Money Monster Episode XXXIII [ความโลภขั้นสาม(2)]

Money Monster Episode XXXIII [ความโลภขั้นสาม(2)]

“หึ!” กรีดเลเวลสามพ่นลมหายใจออกทางจมูกพร้อมจุดเปลวเพลิงขึ้นที่มือขวา ใช้ดวงตาสีขาวมองเบื้องล่างด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะขว้างลูกบอลเพลิงเข้าใส่ลูน่าที่ยืนอยู่ระหว่างกลางชายหนุ่มทั้งสาม เด็กสาวเบิกตากว้างตกใจ

แรทบิทกันเนอร์ยกปืนขนาดจิ๋วขึ้นยิงรัวใส่ลูกบอลไฟแต่ไร้ผล เพราะเปลวเพลิงมีความร้อนสูงมากส่งผลให้กระสุนขนาดเล็กละลายไปในทันที

‘ท่าไม่ดีแล้ว’

“ลูน่า! ยืนเซ่ออะไรอยู่” ไลท์หันไปตะคอกใส่แต่เด็กสาวกลับขาแข็งไม่ยอมขยับ  ในวินาทีนั้นเองแจ๊สเปอร์ดึงร่างเด็กสาวเข้ามาโอบกอดแล้วกระโดดหนีหลบไปอีกทางหนึ่ง ลูกบอลไฟจึงพลาดไประเบิดตรงจุดที่เธอยืนอยู่เมื่อครู่

“เฮ้ยแก! ทำร้ายผู้หญิงนี่หว่า” ครอสซ์โวยวายออกมา

“หึ ทำเป็นพูดดี เมื่อกี้พวกแกก็ฆ่าผู้หญิงไปเหมือนกัน”

“ว่าไงนะ!”

“ก็อย่างที่พูดไป ในบรรดากรีดที่พวกแกฆ่าไปเมื่อกี้ก็มีผู้หญิงด้วยเหมือนกัน แล้วทำไมพวกข้าจะฆ่าผู้หญิงของพวกแกไม่ได้?” กรีดเลเวลสามเอ่ยโต้ตอบพลันยกมือขึ้นเบาๆ เหล่ากรีดจึงพากันคลานออกจากกองขยะบริเวณรอบๆ

“ข้าชื่อว่าโทรัส ราชากองขยะ ชีวิตของพวกแกต้องมาเป็นพลังให้ข้า”

“แจ๊สเปอร์ นับจำนวนให้หน่อย”

“5..10..15.20..30..40...45! เลเวล1กับ2ผสมกัน45ตัว” แจ๊สเปอร์แจ้งตัวเลขที่น่าสะพรึงออกไปส่งผลให้ทั้งสามคนตื่นตัวและคิดกันไปต่างๆ นานา

“มะ..ไม่นะ กลัวแล้ว ไม่เอาเยอะขนาดนี้นะ” ลูน่าแข้งขาอ่อนมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เด็กสาวผู้อ่อนต่อโลกเริ่มตัวสั่นเป็นลูกนก ความตื่นกลัวพุ่งขึ้นขีดสุดจนดวงตากลมโตเริ่มเอ่อน้ำตาออกมาทีละน้อย พอยิ่งมองพวกอมนุษย์หลายสิบร่างย่างกายเข้ามาก็ยิ่งอยากหนีออกไปมากเท่านั้นแต่แข้งขามันไม่ไหวแล้ว

“เฮ้ๆๆๆๆ เยอะแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะเฟ้ย เอาออกไปครึ่งหนึ่งเดี๋ยวนี้เลย” ครอสซ์สุดเซ่อแม้จะอ่านสถานการณ์ออกแต่ยังคงความเป็นตัวของตัวเองได้แม้ในเวลานี้ ผิดกับลูน่าอย่างลิบลับ

ส่วนไลท์ไม่ได้มีท่าทีแตกตื่นมากเป็นพิเศษ เพราะเขามีประสบการณ์แหวกฝูงกรีดนับพันตั้งแต่ยังเป็นชิพเตอร์แล้ว แต่ก็รู้สึกถูกคุกคามอยู่ เพียงแต่..มองอีกแง่มันก็น่ายินดีไม่แพ้กัน

“ไลท์! ขอความช่วยเหลือกันเถอะ แบบนี้ไม่ไหวหรอก” แจ๊สเปอร์รีบเสนอความคิดนี้ออกไปในทันที แต่แทนที่จะได้รับฟังสิ่งที่เกิดขึ้นต้องทำให้เขาต้องผงะ

“พูดอะไรน่ะแจ๊สเปอร์”

“!”

