บทที่ 7 ความสงสัยของลักซ์·ไคล์น
บทที่ 7 ความสงสัยของลักซ์·ไคล์น
บทที่ 7 ความสงสัยของลักซ์·ไคล์น
ฮิลดากับสองคนนั้น ต่างก็ตกตะลึงพรึงเพริดจ้องไปยังมิคาสึกิที่ยืนต่อหน้าลักซ์ พวกเขาคิดว่าผู้ควบคุมหุ่นเกราะสุดยอดนี้ ต้องเป็นผู้ใหญ่หรือไม่ก็คนที่ช่ำชองผ่านศึกมาอย่างโชกโชน
แต่เมื่อเห็นตัวจริงของมิคาสึกิ พวกเขาก็แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เด็กหนุ่มอายุแค่ราวสิบสี่สิบห้าขวบเท่านั้น…แต่กลับเป็นคนควบคุมหุ่นเกราะคันนั้นเอง แถมยังสังหารมือดีของซาร์ฟ หน่วยฮ่งอี ได้อย่างหมดจด
อีกฝ่ายคือมนุษย์ยุคใหม่! คนของฮ่งอีเชียวนะ! แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับเด็กหนุ่มคนเดียวอย่างนั้นหรือ?!
โลกใบนี้มันบ้าคลั่งไปแล้วแน่ๆ…
มิคาสึกิก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด ลักซ์ที่เห็นเด็กหนุ่มท่อนบนเปลือยเปล่าตรงหน้าแก้มก็เผลอขึ้นสีเรื่อด้วยความเขิน หุ่นและเค้าหน้าของเขาก็ดูจะลงตัวเสียเหลือเกิน ไหล่และกล้ามเนื้อเป็นเส้นสายชัดเจน
“เจอกันแล้วนี่ ว่ามาเถอะ”
เสียงทุ้มเย็นที่เธอได้ยินระหว่างการต่อสู้ชัดๆ คนนี้แน่
ขณะที่ลักซ์ยังคงเหม่อลอย มิคาสึกิก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เฮ้”
ลักซ์กว่าจะกลับมา หน้าก็แดงจัดขึ้นกว่าเดิม รีบตอบกลับไปอย่างลนลาน
“เอ่อ ขอโทษค่ะ เมื่อกี้ว่าไงนะคะ?”
“คำถามที่เมื่อกี้ออร์ก้าถามเธอ”
ลักซ์สะดุดกับชื่อหนึ่งในคำพูดของมิคาสึกิ ออร์ก้า? น่าจะเป็นคนที่สอบถามเธอเมื่อครู่นี้
“ขอโทษจริง ๆ ฉันคือลักซ์…ลักซ์·ไคล์น เมื่อกี้พวกจิอันสี่คันที่บุกมานั่น คือกองกำลังซาร์ฟจากรัฐพลาซ์น”
บนหุ่นเกราะบาร์บาทอส ออร์ก้าอดรำพึงออกมาไม่ได้
“จิอัน รัฐพลาซ์น กองทัพซาร์ฟ… เหอะ ฟังไม่คุ้นหูสักอย่าง สุดท้ายที่นี่ก็ไม่ใช่โลกที่เรารู้จักซินะ”
“ส่วน…ที่นี่คือที่ไหน…”
ลักซ์หันไปมองสามบอดี้การ์ดด้านหลังบ้างอย่างขอความช่วยเหลือ หนุ่มแว่นก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์เช็กแผนที่ทันที
“ที่นี่อยู่ใกล้กับแคนยอนคีดาโอน”
“แคนยอนคีดาโอน…”
มิคาสึกิได้ยิน ก็หันกลับไปมองบาร์บาทอสในทีท่างุนงง ออร์ก้าว่า
“ไม่เคยได้ยินเลย งั้นก็ยืนยันได้แล้วล่ะ…”
“อย่างนั้นเหรอ”
ลักซ์กับทีมบอดี้การ์ดงงยิ่งกว่าเดิม… “ยืนยัน” อะไรกันนะ?
แคนยอนคีดาโอน ในโลกก็ถือว่ามีชื่อเสียงไม่ใช่เหรอ แม้แต่พวกเธอซึ่งเป็นชาวพลาซ์นยังรู้จัก แต่คนที่ชื่อออร์ก้ากลับบอกว่าไม่เคยได้ยินเลย ตกลงเขาเป็นพวกไหนกันแน่?
ลักซ์ยิ่งรู้สึกสงสัยในตัวมิคาสึกิ กับออร์ก้ามากขึ้น โดยเฉพาะมิคาสึกิ เด็กหนุ่มตรงหน้ามองเธอราวกับเป็นบุคคลธรรมดาๆ จนคนที่ถูกตราไว้ว่าเป็นคุณหนูแห่งตระกูลไฮโซอย่างลักซ์ที่ไม่เคยถูกใครเมินเฉยขนาดนี้ ยังรู้สึกแปลกใจและอดรู้สึกสนุกไม่ได้
“ยังไม่ได้แนะนำชื่อคุณทั้งสองเลย…”
มิคาสึกิไม่ตอบ หันไปมองบาร์บาทอส
“จะบอกไหม?”
