ตอนที่ 392 ชีวิตที่เข้มงวด

สามวันผ่านไปในพริบตา หลิน ฮวงใช้ชีวิตอย่างเข้มงวดมาตลอดสามวัน ทุกเช้า เขาตื่นตอน6โมงครึ่งและอาบน้ำก่อนจะรีบกินข้าว หลัง7โมงเช้าเขาจะตรงดิ่งไปหอสมุด เขาจะอยู่ในหอสมุดจนกระทั่ง6โมงเย็นและกินอาหารเล็กน้อย หลังมื้อเย็น เขาจะฝึกดาบเขาในห้องฝึกตั้งแต่ตอน6โมงครึ่งจนถึงเที่ยงคืน จากนั้น เขาก็จะกลับไปหอพัก ล้างหน้าและนอน

เขาหลับ6ชั่วโมงขณะที่กิจกรรมอื่นอย่างการกิน อาบน้ำและการเดินทางจะประมาณ1ชั่วโมงต่อวัน เขาใช้เวลาอีก17ชั่วโมงไปกับการศึกษาและฝึก หลิน ฮวงอยากตัดเวลานานเขาไปสามชั่วโมงและหลับบนพื้นห้องฝึก มีห้องน้ำขนาดเล็กในห้องฝึกที่สามารถอาบน้ำได้ หากเขาทำเช่นนั้น เขาจะประหยัดเวลาได้เพราะเขาไม่ต้องกลับไปหอพัก ดังนั้นเขาจะสามารถเพิ่มเวลาการฝึกได้เป็น20ชั่วโมง ด้วยร่างกายเขาตอนนี้ การนอนสามชั่วโมงต่อวันก็เพียงพอสำหรับเขาแล้วเรื่องจากเขาต้องทำเช่นนี้แค่สองเดือน อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่หลิน ซินไม่เห็นด้วยกับไลฟ์สไตล์เช่นนี้ ความคิดดังกล่าวจึงเป็นอันยกเลิกไป

นอกจากการเรียนและฝึก เรื่องอื่นๆก็ยังดำเนินต่อไป สายข่าวนักล่าและตลาดมืดกลับมาพร้อมกับข่าวใหม่เกี่ยวกับมอนสเตอร์ประเภทดาบกลายพันธ์สองครั้ง หยาง หลิงได้ปลดล็อคแหวนหัวใจจักรพรรดิทั้งสามของนักล่าระดับนิรันดร์เรียบร้อยแล้ว หลิน ฮวงเก็บพวกมันไว้ในแหวนเขารวมถึงดราแคนน่าที่เขาต้องการ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการปลดผนึกชาโคลตอนนี้เพราะเขารู้ว่าการปลดผนึกมันจะต้องสร้างปรากฏการณ์ การผนึกต้องทำในมิติแยกที่อสูรแสงดาวอยู่ เขายังไม่มีเวลาพอในตอนนี้ ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจปลดผนึกแลนเซล็อตและชาโคลพร้อมกันเมือ่เขาได้รับข้อมูลเกี่ยวกับมอนสเตอร์ประเภทดาบกลายพันธ์สองครั้งเพียงพอ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมา เจ้าอ้วนได้ส่งข้อความหาหลิน ฮวงถึงความคืบหน้าระหว่างเขาและสาวน้อยน่ารัก จาง หมิงหมิง เธอดูเหมือนจะชอบเจ้าอ้วนจริงๆเพราะทั้งคู่ได้ไปเที่ยว กินข้าว ช็อปปิ้งและดูการแสดงดนตรีด้วยกันมาแล้ว เธอไม่ได้ปฏิเสธการรุกคืบของเขาเลย ในวันที่4 เมื่อหลิน ฮวงกำลังกินข้าวเช้า เขาก็ได้รับข้อความจากเจ้าอ้วน“ฉันอยากจะสารภาพกับเธอ!”

