ตอนที่ 391 เจ้าอ้วน

สถาบันนักล่ายุทธ์เป็นโรงเรียนพิเศษ เต๋าดาบที่ลั่ว หมิงขอให้หลิน ฮวงสอนเป็นพื้นฐานการต่อสู้แต่ก็มีทฤษฏีรวมอยู่ด้วยเช่นกัน ทุกรายการมีตำราเรียน อย่างไรก็ตาม สำหรับอาจารย์ส่วนใหญ่ ตำราเหล่านี้เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการสอนและพวกเขามักจะไม่สอนตามตำราเรียน ในขณะเดียวกัน หลิน ฮวงก็ต้องใช้ตำราเรียนเพราะแนวทางการสอนเขาเป็น0 เขาไม่รู้ว่าเขาควรจะสอนนักเรียนในสถาบันยังไง

หลังจากที่ใช้เวลาอยู่ชั่วโมงครึ่ง ในที่สุดเขาก็ดูโปรแกรมการสอนปี1เสร็จ เขาเรียนรู้หลายสิ่งที่เขาไม่รู้ ด้วยความสนใจ เขาเริ่มมองโปรแกรมของปี2 ทันใดนั้น แหวนหัวใจจักรพรรดิเขาก็สั่น มันเป็นเจ้าอ้วน ยี่ หวางยี่ เขาเพิ่งตระหนักว่าเขาไม่ได้คุยกับเจ้าอ้วนมานานแล้ว

“บรรณารักษ์ โปรดเปิดใช้งานระบบป้องกันเสียงรบกวน”หลิน ฮวงเงยหน้าและกล่าวกับบรรณารักษ์

“ขอรับ”บรรณารักษ์07003เปิดใช้งานม่านป้องกันเสียงในห้อง มันเป็นคุณสมบัติพิเศษสำหรับเหล่าอาจารย์ เมื่อเห็นม่านป้องกันเสียงกึ่งโปร่งใสรอบห้อง หลิน ฮวงก็รับสาย วิดิโอคอลเชื่อมต่อในทันทีและใบหน้าของเจ้าอ้วนก็แทบจะเต็มจอ

“อ๊ะ เจ้าอ้วน ฉันคิดว่านายผอมลงนะ”หลิน ฮวงหยอก

“จริงหรอ?”เจ้าอ้วนมีความสุขที่ได้ยิน

“ใช่แล้ว หน้านายเคยเต็มหน้าจอแต่ตอนนี้มันแค่3ส่วน4ของจอ”หลิน ฮวงยิ้มและพยักหน้า เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าอ้วนจึงชอบหันมุมกล้องเช่นนี้เสมอ บางครั้งแม้กระทั่งมีเส้นขนออกมาจากรูจมูกซึ่งทำให้มันค่อนข้างน่าเกลียด

“บัดซบ!”เจ้าอ้วนเพิ่งตระหนักว่าหลิน ฮวงกำลังล้อเขา เขารีบเอาหน้าออกห่างจากจอทันที

“มีอะไร นายต้องการอะไร?”

“ฉันโทรหานายไม่ได้เลยรึไง?!”เจ้าอ้วนถาม

“เดี๋ยวนะ นายดูแปลกๆ”หลิน ฮวงเพิ่งสังเกตเห็นชุดเขา

“เสื้อผ้านาย....นายกำลังนัดเดท?”

“เอ่อ แค่กินข้าวกับเพื่อนนะ”เจ้าอ้วนหน้าแดง

“ผู้หญิง?”หลิน ฮซงถาม

“แน่นอนว่ามันคือผู้หญิง!ไม่งั้นฉันจะแต่งตัวแบบนี้รึไง?”เจ้าอ้วนหัวเราะ

“เราพบกันที่การประเมินนักล่าเมื่อเดือนก่อน”ทันใดนั้น เจ้าอ้วนก็นึกถึงเหตุผลการโทร

“ฉันอยากจะบอกเรื่องนี้กับนายแต่นายกลับขัดจังหวะฉัน”

“นายผ่านการประเมินแล้ว?”หลิน ฮวงเลิกคิ้วขึ้น ตามความสามารถของเจ้าอ้วนเมื่อปีก่อน มันเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะผ่าน

“แน่นอน ฉันผ่านแล้ว!”เจ้าอ้วนภูมิใจ

“โอ้ แล้วนายพบสาวคนนั้นได้ยังไง?”หลิน ฮวงไม่อยากได้ยินเจ้าอ้วนพูดถึงการประเมินดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนเรื่อง

“การประเมินครั้งนี้ค่อนข้างยากสำหรับฉัน หากเธอไม่ช่วยฉัน ฉันคงจะไม่ผ่าน ฉันเกือบไม่ผ่านรอบแรกและฉันก็รู้ว่าฉันจะไม่ผ่านเมื่อมาถึงรอบสอง แต่ฉันบังเอิญพบกับเธอ เธอแม้กระทั่งแบ่งน้ำและอาหารให้ฉัน...เรากลายเป็นเพื่อนกันและหลังตากนั้น ฉันก็บอกเธอถึงความฝันการเป็นนักล่าอาหาร จากนั้นเธอก็บอกฉันว่าเธอรักอาหารและบอกให้ฉันยึดมั่นแนวทางนี้ ด้วยความช่วยเหลือของเธอ ฉันจึงผ่านการประเมิน”

