บทที่ 20 - ศักดิ์ศรีของเทพสายแบก!

บทที่ 20 - ศักดิ์ศรีของเทพสายแบก!

ภัยพิบัติอย่างภูเขาไฟปะทุ มีเพียงนักเวทเท่านั้นที่จะหยุดยั้งได้

โดยเฉพาะการปะทุของภูเขาไฟวิสุเวียสครั้งนี้ อาจจะรุนแรงไม่ธรรมดา เพราะการที่เสาไฟยาวเป็นร้อยจั้งพุ่งออกมาจากปากปล่องภูเขาไฟแบบนี้ ไม่ว่าจะในยุคสมัยไหนก็ไม่ปกติทั้งนั้น

หากลาวาจากภูเขาไฟปะทุไหลทะลักไปไกลนับร้อยลี้ ถึงตอนนั้น หมู่บ้านและพืชผลทางการเกษตรอาจถูกทำลายจนหมดสิ้น

ไม่เพียงแต่จะสร้างความสูญเสียทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาลต่อเมืองหลวง แม้แต่ความปลอดภัยในชีวิตของสิ่งมีชีวิตจำนวนมากใกล้กับภูเขาไฟก็จะถูกคุกคามด้วย

เมืองหลวงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างมาก จึงเรียกระดมนักเวททุกคนในเมืองที่สามารถเคลื่อนไหวได้ทันที

กองทัพของจักรวรรดิส่งนักเวทไปทีละกลุ่มๆ มุ่งหน้าไปยังภูเขาไฟวิสุเวียสอย่างต่อเนื่อง

ดยุกรีวิสและเอริก้าก็ไม่มีข้อยกเว้น

หลังจากเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งวัน การเดินทางไกลตลอดทั้งคืนทำให้ทุกคนอ่อนล้าเล็กน้อย

ช่วงรุ่งสาง ขบวนก็มาถึงจุดหมายปลายทางในที่สุด ทุกคนพักผ่อนกัน ณ ที่นั้น

เนื่องจากการอพยพหมู่ของกองอัศวิน ชาวบ้านเมืองซานเชลทุกคนจึงมารวมตัวกันอยู่นอกเมือง

แม้แต่สัตว์เลี้ยงในฟาร์มอย่างไก่ เป็ด วัว แกะ รวมถึงแมวๆ หมาๆ บางส่วนก็ถูกต้อนออกมาด้วยเช่นกัน

นอกเมือง สภาพการณ์ช่างไก่บินหมาวิ่ง (โกลาหลอลหม่าน) สิ้นดี

ชาวบ้านมองดูกองทัพขนาดใหญ่และเหล่านักเวทที่เข้ามาในเมือง ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ในตอนนี้ บรรยากาศรอบค่ายพักตึงเครียดถึงขีดสุด

นักเวทรีวิสเป็นกลุ่มสุดท้ายที่มาถึง เมื่อเขาลงจากรถม้า นักเวทจากตระกูลขุนนางอื่นๆ จำนวนไม่น้อยก็ยิ้มต้อนรับ เดินเข้ามาทักทาย

"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ดยุกรีวิส"

ขุนนางผมขาวคนหนึ่งถือไม้เท้าเดินเข้ามาหาดยุกรีวิส ตามหลังเขายังมีนักเวทขุนนางจากตระกูลอื่นๆ อีก

"ไม่เจอกันนานครับ คุณเบคเกอร์"

ดยุกรีวิสตอบกลับอย่างสุภาพ

"นับตั้งแต่การประชุมอาณาจักรครั้งที่แล้ว พวกเราก็คงไม่ได้เจอกันอีกเลย"

เบคเกอร์หวนนึกถึงอดีต พลางพูดกับท่านดยุก

ท่านดยุกพยักหน้า ยิ้มรับ

"นี่คือลูกสาวของท่านสินะครับ ช่างงดงามจริงๆ"

"ที่ไหนกันครับ ชมเกินไปแล้ว"

เบคเกอร์เห็นเข็มกลัดสัญลักษณ์นักเวทระดับ 2 ที่ติดอยู่บนอกของเอริก้า

เขาขยับแว่น แล้วพูดต่อ:

"สมแล้วจริงๆ ลูกสาวของท่านบรรลุถึงระดับ 2 แล้ว"

"ดูท่าที่วิทยาลัยพูดมาคงไม่ผิดเพี้ยน"

เอริกร้ารู้ดีว่า นี่เป็นเพียงคำทักทายตามมารยาทของผู้ใหญ่

แต่การที่ได้ยินคำชื่นชมจากนักเวทผู้มีชื่อเสียงคนอื่นๆ เกี่ยวกับตัวเธอ ในใจก็อดดีใจไม่ได้

ไม่มีใครไม่ชอบคำชม โดยเฉพาะเอริก้าที่เติบโตมาท่ามกลางเสียงชื่นชมมาตั้งแต่เด็ก

ดยุกรีวิสมองลูกสาวของตัวเองด้วยรอยยิ้ม นั่นคือความภาคภูมิใจของเขา

"ฮ่าฮ่า พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ของลูกสาวท่านช่างทำให้พวกเราคนแก่ๆ อิจฉาจริงๆ"

เหล่าผู้ใหญ่ต่างหัวเราะฮ่าฮ่าให้กัน บรรยากาศค่อยๆ สงบลง

ในวงการนักเวท แทบไม่มีใครไม่รู้จักกัน

ดยุกรีวิสเป็นหนึ่งในนักเวทระดับ 3 ไม่กี่คน นักเวทระดับ 3 ที่เหลืออีกไม่กี่ตระกูล ก็ล้วนเป็นขุนนางเช่นกัน

ในจักรวรรดิคาเลนเซีย นักเวทระดับสูงแทบจะถูกผูกขาดโดยเหล่าขุนนาง

สามัญชน แม้แต่นักเวทระดับ 2 ก็ยังแทบจะไม่ปรากฏตัว

ในตอนนี้ ร่างสีเงินขาวร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

ดยุกรีวิสเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง รู้ว่านี่คือลูกสาวคนที่สองจากตระกูลเดลิน

ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองอัศวินหลวงอยู่ที่เมืองหลวง

"เกว็น เดลิน ขอรายงานตัว"

เหล่านักเวทเห็นเกว็นเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในใจก็พลันกระตุกวูบ หรือว่าสถานการณ์ของภูเขาไฟตอนนี้จะไม่น่าไว้วางใจ?

"เรียนท่านนักเวททุกท่าน นับตั้งแต่เมื่อวานที่ภูเขาไฟเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติ จนถึงตอนนี้ ก็ยังคงอยู่ในสถานะที่ค่อนข้างคงที่" เกว็นกำดาบสีเงินในมือแน่น เหงื่อเม็ดหนึ่งหยดลงมาจากหน้าผากของเธอ

เหล่านักเวทได้ยินข่าวของเธอก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นักเวทผมขาวตบหน้าอกตัวเอง มือที่กำไม้เท้าก็คลายลงไม่น้อย

ถ้าเป็นแบบนี้ พวกเขามาที่นี่ก็แค่ต้องป้องกัน ไม่ใช่ต้องมาเสียพลังงานมหาศาลเพื่อต่อกรกับภัยพิบัติโดยตรง

และในตอนนี้ เอริก้าก็ยืนอยู่ข้างๆ ดยุกรีวิส มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดเงียบๆ

"ท่านพ่อคะ ท่านนี้คือ...?"

ดยุกรีวิสกระซิบที่ข้างหูของเอริก้า: "นี่คือผู้บัญชาการกองอัศวินหลวงคนปัจจุบัน"

เอริก้าพยักหน้า นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นผู้บัญชาการกองอัศวิน ในใจก็อดทึ่งไม่ได้ ไม่คิดว่าผู้บัญชาการกองอัศวินจะเป็นผู้หญิง

เธอไม่รู้จักเกว็น ยิ่งไม่รู้ว่าเกว็นคือคู่หมั้นของวิกเตอร์ แต่เกว็นกลับรู้จักเธอ

นักเรียนอัจฉริยะด้านเวทมนตร์ที่ไม่มีใครในประเทศไม่รู้จัก เกว็นย่อมเคยได้ยินมาบ้าง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องของวิกเตอร์ครั้งที่แล้ว ยิ่งทำให้เธอจดจำเอริก้าได้อย่างแม่นยำ