หลิน ฮวงอดที่จะหัวเราะไม่ได้ เจ้าอ้วนเป็นคนตรงไปตรงมา บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้สาวน้อยน่ารักชอบเขา อย่างไรก็ตาม เขาคิดว่ามันเร็วเกินไปสำหรับเจ้าอ้วนที่จะสารภาพ โดยเฉพาะเนื่องจากทั้งคู่เพิ่งใช้เวลาอยู่ด้วยกันเพียงสามวัน แต่หลิน ฮวงก็ไม่ได้ขัดเขา

ผู้คนมักบอกว่าผู้หญิงที่มีความรักจะมีสติปัญญาเป็น0 แต่ในความเป็นจริง ผู้ชายจะเห็นว่าIQของพวกเขาลดลงเมื่อพวกเขาอยู่ในห้วงความรนัก หลิน ฮวงเลือกจะไม่หยุดเจ้าอ้วนเพราะเขารู้ว่าเจ้าอ้วนจะไม่ฟังเขา อีกเหตุผลก็เพราะหลิน ฮวงรู้ว่าจาง หมิงหมิงมีเบื้องหลังใหญ่โตและมันอาจจะไม่ดีหากเจ้าอ้วนถูกปฏิเสธ การจบความสัมพันธ์แต่เนิ่นๆจะดีกว่าการฉุดรั้งไปเรื่อยๆ เมื่อเวลาผ่านไป ความรู้สึกที่ลงไปจะยิ่งมากขึ้นและเขาจะกลายเป็นเศร้ามากขึ้นหากถูกปฏิเสธ อย่างไรก็ตาม หากจาง หมิงหมิงมีสติปัญญาเป็น0จริงๆและยอมรับเขา นั่นก็จะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดต่อเจ้าอ้วน

หลิน ฮวงคิดเกี่ยวกับมันและตอบกลับ

“ทำตามที่ใจนายต้องการ อย่าร้องไห้ให้ฉันฟังละหากนายถูกปฏิเสธ”

“นายจะพูดดีๆกับฉันสักครั้งไม่ได้รึไง?!”เจ้าอ้วนส่งรูปโกรธให้เขาด้านหลังคำพูด

“โอ้ ฉันแทบทนรอเห็นลูกน้อยจากพวกนายทั้งคู่ไม่ได้แล้ว”

“...”เจ้าอ้วนพูดไม่ออก

หลังมื้อเช้า หลิน ฮวงก็เริ่มวันยุ่งๆของเขาต่อ เขาได้อ่านโปรแกรมการสอนทั้งหมดในสถาบันนักล่ายุทธ์จนหมดและแม้กระทั่งคิดแผนการสอน แผนการสอนเขาค่อนข้างสบายเพราะเขาต้องสอนเพียงหนึ่งชั้นเรียนต่อสัปดาห์ อย่างไรก็ตาม ระยะเวลาสอนที่นี่ก็ค่อนข้างแตกต่างจากบนโลกเพราะหนึ่งคาบเรียนที่นี่จะนานถึงสามชั่วโมง นักเรียนที่สถาบันนักล่ายุทธ์จะต้องเรียนสองวิชาต่อวัน หนึ่งคือตอน9โมงถึงเที่ยง ขณะที่อีกหนึ่งคือตอนบ่าย2ถึง5โมง ในสามชั่วโมงจะแบ่งเป็นการบรรยายหนึ่งชั่วโมงและฝึกสองชั่วโมง หลิน ฮวงได้จัดตารางสอนเขาในวิธีเดียวกัน เมื่อเขาร่างหลักสูตรการสอนเขาเสร็จ เขาก็รวบรวมเอกสารจำนวนมากเพื่อจัดการเนื้อหาบทเรียนเขา

มันเป็นตอน4ทุ่มและแหวนหัวใจจักรพรรดิหลิน ฮวงก็สั่นเมื่อเขากำลังฝึกในห้องฝึก มันเป็นเจ้าอ้วน จากนั้นเขาก็เก็บดาบและรับสาย

“เดี๋ยวนะ นายโดนปฏิเสธ?นายโทรหาฉันเพื่อร้องไห้?”หลิน ฮวงหยอกล้อ

“เห้ อย่ามาดูถูกเสน่ห์อันล้นเหลือของฉัน”เจ้าอ้วนโอ้อวด ในไม่ช้าเขาก็สังเกตว่าหลิน ฮวงกำลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“นายกำลังทำอะไรนะ?นายดูเหมือนคนที่เพิ่งอาบน้ำ”

“ฝึกวิชาดาบนะ”หลิน ฮวงโบกดาบระดับทองในมือให้เจ้าอ้วนดู

“ทำไมถึงฝึกดึกนัก?นายทำอะไรมั่งเนี่ยทั้งวัน?”เจ้าอ้วนงุนงง

“ฉันอ่านหนังสือในหอสมุด”หลิน ฮวงอธิบาย

“อย่าเปลี่ยนเรื่องนะ!บอกฉันมาหน่า!อืม....สาวน้อยนั่นยอมรับนายแล้วหรอ?”

