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“สมแล้วที่เป็นของวิเศษที่มีกฎแห่งเวลา หนึ่งหยดเพิ่มอายุได้ถึงร้อยปี ช่างน่าอัศจรรย์โดยแท้!”

“แต่ว่าเตาหินในโลกไข่มุกศิลานี้ แท้จริงแล้วเป็นของวิเศษอะไรกันแน่? ถึงกับสามารถสร้างของวิเศษเช่นนี้ขึ้นมาได้?”

ลู่เทียนตูไม่เชื่อเด็ดขาดว่าเพียงแค่ใช้หินวิญญาณระดับต่ำห้าสิบก้อนจะสามารถแลกของดีเช่นนี้มาได้!

“เวลาไม่คอยท่าแล้ว ควรรีบนำของเหลวสีเขียวหยดนั้นที่ขวดสวรรค์สร้างขึ้นไปคืนก่อนดีกว่า มิฉะนั้นหากทิ้งไว้นาน ประสิทธิภาพของยาก็จะหายไป หากถูกเฒ่ามารหานสังเกตเห็นและเกิดความสงสัยขึ้นมา ก็คงจะไม่ดีแน่”

เมื่อคิดได้ดังนี้ ลู่เทียนตูก็หายวับออกจากโลกไข่มุกศิลาอีกครั้ง

ณ มุมมืดที่ส่องแสงสีขาวเป็นจุดๆ ออกมา ลู่เทียนตูปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าอีกครั้ง

เขาลองแผ่พลังสมาธิออกไปสำรวจ เมื่อพบว่าในรัศมีหลายสิบจั้งโดยรอบไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เขาจึงหยิบขวดหยกสีขาวออกมา นำของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ หยดเดิมนั้น ใส่กลับคืนเข้าไปในขวดสวรรค์

จากนั้นก็กลบฝังขวดไว้ดังเดิม ลู่เทียนตูจึงได้ใช้วิชาวายุเคลื่อนทะยานออกไปไกล

ในขณะนี้ ราตรีกาลยังคงมืดมิด จึงไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่ามีคนกำลังเหินบินอยู่ในความมืด

เมื่อกลับมาถึงก้อนหินสีเขียวที่ใช้นั่งสมาธิที่เดิม ลู่เทียนตูก็ใช้พลังสมาธิสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบอีกครั้ง เมื่อไม่พบสิ่งใดผิดปกติ ร่างของเขาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

โลกไข่มุกศิลา

ณ ตีนเขาทะลวงสวรรค์ ภายในสวนสมุนไพรวิญญาณ ข้างๆ ต้นหวงจิงที่มีอายุสองร้อยปี ร่างของลู่เทียนตูก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า

เมื่อมองดูต้นหวงจิงที่ใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็เติบโตจนมีอายุสองร้อยปี ลู่เทียนตูก็หัวเราะเสียงดังออกมา

“แน่นอนว่านิ้วทองคำของข้า ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าขวดสวรรค์นั่นเลย!”

เขาลูบไล้ต้นหวงจิงอายุสองร้อยปีนั้นอีกครั้ง มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่มิอาจปิดบังได้

ในตอนนี้ ต้นหวงจิงต้นนี้ถือเป็นสมุนไพรวิญญาณที่มีอายุมากที่สุดในสวนสมุนไพรเล็กๆ ของเขาแล้ว

“เฮ้อ เพียงแต่สวนสมุนไพรของข้ายังนับว่าด้อยอยู่บ้าง ตอนนี้รวบรวมมาทั้งหมด ก็มีสมุนไพรวิญญาณเพียงร้อยกว่าชนิด รวมๆ แล้วก็แค่พันกว่าต้นเท่านั้น ที่มีอายุร้อยปีก็ยังไม่ถึงสิบต้น นี่คือผลจากความพากเพียรตลอดหนึ่งปีของข้า...”