เกว็นมองเด็กสาวผมทองตรงหน้า ในใจก็อดพึมพำไม่ได้:

'นี่น่ะเหรอลูกสาวของดยุกรีวิส? สวยจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่วิกเตอร์จะบุ่มบ่ามไปสารภาพรัก'

ก่อนหน้านี้เคยเห็นเอริก้าแค่ในหนังสือพิมพ์ ครั้งนี้ได้มาเจอตัวจริง เกว็นก็อดทึ่งในออร่าของเธอไม่ได้

แค่เห็นแวบแรก ก็ทำให้คนรู้สึกเหมือนตกหลุมรักได้เลย

"ถ้าอย่างนั้น ท่านผู้บัญชาการเกว็น ภูเขาไฟเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

เกว็นเล่าการสำรวจหลังจากที่กองอัศวินมาถึงภูเขาไฟให้ดยุกรีวิสฟังคร่าวๆ

...

"อะไรนะ? คุณบอกว่าตอนอยู่กลางเขาก็ได้ยินเสียงคำรามดังลั่น?"

"หลังจากที่กองอัศวินสำรวจยอดเขาเสร็จ อุณหภูมิของภูเขาไฟก็สูงขึ้นทันที? แถมยังพ่นเสาไฟสูงเป็นร้อยเมตรออกมาอีก?"

เบคเกอร์และนักเวทระดับ 3 คนอื่นๆ ฟังแล้วก็อึ้งไปตามๆ กัน หันไปถามกันเอง:

"นี่มันสถานการณ์อะไร?"

"ไม่รู้อ่ะ นายรู้ปะ?"

"ฉันก็ไม่รู้ว่ะ ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

นักเวทหลายคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ยืนอึ้งอยู่กับที่ ไม่รู้จะพูดอะไรดี

ดยุกรีวิสฟังเกว็นเล่าเรื่องก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด เขาก็เหมือนกับนักเวทคนอื่นๆ ที่ไม่รู้ว่ามันเป็นมายังไง

เกว็นนึกอะไรขึ้นมาได้อีก ก็พูดว่า:

"ครั้งนี้พวกเราได้ขอนักเวทติดตามมาด้วยคนหนึ่ง เขาขึ้นไปบนยอดเขาก่อนพวกเรา บอกว่าจะไปสำรวจอะไรบางอย่าง แต่ผลคือกลับหายตัวไป จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดี"

"อะไรนะ?"

คราวนี้พวกเขาทั้งหมดอึ้งไปเลย เพราะคำพูดแบบนี้ มันง่ายที่จะทำให้คนอื่นสงสัยมากๆ

เอริก้าได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเอ่ยปากถามขึ้นมาเอง:

"นักเวทคนนั้นคือใครเหรอคะ?"

เกว็นมองเธออย่างสงสัย แล้วเอ่ยปากตอบ:

"ทุกท่านน่าจะรู้จัก เขาคือ วิกเตอร์ เคลเวนเนอร์"

ทันทีที่ชื่อนี้ดังขึ้น ก็ทำให้เกิดความโกลาหลในหมู่นักเวททันที

นักเวทหลายคนที่เกลียดชังวิกเตอร์ฉวยโอกาสนี้ พูดจาอย่างถือดีว่า:

"ต้องเป็นฝีมือของวิกเตอร์แน่ๆ!"

"ใช่เลย! เมื่อก่อนเขาก็เคยทำเรื่องเลวร้ายอื่นๆ ครั้งนี้ก็ต้องเป็นฝีมือของเขาแน่!"

ในบรรดาคนที่อยู่ที่นี่ ใครบ้างจะไม่รู้ 'ชื่อเสียงฉาวโฉ่' ของวิกเตอร์ พอมีโอกาสที่จะใส่ร้ายอีกฝ่าย พวกเขาก็ไม่รีรอเลยสักนิด

ดยุกรีวิสเองก็สับสนเหมือนกัน แต่ก็ยังหันไปปรามเหล่านักเวท:

"ทุกคนอย่าเพิ่งใจร้อนครับ ตอนนี้เรื่องที่สำคัญที่สุดคือการป้องกันภูเขาไฟปะทุ ต้องลดความเสียหายที่อาจจะเกิดขึ้นให้เหลือน้อยที่สุดก่อน!"