“คิดดูสิ กรีดสี่สิบกว่าตัวกับเลเวลสามหนึ่งตัว ถ้าฆ่าได้ล่ะก็ สบายไปทั้งเดือนเชียวนะ”

“ไลท์!!”

“ถ้าติดต่อให้คนอื่นมาช่วยก็ต้องถูกหารมากขึ้นไปอีก ใครจะแบ่งเค้กก้อนโตให้เล่า มีฉันอยู่ทั้งคนฆ่าพวกมันได้อยู่แล้ว!”

“จะเสี่ยงเกินไปแล้ว! นายไม่ได้มีพลังมากขนาดนั้น การ์ดคู่หูก็ใช้ไม่ได้ไม่ใช่รึไง โลภมากระวังจะตายเอาได้”

“หึหึหึ ฮ่า!ๆๆ ให้มันได้แบบนี้สิ เป็นโบรกเกอร์ที่โลภมากและเต็มไปด้วยกิเลสจริงๆ ถึงว่ากลิ่นถึงได้หอมน่ากินนัก” โทรัสเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงขันขำ ยังไม่ทันที่พวกไลท์จะได้พูดอะไรต่อมันก็สะบัดมือปล่อยลูกบอลไฟขนาดเท่ากำปั้นออกไปจำนวนนับร้อยพร้อมกัน

“แย่แล้ว!” แจ๊สเปอร์ขึ้นเสียงตกใจ

“ไม่แย่ขนาดนั้นหรอกน่า! ใช่ไหม” ครอสซ์ยิ้มแล้วหันไปมองไลท์

“เหยื่อเยอะขนาดนี้เงินน่าจะได้หลายแสน ใช้การ์ดได้เต็มที่เลยงานนี้!” ไลท์แสยะยิ้มออกมาก่อนจะหยิบการ์ดขึ้นมาใช้งาน

[Ability Card :กำแพงวารี 7,560 Coin]

“เช็ค”

[Payout Complete] กำแพงน้ำพลันผุดขึ้นโอบล้อมร่างของทั้งสี่คนเอาไว้ภายใน ส่งผลให้ลูกบอลเพลิงนับร้อยไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ได้เลย

“หึ เปล่าประโยชน์” โทรัสพ่นลมหายใจออกทางจมูก พลังความร้อนจำนวนมากก่อตัวขึ้นและถูกรวบรวมเอาไว้ที่แขนขวา เตรียมจะปล่อยการโจมตีที่รุนแรงออกมาได้ทุกเมื่อ  ไลท์เห็นเช่นนั้นจึงหันไปมองลูน่าในทันที

“ลูน่า เติมมานาใส่คฑาสักหมื่นเหรียญและอัดพลังธาตุน้ำต้านมันเร็วเข้า”

“ฉะ..ฉันกลัว ฉันอยากกลับบ้าน อึก” เด็กสาวเริ่มร้องไห้

“ลูน่า!” ไลท์ตวาดเสียงดัง ทำให้เด็กสาวใจฝ่อยิ่งกว่าเดิม

“ไลท์ ลูน่ายังเด็กอยู่นะ พูดจาให้นุ่มนวลกว่านี้หน่อยจะได้ไหม” แจ๊สเปอร์ตำหนิ

“แต่ไม่มีเวลาแล้วนะ!”

“ลูน่า ตั้งสติดีๆ นะ ทำตามที่ไลท์พูดแล้วเรื่องจะได้จบๆ กลับบ้านได้เงินก้อนโตกันจะได้สบายไง”

“คะ..ค่ะ” ลูน่าตอบรับเสียงสั่นก่อนจะจ่ายเงินหมื่นเหรียญเพื่อเติมหลอดมานาให้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ หมุนปรับเป็นการโจมตีธาตุน้ำและรวบรวมสมาธิให้แน่น

                “พูดกันพอแล้วรึยัง” โทรัสทำสีหน้าเบื่อหน่าย ปลดปล่อยพลังออกเป็นเปลวเพลิงพุ่งเข้าใส่พวกไลท์อย่างรวดเร็ว ลูน่าจึงปลดปล่อยคลื่นพลังน้ำออกไปต้านทาน แม้จะมีพลังน้อยกว่ามากแต่ก็ชนะทางธาตุจึงพอป้องกันเอาไว้ได้ แต่ทำได้เพียงซื้อเวลาเอาไว้เท่านั้น

“ครอสซ์ เราจัดการพวกลูกน้องก่อน ตัวพ่อให้ลูน่ายันต่อไป”

“โอ้ว!”