“ฟังดูเธอเป็นคนดีนะ”หลิน ฮวงมีความสุขกับเจ้าอ้วน

ในโลกนี้ บางทีมันอาจเป็นเพราะพลังชีวิตที่ฟู่ฟ่า เด็กๆมีการบรรลุนิติภาวะอย่างรวดเร็วและกลายเป็นผู้ใหญ่ในวัย16ปี อายุที่สามารถแต่งงานได้ตามกฏหมายคือ18ปี แต่ก็มีหลายคนที่แต่งงานทันทีที่อายุ16ปี

“เธอน่ารักมาก ฉันจะส่งรูปเธอให้ดู”เจ้าอ้วนกล่าวและส่งรูปมาหลายภาพ

หลิน ฮวงมองรูป มันเป็นสาวน้อยน่ารักที่ดูมีอายุและขนาดเท่ากับหลิน ซิน เธอมีผมยาวสีดำไว้หางม้าสองข้าง

“เธอน่ารักดีนะ แต่แน่ใจนะว่าเธอโตแล้ว?”หลิน ฮวงถามเจ้าอ้วนหลังจากที่มองรูป

“ใช่สิ เธอเพิ่งอายุ16เมื่อสองเดือนก่อน เธออยู่ในระดับเงินแล้ว เป็นไงละ?”เจ้าอ้วนภูมิใจ

“ระดับเงินด้วยอายุ16ปี...บางทีเธออาจจะเกี่ยวข้องกับตระกูลราชวงศ์หรือแม้กระทั่ง1ใน6ตระกูลใหญ่...”หลิน ฮวงคิดกับตัวเขาแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

“พวกนายเป็นยังไงกัน?นยเข้ากับเธอได้ดีไหม?”หลิน ฮวงถามอีกครั้ง

“นั่นยังเร็วเกินไป มันเป็นครั้งแรกที่ฉันขอนัดพบเธอในวันนี้”เจ้าอ้วนดูอายเมื่อเขากล่าวเช่นนั้น

“พาเธอไปที่ดีๆและถ่ายรูปเก็บไว้ซะบ้าง อย่าเอาแต่กินเมื่อนายอยู่ในร้านอาหาร”หลิน ฮวงเตือนเจ้าอ้วนโดยไม่บอกเขาว่าเด็กสาวนั่นอาจเป็นราชวงศ์เพราะเขากลัวว่าเจ้าอ้วนจะสูญเสียความมั่นใจ

“โอ้ มีอะไรอีก?”เจ้าอ้วนกระตือรือร้น

“ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ แต่อย่าจริงจังเกินไป เห็นด้วยกับเธอบ้างแต่อย่าสูยเสียความคิดเห็นส่วนตัวไป นอกจากนี้ ชุดที่นายสวมก็เป็นทางการเกินไป นายควรจะสวมชุดสบายๆแต่ก็ไม่น่าเกลียดเกินไป...”หลิน ฮวงแนะนำ

“เธอคิดยังไงกับนายบ้าง?”

“เธอบอกว่าฉันอ้วนและน่ารัก ฉันคิดว่าเธอเหมือนฉัน”เจ้าอ้วนหัวเราะคิกคัก

“เอ๋ ก็ดูเหมาะสมกับดีนะ เธอดูเป็นคนดี”หลิน ฮวงมีความสุขกับเจ้าอ้วน

“ขอบใจนะ ฉันหวังว่ามันจะเป็นจริง!จากนั้น ฉันก็จะเลี้ยงข้าวนาย!”เจ้าอ้วนพยักหน้า

“นายจะต้องมาเมืองหลวงขาวขจี”หลิน ฮวงหัวเราะ

“นายไปทำอะไรที่นั่น?”เจ้าอ้วนงุนงง

“น้องสาวฉันกำลังเข้าเรียนสถาบันนักล่ายุทธ์ ดังนั้นฉันจึงตามเธอมา”หลิน ฮวงอธิบาย

“แต่นายจะกลับมาเมื่อโรงเรียนเปิด?”

“ไม่ใช่ปีนี้ ฉันจะศึกษาอยู่ที่นั่น”หลิน ฮวงลอบหัวเราะ เขาไม่กล้าจะบอกว่าเขากลายมาเป็นอาจารย์

“นายเข้าเรียนด้วย?!นายทำได้ไง?”เจ้าอ้วนอิจฉา มันเป็นเรื่องยากที่จะผ่านสถาบันชั้นนำอย่างสถาบันนักล่ายุทธ์

“หากนายไม่มีอะไรทำ นายสามารถมาเยี่ยมฉันได้ หากพวกนายเข้ากันได้ดีจริงๆ ทั้งคู่ก็สามารถมาได้ ฉันจะจ่ายเงินให้เอง แต่หากความสัมพันธ์ไม่ราบรื่น นายจะต้องจ่ายเงินค่ามาหาฉันเอง”หลิน ฮวงยิ้ม

“ทำไมละ?!”เจ้าอ้วนคัดค้าน

“นี่คือการกระตุ้นนาย”หลิน ฮวงให้เหตุผลที่เจ้าอ้วนไม่อาจโต้แย้งได้

“ได้สิ ตกลง เพื่อทริปเที่ยวฟรีหนึ่งเดือนในเมืองหลวง ฉันจะจีบเธอให้ได้!”เจ้าอ้วนวางสายโดยไม่รอให้หลิน ฮวงตอบกลับ

“1เดือน....เจ้าอ้วนนี่ช่างโชภนัก”หลิน ฮวงวางสายขณะที่ยิ้มและอ่านหนังสือต่อ