“แน่นอน!เมื่อฉันจริงจัง โลกจะต้องสั่นสะเทือน!”เจ้าอ้วนดูภูมิใจตัวเอง

“นั่นเพราะนายอ้วน”หลิน ฮวงล้ออีกครั้ง

“นายจะไม่มีเพื่อนหากนายยังคงพูดอย่างนั้น!”

“ฉันไม่ใช่คนที่ขอให้นายโทรมา”หลิน ฮวงอยากรู้ว่าสาวน้อยนั่นเห็นอะไรในตัวเจ้าอ้วน

“เอาละ หลังจากมื้อเย็น เราก็ไปช็อปปิ้งใกล้ทะเลสาปฟ้า  เราเห็นคู่รักหลายคู่กำลังพลอดรักกัน ดังนั้นฉันจึงตัดสินสารภาพกับเธอและจากนั้น ฉันก็บอกเธอว่าฉันชอบเธอและขอเธอเป็นแฟน เธอตกใจในตอนแรกแต่ในไม่ช้าเธอก็ยอมรับ”

“นายแน่ใจนะว่าเธอไม่ได้พูดอะไรอื่นอีก?”หลิน ฮวงยิ้ม

“นายก็แค่อิจฉา”เจ้าอ้วนสวนกลับ

“เอาละ ฉันจะไม่กวนนายแล้ว ดูแลเธอให้ดีละ”หลินฮวงไม่บอกเขาว่าจาง หมิงหมิงอาจมาจากตระกูลราชวงศ์

“ฉันไม่ต้องให้นายมาเตือน เธอคือรักแรกของฉัน!”เจ้าอ้วนดูภูมิใจ

“โอ้ ฉันได้บอกหมิงหมิงว่าจะไปเมืองหลวงขาวขจีแล้วและเธอก็ยอมไปกับฉัน เธอยังบอกว่าเธอจะยืมสมบัติมิติจากตระกูลเธอในระหว่างนั้นและจะตรงมาเมืองหลวงขาวขจีเลย ดังนั้นเราจึงไม่ต้องเสียเวลาไปกับการเดินทางมากนัก เรายังไม่รู้วันเวลาที่แน่นอน แต่มันอาจจะเป็นอีกสองวัน ฉันจะติดต่อนายอีกครั้งเมื่อเราไปถึง ฉันจำได้ว่านายบอกจะเลี้ยงเราหากเราไปพร้อมกัน...”

“ไม่ต้องกังวล ฉันเป็นคนพูดเอง ดังนั้นฉันจะไม่ปล่อยให้นายทั้งคู่ต้องจ่ายแม้แต่นิดเดียว”หลิน ฮวงเป็นคนใจกว้าง

“บอกให้ฉันรู้ก่อนนายมา ฉันจะจองโรงแรมให้เอง”

“เย้!”จากนั้นเจ้าอ้วนก็วางสาย

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าอ้วนจะจีบสาวติดจริงๆ....”หลิน ฮวงยิ้มและส่ายหัว

เขาไม่คิดว่าความสัมพันธ์จะเกิดขึ้นตั้งแต่ต้น สาวน้อยนั่นเหมือนกับอัจฉริยะเนื่องจากเธออยู่ในระดับเงินตั้งแต่อายุ16 นอกจากนี้ ตระกูลเธอยังร่ำรวย ในทางกลับกัน เจ้าอ้วนกลับไม่มีพรสวรรค์ในด้านการบ่มเพาะและเบื้องหลังยังไม่มีอะไรโดดเด่น ช่องว่างระหว่างทั้งคู่ใหญ่เกินไป....