“พวกนายเร็วหน่อยนะ! ลูน่ายังเด็กอยู่ ให้เธอต้านพลังคนเดียวมันอันตรายเกินไป”

“รู้แล้วน่า!” ไลท์กล่าวพลันหยิบการ์ดหนึ่งใบขึ้นมาเสียบ เรียกปืนทอมสันแฟนธ่อมอาวุธชิ้นโปรดมาใช้งานในทันที เจ้ากระต่ายที่เกาะบนหัวไหล่พลางหรี่ตามองศัตรูพร้อมจะระห่ำกระสุนเต็มที่แล้ว

“อ๊ะ การ์ดสีทองเด๊งขึ้นมาแล้ว แจ๊สเปอร์! ใช้มันได้เลยใช่ไหม” ครอสซ์หยิบการ์ดสีทองของตนเองมาให้แจ๊สเปอร์ดู

“ใช้ไปเลยเถอะ! เร็วเข้า”

“โอ๊ส!”

                [Summon Card : (R) Larva 10,500 Coin]

“เช็คจ้า”

[Payout Complete]

เปลวเพลิงร้อนระอุพวยพุ่งเป็นพายุหมุน เผยให้เห็นร่างของมนุษย์หัววิหกสีแดงกล้ามเป็นมัดๆ ปรากฏตัวขึ้นเคียงข้างครอสซ์ ทันใดนั้นสนับมือที่สวมอยู่ของเจ้าของก็พลันเกิดการเปลี่ยนแปลง จากสนับมือเหล็กธรรมดา เพิ่มสีแดงและรอยยักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

“ลาว่า! น็อคพวกกระจอกแบบดับเครื่องชนไปเลย!”

“ดับเครื่องชนไปเลย เย้!” ลาว่าร้องเสียงแข็งออกมา ทันใดนั้นไลท์ก็แอบสังเกตว่ามีการ์ดสีทองแดงออกมาจากร่างของมันบินเข้าไปในสต๊อกการ์ดของไลท์

‘อาวุธของเราไม่เปลี่ยนไปทั้งที่ใช้การ์ดสีทองเหมือนกัน ใช่จริงด้วย ถ้าไม่ใช่เจ้าของที่แท้จริงคงปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมาไม่ได้ แต่ไอ้การ์ดสีทองแดงนั่น คงทำความรู้จักมันเพิ่มอีกหน่อยแล้ว’ ไลท์คิดในใจ

“ครอสซ์ ฉันจัดการด้านซ้ายนายด้านขวา”

“ไม่!”

“...”

“ขวาร้ายซ้ายดี ฉันจะเอาด้านซ้าย ไลท์ไปจัดการด้านขวา”

“แล้วแต่!” ไลท์ขึ้นเสียงวิ่งไปทางด้านขวาตามที่พ่อคุณเขาต้องการ

“โอ้ว! ไปเลยคู่หู!”

“ลาว่า!” ลาว่าส่งเสียงดังก่อนที่ทั้งเจ้านายและลูกน้องจะพุ่งไปทางด้านซ้าย กำหมัดในมือให้แน่นและต่อยออกไปอย่างกล้าหาญ แจกลูกถีบและสอนมวยให้พวกมันได้รับรู้

สนับมือสีแดงเพลิงทุกครั้งที่ต่อยจะส่งกระแสความร้อนอ่อนๆ อาบไปทั่วหมัด เมื่อกำปั้นกระแทกเข้ากับร่างของผู้ใดจะรู้สึกเหมือนดูก้อนเหล็กที่ร้อนระอุประทับเข้าจนเกิดเป็นรอยไหม้ หนุ่มนักมวยเก่าผสานกระบวนท่าการต่อสู้เข้ากับท่วงท่าการโจมตีของลาว่า

