บทที่ 17: ชี้เป้าหมายสู่การพิชิตดันเจี้ยนครั้งแรก

บทที่ 17: ชี้เป้าหมายสู่การพิชิตดันเจี้ยนครั้งแรก

“ท่านจะยอมรับเจตนารมณ์สุดท้ายของเทพคาร์ซา เพื่อต่อสู้ปกป้องสันติภาพแห่งทวีปลาฟาร์มหรือไม่”

หลินอี้ยังคงดื่มด่ำอยู่กับภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งได้เห็นเมื่อครู่ด้วยหัวใจที่ร้อนระอุและใบหน้าที่แดงก่ำ

ในตอนนี้ สมองของหลินอี้ไม่สามารถขบคิดได้อีกต่อไปแล้วว่าเหตุใดในชาติที่แล้วถึงไม่เคยปรากฏนิมิตอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อน

เขาทอดสายตามองชายชราในอาภรณ์ขาดรุ่งริ่งที่อยู่เบื้องหน้า ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่ยิ่งกว่าครั้งไหนๆในชีวิต: “ผม...ยินดี!”

สิ้นเสียงนั้น แสงสีทองสว่างวาบก็ระเบิดออกจากร่างของหลินอี้ และในวินาทีต่อมา เขาก็รีบเปิดหน้าต่างสถานะของตนเองขึ้นมาดูด้วยความร้อนรนใจ

ตัวละคร: เฟิงหัว

เลเวล: 10

ค่าประสบการณ์: 2041/6000

อาชีพ: ผู้อัญเชิญวิญญาณขั้นต้น

พลังชีวิต: 490/490

พลังเวท: 610/610

ค่ากาย: +21

ค่าพละกำลัง: +11

ค่าสติปัญญา: +107

ค่าความว่องไว: +16

ค่าความแม่นยำ: +5

พลังโจมตีกายภาพ: 26-59

พลังโจมตีเวทมนตร์: 147-254

พลังป้องกันกายภาพ: 117

พลังป้องกันเวทมนตร์: 89

ค่าโชค: 5

ค่าเกียรติยศ: 100

….

และแล้ว ทักษะเดิมทั้งหมดของเขาก็ถูกแทนที่ด้วยทักษะใหม่ยกชุด

ทักษะอัญเชิญวิญญาณ (ใช้งาน): สุ่มอัญเชิญสิ่งมีชีวิตจากขุมนรกทั้งเก้าออกมาต่อสู้เพื่อตนเอง โดยเลเวลของสิ่งที่ถูกอัญเชิญจะไม่สูงกว่าตัวผู้อัญเชิญเกิน 3 เลเวล สิ่งที่ถูกอัญเชิญจะไม่หายไปจนกว่าจะตายหรือผู้อัญเชิญยกเลิกการอัญเชิญด้วยตนเอง ใช้พลังเวท: 500 คูลดาวน์: 24 ชั่วโมง

ขีปนาวุธอาร์เคน (ใช้งาน): โจมตีเป้าหมายที่กำหนดด้วยพลังอาร์เคน สร้างความเสียหายเวทอาร์เคน ใช้พลังเวท: 50 คูลดาวน์: 5 วินาที

เคลื่อนย้ายในพริบตา (ใช้งาน): ปรากฏตัวในตำแหน่งที่กำหนดในระยะไม่เกิน 3 หลาในทันที ใช้พลังเวท: 68 คูลดาวน์: 30 วินาที

ระเบิดอาร์เคน (ใช้งาน): สร้างความเสียหายหมู่ 45-67 ในพื้นที่ไม่เกิน 2 หลารอบเป้าหมาย ใช้พลังเวท: 150 คูลดาวน์: 10 วินาที

ความชำนาญอาร์เคน (ติดตัว): เวทมนตร์สายอาร์เคนทั้งหมดใช้เวลาร่าย: 0

……

เมื่อเห็นทักษะติดตัวอันสุดท้าย ดวงตาของหลินอี้ก็พลันเปล่งประกายขึ้นมา

“ร่ายเวทได้ทันทีจริงๆด้วย!”

แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้หลินอี้ประหลาดใจมากที่สุดกลับเป็นการที่เขาสำเร็จการสืบทอดโดยตรงเลย แทนที่จะได้รับเป็นตำราสืบทอดมาก่อน

ถึงอย่างนั้น ความสงสัยนี้ก็คงอยู่ในใจเขาได้ไม่นานนักก่อนจะถูกหลินอี้ปัดทิ้งไป เพราะอย่างไรเสียเป้าหมายของเขาก็คือการรับสืบทอดอยู่แล้ว ดังนั้นเขาจึงคิดเสียว่ามันคงเป็นผลพวงที่เกิดจากค่าความสนิทสนมก็แล้วกัน

ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ หลินอี้จึงรีบเปิดกระเป๋าสัมภาระของตนเองขึ้นมาทันที

และในวินาทีที่เขาเห็นลูกแก้วที่ส่องประกายแสงสีม่วงลอยอยู่เบื้องหน้า หัวใจของหลินอี้ก็รู้สึกสดชื่นราวกับได้ดื่มน้ำเย็นจัดในวันอากาศร้อน

นึกไม่ถึงเลยจริงๆว่าลูกแก้วนี้จะเป็นอาวุธประเภทที่ไม่ต้องถือครองซึ่งหาได้ยากยิ่ง!

ณ ตอนนี้ ลูกแก้วลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าของหลินอี้ ไม่ว่าเขาจะเดินไปทางไหน มันก็จะลอยติดตามไปทุกที่

เท่เป็นบ้าเลยเว้ย!

และในขณะที่หลินอี้กำลังจะเดินออกจากกิลด์นักเวทเพื่อไปทดลองใช้ทักษะใหม่ เขากลับบังเอิญเดินไปชนเข้ากับชายคนหนึ่งที่คาดว่าคงจะเดินทางมาเพื่อเปลี่ยนอาชีพ

หลินอี้พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องมีคนไปถึงเลเวลสิบอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่คิดว่าจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

เเละในขณะที่เขากำลังจะเดินจากไป ชายคนนั้นก็พลันเรียกเขาไว้เสียก่อน

“เฟิงหัว?”

หลินอี้หันกลับไปเพ่งมอง “เทพวิหารคลั่ง!”

เมื่อมองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายได้ชัดเจน ร่างกายของหลินอี้ก็พลันชะงักงันไปอย่างเห็นได้ชัด

เทพวิหารคลั่งมองบุคคลผู้เป็นตำนานตรงหน้าด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความสนใจ

“นายรู้จักฉันงั้นรึ?”

นามของเทพวิหารคลั่ง...มีหรือที่เขาจะไม่รู้จัก?

เพียงแต่ว่า...มันเป็นชื่อเสียงในทางฉาวโฉ่เสียมากกว่า

“หัวหน้ากิลด์เทพวิหารนามว่าเทพวิหารคลั่ง...ชื่อเสียงเลื่องลือสมคำร่ำลือจริงๆ”

หลินอี้เองก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าตนเองจะต้องมาพบกับคนผู้นี้ที่นี่

ดูเหมือนเทพวิหารคลั่งจะสังเกตเห็นแววตาแห่งความรังเกียจที่ฉายวาบผ่านดวงตาของหลินอี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มว่า

“ดูท่าว่าภาพลักษณ์ของฉันในสายตานาย ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยสินะ”

“ฉันเองก็ไม่อยากจะอ้อมค้อมให้เสียเวลา ฉันอยากจะเชิญนายเข้าร่วมกิลด์เทพวิหารของฉันในตำแหน่งผู้อาวุโส ไม่ทราบว่านายจะว่าอย่างไร?”

หลินอี้จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเทพวิหารคลั่ง ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยท่าทีที่สงบนิ่งไม่เจียมตนหรือหยิ่งผยองเกินไปนัก

“ต้องขอขอบคุณหัวหน้ากิลด์คลั่งที่มองเห็นคุณค่าในตัวฉัน แต่ทว่าวิหารใหญ่อย่างกิลด์เทพวิหารนั้น…ฉันคงมิอาจเอื้อมถึงได้ ลาก่อน”

กล่าวจบ หลินอี้ก็หันหลังแล้วเดินจากไปทันที

ส่วนทางด้านเทพวิหารคลั่งเองก็ไม่ได้พยายามจะเอ่ยปากรั้งเขาไว้แต่อย่างใด ตรงกันข้ามเขากลับยืนมองแผ่นหลังของหลินอี้ที่เดินจากไปพร้อมกับสีหน้าที่ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

ครู่ต่อมา เทพวิหารคลั่งก็เปิดรายชื่อผู้ติดต่อขึ้นมา ก่อนจะค้นหาชื่อนักบวชชายคนหนึ่งที่ชื่อว่า ‘เทพวิหารคนเถื่อน’

“ช่วยฉันไปสืบประวัติของนายเฟิงหัวนี่หน่อย ว่ามันเป็นใครมาจากไหน”

….

ในขณะเดียวกัน ณ หมู่บ้านเริ่มต้นแห่งหนึ่ง นักเวทคนหนึ่งได้เดินเข้ามาเอ่ยถามว่า:

“ท่านที่ปรึกษา มีปัญหาอะไรรึเปล่าขอรับ?”

“ไม่มีอะไร พวกนายลากมอนสเตอร์ต่อไปเถอะ”

“รีบช่วยฉันอัปเลเวลให้ถึง 10 ไวๆหัวหน้ากิลด์เตรียมจะพิชิตดันเจี้ยนเป็นกลุ่มแรกให้ได้ภายในวันนี้แล้ว”

นักเวทคนนั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารีบจัดแจงให้คนสองสามคนเริ่มลากมอนสเตอร์ทันที

เทพวิหารคนเถื่อนมองข้อความที่เทพวิหารคลั่งส่งมา พลางครุ่นคิดในใจอย่างเข้าใจกระจ่างแจ้ง

ดูท่าว่าคราวนี้หัวหน้ากิลด์คงจะตั้งใจลงมือกับนายเฟิงหัวที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกอยู่เป็นแน่

……

อีกด้านหนึ่ง

ณ กิลด์นักรบแห่งเมืองเต่าดำ จักรพรรดินักดื่มที่เพิ่งจะเปลี่ยนอาชีพเสร็จกำลังสั่งการเหล่าแกนนำของกิลด์ตนเองอยู่:

“วันนี้ก่อนสิบโมงเช้า ไม่ว่าพวกนายจะใช้วิธีไหนก็ตาม ทั้งซูเปอร์ฮีล สังหารโลหิต และนครอุดรเดียวดาย พวกนายสามคนต้องอัปเลเวลให้ถึงสิบให้ได้”

“การพิชิตดันเจี้ยนแบบทีมครั้งแรก จะต้องเป็นของ ‘ราชวงศ์รุ่งโรจน์’ ของเราเท่านั้น เข้าใจกันแล้วใช่ไหม?”

ราชวงศ์ซูเปอร์ฮีล (นักบวชฝึกหัด): “ถ้าดูจากความเร็วในตอนนี้แล้ว ฝั่งผมไม่มีปัญหาแน่นอน”

“แต่ว่าหัวหน้าครับ ตอนนี้พวกกิลด์ตระกูลดังกำลังทุ่มเงินดึงตัวคนจากทีมชั้นยอดของเราไปอย่างหนักเลย มีพี่น้องของเราหลายคนถูกพวกมันซื้อตัวไปด้วยราคาสูงแล้ว เรื่องนี้จะจัดการยังไงดีครับ?”

ราชวงศ์สังหารโลหิต (นักรบฝึกหัด): “พวกตระกูลดังมันถึงขั้นมาตั้งโต๊ะซื้อตัวกันอย่างเปิดเผยที่ลานกว้างในหมู่บ้านหลิวหนานของเราแล้ว พวกคุณหนูเศรษฐีเวรนี่มันน่ารำคาญชะมัด พอมีเงินหน่อยก็ทำลายกลไกตลาดมั่วซั่วไปหมด ฉันรู้มาว่ามีคนในทีมชั้นยอดของเราหลายคนเริ่มใจอ่อนแล้วด้วย”

ราชวงศ์นครอุดรเดียวดาย (โจรฝึกหัด): “จะไปจัดการอะไรมัน? ใครอยากไปก็ปล่อยให้มันไสหัวไปเลย พวกหมาป่าอกตัญญูที่เลี้ยงไม่เชื่อง เก็บไว้ก็มีแต่จะเป็นภัย”

“ฉันขวางหูขวางตาไอ้พวกทีมชั้นยอดมานานแล้ว พอมีฝีมือนิดหน่อยก็ไม่รู้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร”

“ถือโอกาสนี้จัดการกวาดล้างพวกที่มีใจสองฝักสองฝ่ายออกไปให้หมดเลยก็ดี”

ราชวงศ์วสันต์อัสดง (นักเวทฝึกหัด): “ฉันเห็นด้วยกับที่นครอุดรเดียวดายพูด ทีมชั้นยอดของเราถึงเวลาต้องถ่ายเลือดใหม่แล้วเหมือนกัน”

“อีกอย่าง เกม ‘เกียรติยศแห่งทวยเทพ’ ในตอนนี้มันไม่เหมือนกับเกมออนไลน์เก่าๆแล้วนะ ถ้าหากพวกเราอยากจะสร้างความสำเร็จในเกมนี้ให้ได้ ก็จำเป็นต้องร่วมแรงร่วมใจเป็นหนึ่งเดียว ต่อสู้กับศัตรูภายนอกเท่านั้น”