เมื่อได้ยินท่านดยุกพูด นักเวทหลายคนก็หยุดเถียงกัน

ก็อย่างที่รีวิสพูดนั่นแหละ มาถึงขั้นนี้แล้ว การตามหาผู้บงการเบื้องหลังมันไม่สำคัญเลย

ผ่านพ้นวิกฤตตรงหน้าไปให้ได้ก่อนคือเรื่องที่สำคัญที่สุด

"โอ้ววววว!!!!"

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่นั้น เสียงคำรามก็ดังขึ้นมาจากบนภูเขาไฟอีกครั้ง

คราวนี้ ทุกคนได้ยินกันอย่างชัดเจน

เหล่านักเวทพากันมองไปที่ยอดเขา เงียบจนพูดอะไรไม่ออก

เสียงนั่น มันคือสิ่งมีชีวิตเหรอ?

"คุณผู้หญิง! คุณเข้าไปไม่ได้นะคะ!"

เสียงของอัศวินโดยรอบดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก ทุกคนหันไปมองทางนั้น

เป็นหญิงชราคนหนึ่ง เธอกำลังพยายามจะฝ่าวงล้อมของอัศวินเข้าไปในที่ตั้ง

"มีคนไปล่วงเกินเทพภูเขาไฟ! ต้องมีคนไปล่วงเกินเทพภูเขาไฟแน่ๆ!"

เธอตะโกนผ่านอัศวินที่คุ้มกันอยู่ตรงนั้น:

"ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว! พวกเราจบสิ้นกันหมดแล้ว!"

เหล่านักเวทมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ดยุกรีวิสโบกมือ แล้วพูดกับอัศวิน:

"ให้เธอเข้ามา"

"ครับ!"

อัศวินไม่ขวางอีกต่อไป หญิงชราคนนี้ก็รีบสะบัดมืออัศวินออก ถือไม้เท้าเดินโขยกเขยกเข้ามา

"คุณยายครับ อะไรคือเทพภูเขาไฟเหรอครับ?"

ดยุกรีวิสถามเธออย่างสุภาพ แต่เหล่านักเวทโดยรอบเห็นท่าทีเสียสติของหญิงชราเมื่อครู่ ก็เริ่มซุบซิบกัน:

"ยายแก่นี่ท่าทางสติไม่ดี จะไปถามอะไรได้?"

"อะไรคือเทพภูเขาไฟ? ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย"

"สงสัยจะมาก่อกวนล่ะสิ ดยุกรีวิส รีบไล่เธอไปเถอะครับ"

ดยุกรีวิสไม่ได้ฟังคำแนะนำของเหล่านักเวท เขามองหญิงชราอย่างสุภาพแล้วถาม

"คุณยายครับ ถ้าคุณยายมีอะไรอยากจะพูด ก็บอกผมได้เลย"

หญิงชรามองท่านดยุกขึ้นๆ ลงๆ เปลี่ยนจากท่าทีเสียสติเมื่อครู่เป็นท่าทีลึกลับ แล้วเริ่มพูด:

"เมื่อหลายร้อยปีก่อน มีคนมาผนึกจอมมารเพลิงไว้ใต้ภูเขาไฟ การผนึกครั้งนั้นทำให้เทพภูเขาไฟพิโรธ จนภูเขาไฟที่นี่ปะทุออกมา"

"แต่หลังจากการปะทุครั้งนั้น หลายร้อยปีที่ผ่านมา ภูเขาไฟก็ไม่เคยขยับเขยื้อนอีกเลย"

"ตอนนี้ภูเขาไฟกลับมาเคลื่อนไหวผิดปกติอีกครั้ง ต้องเป็นเพราะเทพภูเขาไฟที่หลับใหลพิโรธขึ้นมาอีกแน่ๆ ท่านกำลังจะทำลายผนึกออกมา เผาผลาญทั้งฟ้าดินจนหมดสิ้น"