ลาว่าโค้งตัวลงชกหมัดทั้งสองเข้าที่หน้าท้องของกรีดตัวหนึ่งให้ตัวที่เหลือเสียหลัก ครอสซ์กระโดดขึ้นมาบนหลังของมันเพื่อใช้เป็นแท่นเหยียบ พุ่งเอาเข่าและศอกกระแทกเข้าที่ใบหน้าอันเป็นจุดอันตรายของเหล่าอมนุษย์อย่างแรงจนต้องล้มระเนระนาด

ทั้งเจ้านายและลูกน้องต่างใช้ศิลปะเชิงมวยคล้ายกัน จึงเกิดเป็นท่าสอดประสานที่ครบวงจร ต่างฝ่ายต่างต่อคอมโบเข้าด้วยกัน แม้จะไม่ต้องใช้การ์ดเลยก็จัดการพวกอมนุษย์ได้อย่างราบคาบ สมราคาที่พวกแมวมองเคยหมายปองจะไปทำงานด้วย

อีกทางด้านหนึ่งไลท์ก็ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายโชว์เท่อยู่คนเดียว เขาหันไปมองเจ้ากระต่ายขนปุยที่มองเจ้ามนุษย์หัวนกด้วยสายตาเคลือบแคลงใจ มันทิ้งปืนจิ๋วสองกระบอกไปหน้าตาเฉยและควักเอาปืนกลคู่ออกมาจากกระเป๋าเป้ด้านหลัง พร้อมจะสวมวิญญาณนักไล่ล่าอมนุษย์เต็มรูปแบบ

“ตัวเล็กนิดเดียวทำไมดุจังฟะ” ไลท์ยิ้มหัวเราะตั้งปืนทอมสันแฟนธ่อมให้กระชับพลางเสียบการ์ดเสริมพลังเข้าไป

[Attack Card : กระสุนลูกบอลเพลิง(เล็ก) 3,500 Coin]

[คุณสมบัติ: เปลี่ยนลูกกระสุนทั้งหมดในปืนกลายเป็นกระสุนเวทย์ธาตุไฟ เมื่อยิงออกไปจะกลายเป็นลูกบอลไฟขนาดเล็ก]

แสงสีแดงเรืองขึ้นที่ปากกระบอกปืน ไม่ใช่แค่ทอมสันแฟนธ่อมของไลท์เท่านั้น แต่ปืนกลคู่ของแรทบิทกันเนอร์ก็ได้รับผลพิเศษจากการ์ดไปเช่นกัน

หนึ่งกระบอกใหญ่กับอีกสองกระบอกเล็กสาดห่ากระสุนฝนเพลิงเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้ง แผดเผาสร้างรอยไหม้ให้เรืองร่างสีดำจนพรุนไม่เหลือชิ้นดี ควันโขยงล่องลอยออกจากร่างไร้วิญญาณพร้อมกับศพที่เพิ่มขึ้นทุกวินาที

ข้อดีที่เห็นได้ชัดของอาวุธระยะไกลคือหากหาทางเข้ามาใกล้ไม่ได้ก็แทบไร้ทางโจมตี และตอนนี้ไลท์ไม่ได้มีปืนกระบอกเดียว แต่ยังมีเจ้าขนปุยที่ช่วยกันแจกกระสุนอีก นับเป็นฝันร้ายของพวกศัตรูโดยแท้

เพียงไม่กี่อึดใจกรีดทั้งหมดก็ล้มลงโดยฝีมือของสองหนุ่ม เหลือเพียงโทมัสที่กำลังยืนปล่อยพลังใส่ลูน่าด้วยท่าทีไม่หยี่ระต่อการตายของพวกลูกน้อง

“มาให้ซัดซะดีๆ!” ครอสซ์ยิ้มท้าทายให้แก่โทมัส ส่วนไลท์ไม่ตอบโต้อะไรเพียงแต่ส่งจิตสังหารผ่านสายตาไปโจมตีเข้าตรงๆ เท่านั้น

“หึ พวกโบรกเกอร์หน้าใหม่ก็เป็นงี้กันซะหมดทุกคน”

“!”