“เพียงแต่ว่าสมุนไพรสายพันธุ์ทั่วไปในตลาดหุบเขาหวงเฟิงและตลาดสำนักดาราฟ้าก็ถูกข้ารวบรวมมาเกือบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ถ้าไม่แพงหูฉี่ ก็ต้องอยู่ในมือของผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงขั้นสร้างรากฐานหรือขั้นสร้างแก่นแท้ ไม่ใช่สิ่งที่ข้าผู้มีพลังเพียงขั้นรวมปราณจะไปแลกเปลี่ยนมาได้...”

“ดูเหมือนว่าหลังจากเข้าหุบเขาหวงเฟิงแล้ว คงต้องไปทำงานจิปาถะในสวนสมุนไพรส่วนตัวของศิษย์อาหม่าสักระยะหนึ่งเสียแล้ว ศิษย์อาผู้นี้ชื่นชอบการหลอมยาอย่างมาก ได้ยินมาว่าแม้แต่ท่านศิษย์อาปู่ขั้นสร้างแก่นแท้ก็ยังมีสมุนไพรวิญญาณไม่หลากหลายเท่าเขา...”

“ในสวนสมุนไพรของศิษย์อาหม่ามีสมุนไพรวิญญาณถึงห้าหกร้อยชนิด ล้วนเป็นสมุนไพรวิญญาณที่ใช้บ่อยในโลกบำเพ็ญเพียรในปัจจุบัน สามารถเพิ่มความหลากหลายให้กับสวนสมุนไพรของข้าได้อย่างมาก เพียงแต่สมุนไพรที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณเกรงว่าคงจะมีเพียงไม่กี่ชนิด...”

“ในแถบแคว้นเยว่ สถานที่ที่สามารถผลิตสมุนไพรวิญญาณบางชนิดที่เคยมีอยู่ในยุคโบราณได้ เกรงว่าคงจะมีเพียงแดนต้องห้ามโลหิตเท่านั้น สมุนไพรที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณเหล่านี้หาได้ยากยิ่งในโลกบำเพ็ญเพียรในปัจจุบัน เกี่ยวพันถึงการเติบโตของข้าในอนาคต...”

“อีกทั้ง เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถสร้างรากฐานได้สำเร็จในครั้งเดียว การเตรียมยาสร้างรากฐานไว้สองเม็ดจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ สถานที่แห่งนั้นก็จำเป็นต้องไป... ยังเหลือเวลาอีกห้าหกปีกว่าที่แดนต้องห้ามจะเปิดในครั้งต่อไป ยังไม่รีบร้อน...”

ลู่เทียนตูเดินทอดน่องไปมาในสวนสมุนไพร ในหัวเต็มไปด้วยเรื่องสมุนไพรวิญญาณนานาชนิด

บัดนี้เมื่อมีน้ำอมฤตสร้างสรรค์สวรรค์อย่างต่อเนื่อง เขาก็สามารถผลิตสมุนไพรวิญญาณอายุหลายปีได้ทุกเมื่อ แม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว การจะสร้างของเหลวสีเขียวหยดเล็กๆ หนึ่งหยดจะต้องใช้หินวิญญาณถึงห้าสิบก้อน ทำให้ฐานะที่ไม่ได้ร่ำรวยอยู่แล้วของเขาร่อยหรอลงอย่างรวดเร็ว แต่นี่ก็นับว่าคุ้มค่าอย่างยิ่ง

อย่างไรเสีย หนทางในการหาหินวิญญาณนั้นมีอยู่มากมาย แต่วิธีที่จะเพิ่มอายุของสมุนไพรวิญญาณได้ในเวลาอันสั้น นอกจากขวดสวรรค์ของหานลี่แล้ว ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย

ในโลกแห่งวิถีเซียนของสามัญชนนี้ ขอเพียงมีสมุนไพรวิญญาณอายุหลายปีอย่างต่อเนื่อง ทุกสิ่งก็ย่อมเป็นไปได้!

ในตอนนี้ สิ่งเดียวที่เป็นข้อจำกัดในการเติบโตของเขาก็คือสายพันธุ์ของสมุนไพรและตำรับยาต่างๆ เท่านั้น

ในตอนนี้ ในที่สุดเขาก็สามารถถอนหายใจได้อย่างโล่งอกแล้ว

(จบตอน)