นักเวทจำนวนมากที่อยู่ที่นี่ฟังแล้วก็อึ้งไปตามๆ กัน รีบออกมาพูดว่า

"ท่านดยุก ไม่ต้องใส่ใจหรอกครับ ก็แค่เรื่องเล่าปรัมปราที่เล่าต่อๆ กันมาเท่านั้นแหละ"

แต่สีหน้าของดยุกรีวิสกลับเคร่งขรึมอย่างมาก

เขารู้สึกคุ้นๆ กับเรื่องเล่านี้

และในตอนนั้น เอริก้ากลับมองไปที่ตำแหน่งยอดเขา

เธอลูบหน้าอกตัวเอง เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง หันกลับมา พูดกับดยุกรีวิส:

"ท่านพ่อคะ หนูอยากขึ้นไปดูบนยอดเขาสักหน่อย"

"หนูรู้สึกได้... ว่าบนยอดเขา มีอะไรบางอย่างอยู่"

"ไม่ได้!"

พอได้ยินคำขอของเอริก้า ท่านดยุกก็โบกมือ ปฏิเสธเสียงแข็ง:

"เอริก้า พ่อตกลงกับลูกได้หลายเรื่อง แต่เรื่องนี้ ไม่มีทาง!"

เอริก้าไม่ยอมแพ้ ขอร้องพ่อของเธอต่อ: "ท่านพ่อคะ! หนูเป็นนักเวทระดับ 2 แล้วนะ มีความสามารถพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว"

"นอกจากว่าลูกจะเก่งกว่าพ่อ ไม่อย่างนั้น พ่อไม่อนุญาตให้ลูกเหยียบขึ้นไปบนปากปล่องภูเขาไฟแม้แต่ก้าวเดียว!"

เมื่อเห็นดยุกรีวิสทำแบบนี้ เอริก้าก็ทำได้แค่เงียบไป

นี่มันบีบกันชัดๆ

พ่อของเธอแช่อยู่ในระดับ 3 มาสามสิบกว่าปีแล้ว

ใครๆ ก็พูดกันว่า ถ้าจะมีใครก้าวขึ้นเป็นนักบุญจอมเวทระดับ 4 คนใหม่ คนคนนั้นต้องเป็น รีวิส ดู โคลอี อย่างแน่นอน

เอริก้าคิดว่าตัวเองยังก้าวข้ามวิกเตอร์ไม่ได้เลย แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่จะข้ามไปถึงสองระดับ ไปถึงระดับ 4?

แต่ว่า...

เอริก้ารู้สึกอึดอัด

ในเสียงคำรามเมื่อกี้ เธอได้ยินเสียงคนพูด

'มีเสียงอะไรบางอย่าง กำลังบอกว่าเจ็บมาก'

และดยุกรีวิสก็เริ่มออกคำสั่งกับทีมนักเวทแล้ว

ความผิดปกติของภูเขาไฟเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เหล่านักเวทระดับ 3 ตั้งขบวน นักเวทระดับ 2 คอยเป็นกำลังเสริม สลับกันส่งพลังเวท

พวกเขาต้องวาดวงเวท ก่อนที่ภูเขาไฟจะปะทุ อัญเชิญเวทมนตร์สงครามที่ทรงพลังออกมาปกคลุมภูเขาไฟวิสุเวียสทั้งลูก

ถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นลาวาที่ปะทุออกมา หรือว่ามีอะไรกระโดดออกมาจากภูเขาไฟ

ก็ต้องกำจัดพวกมันให้สิ้นซาก!

...

"ในที่สุด... ก็บาดเจ็บจนได้งั้นเหรอ?"

วิกาจ้องมองวิกเตอร์อย่างเหม่อลอย ไม่อยากจะเชื่อสายตา

สภาพของเขาในตอนนี้ พูดได้คำเดียวว่าไม่ดีเลย

เสื้อคลุมถูกเผาไปครึ่งหนึ่ง บาดแผลตามร่างกายที่ถูกลาวาโจมตีก็มีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา

ทว่า นี่กลับเป็นการบาดเจ็บครั้งแรกของวิกเตอร์... ตลอดการต่อสู้ที่ยาวนานทั้งวัน

สัตว์ประหลาด มันทำได้แค่ประเมินเขาแบบนี้

ทั้งๆ ที่กำลังเผชิญหน้ากับภัยพิบัติที่ราวกับหายนะจากสวรรค์ เขากลับสามารถต่อกรกับมันได้ทั้งวัน แถมยังทำให้มันบาดเจ็บได้อีก

ตลอดเวลานั้น เขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บแค่ครั้งเดียว

นี่ก็เพราะว่าเขาเผลอเหม่อไปหน่อย เลยโดนเสาไฟขนาดมหึมานั่นเฉี่ยวเอา

แค่เฉี่ยวทีเดียว ก็ทำให้เขาบาดเจ็บหนักไม่น้อยแล้ว

ถ้าโดนเสาไฟนั่นเข้าไปเต็มๆ ป่านนี้เขาคงไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว

"ดูท่าจะฝืนเกินไปจริงๆ สินะ..."

แต่ว่า การบาดเจ็บไม่ใช่ข่าวดีแน่นอน นี่หมายความว่าสมาธิของวิกเตอร์เริ่มลดลง เข้าสู่สภาวะอ่อนล้าแล้ว

การต่อสู้ที่ต่อเนื่องทำให้เขาค่อยๆ ไม่สามารถจดจ่อได้

"หรือว่าพอกันแค่นี้ดีไหม ตอนที่ยังมีพลังเวทเหลือพอ รีบเทเลพอร์ตหนีไปเถอะ"

วิกาพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างหูเขา ถึงแม้มันจะรู้ดีว่าวิกเตอร์ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ

แต่สภาพของเขาไม่น่าไว้วางใจเลย

วิกเตอร์ไม่ได้ตอบมัน ทำเพียงแค่ร่ายเวทใส่ตัวเอง เพิ่มบัฟต้านทานไฟ หยุดแผลที่ถูกเผาไหม้ พลางหลบเสาไฟขนาดมหึมาไปอีกสายหนึ่ง

"ถ้าฉันหนีไปตอนนี้ อสูรยักษ์ตัวนี้ก็จะหลุดออกจากภูเขาไฟวิสุเวียสทันที"

"ถึงตอนนั้นแหละ ถึงจะเป็นหายนะของจริง"

"วิกา แกเข้าใจไหม?"

วิกาอึ้งไปเลย

พูดจบ วิกเตอร์ก็นึกขึ้นได้ว่าวิกาเป็นเทพปีศาจ เลยพูดต่อ:

"โทษที ฉันลืมไปว่าแกคงไม่สนเรื่องพวกนี้"

"แต่ฉันสน"

วิกเตอร์โยนเสื้อคลุมที่ขาดรุ่งริ่ง ใช้การไม่ได้แล้วทิ้งไป

ปล่อยให้มันปลิวไปตามลม ตกลงไปในลาวา

เสื้อคลุมสลายกลายเป็นสะเก็ดไฟในอากาศ หายไปจนหมดสิ้น

"ฉันไม่ได้อยากเป็นคนดี แต่ฉันก็ไม่อยากให้ไอ้อสูรยักษ์ที่ไม่มีใครหยุดได้ตัวนี้หลุดออกจากกรงขัง แล้วโดนชาวโลกตราหน้าว่าเป็น 'ผู้ทำลายล้างโลก'"

หลอดเลือดของกูเลตันถูกเขาลดไปหนึ่งในสามแล้ว นั่นคือผลงานอันน่าภาคภูมิใจของเขา

ขอแค่สามารถทำลายพลังป้องกันของอสูรยักษ์ได้ ก็ไม่มีบอสตัวไหนที่เขาฆ่าไม่ลงอีกแล้ว

วิกเตอร์ยังคงจ้องมองกูเลตันที่กำลังคลุ้มคลั่งด้วยแววตาแน่วแน่เหมือนตอนเริ่มต้น แถมยังตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก

มีเพียงการต่อสู้ที่เข้มข้นระดับนี้เท่านั้น ที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับเป็นตัวเองอีกครั้ง

"ก็แค่เจ็บครั้งเดียวเอง ฉันยังไม่แพ้ซะหน่อย"

เพราะว่า นี่คือการต่อสู้ที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีของเทพสายแบกอย่างเขา!