ตอนที่ 280 แม่น้ำลาวา

จากนั้น ซือ คงเจี้ยนก็วิ่งต่อไปอีกสองสามชั่วโมงด้วยความเร็วคงที่ มีระดับทองสมบูรณ์ประมาณ20-30คนที่อยู่ห่างจากเขา1กิโลเมตร และระดับทองขั้น3 1200คนที่อยู่ไกลออกไป จนไม่เห็นแม้กระทั่งเงาของพวกเขา

อย่างไรก็ตาม หยี่ เยว่หยู่และคนอื่นได้ทิ้งรอยเท้าไว้บนพื้น ตราบเท่าที่พวกเขามีพลังชีวิตและพละกำลังเหลืออยู่ พวกเขาจะสามารถตามรอยมาได้

หลี่ หลางหอบหายใจอย่างรุนแรงขณะที่วิ่งตามหลิน ฮวง หยี่ เยว่หยู่เพียงดีกว่าเขาเล็กน้อยแต่หลังของเธอก็ยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเช่นกัน

จากนั้นทั้งคู่ก็มองหลิน ฮวงที่วิ่งอยู่ด้านหน้าพวกเขาด้วยสีหน้าแปลกๆ หลิน ฮวงราวกับกำลังวิ่งจ็อกกิ้ง เขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย นับประสาอะไรกับเหงื่อ

ด้านหน้าของพวกเขา ซือ คงเจี้ยนสังเกตเห็นบางสิ่งแปลกๆเกี่ยวกับหลิน ฮวงก่อนหน้า เขาดูเหมือนจะมั่นใจว่าหลิน ฮวงมีพรสวรรค์ด้านการเคลื่อนไหวและมันก็เป็นความสามารถติดตัวภายในร่างเขา มิฉะนั้น นักล่าระดับทองขั้น2 คงจะไม่สามารถมีความเร็วและพละกำลังที่เหนือกว่าระดับทองสมบูรณ์

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือหลิน ฮวงไม่ได้ครอบครองพรสวรรค์ดังกล่าว

“อะไรอยู่ข้างหน้าเรา?”หลี่ หลางหายใจแรงขณะที่ตะโกน เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นและมองไปตรงหน้า เขาก็เห็นบางสิ่งแปลกๆ

หลิน ฮวงเปิดใช้งานเนตรไร้ขอบเขตเขาและมองไกลออกไป จากนั้นเขาก็เหลือบมองซือ คงเจี้ยน ผู้ที่ไม่เคยตั้งใจจะเปลี่ยนเส้นทาง ทันใดนั้นเอง เขาก็รู้ความตั้งใจนั้น

“จากสีมัน มันดูเหมือนจะเป็นแม่น้ำลาวา...”หยี่ เยว่หยู่ขมวดคิ้ว

ไม่เพียงแต่หลิน ฮวงและอีกสองคนจะสังเกตเห็น แม้กระทั่งคนอื่นๆก็ยังพบบางสิ่งแปลกๆตรงหน้าเช่นกัน

“มันดูเหมือนลาวา ผู้คุมจะไม่เปลี่ยนทิศทางเลยงั้นหรอ?”

“เขากำลังจะสั่งให้เราว่ายข้ามแม่น้ำ?”

“เห้ย หุบปากโง่ๆนั่นซะ!”

…

ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึงตรงหน้าแม่น้ำลาวา

แม่น้ำลาวาทอดยาวกว่า100กิโลเมตรและกว้าง10กิโลเมตร(อีกฝั่ง) ดวงตาของซือ คงเจี้ยนยิ่งหรี่แคบลง เหลือเพียงเส้นเล็กๆบนใบหน้าเขาขณะที่จ้องมอง อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่มีเจตนาที่จะหยุดเลย เขาก้าวกระโดดไปบนลาวาเบาๆ ในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็ไปยืนอยู่อีกฝั่งของแม่น้ำ

เมื่อถึงอีกฝากของแม่น้ำ ซือ คงเจี้ยนก็หยุดและตะโกนข้ามมา“พวกเธอสามารถใช้วิธีใดก็ได้เพื่อข้ามมายังที่นี่ อย่างไรก็ตาม พวกเธอไม่อาจฝ่าฝืนกฏฉันได้ พวกเธอไม่อาจใช้สมบัติบิน มิติหรือขนส่ง มอนสเตอร์อัญเชิญก็ถือเป็นข้อห้ามเช่นกัน”

เมื่อเขาพูดจบ ซือ คงเจี้ยนก็หันกลับและวิ่งเหยาะๆออกไป

เมื่อเห็นว่า ซือ คงเจี้ยนกำลังห่างไกลจากพวกเขาไปเรื่อยๆ ใบหน้าของทุกคนก็กลายเป็นปั้นยาก

“แม่น้ำลาวากว้างเกินไป พวกเราไม่อาจบิน แล้วเราจะข้ามแม่น้ำไปได้ยังไง?เราควรจะว่าย?”หลี่ หลางกล่าวอย่างขมขื่น

หยี่ เยว่หยู่ขมวดคิ้ว ขบคิดหาวิธีข้ามแม่น้ำ

มีพวกเขาบางส่วนที่เลือกจะเดินตามริมแม่น้ำ แม้ว่าพวกเขาจะต้องอ้อมไกลกว่า100กิโลเมตร มันก็ยังดีกว่าการว่ายข้ามแม่น้ำลาวา

นอกจากนี้ ยังมีคนบางส่วนที่สวมสมบัติป้องกันของพวกเขาและกระโดดไปในแม่น้ำ ว่ายไปอีกฝั่งของแม่น้ำ สมบัติป้องกันของพวกเขาสามารถใช้ได้โดยการผลาญคริสตัลชีวิตแทนการใช้พลังชีวิตของพวกเขา

แน่นอน หยี่ เยว่หยู่และหลี่ หลางก็มีสมบัติประเภทนี้เช่นกัน แต่ทว่า พวกเขากลับไม่ต้องการจะว่ายข้ามแม่น้ำลาวา เพราะแม้กระทั่งสมบัติป้องกันก็ยังไม่สามารถแยกพกวเขาจากความร้อนได้โดยสมบูรณ์ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บ พวกเขาก็ยังไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกเผาขนหรือเส้นผมได้

“มีวิธีอื่นไหม?”หยี่ เยว่หยู่มองหลิน ฮวงอย่างมีความหวัง

หลี่ หลางเองก็เบี่ยงสายตามามองเขาเช่นกัน

“มีวิธีอยู่ แต่สิ่งสำคัญคือ ทั้งคู่จะเชื่อใจฉันไหม?”หลิน ฮวงยิ้มม

“มันคืออะไร?บอกฉันมา”หลี่ หลางตื่นตระหนก

“ฉันไม่สามารถบอกนายได้ ฉันทำได้เพียงลงมือ”หลิน ฮวงส่ายหัว“นั่นคือเหตุผลว่าทำไมฉันจึงถามคำถามก่อนหน้า”

“ได้ ฉันเชื่อใจนาย!”หลี่ หลางกัดฟันแน่น เขาไม่ต้องการจะเดินตามริมแม่น้ำและก็ไม่ต้องการจะหัวล้านเช่นกัน ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงเลือกเชื่อใจหลิน ฮวง

จากนั้นหลิน ฮวงก็มองหยี่ เยว่หยู่

“ไม่เป็นไร ฉันจะเชื่อใจนายสักครั้ง”หยี่ เยว่หยู่ไม่รู้ว่าหลิน ฮวงกำลังจะทำอะไร

“ส่งมือมาให้ฉัน”หลิน ฮวงบอกกับทั้งคู่

ทั้งคู่สงสัยแต่ก็ยังคงยื่นมือมา จากนั้นหลิน ฮวงก็คว้าข้อมือพวกเขาไว้

“นายกำลังจะทำอะไร?”หลี่ หลางสับสนขณะที่ใบหน้าของหยี่ เยว่หยู่แดงก่ำ

“อย่าดิ้น ฉันจะไม่สนใจหากทั้งคู่ตกลงไปในลาวาและหัวล้าน”

จากนั้นเขาก็เปิดใช้งานความเร็วแห่งฑูตสวรรค์ซึ่งเป็นหนึ่งในความสามารถเขา เขาแบกทั้งคู่และในไม่ช้า เขาก็กระโดดข้ามแม่น้ำลาวา

หยี่ เยว่หยู่และหลี่ หลางร้องตะโกนด้วยความกลัวทันที พยายามดิ้นหลุดจากการเกาะกุมของหลิน ฮวง อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับตระหนักว่านิ้วของหลิน ฮวงรัดแขนพวกเขาไว้แน่นราวกับนิ้วเขาทำจากเหล็กกล้า

“เห้ อย่าขยับกันจะได้ไหม?”หลิน ฮวงพูดด้วยเสียงต่ำ

ทั้งคู่พูดไม่ออกเพราะหลิน ฮวงกำลังลากพวกเขาและพวกเขาก็ไม่อยากจะลงไปในแม่น้ำลาวา

เพียงก่อนที่เท้าของหลิน ฮวงจะสัมผัสกับลาวา เขาก็เปิดใช้งานท่าเท้าอัสนีบาตและก้าวไปบนผิวลาวาเบาๆก่อนจะดีดตัวอีกครั้งราวกับลูกศร

หยี่ เยว่หยู่และหลี่ หลางที่คิดว่าพวกเขาจะตกลงไปในแม่น้ำลาว่า เริ่มรู้สึกถึงลาวาใต้ฝ่าเท้าพวกเขา“เรายังไม่ตก?!”

ก่อนที่ทั้งคู่จะทันตอบสนอง หลิน ฮวงก็ก้าวที่สองและสามบนผิวลาวาเบาๆ ทุกครั้งที่เขาสัมผัสกับผิวลาวา เขาจะพุ่งไปไกลกว่า100เมตร เข้าใกล้อีกฝากของแม่น้ำด้วยความเร็วที่มากยิ่งกว่าผู้คุม ดูเหมือนว่าลาวาใต้เท้าเขาจะเป็นเพียงของตกแต่งทั่วไป

หลิน ฮวงยังคงรุดหน้าต่อไปพร้อมกับทั้งคู่ขณะที่เหล่าคนที่ยืนอยู่ริมแม่น้ำต่างตกตะลึง

“บัดซบ นั่นมันทักษะบ้าอะไรกัน!”ในที่สุดหลี่ หลางก็ได้สติและอุทาน

ทันใดนั้น จระเข้ยักษ์ก็พุ่งออกจากลาวา ร่างอันใหญ่โตของมันกระโดดขึ้นไปในอากาศสูงประมาณ10เมตรและปากของมันก็เปิดกว้างขณะที่กำลังจะโจมตีทั้งสามคน

ร่างของจระเข้ยักษ์มีสีแดงเลือด ร่างของมันยาวประมาณ30เมตรและมันอยู่ในระดับทองขั้น3 ปากของมันสามารถกลืนพวกเขาสามคนได้ในครั้งเดียว

หลายคนที่กำลังเฝ้าดูภาพฉากนี้จากริมแม่น้ำต่างตะโกนด้วยความกลัว

อย่างไรก็ตาม เมื่อหลี่ หลางและหยี่ เยว่หยู่กำลังจะโจมตีมัน หลิน ฮวงก็หยุดพวกเขา“อย่าขยับ!”

อึดใจต่อมา หลิน ฮวงก็เร่งความเร็วกลางอากาศและหลบการโจมตีของจระเข้ยักษ์ จากนั้นเขาก็เหยียบหัวจระเข้ยักษ์ กระโดดข้ามมันด้วยความเร็วที่เร็วยิ่งกว่าเดิม

แม้ว่ามันจะเป็นจระเข้ยักษ์ระดับทองขั้น3 หัวของมันก็ยังระเบิดทันทีและส่วนที่เหลือของร่างมันก็ตกไปในลาวาหลังจากที่หลิน ฮวงเหยียบมัน  จากนั้นจระเข้ยักษ์ตัวอื่นๆรีบลุมกินซากศพทันที

“มีจระเข้โลหิตเพลิงในแม่น้ำลาวา?!”

“จระเข้โลหิตเพลิงคือมอนสเตอร์ระดับทองขั้น3ที่มีพลังป้องกันสูง แม้กระทั่งระดับทองสมบูรณ์ก็ยังหืดขึ้นคอเพื่อทำลายการป้องกันมัน แต่หัวของมันกลับระเบิดหลังจากที่ถูกเหยียบโดยหมอนั่น....?”

หลายคนที่เฝ้าดูต่างตกใจ พวกเขากลัวแม่น้ำลาวาและในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็หวั่นเกรงในความสามารถของหลิน ฮวง

หลังจากนั้นสักพัก ทั้งสามก็ข้ามแม่น้ำลาวาไปได้ไกลกว่า10กิโลเมตร จากนั้นพวกเขาก็ลงมายืนอีกฝั่งของแม่น้ำอย่างมั่นคง