“ฉันว่าเน้นคุณภาพดีกว่าปริมาณน่าจะเป็นหนทางที่ดีที่สุดนะ”

จักรพรรดินักดื่ม (นักรบฝึกหัด): “เรื่องนี้ก็ทำตามที่นครอุดรบอกนั่นแหละ ไม่ต้องไปสนใจมัน ตราบใดที่สมาชิกหลักของเรายังอยู่ ต่อให้ทีมชั้นยอดจะหายไปก็สร้างขึ้นมาใหม่ได้”

“ตอนนี้พวกนายรีบไปอัปเลเวลซะ ฉันจะไปสำรวจสถานการณ์ที่ดันเจี้ยนก่อน”

“รับทราบ!”

………

อีก​ด้าน

“หัวหน้า ท่านว่าถ้าเราทำแบบนี้ มันจะไม่เป็นการสร้างศัตรูกับทุกคนไปเลยเหรอ?”

บนเนินเขาแห่งหนึ่ง ตระกูลดังฉันไม่ร้องไห้เอ่ยถามตระกูลดังหล่อบรรลัย

ตระกูลดังหล่อบรรลัยมองเหล่าผู้เล่นที่กำลัง ‘ต่อสู้อย่างนองเลือด’ อยู่เบื้องล่างเนินเขา ก่อนจะเผยรอยยิ้มอันมั่นใจออกมา

“กิลด์ตระกูลดังของเราเคยกลัวการสร้างศัตรูตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ตระกูลดังหล่อบรรลัยก็อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้: “กิลด์ตระกูลดังของเราเพิ่งจะก่อตั้งมาได้แค่สองปีเท่านั้น”

“ถ้าเทียบกับพวกกิลด์เก่าแก่พวกนั้นแล้ว รากฐานของเรายังอ่อนกว่ามาก”

“ถ้าหากไม่ใช้เล่ห์เหลี่ยมเข้าช่วยบ้าง ในช่วงแรกของเกมพวกเราจะเสียเปรียบอย่างมากเลยนะ”

“ได้ยินมาว่าตอนนี้กิลด์ใหญ่ๆหลายกิลด์กำลังทุ่มสุดตัวเพื่อแย่งชิงตำแหน่งพิชิตดันเจี้ยน ‘ดินแดนลับแห่งพงไพร’ เป็นกลุ่มแรก บอกตามตรงว่าเรื่องสนุกขนาดนี้ จะขาดกิลด์ตระกูลดังของเราไปได้อย่างไรกัน”

“นายยังขาดอีกเท่าไหร่ถึงจะเลเวลอัป?”

ตระกูลดังฉันไม่ร้องไห้: “ฉันยังขาดอีกหนึ่งเลเวลนิดๆ”

“พวกเยียนหรานเองก็เลเวล 8 กันหมดแล้ว วันนี้น่าจะอัปถึงเลเวล 10 กันได้ทุกคนสินะ”

“ไป ลุยเก็บเลเวลกันต่อ”

ตระกูลดังหล่อบรรลัยเปิดรายชื่อผู้ติดต่อของตนขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว สายตาของเขาจับจ้องไปยังชื่อ ‘เฟิงหัว’ ทั้งสองคำนั้นก่อนจะจมดิ่งลงสู่ภวังค์ความคิด

ครู่ต่อมา ตระกูลดังหล่อบรรลัยก็อดไม่ได้ที่จะเปิดหน้าต่างสนทนาขึ้นมา

“พี่เฟิง สนใจมาล่าบอสดันเจี้ยนเป็นกลุ่มแรกด้วยกันไหมครับ?”

……

หลินอี้ที่กำลังยืนอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยน ‘ดินแดนลับแห่งพงไพร’ พลันได้รับข้อความจากตระกูลดังหล่อบรรลัยด้วยความงุนงงอยู่บ้าง

พิชิตเป็นกลุ่มแรกรึ?

เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

“ท่านผู้กล้าที่เคารพ ท่านแน่ใจหรือว่าจะท้าทาย ‘ดินแดนลับแห่งพงไพร’ เพียงลำพัง?”

“โอ้ ไม่ล่ะ ฉันขอคิดดูก่อน”

เฟิงหัว (ผู้อัญเชิญวิญญาณขั้นต้น): “นายเตรียมจะจ่ายเท่าไหร่?” (รีดไถ​อีกเเล้วววว)​

……………….