ตอนที่ 279 การก้าวอย่างมั่นคงของหลิน ฮวง

เมื่อออกจากป่าที่ต้นโอ๊กอมตะรวมตัวอยู่ จู่ๆซือ คงเจี้ยนก็หันหลังกลับและมองไปที่กลุ่มคน อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้หยุดวิ่ง เขากลับวิ่งหันหลังแทน

หลายคนรู้สึกแปลกเกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของเขา แต่ทว่า หลิน ฮวงและบางคนกลับสงสัยว่าเขากำลังจะทำอะไรต่อไป

“มันยังไม่ถึง7โมงเช้า ยังเหลือเวลาอีก26ชั่วโมงจนกว่าการฝึกรอบแรกจะจบลง ดังนั้น การอุ่นเครื่องในช่วงสองวันที่ผ่านมาจะจบลงเพียงเท่านี้ ฉันตัดสินใจจะปล่อยให้พวกเธอทุกคนได้แสดงความสามารถที่แท้จริงในวันสุดท้าย  มาดูกันว่าจะมีพวกเธอกี่คนที่สามารถผ่านการฝึกของฉันได้”ทันทีที่เขาพูดจบ ตาของเขาก็หรี่แคบจนแทบจะมองไม่เห็นลูกตา จากนั้นเขาก็หันหลังกลับและพุ่งทะยานราวกับลูกศรที่บินออกจากคันศร

ทุกคนตกตะลึงและในไม่ช้า พวกเขาก็รีบเปิดใช้งานทักษะเคลื่อนไหวและพุ่งตามไป

แม้กระทั่งหลิน ฮวงก็ยังเปลี่ยนจากท่าเท้าเงาหิมะเป็นท่าเท้าอัสนีบาต พุ่งด้วยความเร็วราวกับสายฟ้า

อย่างไรก็ตาม เขากลับควบคุมความเร็วเอาไว้ ท่าเท้าอัสนีบาตเป็นสุดยอดทักษะเคลื่อนไหว นักล่าที่ต่ำกว่าระดับหลุดพ้นจะไม่ค่อยฝึกทักษะเคลื่อนไหวในระดับนี้กันเพราะมันสิ้นเปลืองเวลาและใช้พลังชีวิตจำนวนมาก

เพราะเขาควบคุมความเร็วเอาไว้ หยี่ เยว่หยู่และหลี่ หลางจึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรที่แปลกประหลาด

“นายมีทักษะเคลื่อนไหวประเภทความเร็วที่ค่อนข้างดี จริงๆแล้วนายมีทักษะเคลื่อนไหวกี่ประเภทกันแน่?”หยี่ เยว่หยู่ถาม

“3”หลิน ฮวงตอบด้วยรอยยิ้ม“ความเร็ว น้ำหนักเบา และเทเลพอร์ต ผมได้ฝึกอย่างละประเภท”

“นายมันปีศาจ!”

หยี่ เยว่หยู่พูดไม่ออก แต่ทว่า เธอก็ยังชื่นชมเขาเพราะเธอรู้ว่าหลิน ฮวงใช้ได้ทั้งดาบและปืน เขาแม้กระทั่งฝึกทักษะเคลื่อนไหวสามประเภท

เธอยอมรับว่าความสามารถของหลิน ฮวงนั้นน่าเหลือเชื่อ แม้ว่าเธอจะใช้เวลาทั้งปีเพื่อเรียนรู้การเคลื่อนไหวทั้งหมดของทักษะดาบและปืนโดยไม่ฝึกฝนพลังชีวิต เธอก็ยังไม่สามารถเรียนรู้ได้ทุกสิ่ง มันเห็นได้ชัดว่าหลิน ฮวงใช้เวลาส่วนใหญ่ของเขาเพื่อเลื่อนระดับ อย่างไรก็ตาม เขากลับยังสามารถเรียนรู้ทักษะอื่นได้เพราะเขามีความเร็วในการเรียนรู้ที่น่าทึ่ง