“ไม่รู้เอาซะเลย ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ” โทมัสส่ายหน้าไปมาพร้อมส่งสายตาน่าสังเวชมาทางทั้งสี่คน มันสะบัดมือข้างที่ปล่อยพลังอย่างแรงก่อนที่พลังเพลิงจะรุนแรงขึ้นตาม ส่งผลให้ลูน่าถูกแรงต้านผลักกระเด็นไปหลายเมตร เข้ากระแทกกับลูกกรงจนร้าวไปทั่วร่าง

“ลูน่า!” แจ๊สเปอร์ตะโกนเรียกชื่อเด็กสาว ชายหนุ่มผมเทารีบวิ่งเข้าไปดูอาการของเธอในทันที สองหนุ่มรู้สึกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ตวัดสายตาแดงโรจน์ด้วยโทสะพลางกำชับอาวุธในมือแน่น

“รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงเฉยต่อการตายของสหายตนเอง”

“?”

“เพราะมันคือกฎแห่งธรรมชาติ การคัดสรรผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะมีสิทธิรอด พวกอ่อนแออยู่ไปก็ไร้ค่า ไม่มีทางวิวัฒนาการกลายเป็นกรีดที่องอาจได้ และรู้ไหมว่าทำไมกรีดระดับหนึ่งกับสองถึงได้อ่อนแอนัก” โทมัสเริ่มอธิบายแล้วแบมือออก เสกลูกบอลไฟขนาดใหญ่ขึ้นก่อนจะอัดพลังเข้าไปเพิ่ม จึงขยายขึ้นอย่างต่อเนื่องจนมีขนาดสูงเท่ารถยนต์

พรึบ!

เปลวเพลิงขนาดใหญ่ถูกส่งมาจากที่ใดที่หนึ่งจากอากาศ เข้ามาหลอมรวมกับลูกบอลเพลิงของโทมัสจนพองโตพอๆ กับลูกบอลลูน มันพลันยิ้มขึ้นด้วยความยินดีเสมือนได้รับพรจากพระเจ้า

“ไฟของท่านซาลามันเดอร์..ช่างอบอุ่นยิ่งนัก ข้าจะใช้ไฟของท่านแผดเผาพวกโบรกเกอร์หน้าโง่พวกนี้เพื่อเอาไปถวายท่านเดี๋ยวนี้แหละ” โทมัสค่อยๆ ดันลูกบอลเพลิงยักษ์ขึ้นสูงเหนือศีรษะหลายสิบเมตร

“มาต่อดีกว่า..ทุกครั้งที่กรีดเลื่อนระดับพลังและค่าตอบแทนก็จะมากขึ้น แต่ระดับจากหนึ่งไปสองมันคือการก้าวเล็กๆ แข็งขึ้นยังไงก็ยังอ่อนแอ แต่จากสองมาสามมันไม่ใช่”

“ว่ายังไงนะ” ไลท์หรี่ตารอฟังคำพูด

“การพัฒนาจากระดับสองไปสาม คือการก้าวกระโดด มันคือการโดดจากสองไปหก และถ้าเลื่อนระดับสามไปสี่ จากหกจะกลายเป็นยี่สิบสี่ ใช่! พวกเจ้าพลาดมหันต์ที่คิดว่าถ้าจัดการพวกเลเวลสองได้สบายๆ แล้วคิดจะโค่นข้าได้ง่ายๆ พวกโบรกเกอร์มือใหม่หน้าโง่ชอบตายด้วยสาเหตุนี้”

“ท่าไม่ดีแล้ว! ครอสซ์ไปปกป้องลูน่าเร็วเข้า ชั้นจะรีบจัดการมันให้เร็วที่สุด”

“เข้าใจแล้ว!” ครอสซ์ปฏิบัติตามในทันที เร่งฝีเท้าเข้าไปหาลูน่าโดยเร็วที่สุดส่วนไลท์ทำตรงกันข้าม ควงปืนทอมสันแฟนธ่อมพุ่งเข้าไปยังจุดที่โทมัสยืนอยู่ เขากราดยิงใส่มันเพื่อขัดขวางสมาธิแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะอีกฝ่ายขว้างลูกบอลเพลิงยักษ์ออกไปก่อนจะถูกขัดจังหวะซะอีก

“บ้าชิบ!”

“ลาว่า!” ครอสซ์ส่งเสียงเรียกคู่หูของตน เจ้ามนุษย์นกสับขากระโดดหมุนกลางอากาศมาหาเจ้านายมันอย่างรวดเร็วและไม่ต้องรอให้เจ้าของออกคำสั่ง มันเปล่งตาสีแดงฉานขึ้นมองไปยังลูกบอลไฟยักษ์

ครอสซ์ไม่มีปัญญาที่จะสั่งการหรือใช้งานการ์ดได้อย่างเต็มประสิทธิภาพก็จริง แต่บางกรณีตัวการ์ดเองก็สามารถอ่านความต้องการของเจ้านายได้จากจิตใต้สำนึก มันจึงสามารถใช้พลังออกมาโดยพลกาลได้ในบางกรณี

ร่างกายอันแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจุดไฟลุกท่วมร่าง พลังความร้อนถูกอัดแน่นเป็นมวลและระเบิดออกมาต้านลูกบอลเพลิงขนาดยักษ์ได้แวบแรกหนึ่ง ครอสซ์เห็นว่าพอจะยันได้สักพักรีบหันไปตะโกนใส่แจ๊สเปอร์ในทันทีว่า

“รีบพาลูน่าหนีไปเร็วเข้า!”

“เข้าใจแล้ว!” แจ๊สเปอร์พยักหน้ารัว อุ้มร่างของเด็กสาวด้วยท่าอุ้มเจ้าหญิงแล้วรีบวิ่งออกไปให้ห่างจากบริเวณนั้นโดยเร็วที่สุด ครอสซ์ที่เห็นแผ่นหลังของเพื่อนค่อยๆ ถอยห่างออกไป พอวางใจได้แล้วก็ต้องเจอสถานการณ์บีบคั้นอารมณ์อีก

“ขอโทษนะลาว่า!” ครอสซ์ร่ำลาอีกฝ่ายด้วยน้ำตา ปกติมอนสเตอร์จะตายแล้วฟื้นอีกครั้งแต่เขาไม่ใช่ผู้ชายที่จะรู้ร้อนรู้หนาวอะไร ลาว่าเปรียบเสมือนเพื่อนตายคนหนึ่ง เจ้ามนุษย์หัวนกที่รับรู้ความรู้สึกของเจ้านายได้มันเอ่อน้ำตาออกมา เปล่งพลังออกมาต้านมากยิ่งขึ้นเพื่อซื้อเวลาให้เจ้านายได้หนีไป

“อ้ากกกก!!!!!” ร่างกายคร้านจะทนทานต่อไปไหว ลาว่าค่อยๆ แหลกสลายกลายเป็นธุลีจากพลังของตนเอง เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ปัดพลังความร้อนของโทมัสจนกระจุยเป็นละออง ครอสซ์ที่แม้จะหนีไปแล้วแต่ก็ไม่ไกลมากนักถูกกระแสพลังระเบิดพัดเข้าจมกองขยะ

“ครอสซ์!” ไลท์ตะโกนเรียกชื่อเพื่อนที่หายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

“ยังมามัวห่วงเพื่อนได้อีกนะ” โทมัสยิ้มกว้างหลังมาเข้าประชิดไลท์ได้ ชายหนุ่มหันไปมองที่ด้านหลังแต่กลับถูกฝ่ามือที่อาบไปด้วยเปลวเพลิงร้อนแรงกระแทกเข้าใส่กลางหลัง

“อ้าก!” ไลท์ร้องลั่นด้วยความทรมาน แรทบิทกันเนอร์เบิกตากว้างด้วยโทสะเล็งปืนกลคู่รัวเข้าใส่โทมัสแต่มันกลับถูกจับหูทั้งสองข้างยกขึ้นเหวี่ยงไปอีกทางเข้าเสียก่อน

“กระต่ายน้อย รู้รึเปล่าว่าเจ้าตัวเล็กเกินไป” โทมัสเย้ยยันปล่อยลูกบอลไฟเข้าใส่แรทบิทกันเนอร์

“ปิ้ว!” ลูกบอลคลื่นความร้อนพุ่งเข้าใส่ร่างของเจ้าขนปุยจนเกิดระเบิดขึ้น ร่างกายอันเล็กและน่าเอ็นดูไหม้เกรียมจนขนปุยสีขาวกลายเป็นสีดำ ไลท์เห็นสุดสะเทือนตรงหน้าผ่านดวงตาของตนเอง

หากเป็นมอนสเตอร์ตัวอื่นเขาจะเฉยมากเมื่อถูกทำร้าย แต่การ์ดใบนั้นค่อนข้างพิเศษ..มันมีชีวิต มันมีความคิด มันมีจิตวิญญาณและเป็นสิ่งเดียวที่ปู่เหลือทิ้งเอาไว้ให้

“แกตายซะเถอะ!” ไลท์ประกาศก้องเล็งทอมสันแฟนธ่อมไปที่โทมัสแล้วเหนี่ยวไกลในทันทีด้วยอารมณ์โทสะ  แต่กรีดระดับสูงหาได้ร้อนรนไม่ วิ่งหลบกระสุนที่เขาสาดเข้าใส่อย่างง่ายดาย

“กระสุนที่ยิงออกมาโดยไร้ความเยือกเย็น ช่างไร้พลัง!” โทมัสตำหนิไลท์อย่างรุนแรง มันวิ่งเข้ามาถีบร่างของชายหนุ่มให้กระเด็นลงกองขยะแล้วไถลลงพื้นอย่างแรง ไม่หมดเท่านั้น มือขวายังรวบรวมพลังเปลวเพลิงเอาไว้อีกด้วย

“จงจบชีวิตลงแล้วสังเวยให้แก่ท่านซาลามันเดอร์” โทมัสประกาศออกมาก่อนจะสะบัดแขน ยิงกระสุนบอลเพลิงใส่ไลท์จำนวนมหาศาลโดยที่เขาไม่อาจหลบได้เลย

                ติ้ง!

ช่วงวินาทีเป็นตายสต๊อกการ์ดได้จ่ายการ์ดให้เขาในทันที ไลท์รีบดึงการ์ดมาเช็คดูเพราะหวังว่ามันจะเป็นการ์ดที่จะช่วยเขาได้ แต่ทว่า..ก็ต้องใจสลาย

                [Tank Turtle]

‘จะมา..’

จะมาทำไมเอาตอนนี้

“อ้ากก!!” ลูกบอลเพลิงจำนวนมากแม้ขนาดไม่ใหญ่ แต่กลับค่อยๆ แผดเผาร่างกายของเขาทีละส่วนๆ จนเสื้อผ้าขาดพรึง ชายหนุ่มดิ้นทุรนทุรายไปด้วยความทรมานแสนสาหัส และไม่มีท่าทีว่าบอลเพลิงเหล่านี้จะหมดลง

                “จงปลาบปลื้ม! ความตายของเจ้าจะกลายเป็นฐานที่ยิ่งใหญ่ของพวกข้า”

ลูกบอลเพลิงถูกหยุดปล่อยลงเมื่อร่างกายของไลท์เลิกทุรนทุราย ควันลอยโขมงออกจากร่างของชายหนุ่ม บาดแผลไหม้เต็มตัวต่อให้ยังมีชีวิตรอดจริงก็ฉกรรจ์ชนิดไม่มีโรงพยาบาลไหนสามารถช่วยชีวิตได้อีกต่อไปแล้ว

ลมหายใจเขายังคงอยู่แต่แผ่วปลายใกล้หมดลง

‘ไม่ได้นะ..ถ้าเราตายไป..พ่อแม่..แลนด์..ไอลิกับรินะก็จะหายไปด้วย ไม่ได้นะ..ฉันจะไม่ตาย ฉันต้องอดทน..ฉัน.จะ..ไม่..ตาย’

สติสัมปชัญญะของชายหนุ่มเลืองหายไปจนหมดลง โทมัสหัวเราะในลำคอเมื่อเหยื่อสิ้นฤทธิ์ ทว่า

ลูกฟักทองขนาดเล็กพวยพุ่งออกมาจากจุดใดจุดหนึ่งตรงเข้ามาหาร่างของมัน โทมัสกระโดดหลบอย่างรวดเร็วรอดหวุดหวิด ก่อนที่ลูกฟักทองจะระเบิดออกมาเป็นลูกไฟสีทองที่รุนแรงมาก

“ใคร! ใครกัน”

“ขออภัย แต่ช่วยออกห่างจากคุณไลท์จะได้ไหมครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านบน โทมัสรีบหันไปมองพบกับชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังยืนอยู่บนลูกฟักทองขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางอากาศ

“ชื่อจูดัสครับ อย่าให้ผมพูดอีกครั้ง ช่วยออกห่างจากคุณไลท์ด้วย เพราะผมจะพาเขาไปโรงพยาบาล”