ถ้าออร์ก้ายังมีร่างกายอยู่ คงได้แต่ยักไหล้ด้วยความปลง
“ยังไงพวกเขาก็ไม่มีทางสืบอะไรจากข้อมูลเราได้หรอก มันก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร”
“โอ มิคาสึกิ—มิคาสึกิ·ออกัส”
มิคาสึกิเกาศีรษะเล็กน้อยก่อนเอ่ยแนะนำตัว
“มิคาสึกิ…ชื่อเพราะดีนี่นา”
ลักซ์บอกด้วยความรู้สึกจริงใจ ชื่อนี้ฟังดูงดงามมีเอกลักษณ์
แต่มิคาสึกิก็ยังคงนิ่งเฉยเหมือนไม่ใส่ใจ
“เหรอ”
ท่าทีเย็นชาของมิคาสึกิ ทำเอาลักซ์รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาหน่อยๆ แต่ยิ่งรู้สึกอยากค้นหาความจริงของเด็กหนุ่มเบื้องหน้ามากขึ้นไปอีก
“เอ่อ แล้วคนเมื่อกี้ที่พูดจากับฉันล่ะ? เขาไม่ลงมาด้วยหรือคะ?”
“ก็อยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง”
มิคาสึกิหันไปชี้นิ้วโป้งที่บาร์บาทอสอยู่ข้างหลัง ลักซ์ไม่เข้าใจสิ่งที่เขาหมายถึง แต่ฮิลดากลับดูเหมือนจะจับความบางอย่างได้ สีหน้าก็เปลี่ยนทันใด
“หมายความว่าคนที่พูดเมื่อกี้คือ…หุ่นเกราะนี่เหรอ?”
“ไม่ใช่ คนที่พูดคือออร์ก้าน่ะ เจ้านี่บาร์บาทอสเป็นแค่เพื่อนร่วมรบของผม
แต่ก็พูดง่ายๆ ว่าหุ่นนี่พูดเองก็ไม่ผิดเหมือนกันล่ะ… ว่าไหม ออร์ก้า?”
มิคาสึกิหันไปมองบาร์บาทอสคล้ายจะแซว
“พอเถอะน่า ลักซ์·ไคล์นใช่ไหม ผมเองมีเหตุผลบางอย่างทำให้มาปรากฏตัวต่อหน้าพวกคุณไม่ได้ ขออภัยด้วยนะ”
ลักซ์รีบโบกมือ ยิ้มบางๆ
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องลำบากใจนะคะ
ว่าแต่…พวกคุณมาจากที่ไหนกัน? คงไม่ใช่สมาชิกกองทัพพันธมิตรโลกหรอกใช่ไหม…หรือว่าเป็นชาวประเทศเป็นกลาง?”
มิคาสึกิได้ยินชื่อใหม่เพิ่มอีก กองทัพพันธมิตรโลก? ประเทศเป็นกลาง?…
ออร์ก้าก็ประมวลผลเร็ว เขาสร้างเรื่องราวขึ้นมาทันที
“พวกเราไม่ได้สังกัดประเทศไหนหรอก
เราเป็นสมาชิกของเท็คคาดัน เท็คคาดันน่ะ”
ลักซ์ตกใจ เท็คคาดัน? องค์กรอะไร ทำไมไม่เคยได้ยินมาก่อน
“อ้อ เด็กเตี้ยๆ ตรงหน้าคุณนั่นแหละ หัวหน้ากองเท็คคาดัน!”
มิคาสึกิสะดุ้ง ตั้งแต่เมื่อไหร่เขาเป็นหัวหน้ากันล่ะ รีบหันไป
“เดี๋ยวสิ ออร์ก้า…”
แต่ออร์ก้าก็ไม่ให้โอกาสตอบโต้
“เหตุผลที่พวกเรามาโผล่ที่นี่ก็เพราะอุบัติเหตุล้วนๆ จริงๆ บาร์บาทอสก็เพิ่งถูกขนมาจากอวกาศเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเอง จุดสัญชาติเดิมมันก็ไม่ใช่ที่นี่หรอก แต่พอระบบบกพร่องเลยหลุดมาโผล่ตรงนี้
หัวหน้าสุดห่ามของเราก็ตื่นเต้นอยากเจอบาร์บาทอสที่เพิ่งซ่อมเสร็จเลยออกเดินทางตามพิกัดแต่ดันไม่ได้พกแผนที่… แล้วก็เลยมัวไล่หากันในที่ห่างไกลไร้ผู้คนแบบนี้ตั้งสองวัน
โคตรเหนื่อยใจเลย”
ออร์ก้าพูดอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ทำเอาลักซ์กับพวกอดขำขันไม่ได้ ฟังดูก็รู้ว่าเติมแต่งเยอะมาก
แทบจะมีรูโหว่มากมาย แต่นั่นก็ยืนยันว่าสองฝ่ายเองก็ต่างระวังฝ่ายตรงข้าม ซึ่งอาจดีเสียด้วยซ้ำ เพราะอย่างน้อยก็รู้แน่ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกเดียวกับกองฮ่งอีที่กำลังล่าพวกเธออยู่
ลักซ์ยิ้ม
“พวกคุณนี่ดูไปกันได้ดีจริงๆ เลยนะคะ”
มิคาสึกิก็หัวเราะสั้นๆ
“ก็…พอถูไถล่ะนะ”
“เอ่อ…จะว่าอะไรมั้ยถ้าคุณจะใส่เสื้อหน่อย…”
“…….”