“ความเร็วการเลื่อนระดับของนายน่ากลัวมาก นายต้องเป็นอัจฉริยะแน่ๆ เนื่องจากนายมุ่งเน้นไปที่การเลื่อนระดับ นายคงจะไม่ค่อยได้ต่อสู้จริงๆ ใช่ไหม?”หลี่ หลางรู้สึกว่าแม้เขาจะเลื่อนระดับได้เร็ว ความสามารถจริงๆของหลิน ฮวงก็ยังไม่อาจเทียบได้กับเขา

“ใช่ นั่นก็จริง”หลิน ฮวงตอบด้วยรอยยิ้ม

ในความเป็นจริง เขาแทบไม่เคยผ่านการฝึกสู้ใดๆเหมือนสมาชิกราชวงศ์ เขามักจะออกไปสู้จริงๆ ไม่ว่าจะเป็นการล่ามอนสเตอร์ที่เขตป่าหรือการฆ่าคู่ต่อสู้ในลานประลองเนื่องจากการฝึกเหล่านี้สามารถช่วยผลักดันเขาให้ทะลุขีดจำกัดได้

“ตอนนี้นายอยู่ในระดับทองขั้น2 ฉันอยากจะแนะนำให้นายลองฝึกสู้จริงในลานประลองดูเมื่อนายกลับไป บางทีด้วยความสามารถของนาย นายอาจจะสู้ไม่ได้แม้กระทั่งนักดาบอัจฉริยะที่อยู่ในระดับเงิน”หลี่ หลางแนะนำ

หลิน ฮวงพยักหน้าด้วยรอยยิ้มขณะที่ยังคงเงียบ

จากนั้น หยี่ เยว่หยู่ก็พูดต่อ“ฉันได้ดูวิดิโอการต่อสู้ของนักดาบอัจฉริยะมา เขาแข็งแกร่งมาก ความสามารถของเขาน่าเหลือเชื่อ แม้ว่าเขาจะอยู่ในระดับเงินขั้น3 ฉันก็คิดว่านักล่าระดับทองขั้น3หลายคนต้องไม่อาจล้มเขาได้ บางทีอาจมีเพียงคนเช่นเราที่อยู่ในระดับทองสมบูรณ์ที่สามารถล้มเขา อย่างไรก็ตาม หากเขาเลื่อนเป็นระดับทอง แม้ว่าเขาจะเป็นเพียงระดับทองขั้น1 เหล่าคนที่อยู่ในระดับทองสมบูรณ์คงมีโอกาสเพียง10%ในการโค่นล้มเขา”

“แม้กระทั่งระดับทองสมบูรณ์ก็ยังไม่อาจล้มเขาได้?”หลิน ฮวงเลิกคิ้วขึ้นและถาม แต่ทว่า เขากลับหัวเราะอยู่ข้างใน

“หลิน ฮวง นายไม่เคยดูการต่อสู้ของเขางั้นหรอ?”หลี่ หลางตกใจ

“ฉันได้ลงทะเบียนเอาไว้แต่ฉันเพียงเข้าไปเพื่อฝึกฝนพลังชีวิตฉัน ฉันไม่มีเวลาจะมาดูอะไรแบบนั้น”หลิน ฮวงส่ายหัว

“ก็จริง นายมันพวกบ้าการฝึก นายต้องไม่มีเวลาว่างพอ”หยี่ เยว่หยู่ที่ยืนข้างหลิน ฮวงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับหลิน ฮวงที่จะไม่รู้เรื่องราวในลานประลอง “อย่างไรก็ตาม ฉันก็ยังขอแนะนำให้นายดูวิดิโอการต่อสู้ของเขาเมื่อนายว่าง ฉันได้สะสมวิดิโอทั้งหมดของเขาเอาไว้และเคยดูการต่อสู้สดของเขาเพียงครั้งเดียวเท่านั้น”

หยี่ เยว่หยู่เคยดูการต่อสู้สดของเขามาก่อน?!หลิน ฮวงไร้คำพูด อย่างไรก็ตาม เขาคงจะไม่สามารถพูดอะได้ นับตั้งแต่ที่เขาโด่งดัง ลานประลองก็มักจะเป็นไปด้วยผู้ชมกว่า3แสนคนในทุกๆการประลองของเขา และนับตั้งแต่ที่เขาบรรลุการชนะติด80ครั้ง ผู้ชมก็เพิ่มขึ้นเป็นหนึ่งล้านคน ไม่มีใครรู้ได้ว่าหยี่ เยว่หยู่นั่งอยู่ตรงไหนและดูการต่อสู้เขาเมื่อไหร่

ขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน พวกเขาก็สัมผัสได้ว่าซือ คงเจี้ยนกำลังเร่งความเร็วขึ้น

“ดูเหมือนว่าเจ้าตาตี่จะเริ่มกำจัดพวกเราแล้ว....”หลิน ฮวงขมวดคิ้ว

“ใครคือเจ้าตาตี่?”ทันทีที่หลี่ หลางถามคำถาม เขาก็รู้ทันทีว่าหลิน ฮวงกำลังพูดถึงใคร“อ๊ะ......ฉันรู้....เจ้าตาตี่...?เอาจริงดิ!”

สามชั่วโมงผ่านไป นอกจากหลิน ฮวงและอีกไม่กี่คน เหล่าคนที่สามารถไล่ตามซือ คงเจี้ยนไปได้ติดๆคือพวกระดับทองสมบูรณ์  หลายคนที่อยู่ในระดับทองขั้น3ล้มเลิกที่จะวิ่งตามและถูกทิ้งไว้ข้างหลังเพราะพลังชีวิตของพวกเขาแทบจะหมดอยู่แล้ว

“ยังมีพวกที่ไม่ใช่ระดับทองสมบูรณ์อีก4คน ตราบเท่าที่ฉันสามารถกำจัดพวกเขาไปได้ มันก็ถึงเวลาสำหรับขั้นต่อไป”ซือ คงเจี้ยนยิ้มกับตัวเองและเร่งความเร็วต่อไป

ทุกครั้งที่ปลายเท้าเขาสัมผัสกับพื้น เขาจะกระโดดไปไกลกว่า50เมตร ดังนั้นคนอื่นๆจึงยังคงสามารถไล่ตามเขาได้ทัน

อย่างไรก็ตาม หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง 3คนที่อยู่ในระดับทองขั้น3ก็ไม่อาจไล่ตามเขาได้อีกต่อไป พวกเขาถูกทิ้งห่างไปไกลกว่า1000เมตร ในความเป็นจริง มีระดับทองสมบูรณ์บางคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังเช่นกัน แต่ทว่า หลิน ฮวงกลับยังคงวิ่งได้อย่างต่อเนื่องและปราศจากท่าทีเหนื่อยล้า

มันเกือบถึงเวลาหยุดแล้ว จากนั้นซือ คงเจี้ยนก็หันกลับไปและมีสีหน้าปั้นยาก ชายหนุ่มที่อยู่ในระดับทองขั้น2กลับสามารถไล่ตามหลังพวกระดับทองสมบูรณ์ได้ ดูเหมือนว่าการเพิ่มความเร็วจะไม่ได้ส่งผลอะไรกับเขาเลย ในทางกลับกัน หลายคนที่อยู่ในระดับทองสมบูรณ์กลับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

“หรือว่าไอหนูนี่จะมีพรสวรรค์ด้านทักษะเคลื่อนไหว?”ซือ คงเจี้ยนคาดเดาเมื่อเขาเห็นว่าหลิน ฮวงไม่มีหยาดเหงื่อเลยแม้แต่น้อย เขารู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัดสารเลวน้อยนี่“ไม่เป็นไร เนื่องจากฉันสามารถกำจัดคนไปได้2ใน3 งั้นฉันก็สามารถเข้าสู่ขั้น2ได้แล้ว”

กลุ่มคนต่างไม่รู้ว่าพวกเขารอดพ้นจากการกำจัดโดยไม่ตั้งใจ  หากซือ คงเจี้ยนยืนยันจะกำจัดหลิน ฮวงและยังคงเร่งความเร็วต่อ เขาคงจะกำจัดคนไปจนหมด.....

ซือ คงเจี้ยนหยุดเร่งความเร็วและกลับมาวิ่งด้วยความเร็วคงที่ คนส่วนใหญ่ต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก